II SA/Łd 85/16

Dnia 23 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 roku sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.), art. 3 ust. 3 i ust. 4, art. 7 pkt 3, 4, 6, 12, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 163 ze zm. - w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie przyznania S. S. świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego w sierpniu 2015 roku na uregulowanie bieżących i zaległych należności za energię elektryczną, na pokrycie kosztów dojazdu na niezbędne wizyty lekarskie i badania, zaplanowane zabiegi rehabilitacyjne. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji w toku wywiadu środowiskowego ustalił, iż wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, mieszka w dwupokojowym mieszkaniu będącym jego własnością, nie pracuje, jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy bez prawa do zasiłku. Posiada dochód w wysokości 216,62zł jest to dodatek do wydatków mieszkaniowych i energii elektrycznej. Nadto strona ma przyznaną pomoc w formie zasiłku okresowego w kwocie 162,69zł w okresie od dnia 1 czerwca 2015 r. do dnia 30 września 2015 r. oraz zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup posiłku lub żywności w kwocie 100zł w okresie czerwiec-wrzesień 2015 r. Ponadto w bieżącym roku przyznano wnioskodawcy zasiłki celowe na łączną kwotę 1357,46zł z przeznaczeniem m.in. na zakup leków, uregulowanie opłat za energię elektryczną. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny i brzmienie art. 39 ust. 1 ustawy organ I instancji odmówił przyznania wnioskodawcy pomocy w formie zasiłku celowego. Organ wskazał, iż plan finansowy na 2015 rok dla organu pomocy społecznej określono na kwotę 1 157 841 zł, po zabezpieczeniu środków na zadania obligatoryjne (zakup posiłków dla dzieci, sprawienie pogrzebów) kwota na zasiłki celowe wynosi 549 951zł tj. około 45 829,25zł miesięcznie. Nadto, do tutejszego oddziału zgłasza się średnio miesięcznie po 400 osób uprawnionych do pomocy celowej, niewątpliwie zaś zasiłek celowy może być przyznany w ograniczonym zakresie na zabezpieczenie najpilniejszych potrzeb bytowych osób i rodzin zgłaszających się po tę formę pomocy. W odwołaniu od powyższej decyzji S. S. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. W szczególności rażące przekroczenie granic uznania administracyjnego i naczelnych zasad postępowania administracyjnego wydając decyzję pogłębiającą marginalizację, wykluczenie społeczne i niweczącą starania odwołującego oraz pracę socjalną pracownika socjalnego. Powołując się na orzecznictwo odwołujący podkreślił, iż lakoniczne powoływanie się na brak środków, bez wskazania zasad redystrybucji środków w zależności od indywidualnej sytuacji wnioskodawcy oraz wskazania, jakie działania podjęto, aby do permanentnego braku środków na zaspokojenie najbardziej elementarnych potrzeb egzystencjonalnych nie dochodziło, nie wypełnia przesłanek prawidłowego uzasadnienia decyzji. Odwołujący wniósł nadto o wydanie uwierzytelnionych kopii akt sprawy, co umożliwi sporządzenie bardziej szczegółowego uzasadnienia z uwzględnieniem rzeczywistych okoliczności i motywów podjętych rozstrzygnięć, o których nie został poinformowany. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podzieliło stanowisko wywiedzione przez organ I instancji i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i treść regulacji ustawy o pomocy społecznej wskazując następnie, iż w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (art. 39 ust. 1 ustawy). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupów żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2 ustawy). Posiłkując się brzmieniem art. 3 ust. 4 ustawy i odliczywszy zasiłki celowe Kolegium wskazało, iż dochód odwołującego jest niższy niż kryterium dochodowe wynikające z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy, co oznacza, że wniosek strony co do zasady znajduje w tym zakresie oparcie w przepisach ustawowych i pomoc może być przyznana. Jednakże zważywszy na cele i możliwości pomocy społecznej oraz posiadane środki finansowe, z których znaczna część została już wykorzystana, organ I instancji odmówił przyznania odwołującemu pomocy. Jak zaakcentowało Kolegium, organ I instancji wskazał na konkretne kwoty pieniężne, którymi dysponuje, określił skalę dokonanych wypłat oraz ilość osób, które średnio w miesiącu oczekują pomocy organu. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż zasiłek celowy może być przyznany w ograniczonym zakresie lub może nie być przyznany w każdym wypadku złożenia wniosku w sytuacji, gdy możliwości organu pomocy społecznej są ograniczone oraz gdy istnieje potrzeba zabezpieczenia pilniejszych potrzeb i to również innych rodzin. Oczywistym jest, że potrzeby dorosłej zdrowej osoby mogą być znaczne, ale środki przyznawane z pomocy społecznej to wsparcie, a nie pełne utrzymanie dla wnioskodawcy. Ustawa o pomocy społecznej nie tworzy dla stron gwarancji pełnego zaspokojenia potrzeb życiowych. Organ zaznaczył, iż niezbędna potrzeba bytowa, na zaspokojenie której przyznawane są zasiłki celowe, to potrzeba bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować na poziomie elementarnym. W niniejszej sprawie bezspornie wnioskodawca spełnia kryteria dochodowe, jednak wobec braku wystarczających środków finansowych, dużej liczby osób ubiegających się o przyznanie pomocy w tej formie, rodzaj i zakres wnioskowanej w tym przypadku pomocy, wielkość dotychczas przyznanej pomocy organ I instancji odmówił przyznania zasiłku celowego. Organ dodał, iż w dniu wydania zaskarżonej decyzji, tj. w dniu [...] strona otrzymała zasiłek celowy na zakup leków w ramach programu Apteka Komunalna w wysokości 20zł, przedstawiona przez stronę recepta wyceniona została na kwotę 20,62zł. Odpowiadając na zarzuty odwołania Kolegium wskazało, iż strona jest objęta systematyczną i długotrwałą pomocą ze środków publicznych (do sierpnia 2015r. tylko w formie zasiłków celowych została przyznana stronie pomoc w wysokości 1 357,46zł), strona w sposób względnie stały i systematyczny ma wypłacany zasiłek okresowy. Nadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przypomniał, że miesięcznie o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego występuje około 400 osób, a kwota przeznaczonych na ten cel środków wynosi około 45 829,25 zł miesięcznie. Kończąc organ zaznaczył, iż zasiłku celowego nie można traktować jako stałego źródła dochodu ponieważ jest to sprzeczne z ustawową zasadą pomocniczości. Organ dodał, iż strona ma prawo wglądu do akt, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów, zaś na wniosek złożony przez osobę zainteresowaną organ może udostępnić informację publiczną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S. S. wskazał na rażące naruszenie art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., które miało wpływ na rozstrzygnięcie. Zdaniem strony organy obu instancji uchybiły obowiązkowi zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, czym naruszyły przepis art. 10 § 1 w zw. z art. 81 oraz art. 8, art. 9, art. 12 k.p.a. Organy przekroczyły także granice uznania administracyjnego oraz konstytucyjnie chronionych wartości. Autor skargi nie może zaakceptować, aby arbitralne decyzje narażały na szwank zdrowie, życie i godność człowieka przez dowolne decydowanie komu nie zapewnia się pomocy w zakresie gwarantującym minimum egzystencji biologicznej i ochrony zdrowia na minimalnym poziomie odpowiadającym godności człowieka. Zdaniem skarżącego lakoniczne powoływanie się na brak środków, bez precyzyjnego wskazania zasad redystrybucji środków w zależności od indywidualnej sytuacji wnioskodawcy oraz wskazania, jakie działania podjęto aby do permanentnego braku środków na zaspokojenie najbardziej elementarnych potrzeb egzystencjonalnych nie dochodziło, nie wypełnia przesłanek prawidłowego uzasadnienia decyzji. Tym samym nie wiadomo, czy to państwo nie wywiązuje się z konstytucyjnych obowiązków wobec obywateli, czy powołane do realizacji zadań wynikających z polityki społecznej państwa instytucje nie wykonują właściwie zadań, do których zostały powołane. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia, wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. W ocenie sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] który orzekł o odmowie przyznania S. S. świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na uregulowanie bieżących i zaległych należności za energię elektryczną, na pokrycie kosztów dojazdu na niezbędne wizyty lekarskie i badania, zaplanowane zabiegi rehabilitacyjne. Problematyka przyznania zasiłku celowego unormowana została w przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w szczególności w przepisie art. 39 ustawy. Ustawodawca wskazał w nim, iż w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Istotnym jest, iż z treści przywołanego unormowania wynika, że zasiłek celowy nie jest świadczeniem obligatoryjnym, które organ administracji publicznej musi przyznać, gdy wnioskodawca spełnia określone ustawą kryteria, lecz ma charakter fakultatywny. Jest to bowiem świadczenie, które może lecz nie musi zostać przyznane przez organ administracyjny, nawet wówczas gdy wnioskodawca spełnia kryteria ustawowe. Ustawodawca w konstrukcji art. 39 ustawy posłużył się bowiem pojęciem "może", co oznacza, że przyznanie zasiłku celowego oparte jest na uznaniu organu administracji publicznej. Uznanie administracyjne obejmuje nie tylko ocenę warunków uzasadniających przyznanie wnioskowanej pomocy, ale także przesłanki warunkujące jej wysokość, czyli inaczej mówiąc ilość środków przeznaczonych na pomoc społeczną, ilość rodzin i osób samotnie gospodarujących ubiegających się o przedmiotową pomoc oraz hierarchię potrzeb, na które środki te mają zostać przeznaczone. Co istotne, zarówno przyznanie jak i odmowa przyznania świadczenia może nastąpić jedynie po zebraniu kompletnego materiału dowodowego, starannym i wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności danej sprawy, podjęta zaś decyzja winna zostać przez organ wyczerpująco uzasadniona, poprzez wskazanie dlaczego organ wydał takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Zdaniem sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. będąca przedmiotem skargi S. S. oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają wskazanym wyżej wymogom, wobec czego nie sposób postawić organom zarzutu naruszenia granic uznania administracyjnego. W przekonaniu sądu, organy administracyjne obu instancji prawidłowo ustaliły i oceniły sytuację finansową, rodzinną i zdrowotną wnioskodawcy w kontekście możliwości finansowych organu pomocy społecznej, które zobligowane były również uwzględnić. Jak wynika z ustaleń organu, skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, mieszka w dwupokojowym mieszkaniu będącym jego własnością, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy. Na dochód strony w wysokości 216,62zł składa się dodatek do wydatków mieszkaniowych i energii elektrycznej. Nadto strona ma przyznaną pomoc w formie zasiłku okresowego w kwocie 162,69zł w okresie od dnia 1 czerwca 2015 r. do dnia 30 września 2015 r. oraz zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup posiłku lub żywności w kwocie 100zł w okresie czerwiec-wrzesień 2015 r. Ponadto w bieżącym roku przyznano wnioskodawcy zasiłki celowe na łączną kwotę 1357,46zł z przeznaczeniem m.in. na zakup leków, uregulowanie opłat za energię elektryczną. W dniu 26 sierpnia 2015 r. strona otrzymała zasiłek celowy na zakup leków w ramach programu Apteka Komunalna w wysokości 20zł, przedstawiona przez stronę recepta wyceniona została na kwotę 20,62zł. W świetle powyższego, nie budzi wątpliwości sądu podjęta przez organy ocena, iż strona jest objęta systematyczną i długotrwałą pomocą ze środków publicznych. Do sierpnia 2015 roku tylko w formie zasiłków celowych została przyznana stronie pomoc w wysokości 1 357,46zł, strona w sposób względnie stały i systematyczny ma wypłacany zasiłek okresowy. Podobnie nie budzi zastrzeżeń ustalenie, iż skarżący nie przekracza kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823). Jednakowoż nie może umknąć z pola widzenia cel jakiemu służy pomoc społeczna, przed wszystkim okoliczność, iż rozpatrując każdorazowo indywidualny wniosek o przyznanie prawa pomocy, organ winien brać pod uwagę zarówno cele pomocy społecznej przewidziane w ustawie, jak i możliwości finansowe w zakresie udzielenia pomocy. Winien uwzględnić sytuację podmiotu ubiegającego się o przyznanie świadczenia, jego zaangażowanie w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, jak i zakres udzielonej mu ze środków publicznych pomocy. Świadczenia z pomocy społecznej mają bowiem charakter subsydiarny, co oznacza, iż fakt, że otrzymane świadczenia nie wystarczają na pokrycie wszystkich potrzeb strony, nie oznacza, iż po stronie organu powstaje obowiązek pozytywnego załatwienia wniosku i przyznanie świadczenia z pomocy społecznej. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Jak stanowi art. 3 ust. 1 ustawy, instytucja ta wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust. 2 ustawy). Przyznanie świadczenia z pomocy społecznej dla osoby znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej, nawet jeśli jest ona związana z którąkolwiek okolicznością określoną w art. 7 ustawy, nie jest prawem bezwarunkowym i nie wiąże się z przerzuceniem wszelkich kosztów utrzymania na organy pomocy społecznej będące dysponentami środków publicznych, przeznaczonych na realizację zadań pomocy społecznej. Świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznawane są dopiero po wykorzystaniu własnych zasobów, uprawnień i możliwości wnioskodawcy - jako ostatnie ogniwo systemu zabezpieczenia społecznego (por. wyroki WSA: w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 797/08; w Łodzi z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 825/15 – dostępne, jak i pozostałe orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle wszystkich powyższych uwag, zdaniem sądu ocena wywiedziona przez organy administracji publicznej obu instancji, wyczerpująco przedstawiona w argumentach zaskarżonych decyzji, nie budzi zastrzeżeń i podjęta została w granicach uznania administracyjnego. Rozpatrując indywidualną sytuację skarżącego organy prawidłowo uwzględniły również świadczenia z pomocy społecznej otrzymywane chociażby z tytułu zasiłku okresowego, jak i zasiłku celowego. Prawidłowo stwierdziły, iż analiza źródeł dochodu strony uzasadnia ocenę, iż skarżący nie został pozostawiony bez wsparcia, że w miarę możliwości jest mu udzielana pomoc. Organy nie mogły również pominąć okoliczności, iż skarżący od wielu lat w zakresie aktywizacji zawodowej nie podejmuje żadnych działań. Z własnej inicjatywy nie podejmuje kroków do polepszenia swojej sytuacji życiowej, jest zarejestrowany jako bezrobotny, bez prawa do zasiłku. Nadto na aprobatę zasługuje fakt, iż organy limitują rozmiar przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, gdyż posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Podkreślić przy tym trzeba, że zasiłek celowy nie jest przyznawany na pokrycie pełnych comiesięcznych kosztów utrzymania osoby objętej pomocą, lecz ma charakter pomocy doraźnej, ukierunkowanej na konkretny, sprecyzowany cel bytowy. Skarżący nie może oczekiwać, że pomoc społeczna będzie zaspokajała wyłącznie jego potrzeby, nie licząc się z potrzebami innych podmiotów potrzebujących pomocy. Z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja wydana została w ramach uznania administracyjnego dodać należy, iż kontrola sądowa decyzji uznaniowych w przedmiocie pomocy społecznej nie może sięgać do okoliczności z zakresu celowości wydatkowania świadczeń z pomocy społecznej. (vide wyroki NSA: z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1353/09; z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 116/10; z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1742/11). Wystarczy zatem, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, że organ powołał się na znaną z urzędu trudną sytuację organów przyznających świadczenia z pomocy społecznej. Przytoczył dane liczbowe odzwierciedlające dysproporcję pomiędzy posiadanymi do rozdysponowania środkami finansowymi a liczbą podmiotów ubiegających się o różnego rodzaju pomoc w ramach pomocy społecznej. Nie pozostaje w kompetencji sądu, ocena sposobu dysponowania i podziału tych środków, czego oczekiwałby skarżący. Podobnie poza oceną sądu i Kolegium pozostaje analiza, czy to państwo nie wywiązuje się z konstytucyjnych obowiązków wobec obywateli, dostarczając niewystarczającą ilość środków do rozdysponowania, czy może organy pomocy społecznej nie wykonują właściwie swych zadań. Podsumowując, sąd doszedł do przekonania, że organy administracyjne wnikliwie i spójnie oceniły całokształt materiału dowodowego, nie naruszając tym samym reguł wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., ani norm prawa materialnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy rzeczowo, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. wyjaśnił przyczyny i okoliczności, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonej decyzji. Przy czym fakt, iż organ nie uwzględnił całokształtu żądań wnioskodawcy nie oznacza sam w sobie, że naruszył on granice uznania administracyjnego. Skarżący nie wykazał a sąd z urzędu nie dostrzegł, iż doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Nie sposób bowiem uznać za uzasadnienie dla tych zrzutów strony jedynie lakonicznego powołania się na spoczywający na organach obowiązek przestrzegania podstawowych zasad wynikających z ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., skargę należało oddalić. B.A.