II SA/Łd 892/25

Dnia 12 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędzia WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2026 roku sprawy ze skargi P.O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 2 października 2025 roku nr SKO.4150.572.2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę. dc Postanowieniem z dnia 2 października 2025 r., nr SKO.4150.572.2025 wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 1691) – dalej: k.p.a.; art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.) – dalej: u.p.z.p.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 31 lipca 2025 r., nr DPRG-UA-IX.324.2025 o zawieszeniu z urzędu, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku, tj. do 24 września 2026 r., postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia, na wniosek P.O., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...] na części działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie geodezyjnym numer [...]. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji P.O., reprezentowany przez syna – P.O. wystąpił wnioskiem z dnia [...] marca 2025 r. Teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze, dla którego Rada Miejska w Łodzi podjęła w dniu 16 października 2024 r. uchwałę nr VII/214/24 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi obejmującej dolinę rzeki M., położonej w rejonie ulic [...] i [...] oraz [...] granicy miasta Łodzi. Z udzielonych na wniosek organu I instancji informacji Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Łodzi (pismo z dnia 289 kwietnia 2025 r.) wynika, że zgodnie z obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta Łodzi przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 28 marca 2018 r., nr LXIX/1753/18 (z późniejszymi zmianami) teren planowanej inwestycji znajduje się znajduje się w strefie terenów wyłączonych spod zabudowy, w jednostce funkcjonalno-przestrzennej "O" - tereny aktywne przyrodniczo w tym użytkowane rolniczo, wyłączone spod zabudowy. Przez teren przedmiotowej działki przechodzą mniejsze cieki powierzchniowe, stanowiące dopływy rzeki M. Dolina rzeki M. wraz z jej dopływami podlegają ochronie i są wyłączone spod zainwestowania, z uwagi na znaczenie przyrodnicze gruntów i zieleni w ich obszarze, a także ze względu na wysokie walory krajobrazowe oraz rolę tych obszarów w procesach przepływu mas powietrza w mieście. W jednostce funkcjonalno-przestrzennej "O" dopuszczalne są tylko tereny rolne, rekreacyjno-wypoczynkowe, ogrodów działkowych, eksploatacji powierzchniowej kopalin. Dopuszczalne z ograniczeniami są tereny zabudowy związanej z produkcja rolną - wyłącznie w zakresie obiektów istniejących z możliwością rozbudowy istniejących siedlisk. Tereny zabudowy mieszkaniowej dopuszcza się wyłącznie w granicach istniejącego zainwestowania. W ww. piśmie wskazano jednocześnie, że istnieje realna tj. w dużym stopniu prawdopodobna szansa na zakończenie prac planistycznych i uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi obejmującej dolinę rzeki M., położonej w rejonie ulic [...] i [...] oraz [...] granicy miasta Łodzi, zgodnie z przystąpieniem z dnia 16 października 2024 r., do dnia 24 września 2026 r. Mając powyższe na uwadze postanowieniem z dnia 5 maja 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku, tj. do dnia 24 września 2026 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi postanowieniem z dnia 12 czerwca 2025 r. uchyliło w całości ww. postanowienie, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazywało na konieczność rozważenia zasadności zawieszenia postępowania w sprawie w sytuacji, gdy wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy objęto jedynie cześć działki ew. nr [...], położonej bezpośrednio przy ul. [...], a powoływane przez organ cieki wodne znajdują się poza terenem planowanej inwestycji. Kolegium wskazało również na sposób zainwestowania tego obszaru, dopasowany do potrzeb zabudowy mieszkaniowej oraz na istniejącą, w odległości ok. 45 m o terenu planowanej inwestycji zabudowę zlokalizowaną po tej samej stronie ul. [...]. W toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego, Miejska Pracownia Urbanistyczna w Łodzi w piśmie z dnia 25 lipca 2025 r. podtrzymała dotychczasowe stanowisko, co do istnienia realnej, w dużym stopniu prawdopodobnej, szansy na zakończenie prac planistycznych i uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi obejmującej dolinę rzeki M., położonej w rejonie ulic [...] i [...] oraz [...] granicy miasta Łodzi do dnia 24 września 2026 r.; jak i braku zgodności planowanej inwestycji z założeniami opracowywanego planu. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 31 lipca 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi działając na podstawie art. 62 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. zawiesił przedmiotowe postępowanie do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz na okres nie dłuższy niż na 18 miesięcy, tj. do dnia 24 września 2026 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie P.O., reprezentowany przez P.O., kwestionował zasadność podjętego rozstrzygnięcia podkreślając, iż wynikająca z art. 62 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. możliwość zawieszenia postępowania administracyjnego stanowi uprawnienie organu, a nie ustawowy obowiązek. Wskazywał, że teren planowanej inwestycji wyniesiony jest powyżej najbliższego cieku wodnego o co najmniej 1 m, wyżej niż poziom ul. [...]. W jego ocenie realizacja małego budynku jednorodzinnego, planowanego do realizacji bezpośrednio w sąsiedztwie z pasem drogowym ul. [...], w żaden sposób, tak jak inne istniejące budynki, nie będzie ingerował w funkcjonowanie dorzecza rzeki M. Jednocześnie skarżący dokonał korekty złożonego wniosku w zakresie terenu objętego wnioskiem, poprzez zawężenie terenu inwestycji do obszaru o powierzchni 950 m2, który został określony na załączonym do zażalenia załączniku graficznym literami ABCD. Zaskarżonym niniejszą skargą postanowieniem z dnia 2 października 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazując na podstawy prawne podjętego rozstrzygnięcia, jak i dokonane w sprawie ustalenia faktyczne podkreślało, iż podstawą zawieszenia postępowania w rozpatrywanej sprawie jest nie tylko fakt podjęcia o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, jak i sporządzenia projektu tego planu, lecz także okoliczność jednoznacznej sprzeczności wnioskowanej inwestycji z przyszłym, przyjętym w obowiązującym studium sposobem zagospodarowania przedmiotowego terenu, który wyłącza możliwość jego zabudowy. Kolegium zaznaczyło, że zawieszenie postępowania w sprawie warunków zabudowy celem umożliwienia kontynuowania rozpoczętych prac planistycznych jest uzasadnione prymatem planu miejscowego jako instrumentu kształtowania przestrzeni nad rozwiązaniami indywidualnymi i zabezpiecza realizację władztwa planistycznego. Racjonalnym jest bowiem, aby dla zachowania ładu przestrzennego na większym terenie zabudowa kształtowana była w oparciu o ustalenia planu miejscowego. Podkresliło nadto, że po zmianie brzmienia art. 62 ust. 1 u.p.z.p., dokonanej z dniem 23 kwietnia 2023 r. ustawą z dnia 9 marca 2023r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 553) stopień zaawansowania prac planistycznych w dacie podjęcia rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, dla zasadności zastosowania tej instytucji procesowej stracił na znaczeniu. Nowy okres zawieszenia "nie dłuższy niż 18 miesięcy’’, z możliwością przedłużenia zawieszenie postępowania na dodatkowy czas do 6 miesięcy, w miejsce dotychczasowego "nie dłuższy niż 9 miesięcy" czyni bowiem bardziej realną możliwość uchwalenia planu, nawet w sytuacji niskiego stopnia zaawansowania prac planistycznych w dacie wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P.O., reprezentowany przez P.O. wskazywał, iż zawarta w uzasadnieniu kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia argumentacja odnosi się do ogólnego opisu znajdujących się w tej części miasta terenów pokrytych ciekami wodnymi, stanowiącymi dopływy rzeki M. Kolegium pominęło natomiast tę okoliczność, iż teren planowanej inwestycji (część działki ew. nr [...]) usytuowany jest o co najmniej 1 m powyżej najbliższego cieku (jednego z mniejszych), oddalonego od granicy działki, co najmniej 15 m, w bezpośrednim sąsiedztwie pasa drogowego ul. [...]. Zdaniem skarżącego, organy oprócz kierowania się przepisami i procedurami winny głównie kierować się przysługującym inwestorowi prawem do dysponowania swoim terenem. Strona zaznaczyła, że planowana do realizacji inwestycja to niewielka zabudowa mieszkaniowa – dom jednorodzinny, nie ingerująca w jakikolwiek sposób w dorzecze rzeki M., jak i w zastany ład urbanistyczny – istniejąca zabudowę mieszkaniową, zlokalizowana po obu stronach ul. [...], w bliskiej odległości od terenu inwestycji. Zdaniem skarżącego, wobec treści przygotowanego projektu planu miejscowego, który bezkrytycznie zabrania zabudowy nawet w pasie bezpośrednio przyległym do ul. [...], decyzja o warunkach zabudowy jest jedyną formą pozwalającą na tę zabudowę. Zawieszanie postępowania do czasu wydania planu miejscowego krzywdzi właścicieli nieruchomości, co w świetle wcześniej wydanych decyzji na rzecz nieruchomości niżej położonych względem występujących cieków wodnych, staje się tym większą niesprawiedliwością. Skarżący zaznaczył, że idąc naprzeciw zaleceniom przyszłego planu miejscowego ostatnią korektą wniosku jeszcze bardziej ograniczył obszar objęty wnioskiem do bezpośredniego sąsiedztwa z ul. [...]. Powtórzył, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. stanowi uprawnienie organu, a nie ustawowy obowiązek. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Przy piśmie procesowym z dnia 2 lutego 2026 r. skarżący przedłożył dokumentację graficzną (wycinek aktualnej mapy w skali 1:1000 oraz wycinek wydruku ortofotomapy obejmujące teren planowanej inwestycji; dokumentację fotograficzną terenu planowanej inwestycji) celem wykazania charakteru przestrzeni urbanistycznej sąsiadującej z przedmiotową nieruchomością. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga P.O. została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143) – dalej: p.p.s.a., który stanowi, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Podkreślenia w tym miejscu również wymaga, mając na uwadze złożony w dniu 30 stycznia 2026 r. wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie rozprawy jawnej z udziałem pełnomocnika skarżącego, że rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym, we wskazanych w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. okolicznościach, nie jest uzależnione od woli skarżącego. Tym samym nawet w przypadku gdy strona wnosi o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu jawnym (rozprawie), to żądanie to nie wiąże sądu, a co za tym idzie nie pozbawia go ustawowego uprawnienia do rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. Zaznaczyć należy również, że sąd rozpoznający sprawę w tym trybie nie pomija stanowiska strony skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty organu, podlegają rozpoznaniu w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę, a sprawa po wnikliwej analizie jest rozstrzygana przez sąd w składzie trzech sędziów (por. wyroki NSA z 12 marca 2025 r., II OSK 1971/22; z 9 grudnia 2025 r., III OSK 2358/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem skargi P.O., reprezentowany przez P.O. (syn skarżącego), uczynił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 2 października 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 31 lipca 2025 r., o zawieszeniu z urzędu, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku, tj. do 24 września 2026 r., postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia, na wniosek skarżącego, warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...] na części działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie geodezyjnym numer [...]. Podstawę prawną podjęcia kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1130) – dalej: u.p.z.p., zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Wskazać należy, w ślad za poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, który to pogląd Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela i przyjmuje jako własny, iż konstrukcja art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie o ustaleniu warunków zabudowy podstawę prawną do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań, co do przesłanek zawieszenia, jednocześnie nie zezwalając na podważenie tego uprawnienia organu (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 czerwca 2017 r., II SA/Łd 131/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Kompetencję tę należy rozpatrywać w połączeniu z wynikającym z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, realizowanym w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym rada gminy (miejska) ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). Dopiero w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Powyższe usprawiedliwia zatem stanowisko, co do przyznania prymatu pracom zmierzającym do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac. Przy czym co istotne zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w oparciu o przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. może również nastąpić w sytuacji, gdy nie podjęto jeszcze uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a kwestia to pozostaje na etapie rozważań organu. Celem zawartej w powołanym przepisie regulacji jest bowiem ochrona danego obszaru przed zainwestowaniem niezgodnym z zamiarem prawodawcy lokalnego zarówno w trakcie procedowania planu, jak i na etapie poprzedzającym przystąpienie do uchwalania planu (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r., II OSK 2685/15; wyrok WSA w Szczecinie z 21 kwietnia 2021 r., II SA/Sz 61/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zawieszenie postępowania ma ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby odmienne niż w wydanej decyzji (art. 65 § 1 pkt 2 u.p.z.p.). Uzasadnieniem zawieszenia postępowania jest zatem prawdopodobieństwo, że plan miejscowy, o treści sprzecznej z decyzją o warunkach zabudowy, zostanie uchwalony przed upływem ustawowo określonego okresu zawieszenia, liczonego od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Warszawie z 17 lutego 2023 r., VII SA/WA 2189/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostaje, że objęty wnioskiem skarżącego z dnia [...] marca 2025 r. teren planowanej inwestycji (część działki ew. nr [...]) znajduje się na obszarze, dla którego Rada Miejska w Łodzi podjęła w dniu 16 października 2024 r. uchwałę nr VII/214/24 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi obejmującej dolinę rzeki M., położonej w rejonie ulic [...] i [...] oraz [...] granicy miasta Łodzi (przystąpienie nr [...]). Zgodnie z postanowieniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Łodzi, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 28 marca 2018 r., nr LXIX/1753/18, zmienionego uchwałami Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 6 marca 2019 r., nr VI/215/19, z 22 grudnia 2021 r., LII/1605/21 teren planowanej przez skarżącego inwestycji zlokalizowany jest na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem "O" – tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo, wyłączone spod zabudowy. Zgodnie z informacją Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Łodzi (pisma z kwietnia i lipca 2025 r.) istnieje realna szansa na zakończenie prac planistycznych i uchwalenie planu miejscowego dla części obszaru miasta Łodzi obejmującej dolinę rzeki M., położonej w rejonie ulic [...] i [...] oraz [...] granicy miasta Łodzi, realizującego politykę przeznaczenia danego terenu zgodną z określona w studium, do dnia 24 września 2026 r. Bezsporne pozostaje również, że planowana przez skarżącego do realizacji inwestycja – nowa zabudowa mieszkaniowa nie jest zgodna z założeniami procedowanego planu. Wobec powyższego uznać należy, iż wbrew stanowisku strony skarżącej procedujące w sprawie organy obu instancji, uwzględniając prowadzoną procedurę planistyczną obejmującą teren planowanej przez skarżącego inwestycji, przewidywany termin jej zakończenia, jak i wiążące, stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p., organy planistyczne postanowienia obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Łodzi, nakierowane między innymi na ochronę wyznaczonych w Studium, terenów otwartych, aktywnych przyrodniczo, wchodzących w skład systemu ekologicznego miasta, a nadto występującą w sprawie sprzeczność przedmiotowej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, co do przeznaczenia terenu, na którym skarżący planują jej realizację, zadanie uznały, iż spełnione zostały określone w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przesłanki do zawieszenia prowadzonego, na wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2025 r., postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Stąd też w ocenie Sądu, podjęte w sprawie rozstrzygnięcia organów administracji obu instancji nie naruszają art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Jednocześnie Sąd stwierdza, że prowadząc postępowanie organy działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, wypełniając ciążący na nich obowiązek informowania stron postępowania (art. 9 k.p.a.). Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (art. 7 k.p.a.), jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.) uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy, a uzasadnienie kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia, wbrew stanowisku strony skarżącej, odpowiada minimum wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie prowadzone przez organy obu instancji postępowanie zadość czyniło zasadom określonym, w art. 11 i art. 12 k.p.a., a skarżący miał zapewniony czynny udział na każdym etapie postępowania administracyjnego (art. 10 § 1 k.p.a.). W ocenie Sadu bez wpływu na wynik sprawy pozostają natomiast podnoszone w skardze argumenty, co do położenia terenu planowanej inwestycji względem chronionych cieków wodnych stanowiących dorzecze rzeki M., charakter i wielkość planowanej przez skarżącego inwestycji, czy też zasadności pozytywnego rozpatrzenia żądania skarżącego o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, zwłaszcza w kontekście istniejącej już zabudowy, zlokalizowanej w okolicy terenu inwestycji. Podkreślenia bowiem wymaga, że przedmiotem poddanego kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięcia jest jedynie ocena zasadności zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Z tych też przyczyn bez wpływu na wynik sprawy pozostają dokonywane przez skarżącego korekty wniosku z dnia [...] marca 2025 r. w zakresie objętej nim powierzchni części działki ew. nr [...]. Jednocześnie w ocenie Sądu bez wpływu na trwającą procedurę planistyczną obejmującą teren planowanej inwestycji, jak i na przysługujące procedującym w sprawie organom administracji publicznej uprawnienie, o którym mowa w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., pozostaje dokonana przez ustawodawcę, ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688 ze zm.), nowelizacja przepisów u.p.z.p. wprowadzająca obowiązek uchwalenia przez gminy, w terminie do dnia 30 czerwca 2026 r. planów ogólnych. Po pierwsze żaden z przepisów ustawy nowelizującej, nie wprowadził w okresie przejściowym jakiegokolwiek ograniczenia w zakresie stosowania przepisów aktualnie obowiązujących. Po drugie nie jest wykluczone, że po raz kolejny ww. termin uchwalania planów ogólnych przez gminy zostanie przez ustawodawcę przesunięty. Po trzecie wskazanie daty granicznej zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji do dnia 24 września 2026 r. nie oznacza, że uchwała w sprawie przyjęcia planu miejscowego nie zostanie podjęta przed dniem 1 lipca 2026 r. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.