II SA/Łd 937/07

`Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie odmowy wydania decyzji zatwierdzającej roboty budowlane albo nakazującej rozbiórkę oddala skargę. Decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie przepisu art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14. czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego "(Dz. U. Nr 9 z 1980 r., poz. 26 ze zm.)", po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w D., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie odmowy wydania na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w D. decyzji zatwierdzającej roboty budowlane wraz z opłatą legalizacyjną oraz ewentualnego nakazania rozbiórki sklepu wybudowanego przez J. G. na nieruchomości położonej w D., na działce o nr ewidencyjnym [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. działając na podstawie przepisu art. 51 ustawy – Prawo budowlane odmówił wydania na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w D. – uzupełniony żądaniem wniesionym na piśmie z dnia [...] oraz do protokołu z rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu [...] – decyzji merytorycznej zatwierdzającej roboty budowlane wraz z naliczeniem opłaty legalizacyjnej , jak również nakazującej rozbiórkę obiektu sklepu wybudowanego przez J. G. na działce o nr ewidencyjnym [...] położonej w D. przy ul. A. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w D. Kwestionując zapadłe rozstrzygnięcie, zarzuciła organowi naruszenie przepisów art. 48, art. 49, art. 49b oraz art. 50 i art. 51 ustawy – Prawo budowlane. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z aktami sprawy stwierdził, iż sprawa legalność budowy budynku handlowo – usługowego na działce nr [...], położonej w D. przy ul. A była już przedmiotem postępowania prowadzonego przed organami administracji i podlegała ocenie sądu administracyjnego, który wyrokiem z dnia 25. kwietnia 2006 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 61/06 uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności budowy budynku handlowo – usługowego. W uzasadnieniu powyższego wyroku wskazano, iż umorzenie postępowania powinno być traktowane jako środek ostateczny, mający zastosowanie tylko w sytuacjach, kiedy nie ma możliwości podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Sąd podkreślił także, iż celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji, rozstrzygającej sprawę co do istoty. Ponadto w omawianym postępowaniu zapadł już wyrok WSA w Łodzi z dnia 10. grudnia 2004 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 26/03, który przesądził ostatecznie, iż w tej sprawie postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, przez co prowadząc postępowanie w sprawie oceny legalności prowadzonych robót budowlanych organ nadzoru budowlanego stwierdziwszy zaistnienie przesłanek wygaśnięcia z mocy prawa decyzji o pozwoleniu na budowę, nie może się uchylić od oceny tegoż zdarzenia prawnego i zaniechać działań przewidzianych w przepisach art. 50 i 51 ustawy - Prawo budowlane. W toku postępowania organ odwoławczy ustalił, iż J. G. uzyskała decyzję z dnia [...], Nr [...] wydaną przez Kierownika Urzędu Rejonowego w W. o pozwoleniu na budowę sklepu o powierzchni zabudowy 78,52 m2, na działce przy ul. A w D. i na podstawie tej decyzji inwestor przeprowadził roboty budowlane związane z realizacją przedmiotowego obiektu. W dniu [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w W. wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] Nr [...], a następnie postanowieniem z dnia [...], Nr [...] wstrzymał wykonanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W toku postępowania zażaleniowego powyższe postanowienie organu pierwszej instancji zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewody S. Kontynuując postępowanie wznowieniowe Kierownik Urzędu Rejonowego w W. decyzją z dnia [...], Nr [...] uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda S. decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji podjętą w trybie wznowienia postępowania. Dalej organ wskazał, iż w wyniku złożenia skargi do sądu administracyjnego, wyrokiem z dnia 26. kwietnia 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wszystkie postanowienia i decyzje wydane w postępowaniu wznowieniowym. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż po wydaniu powyższego wyroku inwestor kontynuował roboty budowlane przy budowie tegoż obiektu, jednakże bez ważnej decyzji o pozwoleniu na budowę, albowiem roboty budowlane zostały przerwane na okres dłuższy niż dwa lata z uwagi na toczący się proces w sądzie administracyjnym. Kontynuując organ odwoławczy wskazał, iż w dniu [...] J. G. złożyła zawiadomienie o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania spornego sklepu. Powyższe zawiadomienie zostało przyjęte przez organ administracji architektoniczno – budowlanej bez zastrzeżeń, na dowód czego pismem z dnia [...] organ poinformował J. G. o braku sprzeciwu w sprawie zakończenia budowy. Mając na uwadze przywołane powyżej ustalenia organ odwoławczy stwierdził, iż względem inwestora nie można prowadzić postępowania w trybie przepisów art. 48, czy też art. 49 ustawy - Prawo budowlane, lecz stosownie do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Łodzi z dnia 25. kwietnia 2006 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 61/06, na postawie przepisów art. 50 i art. 51 omawianej ustawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., działając w trybie przepisu art. 81c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane zobowiązał inwestora do przedłożenia oceny stanu technicznego użytkowanego budynku sklepu, położonego w D. przy ul. A. Następnie organ podkreślił, iż z przedłożonej dokumentacji wynikało, że przedmiotowy obiekt wybudowany został zgodnie ze sztuką budowlaną, użytkowany jest zgodnie z przeznaczeniem, a jego stan techniczny i poszczególne jego elementy konstrukcyjno – budowlane są w bardzo dobrym stanie. W świetle powyższej oceny fakt, że inwestor kontynuował roboty budowlane po wygaśnięciu pozwolenia na budowę nie dawał w ocenie organu odwoławczego podstaw do podjęcia działań naprawczych, a więc wydania jakiejkolwiek decyzji określającej wykonanie obowiązku w trybie przepisów art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 omawianej ustawy, które to przepisy zgodnie z art. 51 ust. 7 tejże ustawy mają zastosowanie do zakończonych robót budowlanych o ile wykonywane były bez wymaganego pozwolenia na budowę. Brak również było istotnych przesłanek uzasadniających wydanie decyzji mającej na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, do czego służy powołana powyżej regulacja prawna. Wobec wyraźnego żądania strony wydania decyzji merytorycznej zatwierdzającej roboty budowlane wraz z opłatą legalizacyjną, jak również decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu. organ odwoławczy wskazał, iż żądanie to nie znajduje oparcia w przepisach ustawy – Prawo budowlane, gdyż nie można postawić inwestorowi zarzutu popełnienia samowoli budowlanej, do której miałby zastawanie przepis art. 48 omawianej w sytuacji, gdy roboty budowlane rozpoczęte zostały na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która to decyzja w późniejszym okresie została wyeliminowana z obrotu prawnego. W takiej sytuacji organ zobligowany był do przeprowadzenia postępowania, o jakim mowa w przepisie art. 51 tejże ustawy. Organ podkreślił, iż na powyższy tryb wskazał także WSA w Łodzi w wyroku z dnia 25. kwietnia 2006 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 61/06. Dlatego też w ocenie organu odwoławczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. prawidłowo orzekł o odmowie wydania – na podstawie przepisu art. 51 ustawy – Prawo budowlane – na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w D., decyzji merytorycznej uwzględniającej wniosek strony. W dniu 26. września 2007 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w D., na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu skargi w dużej mierze powtórzono argumentację podnoszoną w toku postępowania administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84a ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7. lipca 1994 r. – Prawo budowlane, w związku z niezastosowaniem przez organ odwoławczy przepisów art. 48 ust. 1 i art. 49 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 pkt. 2 i art. 49 b lub art. 50 i art. 51 tejże ustawy w związku z wystąpieniem przesłanki wygaśnięcia pozwolenia na budowę stosownie do treści art. 37 ustawy - Prawo budowlane, 2) przepisów postępowania, w szczególności art. 6 k.p.a. w związku z przyjęciem przez organ administracyjny braku podstaw do prowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania mającego na celu likwidację samowoli budowlanej poprzez legalizację zrealizowanej bez pozwolenia na budowę inwestycji w postaci pawilonu handlowego, a także art. 152 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na niezastosowaniu się organu do wskazań zawartych w wyrokach WSA w Łodzi z dnia 22. czerwca 2006 r. oraz z dnia 10. grudnia 2004 r. przez przyjęcie przesłanki braku możliwości wydania decyzji mającej na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem lub wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25. lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm..), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd – nie przejmując sprawy do jej końcowego załatwienia – bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.). Nadto na podstawie art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 51 ust 1 ustawy – Prawo budowlane, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Stosownie do treści art. 51 ust 7 Prawa budowlanego przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Powyższe oznacza, że regulacja art. 51 ust 1 ustawy - Prawo budowlane dotyczy wyłącznie trzech alternatywnych przypadków prowadzenia postępowania legalizacyjnego (naprawczego), a mianowicie: 1) samowolnych robót budowlanych, których nie można zalegalizować, 2) samowolnych robót budowlanych podlegających legalizacji, 3) istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę. Jeżeli zatem w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okaże się, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa, wówczas właściwy organ jest obowiązany wydać decyzję zakazującą prowadzenia dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, a w przypadku szczególnym może także nakazać przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego (art. 51 ust 1 pkt 1 omawianej ustawy). Decyzja taka kończy postępowanie naprawcze. Należy dodać, że rozbiórkę można nakazać w takim zakresie, w jakim wybudowano obiekt z naruszeniem prawa. Przepis ten ma bowiem charakter restytucyjny, a nie represyjny – jakby chciała tego strona skarżąca – gdyż jego istotą jest przywrócenie obiektu do poprzedniego stanu (por. Z Niewiadomski; Prawo budowlane Komentarz, C.H. BECK Warszawa 2006, s. 539). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż jak wynika z oceny stanu technicznego przedmiotowego budynku dokonanej w toku postępowania administracyjnego, obiekt ten użytkowany jest zgodnie z przeznaczeniem, a jego stan techniczny i poszczególne elementy konstrukcyjno budowlane są w bardzo dobrym stanie technicznym. Ponadto z ekspertyzy tej wynika, że budynek został wybudowany i jest użytkowany zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. Powyższej sytuacji nie może zmienić fakt, że J. G. kontynuował roboty budowlane po wygaśnięciu pozwolenia na budowę, na podstawie normy art. 37 omawianej ustawy. Ponadto należy wskazać, iż inwestor w dniu [...] zawiadomił o zakończeniu budowy przedmiotowego obiektu, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nie zgłosił sprzeciwu w sprawie zakończenia budowy. Należy w tym miejscu podkreślić, iż zgodnie z przepisem art. 54 omawianej ustawy do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Ustanawiając zatem 21 – dniowy termin dla właściwego organu do zgłoszenia sprzeciwu wobec zamierzonego użytkowania obiektu budowlanego, ustawodawca dał temu organowi możliwość wypowiedzenie się w kwestii spełnienia kryteriów umożliwiających przystąpienie do użytkowania danego obiektu, w tym jego zgodności z przepisami i warunkami pozwolenia na budowę. Jeżeli organ uzna, że budowa spełnia kryteria umożliwiające przystąpienie do użytkowania, nie reaguje, a co za tym idzie wyraża zgodę na użytkowanie obiektu, zasadnie w doktrynie określanej mianem "zgody milczącej" (vide: R. Dziewiński, P. Ziemski; Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2005, s. 235). Nie ma jak się wydaje, przeszkód formalnych, aby organ wyraził swoje stanowisko przed upływem terminu wskazanego w art. 54 Prawa budowlanego, z tym jednak zastrzeżeniem, że winien to uczynić pisemnie. Wyrażone w ten sposób stanowisko organu w sprawie jest wiążące i nie może być zmienione. Wyklucza także możliwość podjęcia czynności, o których mowa w art. 51 ustawy – Prawo budowlane. Wymaga tego chociażby zasada pogłębiania zaufania obywatela do działań organów administracji, ustanowiona w przepisie art. 8 k.p.a.. Dodatkowo należy również wskazać, iż jak to wynika z akt administracyjnych sprawy w dniu [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w W. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną udzielającą pozwolenia na budowę, a następnie postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wstrzymał wykonanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W toku postępowania zażaleniowego to postanowienie organu pierwszej instancji zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewody S. Kontynuując postępowanie wznowieniowe Kierownik Urzędu Rejonowego w W. uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę i odmówił zatwierdzenie projektu budowlanego dla przedmiotowej inwestycji. W następstwie odwołania Wojewoda S. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji podjętą w trybie wznowienia postępowania. W wyniku złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrokiem z dnia 26. kwietnia 2002 roku w sprawie sygn. akt II SA/Łd 1657/98, uchylone zostały wszystkie rozstrzygnięcia zapadłe w sprawie w trybie wznowieniowym. Podstawą stanowiska sądu było ustalenie, iż brak było podstaw do wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. W ocenie sądu wskazana powyżej okoliczność nie może pozostać bez znaczenia dla oceny biegu terminu, o którym mowa w przepisie art. 37 omawianej ustawy. W sprawie doszło bowiem do sytuacji, w której decyzja o pozwoleniu na budowę nie mogła być wykonywana na skutek czynności właściwych organów, gdyż wykonanie tej decyzji zostało wstrzymane wskazanym wyżej postanowieniem organu administracji publicznej. W tej sytuacji należy przyjąć, że wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, przerywa bieg terminu określonego omawianym przepisie. Nie do pogodzenia z istniejącym porządkiem prawnym byłaby bowiem sytuacja, że podporządkowanie się inwestora zakazom wynikającym z postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, uniemożliwiłoby mu zrealizowanie zagwarantowanych w decyzji ostatecznej uprawnień, w tym przypadku dotyczących budowy obiektu (vide: wyrok NSA z dnia 10. czerwca 2005 r. w sprawie sygn. akt OSK 1269/04, niepublikowany). Na tą okoliczność inwestor powoływał się niejednokrotnie w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego, w tym także podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu [...]. W tym stanie rzeczy brak było istotnych przesłanek do stwierdzenia naruszenia prawa uzasadniającego wydanie decyzji w trybie przepisu art. 51 ustawy – Prawo budowlane, czy też nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu, czego żądała strona skarżąca. W świetle powyższych rozważań nie można bowiem inwestorowi postawić zarzutu popełnienia samowoli budowlanej, do której miałby zastosowanie norma art. 48 omawianej ustawy. Przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane na podstawie i zgodnie z ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a obiekt został – wobec braku sprzeciwu właściwego organu nadzoru budowlanego – skutecznie zgłoszony do użytkowania zgodnie z dyspozycją przepisu art. 54 omawianej ustawy. Nie można również zgodzić się z zarzutem skargi, iż organy nadzoru budowlanego zaskarżonym rozstrzygnięciem naruszyły przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), polegającym na zignorowaniu oceny prawnej zawartej w wyrokach WSA w Łodzi z dnia 25. kwietnia 2006 r. oraz z dnia 10. grudnia 2004 r.. W tym zakresie należy wskazać, iż WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 25. kwietnia 2006 r. uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie realizacji przedmiotowego budynku. W uzasadnieniu powyższego wyroku sąd wyraźnie stwierdzono w jakim zakresie jest związany poprzednim wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 10. grudnia 2004 r. oraz przesądzono, iż prowadzący postępowanie w sprawie organ nadzoru budowlanego stwierdziwszy zaistnienie przesłanek wygaśnięcia z mocy prawa decyzji o pozwoleniu na budowę, nie może się uchylić od oceny tegoż zdarzenia prawnego i zaniechać działań przewidzianych w przepisach art. 50 i art. 51 omawianej ustawy z udziałem stron spornego postępowania oraz ze szczególnym wskazaniem co do konieczności przeprowadzenia w sprawie rozprawy administracyjnej z uwagi na potrzebę rozważenia interesów stron. Zauważyć nadto trzeba, że w obu wskazanych powyżej wyrokach WSA w Łodzi bezsprzecznie przesądził, iż postępowanie w sprawie oceny wydania na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w D. decyzji zatwierdzającej roboty budowlane wraz z opłatą legalizacyjną oraz ewentualnego nakazania rozbiórki sklepu wybudowanego przez J. G., nie stało się bezprzedmiotowe. W ocenie sądu organ pierwszej instancji w toku ponownego rozpatrzenia sprawy przed wydaniem decyzji z dnia [...] przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem stron postępowania oraz dokonał w sprawie niezbędnych ustaleń upoważniających do odmowy wydania na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w D. decyzji merytorycznej zatwierdzającej roboty budowlane wraz z opłatą legalizacyjną, jak również nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu na podstawie przepisów art. 51 i art. 83 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i dał temu wyraz w jej uzasadnieniu. Podsumowując powyższe wywody należy wskazać, iż sąd doszedł od przekonania, że strona skarżąca nie wykazała, żeby w sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 48, art. 49, art. 49b, w związku z treścią art. 50, art. 51 i art. 37 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 6 k.p.a., w związku z treścią art. 84 ust 1 i art. 84a ustawy – Prawo budowlane, a także niezastosowania się przez organ do wskazań zawartych w wyżej wskazanych wyrokach WSA w Łodzi i z tych wszystkich względów nie znajdując podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. J.S.