II SA/Łd 863/12

Dnia 26 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant asystent sędziego Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2012 roku sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpoznaniu odwołania S. K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] roku, Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] roku ustalił dla A "C." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością warunki i zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej "B. 2" na części działek oznaczonych nr ewid. [...],[...],[...] (obręb [...]-B.), położonych w miejscowości B., gm. L. Z uzasadnienia decyzji wynika, że planowana inwestycja obejmuje budowę wieży stalowej kratowej o wysokości do 52 m, kontenera technologicznego prefabrykowanego o powierzchni zabudowy do 10 m2 o dachu płaskim. Wysokość zabudowy mierzona od poziomu gruntu do najwyższego punktu pokrycia dachu będzie wynosiła do 4 m. W decyzji wskazano także dane dotyczące projektowanych anten. W motywach rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż linie rozgraniczające teren inwestycji pokrywają się z granicą terenu objętego wnioskiem, które wyznaczono na mapie sytuacyjno - wysokościowej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik graficzny do decyzji. Decyzja została podjęta po uzyskaniu uzgodnień z organami właściwymi w zakresie ochrony melioracji wodnych, ochrony gruntów rolnych i leśnych, zarządcą drogi powiatowej oraz Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w K. W odwołaniu od powyższej decyzji S. K., właściciel nieruchomości oznaczonych nr ewid. [...],[...],[...],[...] i [...], podniósł, że jego działki znajdują się w strefie oddziaływania pola elektromagnetycznego na długości co najmniej około 100 m, na skutek czego w trakcie prac polowych wraz z rodziną będzie narażony na negatywne oddziaływanie tego pola. Przed wydaniem decyzji organ nie zlecił przygotowania opinii w sprawie oddziaływania inwestycji na środowisko, nie zastosował się także do zaleceń zawartych we wcześniejszej kasacyjnej decyzji organu drugiej instancji. Pomimo iż organ pierwszej instancji uzyskał nowe uzgodnienia w sprawie, w treści decyzji powołał uzgodnienia dokonane na wcześniejszym etapie postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując, że na terenie gminy brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji stosownie do treści art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) inwestycja celu publicznego jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu jej lokalizacji. W postępowaniu związanym z wydaniem takiej decyzji, na mocy art. 53 ust. 3 w/w ustawy, właściwy organ bada warunki i zasady zagospodarowania terenu, wynikające z przepisów odrębnych oraz stan faktyczny i prawny terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a decyzja wydawana jest po uzgodnieniu z organami wymienionymi w ust. 4 tego przepisu i powinna określać warunki wymienione w art. 54 ustawy, w tym wymagania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich. Zgodnie z treścią art. 56 w/w ustawy, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z odrębnymi przepisami prawa. Organ podkreślił, iż sprzeciwy wobec lokalizacji inwestycji nie mogą przesądzać o wyniku sprawy. Granice praw i interesów inwestora oraz innych osób (stron postępowania) określają przepisy prawa. Rolą decyzji lokalizacyjnej jest określenie linii rozgraniczających teren inwestycji wyznaczonych na mapie, warunków zagospodarowania terenu oraz warunków ochrony interesów osób trzecich. Zdaniem organu odwoławczego zarzuty odwołującego się, stanowiące o utracie wartości jego działek, nie mogą tamować wydania decyzji o lokalizacji inwestycji i nie podlegają rozważeniu w tym postępowaniu. Kwestia regulacji roszczeń odszkodowawczych została unormowana w przepisie art. 58 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w odniesieniu do wpływu przedsięwzięcia na środowisko, jak napisał organ, odwołujący się nie przedstawił żadnych dowodów uzasadniających jego twierdzenie. Tymczasem z charakterystyki przedsięwzięcia, przedstawionej przez inwestora w "Kwalifikacji przedsięwzięcia – budowa stacji bazowej telefonii komórkowej", wynika, że projektowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Cytując odpowiednie zapisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) organ napisał, iż planowana inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W sprawie nie występuje zabudowa w odległości mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten. Zdaniem organu bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje również kwestia uzgodnień podniesiona w odwołaniu. W skardze na powyższą decyzję S. K. wniósł o jej uchylenie oraz zlecenie przeprowadzenia badań w przedmiocie ustalenia stopnia i zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. W uzasadnieniu skargi strona opisała dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując, że właściwy organ bada z urzędu warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, w tym także przepisów odnoszących się do ochrony środowiska. W tej sytuacji stwierdzenie w decyzji, iż skarżący nie złożył żadnych dowodów uzasadniających jego twierdzenia, nie jest prawidłowe. To organ prowadzi postępowanie w sprawie i nie powinien przerzucać na stronę ciężaru udowodnienia określonych faktów. Nie jest prawidłowe stanowisko organu, iż w odległości 150 m od planowanej inwestycji nie występuje zabudowa. Z uwagi na brak terenów pod inwestycje mieszkaniowe, w niedalekiej przyszłości teren ten zapewne zostanie przeznaczony pod zabudowę. W konkluzji skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w toku postępowania administracyjnego, w którym domagał się wykupienia przez inwestora określonych gruntów zlokalizowanych w pobliżu inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zarzuty zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010 roku, sygn. akt: II SA/Łd 1035/10, po rozpoznaniu skargi S. K., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] roku (punkt pierwszy wyroku), zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów wpisu sądowego (punkt drugi wyroku) oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku (punkt trzeci wyroku). W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, iż w sprawie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności Sąd wyraził pogląd, iż organy administracji nie dokonały, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, samodzielnej analizy wpływu planowanej inwestycji na środowisko w kontekście zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Organ w tym zakresie oparł się wyłącznie na treści wniosku i załączników do niego, gdy tymczasem powinien dokonać własnej oceny, opierając się na złożonych przez inwestora dokumentach, przepisach prawa i ogólnej wiedzy życiowej. W szczególności w sytuacji, gdy skarżący w treści odwołania i skargi kwestionował negatywny wpływ planowanej inwestycji na okoliczne grunty. Następnie, jak wskazał Sąd, inwestor występując z wnioskiem wszczynającym postępowanie, scharakteryzował dane dotyczące projektowanych anten i określił odległość miejsc dostępnych dla ludzi wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten. W przypadku najsilniejszej z anten określono, że odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wynosi więcej niż 150 m. Wszystkie te parametry określono dla każdej z anten oddzielnie. Tymczasem, jak podniesiono w uzasadnieniu wyroku, brak było wskazania takiego oddziaływania dla zsumowanych parametrów anten. Nadto wątpliwa była ocena, czy planowana liczba anten nośnych odnosi się do ilości anten danego typu, a jeżeli tak, to w jaki sposób wpłynie to na parametry techniczne inwestycji i jej wpływ na środowisko. Kwestie te, w ocenie składu orzekającego, wymagały ponownego przeanalizowania w toku ponownie prowadzonego postępowania. W kontekście treści art. 50 ust. 1 i art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym za niewystarczające Sąd uznał wskazanie w uzasadnieniu decyzji, iż w przypadku realizacji inwestycji na gruntach, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j. Dz. U. z 2004 roku Nr 121, poz. 1266 ze zm.), wyłączenie z produkcji użytków rolnych będzie możliwe po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. W konkluzji uzasadnienia Sąd zarzucił uchybienia natury formalnej, odnoszące się do potwierdzenia dokumentu pełnomocnictwa do działania w imieniu inwestora w toku postępowania administracyjnego. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 lipca 2012 roku, sygn. akt: II OSK 791/11, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 grudnia 2010 roku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd drugiej instancji wskazał, iż organ dokonał właściwej oceny złożonej przez inwestora charakterystyki przedsięwzięcia pod kątem wymogów z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. "c" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i uznał, że nie było konieczności przeprowadzania dodatkowego postępowania dowodowego w tym zakresie, jak również nie było podstaw do wskazania oddziaływania dla zsumowanych parametrów anten. Za niezrozumiały Naczelny Sąd Administracyjny uznał pogląd WSA, że w decyzji pierwszej instancji organ nie określił, czy teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym wymaga zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na cmentarzu grzebalnym, a zatem - mając na uwadze status terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym - nie było konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów. Odnosząc się zaś do podniesionych przez Sąd I instancji okoliczności dotyczących uwierzytelniania odpisu pełnomocnictwa, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Na tej podstawie NSA nie podzielił argumentów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 i w konsekwencji art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarówno decyzja organu pierwszej instancji, jak i organu drugiej instancji wydane zostały zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, a prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe i ocena zgromadzonych dowodów znalazła swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, spełniającej wymagania art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy dokonały prawidłowej, wyczerpującej oceny wniosku przedstawionego przez inwestora, a argumentację WSA podnoszoną w tym zakresie należy uznać za bezzasadną. S. K. w dniu 21 września 2012r. złożył pismo, w treści którego polemizuje ze stanowiskiem zaprezentowanym w wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. z 2012 roku, poz. 270), dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Na wstępie podnieść należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 lipca 2012 roku uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 grudnia 2010 roku i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ponownie rozpoznając sprawę, związany jest wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, co wprost wynika z treści art. 190 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stosownie do art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 647,), dalej u.p.z.p., właściwy organ bada warunki i zasady zagospodarowania terenu, wynikające z przepisów odrębnych oraz stan faktyczny i prawny terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a decyzja wydawana jest po uzgodnieniu z organami wymienionymi w ust. 4 tego przepisu i powinna określać warunki wymienione w art. 54 u.p.z.p., w tym wymagania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich. Rolą decyzji lokalizacyjnej jest określenie linii rozgraniczających teren inwestycji wyznaczonych na mapie, warunków zagospodarowania terenu oraz warunków ochrony interesów osób trzecich. Zgodnie z treścią art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z odrębnymi przepisami prawa. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną. Zatem jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami u.p.z.p. i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną. W myśl art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. W przepisie art. 52 ust. 2 u.p.z.p. określono wymaganą treść wniosku. Jest to zatem przepis o charakterze proceduralnym, będący normą szczególną w stosunku do art. 63 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.). Między innymi wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego musi zawierać informację o cechach technicznych planowanej inwestycji. W rozpoznawanej sprawie inwestor, składając wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, dołączył do niego dokument zatytułowany "Kwalifikacja przedsięwzięcia – budowa stacji bazowej telefonii komórkowej". Dokument ten wskazuje na to, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W odniesieniu do powyższej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, iż zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia, kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dokonuje się biorąc pod uwagę dwa parametry: równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz odległość środka elektrycznego tej anteny wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny. Wyznaczenia tej odległości należy dokonać uwzględniając zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i kierunek pochylenia tej wiązki. W załączonym przez inwestora opracowaniu zostały zawarte wyżej wymienione parametry, nie było więc konieczności przeprowadzania dodatkowego postępowania dowodowego w tym zakresie, jak również nie było podstaw do wskazania takiego oddziaływania dla zsumowanych parametrów tych anten. Sąd drugiej instancji zwrócił także uwagę, że z uzupełnienia wniosku przedstawionego przez inwestora wynika, że przy minimalnym ustawieniu tiltu minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania wynosi 49 m n.p.t., natomiast przy maksymalnym ustawieniu tiltu wysokość ta wynosi 41,7 m n.p.t, a dla anteny typu [...] – 28,1 m n.p.t., a zatem w miejscu niedostępnym dla ludności. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, w ocenie NSA, mimo wymogów określonych w art. 53 ust. 6 u.p.z.p., nie wskazywało na dowody mające podważyć powyższe dane wskazane przez inwestora. Wobec tego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ dokonał oceny złożonej przez inwestora charakterystyki przedsięwzięcia pod kątem wymogów z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. "c" u.p.z.p. Jak wskazał Sąd drugiej instancji, zastrzeżenie zawarte w art. 50 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p. wprowadza ograniczenie stanowiące, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być wydana, gdy planowane zamierzenie ma być zrealizowane na terenie posiadającym status gruntu rolnego lub leśnego, ponieważ w takich przypadkach konieczne jest uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne. Planowana inwestycja zlokalizowana jest jednak na cmentarzu grzebalnym, a zatem nie było konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów. Na tej podstawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niezasadnie Sąd I instancji uznał, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 i w konsekwencji art. 107 § 3 k.p.a. Zarówno decyzja organu pierwszej instancji, jak i organu drugiej instancji wydana została zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, a prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe i ocena zgromadzonych dowodów znalazła swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, spełniającej wymagania art. 107 § 3 k.p.a. Organy dokonały prawidłowej, wyczerpującej oceny wniosku przedstawionego przez inwestora. Uwzględniając uwagi Naczelnego Sądu Administracyjnego skład orzekający w niniejszej sprawie po ponownym rozpoznaniu sprawy uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 50 i nast. u.p.z.p. Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 u.p.z.p.). Przy czym pod pojęciem inwestycji celu publicznego, stosownie do art. 2 pkt 5 u.p.z.p. należy rozumieć, działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010 roku Nr 102, poz. 651 ze zm.). Stosownie do przepisu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m. in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Bezspornie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i wojewódzkich sądów administracyjnych w chwili obecnej dominuje pogląd, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego (por. wyroki NSA z dnia 3 września 2008 roku, II OSK 989/07, Lex Nr 519007 i z dnia 13 listopada 2007 roku, II OSK 1506/06, Lex Nr 438619, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2008 roku, II SA/Po 196/07, Lex Nr 499857, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 maja 2007 roku, II SA/GL 852/06, Lex Nr 507200 i inne, wszystkie dostępne także w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, że na terenie, na którym planowana jest realizacja inwestycji nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem inwestycja taka jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 u.p.z.p.). Ustalenie lokalizacji takiej inwestycji następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000. Wniosek powinien zawierać także charakterystykę inwestycji, obejmującą: określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, jak i określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (art. 52 ust. 1 i 2 u.p.z.p.). Właściwy organ, stosownie do art. 53 ust. 3, w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Natomiast, w myśl art. 54 u.p.z.p., decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; oraz 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Uwzględniając powołane przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Sąd uznał, że decyzja kwestionowana przez skarżącego w niniejszej sprawie zawiera wszelkie niezbędne elementy, a postępowanie poprzedzające jej wydanie nie zostało obarczone żadnym uchybieniem, które miałoby istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Podkreślić należy, iż inwestor występując z wnioskiem inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie dołączył do tegoż wniosku dokument pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia – budowa stacji bazowej telefonii komórkowej". Z opracowania tego (uzupełnionego przez inwestora w terminie późniejszym) wynika, iż wysokość osi głównej wiązki promieniowania zlokalizowana będzie w miejscu niedostępnym dla ludności, gdyż na wysokości między 28,1 m n.p.t., a 49 m n.p.t. W tym miejscu zwrócić uwagę należy na to, iż skarżący, wskazując na negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji, nie przedstawił w tym zakresie żadnego dowodu. Przedstawienie takiego dowodu było o tyle istotne, gdyż zobowiązywał go do tego przepis art. art. 53 ust. 6 u.p.z.p., który stanowi, iż odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. W tej sytuacji organy obu instancji dysponując dokumentami złożonymi przez inwestora, które po uzupełnieniu były kompletne, nie miał podstaw prawnych do kwestionowania zapisów w nich zawartych. Na tej podstawie organ ocenił, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Podkreślić w tym miejscu należy, iż projektowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie cmentarza grzebalnego i w odległości mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten, nie występuje zabudowa. W konkluzji dotychczasowych rozważań powtórzyć należy, iż materiał zgromadzony w aktach administracyjnych nie potwierdza zarzutów skarżącego (prezentowanych zarówno w odwołaniu, jak i skardze) wskazujących na negatywny wpływ planowanej inwestycji. Bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie pozostaje argument skarżącego wskazujący na to, iż w niedalekiej przyszłości, z uwagi na brak terenów, które mogłyby być przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, teren w pobliżu inwestycji zostanie przeznaczony pod taką zabudowę. Okoliczność taka jest zdarzeniem przyszłym i jako taka nie mogła zostać uwzględniona ani przez organy administracji, ani przez Sąd. Oferta skierowana do inwestora zmierzająca do odkupienia jego gruntów zlokalizowanych w pobliżu inwestycji jest także bez wpływu na rozstrzygnięcie. W toku ponownego rozpoznawania skargi przez Sąd skarżący kwestionował stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 20 lipca 2012 roku. Ustosunkowując się do tej kwestii po raz kolejny przywołać należy regulację art. 190 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jednocześnie z przepisu tego wynika, że skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy nie można oprzeć na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Reasumując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 w zw. z art. 190 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. KO