II SA/Łd 890/12

Dnia 3 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. J. i B.J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. J. i B. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...], znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B.C. B.J. i B.J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...], znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, domagając się uchylenia wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Pismem z dnia 9 sierpnia 2012 r. pełnomocnik skarżących – adwokat Z.W. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując że nadbudowa budynku gospodarczego na działce przy ul. A. 13, według zatwierdzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. projektu budowlanego grozi dla skarżących istotnym pogorszeniem komfortu zamieszkania i wypoczynku, a przede wszystkim spadkiem wartości ich nieruchomości. Odwrócenie takiego stanu rzeczy będzie wymagało wzmożonych wysiłków, starań i kosztów. Doprowadzenie do sytuacji, w której rozbiórka wcześniej wzniesionych budowli stanie się rozwiązaniem koniecznym w celu przywrócenia stanu poprzedniego jawi się - jego zdaniem - jako działanie całkowicie nieracjonalne. Nadto ewentualne prace rozbiórkowe narażą skarżących na liczne niedogodności. Z tego też powodu, by uniknąć szkody po stronie małżonków J., trudnych do odwrócenia dla nich skutków budowy, ale również poniesienia nieracjonalnych kosztów przez M.K. i zaostrzenia konfliktu między sąsiadami, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), przywoływanej dalej w treści jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie Sądu dotyczące wstrzymania wykonania decyzji w razie zmiany okoliczności może być stosownie do treści art. 61 § 4 tej ustawy w każdym czasie zmienione lub uchylone przez sąd rozpoznający sprawę. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony podniesione we wniosku bądź jego uzasadnieniu. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy, tj. że wykonanie decyzji może spowodować realne wystąpienie jednej bądź obu przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zresztą tutejszy Sąd w pełni podziela prezentowane jest stanowisko, iż realizacja, na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę, zamierzenia budowlanego prowadzi często do trwałej zmiany, chociaż na różną skalę, otoczenia tej inwestycji. W ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę sąd nie ocenia jednak prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to, czy jej wykonanie - jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem - może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków (por: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt II OZ 207/12- Lex nr 1138253). Rozpoznając przedmiotowy wniosek w kontekście poczynionych wyżej uwag, Sąd uznał, iż skarżący nie wykazali dostatecznie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ich na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przekonaniu Sądu nie są okolicznościami uzasadniającymi zastosowanie ochrony tymczasowej w stosunku do skarżących niczym niepoparte subiektywne odczucie skarżących co do spadku wartości ich nieruchomości, czy też hipotetyczna obawa o pogorszenie komfortu zamieszkania i wypoczynku. Nie można z góry przyjąć, że wykonanie każdej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę (czy też decyzji zmieniającej to pozwolenie) – w tym wypadku pozwolenie na wznowienie robót budowlanych - prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem to inwestor decydując się na realizację inwestycji objętej skargą do sądu administracyjnego ponosi ryzyko ewentualnego wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego przez sąd administracyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2011 r. sygn. akt II OZ 1036/11 - https://cbois.nsa.gov.pl). Z tych więc powodów Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. B.C.