II SA/Łd 849/14

Dnia 16 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie: Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 roku przy udziale - sprawy ze skargi K. Ł. i W. Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. LS [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...], po rozpoznaniu odwołania K. Ł. i W. Ł., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], nr [...] w sprawie nakazu rozbiórki. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] nakazał K.Ł. i W. Ł. rozbiórkę rozbudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę części budynku, zlokalizowaną na działce nr [...] w K. przy ul. A nr 2, na schodach wejściowych do części budynku stanowiącej własność inwestorów, w której mieści się gabinet weterynaryjny, w zakresie zadaszenia o wymiarach 3,30 m x 2,03 m, którego elementy nośne wsparte są od strony ulicy na słupach drewnianych i ryglu, ustawionych na zabudowanym stopniu schodowym, a z przeciwnej strony na ryglu zakotwionym do ściany budynku, zabudowanego stopnia schodowego znajdującego się pomiędzy wybudowanym murkiem od strony ul. A nr 2, a podestem istniejących schodów tworząc jedną płaszczyznę posadzki oraz murków osłonowych: od strony wschodniej (ul. A) o długości 3,05 m i wysokości 0,79 m wraz z zamontowanymi na nim prętami stalowymi o wysokości 39 cm oraz od strony północnej o długości 2,03 m i wysokości 1,61 m przy ścianie budynku i 2 m przy chodniku. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 roku Nr 243, poz. 1623 ze zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji K. Ł. i W. Ł., wskazując na naruszenie zasady praworządności (art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") oraz zasady prawdy obiektywnej (art. 77, art. 80 i art. 107 K.p.a.), jak i przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 3, art. 4, art. 28, art. 29, art. 30 i art. 48 Prawa budowlanego, wnioskowali o uchylenie decyzji i umorzenie bezzasadnie prowadzonego postępowania. Zdaniem autorów odwołania wykonane prace nie skutkowały powstaniem ani budynku, ani budowli, ani obiektu małej architektury. Zatem w sprawie nie mamy do czynienia z obiektem budowlanym, dlatego Prawo budowlane nie ma w sprawie zastosowania. Sporne prace nie są samowolą budowlaną, bowiem zostały wykonane na podstawie zgłoszenia w organie administracji architektoniczno – budowlanej, które nie było kwestionowane przez ten organ. Dokonana przez organ nadzoru budowlanego kwalifikacja wykonanych prac, jako budowy, jest błędna, a zatem organ wadliwie zastosował przepis prawa materialnego. Sporne prace polegały na montażu zadaszenia nad wejściem do budynku i nie są obiektem budowlanym. Po wykonaniu prac nie uległa zmianie kubatura budynku, ani powierzchnia zabudowy, zatem brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż przed gabinetem weterynaryjnym w K. przy ul. A nr 2 stwierdzono wykonanie "na schodach" przed częścią należącą do K. i W. Ł. muru z pustaków gazobetonowych o wysokości 0,79 m, długości 3,05 m i grubości 0,25 m, od strony wschodniej, obłożonego płytkami. Na murze tym zamontowano stalowe pręty o przekroju kwadratowym zakończone grotem (wysokość pręta z grotem 0,39 m). Od strony północnej wykonano mur o wysokości 1,61 m przy ścianie budynku i 2 m przy chodniku, długości 2,03 m i grubości 0,24 m. Mur ten połączony jest z murem od strony wschodniej, tworząc jedną całość. Ponadto zabudowano stopień schodowy znajdujący się między murkiem od strony ulicy, a podestem schodów. Nad schodami wykonano zadaszenie o wymiarach 3,30 m x 2,03 m, którego konstrukcję wsparto na dwóch drewnianych słupach o przekroju kwadratowym 0,12 m x 0,12 m połączonych kantówką drewnianą i ustawionych na zabudowanym stopniu schodowym, a z drugiej strony na kantówce drewnianej, zakotwionej w ścianie budynku. Zadaszenie wykonane jest z płyt falistych "ondulina", od spodu z drewnianą podbitką. Spadek dachu w kierunku ulicy. Zamontowano rynnę z rurą spustową odprowadzającą wody opadowe na chodnik. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego poza sporem pozostaje okoliczność, że wykonane przez odwołujących roboty budowlane stanowiły rozbudowę obiektu budowlanego, bowiem wskutek ich wykonania doszło do zwiększenia powierzchni zabudowy i kubatury obiektu. Zgodnie z przepisem § 3 pkt 24 lit. "b" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), do kubatury budynku wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady. Tymczasem, stosownie do regulacji art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, przez budowę rozumie się wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Natomiast roboty budowlane to budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego). Stosownie do treści art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego przebudowę stanowi wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Nie budzi zatem wątpliwości organu, że wykonanie na schodach "murków" oraz zadaszenia wspartego na słupach opartych na schodach, stanowi rozbudowę istniejącego obiektu. Następnie, cytując regulację uchwały nr XXXII/231/13 Rady Miejskiej Krośniewic z dnia 23 maja 2013 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Krośniewice. (Dz. Urzęd. Woj. Łódzkiego z 2013 roku, poz. 3559), organ stwierdził, iż inwestycja znajduje się na terenie o podstawowym przeznaczeniu usługowym (symbol 16U) i przeznaczeniu dopuszczalnym: zabudowania gospodarcze i garażowe, zieleń urządzona, miejsca postojowe oraz urządzenia infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych. Rozbudowa obiektu dobudowanego do lecznicy weterynaryjnej, jest zgodna z funkcją terenu określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednak cytując definicję nieprzekraczalnej linii zabudowy organ stwierdził, że zapisy planu miejscowego zezwalają na wykonanie zadaszenia opartego w ścianie istniejącego budynku. Wsparcie zadaszenia na innych elementach budowlanych (ścianie lub słupach) narusza ustalenia planistyczne, bowiem ingeruje w nieprzekraczalną linię zabudowy. W ocenie organu nadzoru budowlanego sporne roboty budowlane wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, a inwestorzy przed przystąpieniem do realizacji robót taką decyzją nie legitymowali się. Wykonanie zadaszenia przy istniejącym budynku, wspartego od frontu na słupach drewnianych, a od strony budynku na belce drewnianej zakotwionej w ścianie tego budynku oraz murków osłonowych na schodach, stanowiło rozbudowę budynku. Takie roboty budowlane jak: nadbudowa, odbudowa i rozbudowa traktowane są przez ustawodawcę jak budowa obiektu. Organ odwoławczy nie podzielił argumentów odwołania wskazujących, że roboty wykonywane były na podstawie zgłoszenia, a nadto wynikały z wieloletniego i wadliwie prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania, za co winy inwestorzy nie ponoszą. Zgłoszenie z dnia 2 czerwca 2004 roku i następne z dnia 5 października 2005 roku nie obejmowało wykonania spornych robót. Nadto zgłoszenie to wygasło, bowiem zgodnie z art. 30 ust. 5 in fine Prawa budowlanego, do wykonywania robót budowlanych można przystąpić nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Roboty budowlane wykonano nie wcześniej niż w czerwcu 2010 roku. Jak zaakcentował organ odwoławczy, mimo niespełnienia wymagań w zakresie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] zobowiązał inwestorów do przedstawienia, w terminie do 31 grudnia 2013 roku, określonych dokumentów celem sanowania wykonanych niezgodnie z prawem robót. Mimo pouczenia o konsekwencjach niedostarczenia dokumentacji inwestorzy z nałożonego obowiązku nie wywiązali się. Zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku niespełnienia obowiązku przedłożenia dokumentów w terminie wskazanym w postanowieniu, stosuje się przepis ust. 1, czyli nakazuje się w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. Wobec takiej treści przepisów organy nadzoru budowlanego nie miały podstaw do podejmowania decyzji innej treści i zgodnie z art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego nakazano rozbiórkę samowolnie wykonanych robót. Na marginesie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dostrzegł uchybienie organu pierwszej instancji polegające na nieustaleniu stron postępowania, co jednak nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Organ pierwszej instancji nie uznał za stronę postępowania współwłaścicielki działki nr [...] (działki graniczącej z terenem inwestycji), czyli B.M. Mimo to organ odwoławczy zawiadomił strony, w tym również B. M. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, wypowiedzenia co do zebranych dowodów oraz zgłaszania wniosków, z czego żadna ze stron nie skorzystała. Następnie organ odwoławczy zwrócił także uwagę na błędne wszczęcie procedury legalizacyjnej przez organ pierwszoinstancyjny wobec stwierdzenia, że zrealizowana inwestycja jest sprzeczna z regulacjami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchybienie w tym zakresie nie miało także wpływu na rozstrzygnięcie. Brak w sprawie podstaw do wydania postanowienia w trybie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego powinien skutkować wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki na mocy art. 48 ust. 1, a nie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Wadliwe powołanie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego w sentencji decyzji nie miało jednak istotnego znaczenia dla prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. W skardze do sądu administracyjnego K. Ł. oraz W.Ł. wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], jak i o umorzenie bezzasadnie prowadzonego postępowania. Zdaniem autorów skargi w sprawie doszło do naruszenie przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, czyli art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., gdyż organy wydały swoje decyzje bez dostatecznego wyjaśnienia oraz rozważenia sprawy, z uwzględnieniem słusznego interesu strony, art. 6, art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a. Organy naruszyły bowiem zasadę zaufania do organów państwa oraz zasadę wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych. Naruszono ponadto, zdaniem skarżących, art. 107 § 3 K.p.a. z tego względu, że organy nie zamieściły w decyzji jej obowiązkowego elementu w postaci należytego i wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego, ograniczając się tylko do przedstawienia swoich poglądów. Doszło także do naruszenia art. 139 K.p.a. przez zmianę decyzji pierwszej instancji na niekorzyść odwołujących, art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego bezpodstawne zastosowanie oraz art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego przez jego wadliwą interpretację. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 P.p.s.a.). W stanie faktycznym sprawy przedmiotem skargi jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o nakazie rozbiórki szczegółowo opisanych elementów budynku zlokalizowanego w K. przy ul. A nr 2 w postaci zadaszenia, zabudowanego stopnia schodowego oraz murków osłonowych wraz z zamontowanymi na jednym z nich prętami stalowymi. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy powołanej już uprzednio ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jeżeli jednak taka budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego). W takim postanowieniu – zgodnie z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego – ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 Prawa budowlanego. Natomiast w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, stosuje się przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, co wprost wynika z treści art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. W sprawie niniejszej organ pierwszej instancji, postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, zobowiązał inwestorów do złożenia w terminie do dnia 31 grudnia 2013 roku oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaświadczenia burmistrza o zgodności wykonanej budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz projektu budowlanego obejmującego rozbudowaną część budynku. Bezspornie z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, że inwestorzy w zakreślonym terminie nie złożyli wymaganych dokumentów. W tym czasie nie wnioskowali oni także o przedłużenie lub zmianę terminu wyznaczonego wskazanym postanowieniem. Niezrealizowanie nałożonych postanowieniem obowiązków – jak słusznie uznał organ pierwszej instancji – obliguje do zastosowania w sprawie przepisu art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, czyli orzeczenia nakazu rozbiórki samowolnie rozbudowanej części budynku. Takie działanie – zdaniem składu orzekającego – jest prawidłowe i zasługuje na akceptację. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w motywach swojego rozstrzygnięcia wskazał, że w sprawie nie było podstaw do inicjowania postępowania legalizacyjnego, bowiem inwestycja jest sprzeczna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednakże, skoro inwestorzy nie wykonali postanowienia legalizacyjnego, co obliguje organ do nakazania rozbiórki samowolnie wykonanej rozbudowy budynku, to bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje kwestia poprawności zainicjowania postępowania legalizacyjnego, z którego inwestorzy i tak nie skorzystali. Z treści cytowanego już wcześniej przepisu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, iż organ zobowiązany jest nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wobec tego przepis ten znajduje zastosowanie do prac budowlanych, których przeprowadzenie wymaga uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem sądu prace budowlane zrealizowane przez inwestorów wymagały uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem stanowiły rozbudowę istniejącego obiektu budowlanego. Nie ulega w sprawie wątpliwości, iż inwestorzy zrealizowali w istniejącym obiekcie budowlanym prace polegające na wykonaniu zadaszenia nad wejściem do budynku, zabudowanego stopnia schodowego oraz murków osłonowych wraz z zamontowanymi na jednym z nich prętami stalowymi. Zauważyć trzeba, że z uwagi na brak legalnej definicji pojęcia "rozbudowy", należy kierować się jego znaczeniem w języku potocznym. W tej sytuacji przez rozbudowę rozumieć należy zmianę, tj. powiększenie parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość, szerokość, czy powierzchnia zabudowy. Podkreślenia przy tym wymaga, że rozbudowywana część obiektu musi być funkcjonalnie z tym obiektem związana, a także by powiększenie budynku było rozbudową, stanowić winno część tego istniejącego obiektu (por. np. wyrok NSA z dnia 21 marca 2007 roku, II OSK 486/06 oraz wyroki WSA: w Krakowie z dnia 5 listopada 2013 roku, II SA/Kr 949/13; w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2008 roku, II SA/Bd 809/08 i z dnia 3 września 2008 roku, II SA/Bd 398/08; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem składu orzekającego wykonanie przez inwestorów opisanych elementów w postaci zadaszenia, zabudowanego stopnia schodowego oraz murków osłonowych wraz z zamontowanymi na jednym z nich prętami stalowymi od strony frontowej przy wejściu do budynku stanowi rozbudowę budynku, bowiem skutkuje zwiększeniem jego kubatury. Stosownie do regulacji § 3 pkt 24a powołanego już wcześniej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku, do kubatury brutto budynku wlicza się m.in. kubaturę przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przykrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy. Nowopowstałe elementy obiektu są z nim funkcjonalnie połączone i stanowią część tegoż obiektu. Wobec tego – stosownie do art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego – roboty budowlane polegające na wykonaniu w istniejącym obiekcie budowlanym opisanych elementów, jako że stanowią one rozbudowę (zatem formę budowy – art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego), inwestor mógł rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Poczynić jednocześnie należy zastrzeżenie, iż zrealizowane przez skarżących - będących inwestorami - prace budowlane, jako nieujęte w przepisie art. 29 Prawa budowlanego, nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej. Bezspornie inwestorzy przed rozpoczęciem robót budowlanych nie legitymowali się ostateczną decyzją o pozwoleniu na rozbudowę, co obligowało organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Natomiast jako, że inwestorzy nie zrealizowali postanowienia legalizacyjnego, organ zobowiązany był wydać decyzję o nakazie rozbiórki, co niewątpliwie słusznie uczynił. Z opisanych powodów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a kontestowane w niej rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego, skład orzekający ocenił jako prawidłowe. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż wbrew twierdzeniom autorów skargi, postępowanie przeprowadzone przez organy nadzoru budowlanego obu instancji nie naruszało zasad określonych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, ani art. 107 § 3 K.p.a. Organy obu instancji w sposób bezsporny ustaliły wszelkie okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie. Organy bowiem ustaliły zakres wykonanych przez inwestorów robót budowlanych, fakt czy przed przystąpieniem do ich realizacji legitymowali się oni ostateczną decyzją o pozwoleniu na rozbudowę, jak i okoliczność, iż inwestorzy nie wykonali postanowienia legalizacyjnego. Inne okoliczności w sprawie były poza zakresem zainteresowania organów administracji, bowiem pozostawały bez wpływu na rozstrzygnięcie. Wbrew twierdzeniom skarżących dokonana przez organ odwoławczy zmiana argumentacji, czy motywów rozstrzygnięcia nie stanowi naruszenia przepisu art. 139 K.p.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 1998 roku, III SA 1207/96). Nie mają także racji skarżący wskazując, że zgłoszenie dokonane w organie administracji architektoniczno – budowlanej w roku 2004 uprawniało ich do wykonania spornych w niniejszej sprawie robót budowlanych. Na podstawie tego zgłoszenia inwestorzy wykonali już roboty budowlane o podobnym zakresie, jednakże roboty te były przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego i objęte zostały nakazem rozbiórki, który został wykonany w 2010 roku. Prace wskazane w zgłoszeniu z 2004 roku zostały zatem już zrealizowane i z uwagi na ich wadliwość były przedmiotem późniejszego nakazu rozbiórki, zatem doszło do "skonsumowania" tegoż zgłoszenia. Inwestorzy, chcąc wykonać kolejne roboty budowlane - nawet o bardzo podobnym lub identycznym charakterze, zobowiązani byli dopełnić czynności formalno – prawnych i - w zależności od zakresu planowanych robót, dokonać zgłoszenia w organie administracji architektoniczno – budowlanej zamiaru wykonania określonych robót budowlanych lub uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Także wbrew argumentom inwestorów część zrealizowanych prac, nazwana przez organy murkami osłonowymi, nie może być uznana jako ogrodzenie pomiędzy działkami o wysokości do 2,20m ( a więc zwolniona z obowiązku zgłoszenia stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego ), bowiem w świetle zgromadzonej dokumentacji nie budzi wątpliwości, że jest integralnie połączona z pozostałymi elementami konstrukcji, stanowiąc element rozbudowy. Konkludując powyższe rozważania sąd uznał działanie organów administracji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., sąd orzekł o oddaleniu skargi. IB