II SA/Łd 928/17

Dnia 19 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi A. P. i R. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267, ze zm.) – zwanej dalej: "k.p.a." - w związku z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) – zwanej dalej: "Prawem budowlanym" – po rozpatrzeniu odwołania A. P. i R. P., uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę w części dotyczącej działki o nr 25 i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jak wynika z akt sprawy Starosta [...], opisaną wyżej decyzją, zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o. z siedzibą we W. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej typu Vestas V100 - 2MW o mocy do 2000 kW oznaczonej w projekcie jako B wraz z drogą dojazdową, placem manewrowym oraz zjazdem z drogi gminnej na działkach o nr 1, 2, 3, 4 i 25 położonych miejscowości Ł. i na działce nr 390 położonej w miejscowości R., gm. W. W odwołaniu od tej decyzji A. P. oraz R. P., zarzucili naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, 77 oraz 107 k.p.a., które ich zdaniem miało istotny wpływ na wynik postępowania oraz błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących obszaru oddziaływania obiektu. W ocenie odwołujących przedmiotowy obszar został określony bez zbadania kumulatywnego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, a w szczególności elektrowni wiatrowych usytuowanych w pobliżu obiektu, które nie zostały wskazane w decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] nr [...], znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, o którą organ oparł swoje ustalenia. Wojewoda [...] powołując się na wymogi niezbędne do wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, o których mowa w przepisach Prawa budowlanego wskazał, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył wymagane opinie i uzgodnienia, a także wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, legitymując tym samym swoje prawo do ich zabudowy. Następnie organ wyjaśnił, że projektowana inwestycja położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw B., G., R., Z., K., M., D. i fragmentu miasta W., zatwierdzonym uchwałą z dnia [...] Nr [...] Rady Gminy i Miasta W. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...], poz. [...]) i zgodnie z ustaleniami tegoż planu działki, na których zlokalizowana jest projektowana inwestycja położone są na terenie oznaczonym symbolem 10R-EW, przeznaczonym pod tereny upraw rolnych z możliwością lokalizacji elektrowni wiatrowych oraz symbolem KWD1 przeznaczonym pod tereny dróg wewnętrznych (niepublicznych), stanowiących obsługę terenów upraw rolnych oraz obsługę urządzeń elektrowni wiatrowych. Ponadto Wojewoda wskazał, że § 16 pkt 6 ustaleń szczegółowych rzeczonego planu dopuszcza w obrębie terenów przyległych do elektrowni wiatrowych, oznaczonych na rysunku planu symbolami od 1R-EW do 14R-EW zasięg rzutu poziomego śmigła elektrowni wiatrowej, z zastrzeżeniem poszanowania praw osób trzecich. Wobec powyższego organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dalszej kolejności organ odwoławczy podał, że zgodnie z ustaleniami § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor załączył wydaną dla przedmiotowej inwestycji, ostateczną decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] nr [...], znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach i – w ocenie Wojewody [...]– projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami tej decyzji. Organ wyjaśnił jednocześnie, że z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika, iż przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie należy przeprowadzać oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Ponadto organ zauważył, że z charakterystyki przedsięwzięcia wynika, że projektowana inwestycja zlokalizowana jest na terenach upraw rolnych, a najbliższa zabudowa znajduje się w odległości co najmniej 500m od najbliższej turbiny, więc nie przewiduje się przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenie zabudowy mieszkalnej. Natomiast tereny w bezpośrednim sąsiedztwie turbin (tereny rolnicze) nie są normowane akustycznie. Organ dodatkowo podał, iż w decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań określono, że przedsięwzięcie wymaga sporządzenia analizy porealizacyjnej w przedmiocie oddziaływania elektrowni wiatrowej na środowisko w zakresie klimatu akustycznego. Wojewoda nadmienił również, że z postanowienia Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] wynika, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach obejmuje swoim zakresem wszystkie turbiny wchodzące w skład Parku elektrowni wiatrowych "C", wszystkie działki ewidencyjne, na których posadowione będą wieże oraz działki ewidencyjne, wynikające z zasięgu oddziaływania rotora. Organ stwierdził następnie, że załączony do wniosku o udzielenie pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, jak również został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji spełnia także wymogi § 6 i § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. poz. 462 ze zm.). Ponadto organ wskazał, iż zaskarżonym orzeczeniem oraz wnioskiem inwestora objęta jest działka o nr 25, stanowiąca działkę drogową, na której nie są realizowane żadne roboty budowlane. Działka ta z uwagi na projektowany z niej zjazd mieści się natomiast w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Wojewoda podkreślił, że wobec skorygowania przez inwestora wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę w zakresie wskazanej w nim działki o nr 25, zaskarżoną decyzję w części dotyczącej tej działki należało uchylić i umorzyć postępowanie organu I instancji w powyższym zakresie. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie ustalenia obszaru oddziaływania obiektu bez zbadania kumulatywnego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, w szczególności elektrowni wiatrowych usytuowanych w pobliżu obiektu, które nie zostały wskazane w powołanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ stwierdził, iż decyzja ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Wojewoda [...] wskazał ponadto, iż realizacja przedmiotowej inwestycji nie utrudni możliwości korzystania z użytkowanej rolniczo działki skarżącej i jej wykorzystywania zgodnie z przeznaczeniem. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli A. P. i R. P., zarzucając: 1. wydanie z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 oraz art. 107 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania; 2. błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, bowiem obszar ten został określony bez zbadania kumulatywnego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, w szczególności elektrowni wiatrowych usytuowanych w pobliżu obiektu, które nie zostały wskazane w decyzji z dnia [...] nr [...] znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Burmistrza Gminy i Miasta W., o którą to decyzję organ oparł swoje ustalenia. W motywach skargi skarżący podkreślili, że decyzja środowiskowa złożona przez wnioskodawcę jest wadliwa, gdyż nie określa prawidłowo obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowych będących jej przedmiotem, a ponadto na dzień wydania przedmiotowej decyzji jest nieaktualna, wobec wybudowania w obszarze oddziaływania elektrowni, co do których została wydana nowych obiektów (przedsięwzięć), których oddziaływanie będzie się kumulowało z obiektem, którego dotyczy przedmiotowa sprawa. W tym zakresie skarżący podali, że w bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięć objętych decyzją środowiskową nr [...] powstała Farma D, znajdująca się na obszarze gminy W. oraz B., która składa się z kilkunastu elektrowni wiatrowych, z których najbliższe są usytuowane w odległości około 600m od elektrowni wiatrowych objętych decyzją środowiskową nr [...]. Autorzy skargi nadmienili również, że fakt powstania Farmy D jest znany Staroście [...] z urzędu, gdyż wydał on pozwolenia na budowę w/w elektrowni wiatrowych i z tego względu fakt ten nie wymaga przeprowadzania dodatkowego postępowania dowodowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 520/15 oddalił skargę, podnosząc w uzasadnieniu, że w art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Organ o którym mowa, został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Tym samym ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi określonymi w aktach wykonawczych do Prawa budowlanego. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Sąd podkreślił, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ma charakter związany. W ocenie Sądu przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przedmiotowe zamierzenie budowlane organy administracji wykonały w prawidłowy sposób spoczywające na nim obowiązki wynikające z przepisów prawa. W szczególności projektowana inwestycja odpowiada wymogom określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Sąd zgodził się z organami administracji, iż przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor załączył wydaną dla przedmiotowej inwestycji, ostateczną decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta korzystając z przymiotu ostateczności wiąże m.in. organ wydający decyzje o pozwoleniu na budowę (art. 86 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013r., poz. 1235 ze zm.). Analiza owej decyzji środowiskowej nie pozwala na wyprowadzenie wniosków o wadliwości konkluzji organów obu instancji co do zgodności przedłożonego projektu inwestycji z postanowieniami decyzji środowiskowej. Jak wskazano, skarżący konsekwentnie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, ale także w skardze do sądu administracyjnego podnosili kwestie wadliwości decyzji środowiskowej zarzucając jej nieprawidłowe określenie zakresu oddziaływania projektowanej inwestycji. Zdaniem Sądu, zarzuty te w toku postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę, nie mogą odnieść spodziewanego przez skarżących rezultatu z uwagi na treść przywołanego powyżej przepisu art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Związanie organów architektoniczno – budowlanych treścią decyzji środowiskowej nie tylko nie pozwala na badanie jej legalności w toku postępowania o pozwolenie na budowę, ale wręcz nakazuje podporządkowanie się jej postanowieniom w toku tegoż postępowania i badanie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z warunkami środowiskowymi w niej określonymi. Ponadto Sąd zaznaczył, że nie budzi zastrzeżeń konkluzja organów, iż przedłożony projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, jak również został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, a nadto spełnia wymogi określone w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. poz. 462 ze zm.). Inwestor posiada prawo do dysponowania na cele budowlane nieruchomością, na której projektowana jest przedmiotowa inwestycja. Z uwagi na powyższe organ nie miał podstaw, aby odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdyż po spełnieniu wymogów przewidzianych w przywołanych przepisach na takie załatwienie sprawy nie zezwala art. 35 ust. 4 Praw budowlanego. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, wniesionej przez R. P., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 września 2017 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 1561/16 uchylił powyższy wyrok sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W motywach orzeczenia wskazał, iż za uzasadniony należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz.718 ze zm.), bowiem w skardze złożonej do WSA zasadniczo zakwestionowano ustalony w sprawie obszar oddziaływania elektrowni wiatrowej objętej decyzją o pozwoleniu na budowę, przy czym zarzuconą wadę decyzji powiązano z brakiem zbadania kumulatywnego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, a konkretnie elektrowni wiatrowych, usytuowanych w pobliżu spornego obiektu. W szczególności podniesiono, że złożona przez inwestora decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] nie zawiera prawidłowych ustaleń co do obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowych, będących jej przedmiotem, a ponadto na dzień wydania pozwolenia na budowę nie była już aktualna wobec wybudowania w obszarze oddziaływania przedmiotowej elektrowni innej Farmy, składającej się z kilkunastu elektrowni wiatrowych. Skarżący wskazał w skardze na szereg uciążliwości, które będą wynikać z kumulatywnego oddziaływania elektrowni wiatrowych na jej nieruchomość i środowisko przyrodnicze na danym obszarze. Zdaniem NSA, przytoczone w skardze zarzuty nie zostały przez Sąd Wojewódzki poddane właściwej analizie na płaszczyźnie stanu faktycznego sprawy, jak też przepisów prawa materialnego i procesowego, wyznaczających kryteria legalności kontrolowanych decyzji. Mianowicie postawione przez stronę skarżącą zarzuty powinny być ocenione zasadniczo w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, stanowiącego o obowiązku sprawdzenia przez właściwy organ zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: "ustawa z dnia 3 października 2008r."), przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d) oraz pkt 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którą obiekty budowlane należy projektować i budować zapewniając m.in. spełnienie wymagań podstawowych dotyczących ochrony środowiska oraz zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Oczywiście w zakresie wymienionych zagadnień Sąd Wojewódzki powinien ocenić również kompletność zebranego materiału dowodowego oraz prawidłowość ustalonych okoliczności faktycznych. W ocenie NSA, wymienionych obowiązków Sąd Wojewódzki nie wypełnił, ograniczając się tylko do stwierdzenia bezskuteczności zarzutów, podniesionych przez stronę skarżącą z uwagi na treść art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008r. przewidującego, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1, a w tym decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę. Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zaznaczył, że związanie organów architektoniczno-budowlanych treścią decyzji środowiskowej nie tylko nie pozwala na badanie jej legalności w toku postępowania o pozwoleniu na budowę, ale wręcz nakazuje podporządkowanie się jej postanowieniom w toku tegoż postępowania i badanie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z warunkami środowiskowymi w niej określonymi. Nie kwestionując powyższej konstatacji, NSA podkreślił, że uwagi Sądu Wojewódzkiego co do skutków wiążącej decyzji środowiskowej nie wyczerpują wszystkich spornych kwestii wynikających z zarzutów skargi oraz nie uwzględniają w pełni wszystkich zależności występujących pomiędzy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, a decyzją o pozwoleniu na budowę. Stwierdzono, że wynikające z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008r. związanie decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie zwalnia organu architektoniczno-budowlanego od obowiązku sprawdzenia rozwiązań projektowych w kontekście wymagań ochrony środowiska w zakresie szerszym niż to wynika z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W piśmiennictwie zwraca się uwagę, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana jest na wstępnym etapie procesu inwestycyjnego, gdy nie zawsze możliwe jest określenie wszystkich czynników środowiskowych, które mogą wystąpić w trakcie realizacji inwestycji budowlanej. Przyjmuje się również, że według treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę samodzielnie ocenia zgodność planowanej inwestycji z wymogami ochrony środowiska, nie ograniczając się wyłącznie do ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (v. Prawo ochrony środowiska, pod red. J. Stelmasiaka, LexisNexis 2010, s. 115; Ochrona środowiska w procesie inwestycyjno-budowlanym, M. Zakrzewska, LexisNexis Warszawa 2010, s. 129; Pozwolenie na budowę, A. Ostrowska, LexisNexis 2009, s. 162). Sąd kasacyjny wskazał, że mając na uwadze cel postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania konkretnego przedsięwzięcia na środowisko należy założyć, że jego wyniki powinny umożliwić zidentyfikowanie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz wypracowanie rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne skutki realizacji inwestycji. Z kolei decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinna umożliwić uzyskanie przez organ architektoniczno-budowlany pełnej wiedzy, niezbędnej do oceny wymagań ochrony środowiska, których zachowanie warunkuje udzielenie pozwolenia na budowę. Rzeczą więc organu weryfikującego projekt budowlany jest analiza decyzji środowiskowej, raportu i całego zebranego w sprawie materiału dowodowego pod kątem jego przydatności do rozstrzygnięcia sprawy. Jednym z zagadnień, które wiąże się ze środowiskowymi uwarunkowaniami realizacji przedsięwzięcia budowlanego jest kwestia obszaru oddziaływania danego obiektu określanego w celu ustalenia ograniczeń w zagospodarowaniu wyznaczonego terenu (art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). To właśnie na etapie rozpoznawania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania działki przez inwestora i wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z działek sąsiednich. W orzecznictwie zwrócono uwagę na potrzebę samodzielnego badania przez organ architektoniczno-budowlany okoliczności dotyczących obszaru oddziaływania przewidzianego do realizacji obiektu budowlanego (w kontekście ustalania kręgu stron na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego), niezależnie od związania ustaleniami decyzji środowiskowej (por. wyrok NSA z 10 marca 2015r., II OSK 353/14). NSA wskazał następnie, że kolejnym zagadnieniem wiążącym się z ochroną interesów osób trzecich, których nieruchomości pozostają w obszarze oddziaływania obiektu, jest kumulacja przedsięwzięć, znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać obiekt, będący przedmiotem konkretnego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Ubocznie wskazano na regulacje art. 63 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 2 ustawy z 3 października 2008r., dotyczące tego zagadnienia. W niniejszej sprawie zarzuty podnoszone przez skarżących w odwołaniu, a następnie w skardze wymagały analizy zagadnień dotyczących ewentualnej kumulacji oddziaływania przedmiotowej elektrowni wiatrowej z innymi elektrowniami, które według twierdzeń skarżących zrealizowane zostały w ramach innego przedsięwzięcia. Sąd Wojewódzki powinien zatem na podstawie materiału zawartego w aktach sprawy zweryfikować zarzuty sformułowane przez skarżących. Konieczne było sprawdzenie stanowiska organu odwoławczego zarówno w zakresie ustaleń faktycznych, jak też wnioskowania przedstawionego w przedmiocie oddziaływania spornego obiektu na środowisko, a w szczególności oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, w tym należące do skarżących. Celem wyjaśnienia istotnych wątpliwości związanych z zarzutami zawartymi w skardze Sąd Wojewódzki powinien rozważyć przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z decyzji środowiskowych i ewentualnego pozwolenia na budowę Farmy D, która według skarżących powinna być uwzględniona przy ocenie oddziaływania spornej elektrowni wiatrowej. W ocenie NSA niewątpliwie analiza decyzji wydanych dla obu przedsięwzięć inwestycyjnych, jak też danych wynikających z raportu sporządzonego dla przedmiotowej elektrowni wiatrowej, pozwoliłaby Sądowi Wojewódzkiemu na merytoryczną ocenę zarzutów postawionych przez skarżącą. Tymczasem Sąd Wojewódzki w rozważaniach prawnych pominął istotne kwestie powołane w skardze i ograniczył się do stwierdzenia, że z racji na unormowanie art. 86 ustawy z 3 października 2008r. wadliwości decyzji środowiskowej nie mogły być badane w sprawie pozwolenia na budowę. NSA podkreślił, iż potwierdzeniem tego, że Sąd Wojewódzki nie zweryfikował na podstawie materiału dowodowego spornej kwestii jest powoływanie przez inwestora dopiero w piśmie procesowym złożonym w postępowaniu kasacyjnym treści raportu, mającej świadczyć o uwzględnieniu skumulowanego oddziaływania przedmiotowej farmy wiatrowej razem z planowanymi innymi inwestycjami tego typu, w tym Farmy Wiatrowej D. Powoływanie się przez uczestnika na wyciągi z dokumentów dołączonych do pisma procesowego nie mogło odnieść skutku na etapie kasacyjnym, gdyż to rzeczą Sądu I instancji była ocena zaskarżonej decyzji w zakresie kwestionowanym przez stronę skarżącą. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika ustalenie przez Sąd Wojewódzki, a wcześniej przez właściwy organ, czy w raporcie uwzględniono kumulatywne oddziaływanie planowanych i realizowanych przedsięwzięć na danym terenie było najprostszym sposobem weryfikacji zarzutu stawianego przez stronę. Ponadto było to niezbędne, zważywszy na obowiązki organu architektoniczno-budowlanego związane z ustalaniem obszaru oddziaływania konkretnej inwestycji na tereny sąsiednie i koniecznością sprawdzenia i rozwiązań służących poszanowaniu, występujących w tym obszarze, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). Mylnie pełnomocnik i uczestnika utożsamia te obowiązki z ponownym badaniem kwestii objętych decyzją środowiskową. Wręcz przeciwnie organ orzekający o pozwoleniu na budowę, a następnie Sąd, miały obowiązek odnieść się w sposób wyczerpujący do tych zarzutów, które dotyczą I okoliczności istotnych i badanych na tym właśnie etapie realizacji inwestycji. Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę ma obowiązek w ramach własnych kompetencji sprawdzić rozwiązania projektowe w świetle wymogów ochrony lodowiska, niezależnie od wymagań określonych w decyzji środowiskowej. Tych wszystkich aspektów sprawy Sąd Wojewódzki nie uwzględnił w ocenie przedstawionej w uzasadnieniu wyroku, czym naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd II instancji zaznaczył jednak, że wadliwość kontroli sądowej nie polegała na tym, że Sąd Wojewódzki uznał za prawidłowe określenie obszaru oddziaływania spornej inwestycji, jak zarzucono w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, lecz na tym, że niewystarczająco zweryfikował ustalenia przyjęte w tym zakresie przez organy obu instancji. Jak zostało omówione wyżej, Sąd Wojewódzki nie odniósł się do istotnych kwestii prawnych i faktycznych podniesionych w zarzutach skargi, uniemożliwiając tym samym sformułowanie merytorycznych zarzutów kasacyjnych, a w konsekwencji uniemożliwiając właściwą kontrolę kasacyjną. W takim stanie sprawy konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku celem ponownego rozpoznania sprawy i usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 12 grudnia 2017 r. zobowiązano pełnomocnika skarżących do wskazania dowodów na poparcie zarzutów skargi, według których przy ocenie oddziaływania opisanej elektrowni wiatrowej powinna być uwzględniona realizacja Farmy Wiatrowej D oraz wszelkich innych przedsięwzięć. Pismem z dnia 21 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżących wniosła o zwrócenie się do Wójta Gminy W. o przesłanie akt postępowania ( o wskazanym przez nią znaku) zakończonego decyzją określającą środowiskowe uwarunkowania na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie Elektrowni Wiatrowej E, zlokalizowanej w obrębie I., T., D., S., K. w Gminie W. oraz o zwrócenie się do Starosty [...] o przesłanie akt wszystkich postępowań, których przedmiotem było udzielenie pozwolenia na budowę obiektów będących częścią przedsięwzięcia polegającego na budowie Elektrowni Wiatrowej E, zlokalizowanej w obrębie I., T., D., S., K. w Gminie W.. Nadto pełnomocnik skarżących wniosła o udzielenie skarżącym dalszego terminu na wskazanie dowodów, których dopuszczenia żąda w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 24 stycznia 2018 r. poinformowano pełnomocnika skarżących, że akta sprawy zakończonej decyzją określającą środowiskowe uwarunkowania na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie Elektrowni Wiatrowej E, zostały przesłane do sprawy o sygn. akt II SA/Łd 635/17 oraz udzielono pełnomocnikowi skarżących dodatkowego 14-dniowego terminu na wskazanie dowodów, których dopuszczenia żąda w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., a które odnoszą się do udzielenia pozwolenia na budowę obiektów będących częścią przedsięwzięcia polegającego na budowie Elektrowni Wiatrowej E. Pismem z dnia 14 lutego 2018 r. pełnomocnik skarżących wskazała, że w zakresie akt dotyczących pozwoleń na budowę obiektów będących częścią przedsięwzięcia polegającego na budowie Elektrowni Wiatrowej E (o wskazanych przez nią znakach) wnosi o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów, które załączone zostały do sprawy o sygn. akt II SA/Łd 635/17. Na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. Sąd, mając na uwadze powyższe wnioski dowodowe a także motywy wyroku kasacyjnego, postanowił przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe z dokumentów załączonych do akt sprawy o sygn. II SA/Łd 635/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt (decyzję lub postanowienie) w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – Sąd stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Z kolei stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa następuje, jeżeli zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 p.p.s.a.). Ponadto należy dodać, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd, rozstrzygając daną sprawę, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach, co uzasadnia oddalenie skargi w całości. W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, iż na podstawie art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Użyte w art. 190 p.p.s.a. pojęcie "wykładni prawa" należy rozumieć, jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Oznacza to, iż za przesądzone uznać należało, iż obowiązkiem sądu rozpoznającego skargę było rozważenie postawionych przez stronę skarżącą zarzutów, co do prawidłowości ustaleń decyzji środowiskowej w zakresie obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowych będących jej przedmiotem oraz jej nieaktualności, wobec wybudowania w obszarze oddziaływania przedmiotowej elektrowni innej farmy, składającej się z kilkunastu elektrowni wiatrowych i związanych z tym uciążliwości, które będą wynikać z kumulacji oddziaływań. Oceny tej sąd I instancji winien przy tym dokonać w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit d oraz pkt 9 Prawa budowalnego. W zakresie wymienionych zagadnień Sąd Wojewódzki powinien również ocenić kompletność zebranego materiału dowodowego oraz prawidłowość ustalonych okoliczności faktycznych. Zarzut dotyczący kumulacji oddziaływań powinien natomiast zostać rozważony poprzez sprawdzenie prawidłowości stanowiska organu odwoławczego zarówno w zakresie ustaleń faktycznych, jak też wnioskowania w przedmiocie oddziaływania spornego obiektu na środowisko, a w szczególności oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, w tym należące do skarżącej. Celem zaś oceny istotnych wątpliwości Sąd Wojewódzki powinien rozważyć dopuszczenie dowodu uzupełniającego z decyzji środowiskowej i ewentualnego pozwolenia na budowę Farmy D oraz dokonać analizy raportu sporządzonego dla przedmiotowej elektrowni wiatrowej, dla rozważenia zasadności zarzutów, zawartych w skardze. Realizując powyższe wytyczne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe z dokumentów załączonych do akt sprawy o sygn. II SA/Łd 635/17, tj. w szczególności: dokumentów zawartych w aktach postępowania środowiskowego, rozstrzygniętego decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla Elektrowni Wiatrowej E (nie istnieje bowiem obiekt określany mianem "Farma D"), obejmującą 19 turbin (decyzja powyższa, utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., była również przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, w wyniku której wyrokiem z dnia 29 grudnia 2015r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 1025/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku tutejszego Sądu z dnia 10 grudnia 2013r., sygn. akt II SA/Łd 844/13, oddalającego skargę). W ramach prowadzonego postępowania Sąd wziął również pod uwagę dokumenty zawarte w aktach 16 spraw prowadzonych przez Starostę [...] (załączonych do ww. sprawy o sygn. akt II SA/Łd 635/17), których przedmiotem było udzielenie pozwolenia na budowę oraz przedłożony przez inwestora raport środowiskowy, dotyczący przedsięwzięcia pod nazwą Farma Wiatrowa C wraz z aneksami, w oparciu o który wydana została decyzja środowiskowa Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] Jak wynika z lektury obu raportów środowiskowych, ich autorzy badali skumulowane oddziaływanie zarówno elektrowni istniejących, jak i projektowanych. Raport sporządzony dla przedsięwzięcia pod nazwą C, uwzględnia m.in. skumulowane oddziaływanie elektrowni znajdujących się i projektowanych na terenie Gminy W. (powyżej 10, str. 42-44 aneksu do raportu ze stycznia 2012r.). Jak wynika z ich lektury, żadna z elektrowni wiatrowych, znajdujących się w lokalizacji E nie jest położona w odległości mniejszej niż 1,7 km od elektrowni, będącej przedmiotem niniejszego postępowania pozwoleniowego. Najbliżej położone są dwie elektrownie w T. (nie zaś I.). W piśmie z dnia 9 kwietnia 2018 r. pełnomocnik skarżących wskazuje odległości odpowiednio – od 580 m do 950 m, (jednakże są to odległości nie tylko od elektrowni, będącej przedmiotem niniejszego postępowania (EW 10), lecz od innych elektrowni, których dotyczy decyzja środowiskowa, tj. EW 12 i EW 13. W podawanej przez pełnomocnika skarżących w uzasadnieniu skargi odległości około 600 m od elektrowni EW 12 nie została również ulokowania żadna inna elektrownia wiatrowa, która nie miałaby umocowania w decyzji środowiskowej z dnia [...] (mogą być to co najwyżej elektrownie EW 7, względnie EW 8, EW 13, lokowane na podstawie tejże decyzji). Oznacza to po pierwsze, że nie znajdują potwierdzenia zarzuty skargi o rzekomej "nieaktualności decyzji środowiskowej, wobec wybudowania w obszarze oddziaływania elektrowni nowych obiektów, których oddziaływanie będzie się kumulowało z obiektem, którego dotyczy przedmiotowa sprawa". Po wtóre: w odniesieniu do błędnego, jak podaje skarżący, określenia współoddziaływania elektrowni wiatrowych w ramach farm E i C skarżący podnieśli zarzuty związane z niewłaściwym określeniem odległości od elektrowni EW 12 i 13 (w ramach inwestycji C) oraz elektrowni położonych w T. (w ramach inwestycji E). Pomijając już kwestię niedopuszczalnego przenoszenia zagadnień, rozstrzygniętych i ocenionych na etapie postępowania środowiskowego (jak wspomniano raporty środowiskowe w obu sprawach uwzględniają kumulację oddziaływań, skarżący natomiast ustalenia te kwestionuje), tak formułowane zarzuty nie odnoszą się w najmniejszym stopniu do interesu prawnego skarżącego badanego na gruncie Prawa budowlanego. Zgodnie natomiast z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu m.in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uczynić to przy tym powinien, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 2017 r. z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d oraz art. 9 Prawa budowlanego, tj. zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących ochrony środowiska oraz zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Przedmiotem zainteresowania organu administracji architektoniczno – budowlanego winny być zatem uwarunkowania środowiskowe, w tym określone w decyzji środowiskowej, odnoszące się wszakże do obiektu lub obiektów, których dotyczy postępowanie pozwoleniowe. Działki skarżących (działki o geodezyjnym numerze 386/1 oraz 388, obręb [...]) położone są w obszarze oddziaływania elektrowni wiatrowej nr 10, będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania pozwoleniowego. Działki te posiadają charakter rolny i takież przeznaczenie w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z tej racji teren ten nie podlega ochronie akustycznej. Wymagania ochrony środowiska, w tym w szczególności określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinny natomiast odnosić się, jak wspomniano, do przedsięwzięcia, objętego wnioskowanym pozwoleniem na budowę. Brak jest więc podstaw do wywodzenia wadliwego określenia obszaru oddziaływania projektowanej elektrowni (EW 10) i związanego z tym nieprawidłowo określonego oddziaływania na nieruchomościach skarżących w oparciu o zarzuty, dotyczące kwestionowanych przez skarżących odległości pomiędzy innymi elektrowniami w ramach przedsięwzięcia C a elektrowniami, usytuowanymi w T. (w ramach przedsięwzięcia E). W świetle powyższego podzielić należy stanowisko Sądu poprzednio orzekającego w niniejszej sprawie, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad, o których mowa w art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. Organy architektonoczno – budowlane, dokonały analizy i oceny wniosku inwestora w świetle wymagań, określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Nie budzi bowiem wątpliwości, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą nr [...] Gminy i Miasta w W. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw B., G., R., Z., K., M., D. i fragmentu miasta W.(Dz.Urz.Woj.[...] z [...], poz. [...]), bowiem co należy wyraźnie podkreślić działki nią objęte, położone są na terenie oznaczonym w planie jako 8-R-EW - tereny upraw rolnych z możliwością lokalizacji elektrowni wiatrowych oraz KDW1 – tereny dróg wewnętrznych (niepublicznych) stanowiących obsługę terenów upraw rolnych oraz obsługę urządzeń elektrowni wiatrowych. Prawodawca miejscowy przeznaczył więc wskazany teren między innymi na realizację inwestycji przewidzianej wnioskiem i możliwość lokalizacji wskazanej inwestycji dopuścił. Zdaniem Sądu, niewątpliwe jest również, iż przedłożony przez inwestora projekt jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, w tym w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ostateczna i funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja środowiskowa z dnia [...] określała środowiskowe uwarunkowania m.in. dla budowy elektrowni wiatrowej (EW 10) na działkach nr 1, 2, 3, 4 w obrębie [...] i nr 390 w miejscowości R., jako fabrycznie nowej o maksymalnej mocy do 3,0 MW, średnicy wirnika do 112 m, zawieszonego na wysokości do 119 m n.p.t.; wysokość całkowitą elektrowni wiatrowej – wieży wraz ze śmigłem w pionie nad nią – do 175 m n.p.t. i maksymalnej mocy akustycznej turbin nieprzekraczającej w porze dziennej i porze nocnej 106,5 dB). Zgodnie z postanowieniami decyzji środowiskowej elektrownia powinna składać się z wieży rurowej wraz z jednym zespołem siłowni oraz generatora, wewnętrznej stacji transformatorowej (opcjonalnie) bądź oraz infrastruktury towarzyszącej, tj. fundamentu o powierzchni do 900 m2, placu montażowego (na etapie budowy), placu manewrowego, wewnętrznej drogi dojazdowej szerokości do 5 m, transformatora zewnętrznego zlokalizowanego u podnóża wieży (opcjonalnie), podziemnej linii kablowej SN (15 kV). Przedłożony projekt budowlany realizuje powyższe wymagania, szczegółowo określone w cz. IV decyzji środowiskowej, odpowiada zatem wymaganiom ochrony środowiska, gdyż jak wynika z raportu środowiskowego, zostaną dotrzymane standardy środowiskowe w odniesieniu do wszystkich normatywnie regulowanych zagadnień (oddziaływanie akustyczne, promieniowanie elektromagnetyczne niejonizujące). Ponieważ zaś przedłożony projekt budowalny jest również kompletny w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlany oraz wykonany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowalne, zaś stanowiący jego element projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowalnymi a inwestor przedłożył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne, organ obligowany był do jego zatwierdzenia i udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę. Wskazać w szczególności należy, iż przedłożony projekt budowany dotyczył całego zamierzenia budowalnego, obejmującego budowę elektrowni wiatrowej typu Vestas V100 - 2MW o mocy do 2000 kW oznaczonej w projekcie jako EW 10 Ł. wraz z drogą dojazdową, placem manewrowym oraz zjazdem z drogi gminnej na działkach o nr 1, 2, 3, 4 i 25 położonych miejscowości Ł. i na działce nr 390 położonej w miejscowości R., gm. W.. Jako taki też został przez organ architektoniczno – budowlany zatwierdzony. Etapowanie inwestycji, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pr. bud., odnosi się bowiem do zamierzenia budowlanego, realizowanego na działce lub terenie w rozumieniu art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego na tak określony wniosek inwestora. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2010r., sygn. akt II OSK 1651/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nasa.gov.pl). Wobec wskazanych argumentów, po ponownym rozpatrzeniu sprawy Sąd uznał, że zarzuty skargi nie są zasadne, nie doszukał również się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. a.tp.