II SA/Łd 959/18

Dnia 9 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi B. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego - oddala skargę. Lp/ Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", odmówiło B.D. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...]. nr [...], znak [...]. Jak wynika z akt sprawy, ww. decyzją z dnia [...]. Wójt Gminy K. ustalił, na wniosek Spółka A z siedzibą w W., lokalizację inwestycji celu publicznego o nazwie: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej P wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (wieża telekomunikacyjna o wysokości do 65 m, anteny sektorowe (4 szt.), anteny radiolinii, urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze, ogrodzenie), na działce nr ewid. 988/4, obręb [...], gmina K.. Decyzja ta na piśmie została skierowana do inwestora oraz właścicielki nieruchomości, na której będzie lokalizowana inwestycja. Pozostałe strony postępowania zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia. Pełnomocnik inwestora otrzymał decyzję w dniu 10 kwietnia 2018 r., a właściciel terenu inwestycji w dniu 11 kwietnia 2018 r. Natomiast w wyniku obwieszczenia decyzje uznano za doręczoną w dniu 20 kwietnia 2018 r. Pismem z dnia 14 maja 2018 r. zatytułowanym "odwołanie od decyzji i o przywrócenie terminów", złożonym do Kolegium z pominięciem organu I instancji (data wpływu do Kolegium akt sprawy wraz z ustosunkowaniem się do zarzutów: 7 czerwca 2018 r.), B.D. wystąpiła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji z dnia [...]. oraz złożyła odwołanie od tej decyzji. W piśmie z dnia 14 maja 2018 r. B.D. wskazała, że: - o wydanej decyzji dowiedziała się przypadkowo w dniu 14 maja 2018 r.; - składa odwołanie od ww. decyzji, ponieważ został naruszony interes prawny względem jej nieruchomości; - jej działki przez tę inwestycję stracą na wartości, nie będą mogły być wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem; - nie wyraża zgody na lokalizację tej inwestycji; są inne możliwości budowy takich obiektów, tam gdzie nie ma skupisk ludzkich zabudowań i siedlisk; - to jest inwestycja, której nikt nie chce; mieszkańcy, którzy mieszkają w pobliżu obecnych wież, skarżą się na szereg dolegliwości i są przypadki, że się wyprowadzają z K. ze względów zdrowotnych; w K. są już 2 szt. takich obiektów, olbrzymich wież-masztów, a w gminie K. bardzo dużo; - nikt nie brał udziału w żadnym etapie postępowania administracyjnego dotyczącego budowy, nikt nie otrzymał decyzji ustalającej lokalizację inwestycji, o wydanej decyzji dowiedziała się przypadkowo; - prosi o rozpoznanie uwag i uchylenie decyzji w całości. Pismem z dnia 14 czerwca 2018 r. Kolegium wystąpiło do organu I instancji o wskazanie: - czy, gdzie i przez jaki okres było wywieszone obwieszczenie z dnia 6 kwietnia 2018r. informujące o wydaniu ww. decyzji, bowiem z akt sprawy to nie wynika, - kręgu stron postępowania w powyższej sprawie oraz zasad według jakich organ I instancji ustalił te strony. Pismem z dnia 20 czerwca 2018 r. Wójt Gminy K. udzielił odpowiedzi na ww. pismo, wskazując, iż: - obwieszczenie było wywieszone na tablicy informacyjnej przed Urzędem Gminy K. w dniach od 6.04.2018 r. do 22.04.2018 r., a także umieszczone zostało na stronie BIP Gminy K. w zakładce Ogłoszenia o inwestycjach celu publicznego dnia 6.04.2018 r. i znajduje się tam do dnia dzisiejszego; - stronami w prowadzonym postępowaniu byli: pełnomocnik wnioskodawcy, właściciel działki nr ewid. 988/4 oraz właściciel działki nr ewid. 988/3 (sąsiadującej z działką 988/4 z północy, południa i zachodu) i działki drogowej nr ewid. 994/2 (sąsiadującej z działką 988/4 ze strony wschodniej). Nadto pismem z dnia 14 czerwca 2018 r. Kolegium wystąpiło do B.D. o podanie, czy jest właścicielem nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji - w zasięgu jej oddziaływania, a jeżeli tak, to o określenie numerów tych nieruchomości według ewidencji gruntów i nadesłanie dowodów własności według ewidencji gruntów oraz o wskazanie ich położenia na mapie ewidencyjnej w stosunku do terenu inwestycji. W odpowiedzi na powyższe pismo w dniu 9 lipca 2018 r. do Kolegium wpłynęła odpowiedź B.D., w której wskazała, iż jest właścicielką działek nr ewid. 1000/5, 1000/6, 968/2, 774/16, 774/15, 976, które znajdują się w zasięgu oddziaływania masztu. W dniu 26 lipca 2018 r. B.D. dosłała mapę, na której widnieją działki będące jej własnością bądź współwłasnością. Nadto podkreśliła ponownie, iż nie wyraża zgody na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. 988/4 obręb [...], gm. K., ponieważ jest naruszony chroniony prawem jej interes prawny względem jej nieruchomości. Mając na uwadze powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] odmówiło B.D. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od wskazanej na wstępie decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...]. nr [...]. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie. Istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy ma obowiązek doprowadzić do pełnego wyjaśnienia sprawy, w którym mieści się również ustalenie, czy odwołującemu przysługuje legitymacja strony w danym postępowaniu. Ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy może nastąpić wyłącznie wskutek wniesienia odwołania przez podmiot posiadający prawne umocowanie do dokonania tej czynności. Następnie organ odwoławczy, powołując się na treść art. 58 § 1 k.p.a. stwierdził, że warunkiem dopuszczalności przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest łączne spełnienie określonych w tym przepisie przesłanek, tj. uprawdopodobnienie przez stronę, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, wniesienie prośby (wniosku) o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, dopełnienie czynności, dla której był przewidziany termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Kolegium wskazało przy tym, że w doktrynie podkreśla się, iż uprawnionym do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest "zainteresowany". Pojęcie to nie oznacza osoby mającej tylko interes faktyczny w załatwieniu sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz osobę uczestniczącą w postępowaniu administracyjnym uprawnioną względnie zobowiązaną do dokonania czynności procesowej. Zainteresowanym w rozumieniu tego przepisu będą zatem uczestnicy postępowania (strony, uczestnicy na prawach strony i inni uczestnicy), którzy są "zainteresowani" przywróceniem im prawa do podjęcia pewnych czynności procesowych. Wobec powyższego, w ocenie organu II instancji, obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o przywrócenie terminu do uchybionej czynności jest przeprowadzenie postępowania wstępnego, polegającego na podjęciu czynności mających na celu przeprowadzenie oceny formalnej i procesowej żądania zawartego w podaniu wniesionym przez stronę tego postępowania. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że ocena formalna polega na sprawdzeniu, czy podanie odpowiada wymogom formalnym przewidzianym dla pisma procesowego, tj. stwierdzeniu istnienia przesłanek koniecznych do wszczęcia postępowania, w tym ustaleniu, czy określona sprawa może stanowić przedmiot postępowania administracyjnego w świetle art. 1 pkt 1 k.p.a., czy osoba spełnia wymogi wynikające z art. 28 k.p.a. oraz czy organ dysponuje zdolnością prawną do podjęcia rozstrzygnięcia w tej sprawie. W ocenie organu II instancji, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że B.D. nie była uznana przez organ I instancji za stronę postępowania w niniejszej sprawie i nie brała udziału w postępowaniu zakończonym powyższą decyzją i decyzja ta nie została jej doręczona. Żadna ze stron postępowania przed organem pierwszej instancji nie wniosła ponadto odwołania od wskazanej decyzji z dnia [...]., wobec czego stała się ona ostateczna. Zdaniem Kolegium, w pierwszej kolejności zobowiązane jest zatem rozważyć, czy B.D. przysługuje legitymacja do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwołał się przy tym do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r. (sygn. akt II OSK 592/07, Lex Nr 486487), zgodnie z którym, krąg podmiotów, będących stronami w postępowaniu w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest ustalany na podstawie art. 28 k.p.a. Wychodząc z tych przesłanek, organ podkreślił, że interes prawny można wyprowadzić tylko z przepisów prawa materialnego. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wypływają żadne uprawnienia ani obowiązki o charakterze prawnym, nie ma w świetle przepisu art. 28 k.p.a. przymiotu strony. Nie posiada więc legitymacji do kwestionowania zapadłych rozstrzygnięć. Od pojmowanego w taki sposób interesu prawnego, zdaniem organu, należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, jednakże nie może wykazać w prowadzonym postępowaniu i w jego przedmiocie przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jego roszczeń. W dalszej kolejności organ II instancji stwierdził, że na gruncie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.z.p.", na podstawie której zapadła decyzja z dnia [...]., stronami postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, oprócz inwestora, są właściciele nieruchomości, na których lokowana jest inwestycja. Stronami postępowania mogą być również właściciele nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji (art. 6 ust. 2 u.p.z.p), ale w konkretnych okolicznościach sprawy, jeżeli zgodnie z art. 28 k.p.a. mają interes prawny w sprawie - rozstrzygnięcie dotyczy bezpośrednio ich sfery prawnej, tj. uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego. Nadto organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie przyjmuje się, że przymiot strony w sprawach o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego będą miały podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, które będą narażone na jego oddziaływanie. Organ podkreślił przy tym, że przez nieruchomości sąsiednie należy rozumieć nie tylko działki gruntu bezpośrednio ze sobą graniczące, ale także nieruchomości nieposiadające wspólnej granicy, lecz pozostające w zasięgu swoich wpływów lub w związku gospodarczym. O interesie prawnym właścicieli nie decyduje bowiem fakt, iż dwie działki ze sobą bezpośrednio graniczą, lecz to, że jedna z nich znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji lokalizowanej na innej działce (np. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2008 r., II OSK 467/07, Lex Nr 466155 i inne). Oprócz właścicieli nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie stronami w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego będą zatem również właściciele innych działek, na które to rozciąga się wpływ planowanej inwestycji. Organ wskazał także, iż w wyroku z dnia 11 maja 2011 r., II OSK 804/10, Lex nr 1081908, NSA zauważył, że właściciel nieruchomości położonej w sąsiedztwie nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, może mieć interes prawny w sprawie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednakże nie oznacza to, że taki przymiot posiada każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie lub nieruchomości sąsiedniej i w każdych okolicznościach faktycznych; decydujące znaczenie w tym przypadku ma wnioskowanie wynikające z rodzaju i zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji z jednej strony oraz położenia nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja względem nieruchomości osoby ubiegającej się o status strony. Ponadto organ podniósł, że z orzecznictwa sądowego wynika, iż właściciel sąsiedniej nieruchomości w stosunku do terenu planowanej inwestycji może mieć interes prawny wynikający z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. (zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach ustalonych ustawą do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób) oraz art. 140 k.c. do uczestniczenia jako strona w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu, w wyniku którego może zapaść decyzja kształtująca zagospodarowanie sąsiedniej nieruchomości, które będzie mogło mieć wpływ na wykonywanie prawa przez właścicieli na sąsiedniej nieruchomości (por. np. wyrok NSA z dnia 23 maja 2005 r., OSK 1618/04 - Lex nr 168098 i wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 20 listopada 2012 r., II SA/Rz 578/12 – Lex nr 1241307). Zdaniem Kolegium, B.D. nie wykazała legitymacji prawnej do bycia stroną w przedmiotowej sprawie. Subiektywne odczucia co do ewentualnych następstw inwestycji oraz samo twierdzenie przez B.D., iż jest naruszony chroniony prawem interes prawny względem jej nieruchomości, bez wskazania jaki to jest interes, nie mogą mieć wpływu na ocenę interesu prawnego. W ocenie Kolegium obawy wnioskodawczyni należą do kategorii interesu faktycznego, który nie skutkuje uznaniem jej za stronę postępowania. Kierując się tymi ustaleniami, organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie B.D. swój interes prawny do bycia stroną w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego upatruje w tym, iż jest właścicielką nieruchomości, które jej zdaniem znajdują się w zasięgu oddziaływania masztu. Jak ustaliło Kolegium, według danych podanych w "Kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej P" ze stycznia 2018 r. na wieży kratowej zainstalowane będą 4 anteny sektorowe oznaczone U091, U092, U093 i U094 pracujące w azymutach 0°, 75°, 180° i 275°, oraz anteny radiolinii. Środek elektryczny anten sektorowych będzie znajdował się na wysokości 59,10 m n.p.t. Równoważna moc promieniowana izotropowo przez anteny U091, U093 i U094 wynosi 1012,98 W, a przez antenę U092 wynosi 1312,20 W. Z załączonych do ww. Kwalifikacji rysunków wynika, iż zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0° dla azymutów 0°, 180° i 275° oraz 0,5° dla azymutu 75°, jak i maksymalnych pochyleń wiązek: 10° brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 70 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Całkowita wysokość obiektu będzie wynosiła 65 m. Ponadto organ II instancji wskazał, że rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko kwalifikuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa inwestycja odpowiada dyspozycji § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d) ww. rozporządzenia, ponieważ równoważna moc promieniowana izotropowo dla poszczególnej anteny mieści się w przedziale 1000-2000 W. Zatem obszar oddziaływania planowanej inwestycji należy wyznaczyć w odległości 70 m w linii prostej od środka elektrycznego poszczególnej anteny w azymucie 0°, 75°, 180° i 275°. Biorąc powyższe pod uwagę, Kolegium stwierdziło, że wskazane przez B.D. działki nie znajdują się pod osiami głównych wiązek promieniowania na odległość 70 m od środka elektrycznego poszczególnych anten w azymucie 0°, 75°, 180° i 275°. Kolegium ustaliło przy tym, że według danych podanych przez B.D. działki nr ewid. 774/15, 774/16, 968/2 i 976 oddalone są od terenu inwestycji o ponad 450 m w linii prostej, działki nr ewid. 1000/5 i 1000/6 o ponad 200 m. Zatem w ocenie Kolegium, realizacja zamierzenia inwestycyjnego nie wpłynie w niedopuszczalny sposób na możliwość przyszłego zagospodarowania ww. działek przez B. D., a więc inwestycja nie spowoduje ograniczenia i naruszenia prawa jej własności. Skoro na nieruchomości B.D. nie rozciąga się żadne oddziaływanie, oznacza to, że nie ma ograniczenia do jej swobody i nie stanowi uciążliwości. B.D., pomimo zagospodarowania działki 988/4 w sposób wskazany w decyzji z dnia [...]., będzie miała możliwość niezakłóconego korzystania z własnych nieruchomości. Działki stanowiące jej własność nie graniczą bezpośrednio z działką, na której planowana jest inwestycja. Planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zdaniem Kolegium, B.D. w żaden sposób nie wykazała, że jej nieruchomości znajdą się pod wpływem immisji pochodzących z wnioskowanej bazy telefonii komórkowej. Nie ma zatem dowodu na naruszenie prawa mające bezpośredni wpływ na indywidualną sytuację prawną skarżącej. Sam fakt pośredniego sąsiedztwa z terenem przeznaczonym pod budowę bazy telefonii komórkowej nie oznacza, że kwestionowana decyzja narusza interes prawny skarżącej chroniony konkretną normą prawa materialnego. Ponadto organ dodał, że przedmiotowa decyzja nie będzie wpływać na możliwość korzystania przez skarżącą z przysługujących jej praw do nieruchomości położonych w sąsiedztwie działek objętych planowanym zagospodarowaniem. Nie będzie również wpływać na prawny sposób zagospodarowania jej nieruchomości. Ponadto kwestionowana decyzja nie zawiera żadnych zakazów czy nakazów, których adresatem byłaby B.D. W świetle powyższego, w ocenie organu II instancji, brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że nieruchomości B.D. będą podlegać negatywnemu oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji i nie będzie ona mogła korzystać ze swojej własności zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. W konkluzji Kolegium wskazało, że przedstawione przez B.D. okoliczności uzasadniać mogą jedynie po jej stronie istnienie interesu faktycznego. Oznacza to, że zgodnie z art. 28 k.p.a. nie ma ona przymiotu strony postępowania w niniejszej sprawie na gruncie przepisów u.p.z.p. W przedstawionych okolicznościach sprawy B.D. nie posiada więc legitymacji do złożenia odwołania od ww. decyzji pierwszoinstancyjnej, a zatem i wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia. Brak było zatem podstaw do rozpatrzenia wniosku B.D. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wobec tego złożone łącznie z wnioskiem o przywrócenie terminu odwołanie jako prawnie bezskuteczne nie podlegało rozpatrzeniu. Skargę na powyższe postanowienie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła B.D., podnosząc, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. oddaliło jej wniosek ze względu na to, iż nie został wskazany interes prawny. Skarżąca dodała, że w żaden sposób organ nie próbował wyjaśnić ani też podjąć takiej wiedzy, jaki to jest interes prawny. Skarżąca wskazała, że działkę o numerze 988/3 sąsiadującą z działką 988/4, na której ma powstać inwestycja, traktuje jako swoją własność, ponieważ znajdujący się tam las sadził jej dziadek i jej rodzice pielęgnowali go, tak samo jak brat skarżącej i sama skarżąca. Skarżąca podniosła, że nie wie, w jaki sposób ta działka weszła w posiadanie Urzędu Gminy. Ponadto oświadczyła, że ze względu na powyższą okoliczność będzie występowała do Sądu o zasiedzenie tej działki. Nadmieniła także, iż działka 767/3 K. obręb nr 5 jej współwłasność, nielegalnie i bezprawnie przejął Urząd Gminy K. bez żadnej wiedzy i zgody skarżącej. Ponadto skarżąca wskazała, że działka zniknęła z ewidencji jako jej współwłasność wraz z mamą i bratem, a jej samoistnym właścicielem stał się Urząd Gminy K.. Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Wójta Gminy K.. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 r. skarżąca złożyła jako głos do protokołu pismo zatytułowane "Uwagi na piśmie odnośnie wniesionej skargi" wraz z informacją ze strony internetowej NIK o stacjach bazowych telefonii komórkowej, w którym, kwestionując budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nie narusza prawa w sposób określony w przywołanych wyżej przepisach. Spór prawny zainicjowany wniesieniem tej skargi sprawdza się do kwestii prawidłowości odmówienia skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...]. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego o nazwie: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej P wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (wieża telekomunikacyjna o wysokości do 65 m, anteny sektorowe (4 szt.), anteny radiolinii, urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze, ogrodzenie), na działce nr ewid. 988/4, obręb [...], gmina K.. Zdaniem skarżącej, z uwagi na fakt, iż ma ona przymiot strony powyższego postępowania, złożony przez nią wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji zasługiwał na uwzględnienie. Z kolei w ocenie Kolegium, wobec przedłożonych dokumentów i podjętych na ich podstawie ustaleń, w tym przedstawionych przez skarżącą okoliczności, nie może być ona uznana za stronę postępowania, bowiem posiada jedynie interes faktyczny w przedmiotowym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, przyjąć należy, że podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma kwestia prawidłowości uznania przez organ, iż skarżąca nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym lokalizacji wskazanego powyżej celu publicznego. W tym kontekście należy przede wszystkim wskazać, że krąg podmiotów, będących stronami w postępowaniu w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - jak trafnie podniosło Kolegium - jest ustalany na podstawie art. 28 k.p.a. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny można wyprowadzić tylko z przepisów prawa materialnego. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wypływają żadne uprawnienia ani obowiązki o charakterze prawnym, nie ma w świetle przepisu art. 28 k.p.a. przymiotu strony. Nie posiada więc legitymacji do kwestionowania zapadłych rozstrzygnięć. Od pojmowanego w taki sposób interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, jednakże nie może wykazać w prowadzonym postępowaniu i w jego przedmiocie przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jego roszczeń. Wychodząc z powyższych przesłanek należy zauważyć, że ustalenia Kolegium dowodzą, że wskazane przez skarżącą działki (nr ewid. 1000/5, 1000/6, 968/2, 774/16, 774/15, 976) nie znajdują się pod osiami głównych wiązek promieniowania na odległość 70 m od środka elektrycznego środka elektrycznego poszczególnych anten w azymucie 0°, 75°, 180° i 275°. Z przedstawionych przez skarżącą danych, które legły u podstaw tych ustaleń, wynika bowiem, iż działki nr ewid. 774/15, 774/16, 968/2 i 976 oddalone są od terenu inwestycji o ponad 450 m w linii prostej, działki nr ewid. 1000/5 i 1000/6 o ponad 200 m. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, Kolegium trafnie przyjęło, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego nie wpłynie w niedopuszczalny sposób na możliwość przyszłego zagospodarowania ww. działek przez B. D., a więc inwestycja nie spowoduje ograniczenia i naruszenia prawa jej własności. Skoro na nieruchomości B.D. nie rozciąga się żadne oddziaływanie, oznacza to, że nie ma ograniczenia do jej swobody i nie stanowi uciążliwości. Zasadnie przy tym organ stwierdził, że B.D., pomimo zagospodarowania działki 988/4 w sposób wskazany w decyzji z dnia [...]., będzie miała możliwość niezakłóconego korzystania z własnych nieruchomości. Działki stanowiące jej własność nie graniczą bowiem bezpośrednio z działką, na której planowana jest inwestycja. Ponadto planowane przedsięwzięcie, jak trafnie wywiódł organ, nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Mając na uwadze te ustalenia, Kolegium prawidłowo uznało, że skarżąca nie posiada legitymacji strony w postępowaniu, którego dotyczy decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...]., nr [...]. Jednocześnie Sąd nie podziela zarzutu skarżącej, iż Kolegium w żaden sposób nie próbowało wyjaśnić jej interesu prawnego w sprawie. Jak wynika bowiem z akt sprawy z uwagi na okoliczność, iż skarżąca nie była uznana za stronę postępowania przed organem I instancji, Kolegium pismem z dnia 14 czerwca 2018r. wystąpiło do skarżącej o wyjaśnienie: czy jest właścicielem nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji - w zasięgu jej oddziaływania, a jeżeli tak, to poproszono o określenie numerów tych nieruchomości według ewidencji gruntów i nadesłanie dowodów własności wg ewidencji gruntów oraz o wskazanie położenia ich na mapie ewidencyjnej w stosunku do terenu inwestycji. W ww. piśmie wyjaśniono skarżącej również rozumienie pojęcia strony postępowania oraz interesu prawnego w sprawach o lokalizacje inwestycji celu publicznego. W odpowiedzi na ww. pismo w dniu 9 lipca 2018 r. do Kolegium wpłynęło pismo, w którym skarżąca wskazała, iż jest właścicielką działek nr ewid. 1000/5, 1000/6, 968/2, 774/16, 774/15, 976, które znajdują się w zasięgu oddziaływania masztu. Następnie w dniu 26 lipca 2018 r. skarżąca nadesłała mapę, na której widnieją działki będące jej własnością bądź współwłasnością oraz teren inwestycji. Podjęte przez organ działania – w ocenie Sądu - uznać należy zatem za wystarczające w kwestii wyjaśnienia, czy skarżąca legitymuje się w przedmiotowej sprawie interesem prawnym warunkującym jej status prawny jako strony wskazanego postępowania. Rację ma także Kolegium stwierdzając, że podnoszone w skardze okoliczności, iż działkę o nr 988/3 skarżąca traktuje jako swoją własność, bo las sadził jej dziadek oraz, że działkę o nr 767/3 "nielegalnie i bezprawnie przejął Urząd Gminy K.", nie były wskazywane w trakcie postępowania i w świetle przepisów art. 28 k.p.a., nie wpływają na kwestię oceny interesu prawnego skarżącej w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd za prawidłową uznał ostateczną konkluzję Kolegium, że zgodnie z art. 28 k.p.a. skarżąca nie ma przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z wniosku Spółka A z dnia 8 lutego 2018 r., co tym samym powoduje, że w przedstawionych okolicznościach sprawy nie posiada ona legitymacji do złożenia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej, a zatem także i wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organ odwoławczy zasadnie przyjął, że odwołanie wniosła osoba niebędąca stroną i odmówił przywrócenia terminu do jego wniesienia. Rozstrzygnięcie to w pełni znajduje oparcie w art. 58 i 59 k.p.a. Reasumując, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, podjęte w sprawie postanowienie odpowiada prawu, a organ je wydający prawidłowo przedstawił okoliczności uzasadniające podjęcie tego rozstrzygnięcia, co tym samym nie daje podstaw do uznania zasadności przedstawionych zarzutów skargi i podzielenia stanowiska skarżącej prezentowanego w powyższym sporze prawnym. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. MR