II SA/Łd 959/07

Dnia 11 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant Asystent sędziego Adrian Król po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2007 roku sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę. Pismem z dnia 12.września 2005 roku, skierowanym do Prezydenta Miasta Z., J. W. – na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku (tj. Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm., cytowanej dalej jako k.p.a.) – wniosła o wznowienie postępowania w sprawie, zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...], Nr [...], dotyczącą podziału nieruchomości położonej w Z. przy ul. A. Wnioskodawczyni wskazała, iż jest współwłaścicielką działki o numerze [...], na terenie której, w treści decyzji podziałowej, zapisany został warunek "uruchomienia drogi dojazdowej" do jednej z wydzielonych działek W związku z powyższym pominięcie jej jako strony w w/w postępowaniu uzasadnia jego wznowienie. Prezydent Miasta Z., decyzją z dnia [...], Nr [...], odmówił wznowienia postępowania w opisanej wyżej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpoznaniu odwołania J. W., decyzją z dnia [...], Nr [...], uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując m.in., iż ocena przesłanki wznowieniowej przed wznowieniem postępowania była niedopuszczalna. Prezydent Miasta Z., postanowieniem z dnia [...], Nr [...], w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił, na wniosek J. W., postępowanie, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] Nr [...]. W dniu [...] natomiast, decyzją Nr [...], rozstrzygnął o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] i orzekł o wykreśleniu zapisów zawartych w decyzji ostatecznej, odnoszących się do działki wnioskodawczyni, dokonując nadto wyjaśnienia wątpliwości, co do treści wspomnianego rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. W., E. J. oraz Prokuratora Rejonowego w Z., który zgłosił udział w sprawie, decyzją z dnia [...], Nr [...], uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i przekazało sprawę temu organowi celem ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniesiono, iż norma zawarta w art. 151 k.p.a. nie dawała Prezydentowi Miasta Z. podstawy do "wykreślania z sentencji uprzednio wydanej decyzji ostatecznej czegokolwiek, jak również do wyjaśniania wątpliwości." Prezydent Miasta Z., postanowieniem z dnia [...], Nr [...] zawiesił postępowanie w sprawie uchylenia decyzji z dnia [...], zatwierdzającej podział nieruchomości do czasu zakończenia postępowania w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, dotyczącego stwierdzenia nieważności nacjonalizacji tejże nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia Prokuratora Rejonowego w Z. orzekło o uchyleniu w/w postanowienia i umorzeniu postępowania w przedmiocie zawieszenia postępowania przed organem I instancji, wskazując, iż brak jest przesłanek do traktowania rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie nacjonalizacyjnej jako prejudykatu w toczącym się postępowaniu wznowieniowym. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Prezydent Miasta Z. – na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 2 k.p.a. - stwierdził, że ostateczna decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...], została wydana z naruszeniem prawa, jednakże odmówił jej uchylenia ponieważ od dnia ogłoszenia decyzji upłynęło więcej niż pięć lat. Od powyższej decyzji organu I instancji odwołanie wniosła J. W. oraz Prokurator Rejonowy w Z. J. W. przedstawiła szereg okoliczności sprawy, w tym m.in. kwestie związane z brakiem powiadomienia wszystkich współwłaścicieli nieruchomości o toczącym się postępowaniu podziałowym, odstępem czasu mającym miejsce między złożeniem wniosku o wznowienie postępowania, a wydaniem decyzji oraz celowym i destrukcyjnym działaniem organu I instancji. W związku z powyższym wniosła o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Z. z [...]. Podniosła, iż o decyzji podziałowej dowiedziała się dopiero w dniu 9.września 2005 r., zatem, w jej ocenie, nie upłynął jeszcze pięcioletni okres, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Z kolei w odwołaniu Prokuratora Rejonowego w Z. wskazano, iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 107 § 3, art. 151 § 1 i 2 oraz art. 149 § 2 k.p.a., bowiem nie nastąpiło rozpoznanie sprawy, rozstrzygniętej decyzją ostateczną, pomimo ustalenia istnienia podstaw wznowienia postępowania. Podkreślono wadliwe wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, wskutek dokonania błędnej wykładni art. 146 k.p.a. i błędne przyjęcie, że treść przepisu uniemożliwia wszczęcie postępowania wznowieniowego po upływie 5 lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji z dnia [...], podczas gdy upływ 5 lat w przypadku zaistnienia przesłanki, określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. uniemożliwia uchylenie decyzji celem odmiennego załatwienia sprawy, co do istoty rozstrzygniętej poprzednią decyzją ostateczną. Ostatecznie przedstawiając szereg okoliczności sprawy, oraz odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prokurator Rejonowy w Z. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi celem ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...], Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 k.p.a. oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12.października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 roku Nr 79, poz. 856 ze zm.) – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do treści art. 146 § 1 k.p.a., uchylenie decyzji ostatecznej z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Ponadto, zgodnie z brzmieniem art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. organ I instancji prawidłowo zastosował normę zawartą w art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. stwierdzając, że przesłanka, określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wystąpiła, a więc że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, jednakże z uwagi na upływ 5-letniego terminu nie wyeliminował z obrotu prawnego decyzji ostatecznej z dnia [...]. Samo bowiem zestawienie dat, tj. daty doręczenia decyzji z dnia [...] stronie, która składała wniosek o zatwierdzenie podziału (18.grudnia 1997 roku), z datą złożenia wniosku o wznowienie postępowania przez J. W. (12.września 2005 roku), świadczy - przy powołaniu się na przesłankę określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. -, że uchylenie decyzji ostatecznej, w oparciu o normę zawartą w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. nie było dopuszczalne. Możliwe było bowiem jedynie zastosowanie przepisu art. 151 § 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało również, iż co prawda uzasadnienie decyzji organu I instancji nie w pełni odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., bowiem jest lakoniczne, nie zawiera pełnego przedstawienia stanu faktycznego jak i pełnego wyjaśnienia zastosowanych norm prawa, to jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik podjętego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów J. W., dotyczących przewlekłego prowadzenia postępowania, organ odwoławczy podniósł natomiast, iż długotrwałość postępowania, prowadzonego przez organ I instancji w związku z wnioskiem o wznowieniem postępowania, złożonym w dniu 12.września 2005 roku nie miała żadnego wpływu na "przedawnienie", bowiem termin określony w art. 146 § 1 k.p.a. nie jest liczony od dnia doręczenia wniosku o wznowienie postępowania właściwemu organowi, lecz od dnia doręczenia (lub ogłoszenia) decyzji będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania, a więc w tym przypadku od dnia 18.grudnia 1997 roku. Zatem przed złożeniem przez J. W. wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, termin określony w art. 146 § 1 k.p.a., wobec doręczenia decyzji ostatecznej w dniu 18.grudnia 1997 roku, już upłynął. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. dostrzegło nadto, iż wprawdzie konstatacja organu I instancji o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji podziałowej, zawarta w sentencji rozstrzygnięcia, jest zbędna, tym niemniej pozostaje ona bez wypływu na treść rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wniósł Prokurator Okręgowy w Ł., zarzucając naruszenie przepisów art. 149 § 2 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie w postępowaniu wznowieniowym istoty sprawy i ograniczenie postępowania jedynie do zbadania przyczyn jego wznowienia, co w konsekwencji stanowiło również naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. z uwagi na pominięcie w sentencji decyzji oraz jej uzasadnieniu określenia stwierdzonego naruszenia prawa. W ocenie Prokuratora Okręgowego w Ł. organ administracji powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej. Nie można bowiem wykluczyć, iż w wyniku wznowienia postępowania organ dojdzie do wniosku, że stwierdzona wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego i treść rozstrzygnięcia będzie pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem decyzji ostatecznej. W związku z powyższym – w ocenie strony skarżącej – organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać na czym polegało to naruszenie bądź wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Oznacza to, zdaniem Prokuratora Okręgowego w Ł., konieczność przeprowadzenia w całości postępowania, którego efektem powinna być decyzja, sporządzona zgodnie z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 11.grudnia 2007 roku reprezentujący stronę skarżącą Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. oświadczył, iż popiera skargę ale w formie zmodyfikowanej, podnosząc zarzut naruszenia art. 107 oraz 149 k.p.a. Uczestnik postępowania E. J. wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na toczące się postępowanie przed Wojewódzkim Administracyjnym w Warszawie w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej, dotyczącej działek wydzielonych z przedmiotowej nieruchomości. Postanowieniem z dnia 11.grudnia 2007 roku, wydanym na rozprawie, oddalono wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa materialnego lub też przepisy procedury administracyjnej w stopniu określonym w cytowanym przepisie. Instytucja wznowienia postępowania, uregulowana w art. 145 i następnych k.p.a., ma na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Konieczność istnienia tego rodzaju instytucji proceduralnej, wiąże się z potrzebą rozwiązania takich sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo, gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. W tych warunkach, decyzje rozstrzygające ostatecznie sprawę administracyjną stają się wadliwe, jednakże charakterystyczną cechą ich wadliwości jest to, że nie tkwi ona wyłącznie w decyzji jako takiej, lecz wynika jako logiczny wniosek z zestawienia decyzji z pewnymi okolicznościami, inaczej mówiąc decyzja jest wadliwa ze względu na ujawnienie lub powstanie określonych faktów (W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu., Warszawa 1983, s. 242). Przesłanki wznowienia postępowania zostały szczegółowo wskazane w art. 145 i 145a k.p.a. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a następuje tylko na żądanie strony. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. bądź nie zachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a. - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodne z zasadami określonymi w art. 149 - 151 k.p.a. Wznowienie postępowania jest możliwe w każdym czasie. Kodeks postępowania administracyjnego ustala jedynie okresy przedawnienia do uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu: dla przypadków wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 okres ten wynosi dziesięć lat, dla pozostałych zaś przypadków - pięć lat. Liczy się go od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji (art. 146 § 1 k.p.a.). Przy czym chodzi tutaj o doręczenie lub ogłoszenie decyzji wobec osób biorących udział w postępowaniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2002 roku, sygn. akt I SA 1526/00, niepub. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 82800). Istotne przy tym jest, iż po upływie okresu przedawnienia w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania, organ administracji publicznej traci kompetencję nie tylko do uchylenia decyzji, ale i do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej, wydanej w postępowaniu zwyczajnym, z powodu stwierdzenia przez organ administracji braku podstaw do jej uchylenia, gdyż jest to rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Akceptacja poglądu przeciwnego oznaczałaby, że po upływie okresu przedawnienia, kiedy organ nie mógł już uchylić decyzji (art. 146 § 1 in fine k.p.a.), nadal może toczyć się postępowanie badające sprawę co do istoty. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy ocenić należało, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania lub przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W pierwszej kolejności wypada zauważyć, iż jest bezspornym, że decyzja z dnia [...], dotycząca podziału nieruchomości, położonej w Z. przy ul. A, została doręczona stronom tegoż postępowania (R. M. P. oraz S. J. T.) w dniu 18.grudnia 1997 roku i w tym też dniu nadano jej klauzulę wykonalności. Z kolei, zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...], zatem niewątpliwie po upływie pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Już zresztą wniosek J. W. o wznowienie w/w postępowania złożony 12.września 2005 roku (zatem po upływie wspomnianego terminu) determinował zakres postępowania wyjaśniającego w kontrolowanej sprawie. W świetle bowiem regulacji zawartej w art. 151 § 2 k.p.a. – organy administracji, po ustaleniu spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zobligowane były jedynie do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylono tej decyzji. Prowadzenie bowiem postępowania co do meritum, po upływie okresu przedawnienia, naruszałoby zasadę trwałości decyzji administracyjnej, której podstawową funkcją jest stabilizacja stosunków prawnych. Zgodnie z tą zasadą, strony postępowania, mają prawo oczekiwać, że po upływie okresu przedawnienia ich uprawnienia i obowiązki, wynikające z decyzji administracyjnej, nie ulegną z tego powodu wzruszeniu. Po upływie terminu przedawnienia nie może dojść do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Odmowa wzruszania decyzji ostatecznych (art. 151 § 2 k.p.a.) jest zawsze kompromisem pomiędzy zasadą praworządności a zasadą trwałości decyzji ostatecznych. W tych przypadkach ustawodawca daje pierwszeństwo tej drugiej zasadzie (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.lutego 2006 roku, sygn. akt II OSK 503/05, niepub. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 196708). Ponadto wskazać również należy, iż treść art. 146 § 1 k.p.a. precyzuje w sposób jednoznaczny, iż upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji, jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.czerwca 1999 roku, sygn. akt IV SA 1018/97, niepubl w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 47227). Zgodzić się natomiast należy z zarzutami skargi, dotyczącymi, niedostatków konstrukcyjnych decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...], a w szczególności naruszenia przez ten organ normy zawartej w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. tak w zakresie jej uzasadnienia jak i częściowo nieprawidłowej redakcji rozstrzygnięcia. Uchybienia te zostały wszakże dostrzeżone i usunięte przez organ odwoławczy. Szczegółowe i obszerne uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy i należyty wskazało zarówno postawę faktyczną jak i prawną rozstrzygnięcia. Podzielić należy też stanowisko organu odwoławczego, iż dostrzeżone uchybienia Prezydenta Miasta Z. nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia, co dotyczy także konstatacji, iż nadmiernie rozbudowane rozstrzygnięcie (o zbędne elementy) nie stanowi wady, która dyskwalifikowałyby decyzję, w szczególności przy prawidłowo powołanej podstawie prawnej orzeczenia. Uznając zatem, iż rozstrzygnięcie organu odwoławczego mające, co do zasady, charakter merytoryczny, usuwało braki decyzji Prezydenta Miasta Z., nie znaleziono podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego z powodu uchybień, których dopuścił się organ I instancji. Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela bowiem pogląd wyrażony w orzecznictwie, iż samo naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. polegające nie tyle na braku uzasadnienia ile na jego lakoniczności przy prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, nie stanowi przesłanki do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.lipca 2006 roku, sygn. akt I OSK 1087/05, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 275433). Z urzędu dostrzeżono też wady, wydanego w toku postępowania, orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...], z treści którego trudno jednoznacznie wywnioskować, czy jest ono decyzją czy też postanowieniem, tym niemniej z uwagi na charakter rozstrzygnięcia (uchylenie postanowienia organu I instancji o zawieszeniu postępowania i umorzenie postępowania organu I instancji w tym zakresie), jego oczywista wadliwość pozostaje bez wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Za niezasadny uznano natomiast zarzut naruszenia przepisu art. 149 § 2 k.p.a., tak w zakresie wywiedzionym w skardze (nieprzeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy) jak i sprecyzowanym ostatecznie podczas rozprawy (niewykazanie istnienia podstawy wznowienia). Jeśli bowiem chodzi o konieczność przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy, jest ona, jak wyżej wskazano, wyłączona, w przypadku upływu okresu przedawnienia. Natomiast konkluzja o spełnieniu przesłanki, opisanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., uzasadniającej wznowienie postępowania, jest w rozpoznawanej sprawie uprawniona a poprzedzona została rzetelną analizą, dokonaną przez organy obu instancji. J. W. powinna była być stroną w toczącym się postępowaniu o podział nieruchomości, położonej w Z. przy ul. A. Jakkolwiek bowiem nie była ona (i nadal nie jest) współwłaścicielką nieruchomości, będącej przedmiotem podziału, tym niemniej w decyzji zatwierdzającej projekt podziału znalazł się zapis, dotyczący nieruchomości, stanowiącej jej własność. Niezależnie więc od charakteru tego zapisu i jego ewentualnej wadliwości, jest rzeczą oczywistą, iż dysponowanie (nawet hipotetyczne) przedmiotem własności J. W., uzasadniało jej udział w toczącym się postępowaniu jako strony, ponieważ odnosiło się do sfery jej interesu prawnego (art. 28 k.p.a.). Nie można zatem i w tym zakresie postawić organom zarzutu nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Mając na uwadze powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzeczono o oddaleniu skargi, wobec braku podstaw do jej uwzględnienia. Za niezasadny uznano też wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowanie w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej, dotyczącej Zakładów Przemysłu Wełnianego "A", działkami położonymi w Z., przy ul. A. W rozpoznawanej sprawie bowiem, przedmiotem rozpoznania było ostateczne rozstrzygnięcie organów administracji w sprawie wznowienia postępowania podziałowego, z uwagi na pominięcie J. W. jako strony tegoż postępowania. Z uwagi zaś na fakt, iż przymiot ten został wnioskodawczyni ostatecznie przyznany, w konsekwencji zaś uznano iż decyzja podziałowa wydana została z naruszeniem prawa, kwestia sporów własnościowych, odnoszących się do podlegającej podziałowi nieruchomości, nie pozostaje w związku z kontrolowanym rozstrzygnięciem. A.K.