II SA/Łd 947/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...]., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez "A" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł., od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r., nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie 14 pawilonów handlowych, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ulicy A. [...]i B. [..] (działki nr ewid. [...] w obrębie [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ I instancji ustalił, że na działkach sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej brak jest zabudowy, która stanowiłaby podstawę do określenia cech planowanych obiektów. Inwestycja opisana we wniosku z dnia 27.listopada 2006r. nie spełnia zatem, w ocenie Prezydenta Miasta Ł., warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717 ze zm.). W odwołaniu Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "A" w Ł. wniosła o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), poprzez wyznaczenie obszaru analizowanego w odległości mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz mniejszej niż 50 m. Spółka zarzuciła również naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a. Wskazano bowiem, że organ administracji, ograniczając zakres terenu objętego analizą, całkowicie pominął istniejące w bezpośredniej bliskości wnioskowanego terenu targowisko, ograniczając jej przeprowadzenie do terenu biegnącego wzdłuż niewielkiego fragmentu jednej strony ulicy B, z pominięciem ulic C i D. Rozpatrując przedmiotową sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż wniosek inwestora z dnia 27.listopada 2006r. zawiera opis funkcji oraz charakter planowanego przedsięwzięcia wskazując, że przedmiotem inwestycji ma być budowa 14 pawilonów handlowych o powierzchni ok. 15 m2 każdy, w Ł. przy ulicy A [..]i B [...]. Organ I instancji wyznaczył wokół działek gruntu, których dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany. Granice tego obszaru wyznaczone zostały wprawdzie w odległości większej niż trzykrotna szerokość frontu działek, objętych wnioskiem, jednakże takie określenie granic jest dopuszczalne ze względu na treść §3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym organ wskazał, że zarzut odwołania, dotyczący nieprawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego, czyli mniejszego niż minimalny, nie znajduje uzasadnienia. W ocenie organu odwoławczego, zgodnie z § 2 pkt 5 cytowanego rozporządzenia, przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W rozpatrywanej sprawie, frontem działki będzie ta część terenu inwestycji, która przylega do ulicy B, z niej to bowiem przewidziano główny wjazd na działkę, co jednoznacznie wynika z treści złożonego wniosku. Organ odwoławczy, powołując się na § 3 ust. 2 rozporządzenia oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazał, iż ustalając granice w celu przeprowadzenia analizy pod względem cech oraz funkcji zabudowy, należy mieć na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa. Do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest istnienie co najmniej jednej zabudowanej działki sąsiedniej, mającej dostęp do tej samej drogi publicznej co działka objęta inwestycją. Przedmiotem wniosku była zaś inwestycja przy ulicy B. Obowiązkiem organu było zatem określenie sąsiedztwa działki, objętej projektowaną inwestycją nie w sposób automatyczny, ale w zgodzie ze specyfiką okolicy. Kolegium stanęło na stanowisku, iż organ I instancji, dla potrzeb określenia cech planowanej inwestycji słusznie przyjął istniejący sposób zabudowy i zagospodarowania na działkach wzdłuż ulicy Łagiewnickiej. W decyzji nie został pominięty fakt, iż w analizowanym obszarze znajduje się targowisko miejskie. Wskazano, że taka forma handlu funkcjonuje, jednakże ma ona swoje wydzielone miejsce w rejonie ulic C i D. W ocenie organu I instancji, funkcja ta nie powinna przenosić się na rejon ulicy B. Zabudowa od strony ulicy B ma zdecydowanie miejski charakter, dominują budynki mieszkaniowe wielorodzinne oraz budynki mieszkaniowe wielorodzinne z usługami w parterach. W ocenie Kolegium, organ I instancji zasadnie wskazał, że jedynym obiektem dostępnym z tej samej ulicy, o cechach i parametrach zbliżonych do planowanego jest pawilon handlowy na działce nr [...]. Jednakże z uwagi na fakt, że odbiega on gabarytami od pozostałej zabudowy od strony ulicy B, nie powinien stanowić odniesienia dla nowopowstających budynków. Organ odwoławczy podniósł również, że na działce nr [...]przy ulicy A istnieje wprawdzie jednokondygnacyjny obiekt handlowo-usługowy, jednakże stan techniczny tego obiektu, wskazujący na znaczny stopień zużycia, nie może stanowić punktu wyjścia do zmiany sposobu zagospodarowania przedmiotowego terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w oparciu o art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdziło, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie. W rozpatrywanej sprawie, cechy budynków w obszarze analizowanym (wysokość i forma architektoniczna) nie uzasadniają ustalenia warunków zabudowy dla planowanych pawilonów. Powstające obiekty mają stanowić kontynuację istniejącej zabudowy, nie mogą zaś być początkiem zupełnie innego niż dotychczasowy sposobu jego wykorzystywania. Organ I instancji zasadnie przyjął, że brak jest działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań, dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W skardze z dnia [...]r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. wniosła o uchylenie powyższej decyzji, wskazując na naruszenie art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, iż nie został spełniony warunek w nim wskazany w sytuacji, gdy przedstawiona charakterystyka inwestycji nie odbiega charakterem, formą architektoniczną i gabarytami od zabudowy na analizowanym terenie i harmonizuje z nią. Skarżąca Spółka zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpoznania sprawy i pominięcie przez organ przeprowadzający analizę urbanistyczną, iż w obszarze analizowanym mieści się targowisko, jak również ograniczenie przeprowadzonej analizy jedynie do terenu biegnącego wzdłuż niewielkiego fragmentu jednej strony ulicy B z pominięciem ulic A i D, nadto zaś niewyjaśnienie przyczyn, dla których fakt istnienia w obszarze analizowanym budynków, odbiegających od przyjętej przez organ charakterystyki zabudowy, nie może stanowić odniesienia dla nowopowstających budynków. Skarżąca podniosła bowiem, że projektowana inwestycja usytuowana będzie wzdłuż dwóch ulic (B i A), organ nie powinien się zatem ograniczać do analizy obszaru tylko od strony jednej z nich. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 23.grudnia 2008r. (data nadania) pełnomocnik skarżącej, przedkładając żądane odeń odpisy skargi, podniósł, iż " w niniejszym postępowaniu stroną jest jedynie Samorządowe Kolegium Odwoławcze", zatem nie jest dlań jasny wymóg przedkładania dodatkowych odpisów skargi. Uczestnicy postępowania G. K., M. K., .E J. – K. i Z. K. (uznani za strony postępowania administracyjnego) nie zajęli żadnego stanowiska w postępowaniu sądowym, artykułując jedynie swoje negatywne stanowisko w przedmiocie projektowanej inwestycji na etapie postępowania przed organem I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Skarga jest zasadna, aczkolwiek częściowo jedynie z powodu zarzutów, podniesionych w jej treści. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność rozstrzygnięcia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a. Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy procedury administracyjnej, a w konsekwencji zaś również normy prawa materialnego w stopniu określonym w cytowanym przepisie. W pierwszej kolejności rozważenia wymagała kwestia legitymacji procesowej G. K., M. K., E. J. – .K. i Z. K. w niniejszym postępowaniu, w kontekście zarzutu, sformułowanego przez pełnomocnika skarżącej w piśmie z dnia 23.grudnia 2008r. Wskazać zatem należy, iż osoby te były stronami postępowania przed organem I instancji. Jako stronom tego postępowania doręczono im zawiadomienia o jego wszczęciu, pouczając o prawie do czynnego w nim udziału. Jakkolwiek zatem, na określonym etapie postępowania zaprzestano doręczania im rozstrzygnięć, wydawanych przez organy, nie zwalniało to sądu administracyjnego z obowiązku traktowania ich jako uczestników postępowania, w rozumieniu art. 33 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest bowiem władny badać, czy wynik postępowania dotyczy interesu prawnego osób, które skargi nie wniosły, a brały udział w prowadzonym uprzednio postępowaniu administracyjnym, i od wyniku tego badania uzależniać przyznanie tym podmiotom statusu uczestnika postępowania z mocy prawa (por. W.Chróścielewski: Strony i uczestnicy postępowania sądowoadministracyjnego PiP 2004/9/str.37). Uczestnicy postępowania, określeni w art. 33 § 1 p.p.s.a., biorą bowiem udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym od momentu jego wszczęcia, a krąg tych uczestników powinien być ustalony przez sąd. (por. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str.184 t.6). Oznacza to, iż G. K., M. K., E.J. – K. i Z. K. są uczestnikami postępowania sądowoadministracyjnego w badanej sprawie, choć niewątpliwie wyjaśnienia wymaga ich rola w postępowaniu, prowadzonym przez organy administracji publicznej, w kontekście posiadanego przezeń interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 k.p.a. Kwestia ta nie została bowiem wyjaśniona w sposób należyty, zaś poczynania organów (odstąpienie od doręczania im wydawanych w sprawie rozstrzygnięć) dowodzą braku jednoznacznego stanowiska w tym zakresie. Przechodząc natomiast na grunt rozważań, dotyczących legalności zaskarżonej decyzji, wskazać należy, iż poza sporem jest, że dla terenu, na którym znajdują się działki, objęte planowaną inwestycją, brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie bowiem do treści art.4 ust.1 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zasadą jest, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z treścią art. 4 ust.2 ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być przy tym poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jak wynika z powyższego, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepis art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, realizując tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech terenu działek sąsiednich. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego treścią art.2 pkt 1 ustawy i rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Warto wszakże wskazać również, iż po myśli art. 6 ust. 2 ustawy, każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami, ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Oznacza to, iż prawo właściciela do dysponowania działką i jej zabudowy nie jest nieograniczone, a prawo właściciela do inwestowania nie może pozostawać w konflikcie z innymi zasadami, rządzącymi zagospodarowaniem terenu i chronionym prawem interesem publicznym oraz interesem innych podmiotów. W rozpatrywanej sprawie zauważyć należy, iż czyniąc analizę powyższych przesłanek, organy dokonały co prawda wyznaczenia obszaru analizowanego, jak tego wymaga przepis § 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże wykreślenie to sporządzone zostało wadliwie. Zgodnie bowiem z treścią przywołanego przepisu, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art.61 ust.1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (ust.1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych, również w skali 1:2000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia w zw. z art.52 ust.2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowić winny załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzna analizy winna przy tym być sporządzona w czytelnej technice graficznej, zapewniającej możliwość wykonywania jej kopii, z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych, stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust.2, 3 i 4 powołanego rozporządzenia). Sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczna, zarówno w swej części opisowej jak i graficznej, nie spełnia przepisanych prawem wymogów. Pomijając już bowiem formalną kwestię nieuczynienia zeń załączników do decyzji o warunkach zabudowy, wskazać należy, iż sporządzona została na kopii mapy, która nie spełnia wymogów, określonych w art.52 ust.2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (niezaewidencjonowanej, w nieokreślonej skali). Ponadto, nie jest jasne, czy granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone w prawidłowej odległości, gdyż nie wskazano jaka jest szerokość działki objętej wnioskiem ani jaką skalę odległości przyjęto. Wskazane wyżej wady sporządzonej analizy dyskwalifikują zaś wydaną na jej podstawie decyzję, bowiem uprawniają konkluzję, iż ustalenie warunków zabudowy, dokonane zaskarżoną decyzją, nastąpiło dowolnie, wbrew wymogom określonym w art. 61 ust.1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. (por. np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Olsztynie z dnia 25.września 2008r., sygn.akt II SA/Ol 537/08, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 451625 oraz w Poznaniu z dnia 4.września 2007r., sygn.akt II SA/Po 334/07, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 376849) Odnosząc się zaś do zarzutów skargi, podnieść trzeba, iż ocena realizacji zasady tzw. dobrego sąsiedztwa dla projektowej inwestycji, z racji wadliwości przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, nie jest na obecnym etapie możliwa. Tym niemniej wskazać można, na ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż pojęcie "działki sąsiedniej" powinno być interpretowane funkcjonalnie. Skoro dla ustalenia wymagań dla nowej zabudowy przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzają kategorię "obszaru analizowanego", przyjąć należy, że wyznaczenie obszaru analizowanego jest wskazaniem, które spośród szeroko rozumianych działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalenia wymagań, dotyczących nowej zabudowy, o których mowa w art.61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji, wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art.61 ust.1 pkt 1 ustawy. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.lipca 2007r., sygn.akt II OSK 997/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 355295). Niezrozumiały jest natomiast zarzut skargi, związany z "ograniczeniem się do analizy obszaru" ulicy B, w sytuacji, gdy "inwestycja usytuowana będzie wzdłuż dwóch ulic". Z wyjaśnień udzielonych przez inwestora w piśmie z dnia 29.stycznia 2007r., wynika bowiem, że teren inwestycji posiada dostęp wyłącznie do ulicy B, ponieważ jedynie poprzez część działki nr [...] "styka się z drogą publiczną". Zgodnie zaś z treścią wielokrotnie cytowanego już pkt 1 art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedmiotem ustaleń miarodajnych dla określenia dobrego sąsiedztwa są działki sąsiednie, "dostępne z tej samej drogi publicznej". Niezależnie od tego wskazać należy, iż działka o podanym przez inwestora numerze ([...]) w ogóle nie była przedmiotem rozważań organów administracji. W decyzji wskazano natomiast działkę o geodezyjnym numerze [...], bez stosowanego wyjaśnienia i inicjatywy inwestora w tym zakresie. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, uznając to za konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zaś na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu (500,00,-zł.), wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego adwokatem, określonemu na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) na kwotę 240,00,-zł. oraz opłacie skarbowej od pełnomocnictwa (17,00,-zł.). Z uwagi natomiast na charakter prawny zaskarżonej decyzji (nienadającej się do wykonania i niewymagającej wykonania) za bezprzedmiotowe uznano orzekanie, w trybie art.152 p.p.s.a.) w sprawie jej wykonywania do dnia uprawomocnienia się wyroku. D.T.