II SA/Łd 908/20

Dnia 3 lutego 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] znak: [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia zawieszającego postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącej Z.S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 30 listopada 2020 roku, pod pozycją [...]. dc W dniu 30 listopada 2020r. Z.S., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] uchylające postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], którym zawieszono postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zaskarżone postanowienie, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych organu II instancji, zostało doręczone skarżącej w dniu 19 października 2020r. Pełnomocnik skarżącej zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie zasad postępowania administracyjnego poprzez niedoręczenie go pełnomocnikowi skarżącej oraz niewzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy i pomimo merytorycznej zasadności postanowienia organu I instancji, uchylenie go zaskarżonym postanowieniem. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie jego wykonania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że o uchyleniu postanowienia pełnomocnik skarżącej dowiedział się z pisma organu I instancji o zapoznaniu się z materiałem sprawy przed wydaniem decyzji, a następnie od skarżącej, która wraz z mężem takie pismo otrzymali od Wojewody. Pełnomocnik dodał przy tym, iż był przekonany, że to tylko opóźnienie poczty spowodowało, że jeszcze nie otrzymał tego postanowienia. Ponadto podniósł, iż po wyjaśnieniu sprawy okazało się, że nie został on wymieniony w stopce doręczenia. Wyjaśnił również, że skierował pismo do Wojewody o doręczenie postanowienia, aby mógł je zaskarżyć do Sądu. W odpowiedzi organ poinformował pełnomocnika, iż skutecznie doręczył postanowienie stronie, bo nie było pełnomocnictwa na II instancje. W dalszej kolejności pełnomocnik skarżącej podniósł, że pełnomocnictwo zostało złożone do sprawy w I instancji i dodał również, iż nie spotkał się dotychczas, aby na drugą instancję potrzebne było odrębne pełnomocnictwo. Jednocześnie wskazał, że zażalenie zostało złożone przez niego i przyjęte przez organ I instancji, a następnie po przesłaniu do organu II instancji przyjęte przez ten organ i rozpoznane. Nadto pełnomocnik zauważył, że żaden z organów nie potraktował tego jako braku formalnego i nie wezwał strony do uzupełnienia, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie wyjaśnił, iż zaskarżone postanowienie zostało prawidłowo doręczone stronom postępowania. W ocenie organu, udzielone przez skarżącą pełnomocnictwo z dnia 21 lipca 2020 r., znajdujące się w aktach sprawy organu I instancji, upoważnia do reprezentowania skarżącej przez radcę prawnego T.R. "w postępowaniu prowadzonym przez Starostwo Powiatowe w B. o wydanie pozwolenia na budowę wszczętym z wniosku K. i R. małżonków J. znak [...]". Zdaniem organu, z tego pełnomocnictwa nie wynika upoważnienie do reprezentowania skarżącej w postępowaniach toczących się przed organem II instancji. Organ ocenił zatem, że ze względu na brak zarówno w aktach sprawy, jak i w załączonym do pisma skarżącej z dnia 29 października 2020r. pełnomocnictwa, korespondencja skierowana została na adres skarżącej i jej skutecznie doręczona. W dniu 29 listopada 2020r. skarżąca uiściła wpis sądowy w kwocie 100 złotych od złożonej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j..: Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie zaś z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Skarga została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego do jej złożenia. Jak wynika z akt administracyjnych zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej (nie jej pełnomocnikowi) w dniu 19 października 2020 r. Z pełnomocnictwa znajdującego się w aktach sprawy, na którym widnieje data 21 lipca 2020r., wynika, że skarżąca udzieliła radcy prawnemu T.R. umocowanie do reprezentowania jej w postępowaniu prowadzonym przez Starostę Powiatowego w B. o wydanie pozwolenia na budowę, wszczętym z wniosku K. i R. małżonków J., znak: [...]. Jednoznacznie zatem z niego wynika, iż obejmowało ono umocowanie do reprezentowania skarżącej przed organem I instancji. W konsekwencji organ II instancji prawidłowo doręczył zaskarżone postanowienie skarżącej i od daty tego doręczenia zaczął swój bieg termin na złożenie skargi. Wobec tego Sąd uznał, że skoro zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 19 października 2020r., to termin na wniesienie skargi w stosunku do skarżącej upłynął w dniu 18 listopada 2020r. Tymczasem przedmiotowa skarga została wniesiona w dniu 30 listopada 2020r., a zatem po 30 - dniowym terminie przewidzianym na jej złożenie, od dnia doręczenia postanowienia. Skarga podlega zatem odrzuceniu. Sąd zauważa również, że pełnomocnik skarżącej zwrócił się do organu II instancji pismem z dnia 29 października 2020r. zatytułowanym "Wniosek o doręczenie Postanowienia" o doręczenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na ten wniosek organ pismem z dnia 12 listopada 2020r. poinformował pełnomocnika skarżącej, iż zaskarżone postanowienie zostało prawidłowo doręczone skarżącej. Wspomniane pismo organu II instancji z dnia 12 listopada 2020r. zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 16 listopada 2020r., a więc w terminie otwartym do złożenia skargi. Ponadto z pisma pełnomocnika z dnia 29 października 2020r. wynika, że skarżąca na kilka dni przed sporządzeniem tegoż pisma poinformowała go o korespondencji urzędowej dotyczącej wydania zaskarżonego postanowienia. Pozyskanie przez pełnomocnika skarżącej informacji, iż zaskarżone postanowienie zostało doręczone prawidłowo, winno skutkować podjęciem przez niego czynności zmierzających do skutecznego wystąpienia ze skargą na postanowienie z dnia [...] r. nr [...]. Wniesienie skargi po upływie terminu skutkuje odrzuceniem skargi, chyba że skarżący złoży skuteczny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (art. 86 § 1 tej ustawy). Nie uszczupla to prawa strony do obrony swoich interesów, gdyż służy jej nadto prawo wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego, w myśl art. 148 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (postanowienia NSA z dnia 15 marca 2016r. sygn. akt I OZ 213/16, LEX nr 2003514, postanowienie NSA z dnia 16 października 2012r., sygn. akt I OSK 2351/12, LEX nr 126947). Podkreślić jednak należy, że strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, może na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Natomiast o zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia, biorąc pod uwagę regulację art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. dc