II SAB/Łd 13/07

Dnia 4 lipca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. II SAB/Łd 13/07 UZASADNIENIE W dniu 4 września 2006r. M. Z. złożyła w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Ł. skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą udzielenia informacji publicznej. Przedmiotowa skarga została rozpoznana na rozprawie w dniu 16 stycznia 2007r., w trakcie rozprawy pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, iż popiera wniesioną skargę również w zakresie skargi na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. Z uwagi na treść powyższego oświadczenia Sąd postanowił wyłączyć skargę w zakresie bezczynności do odrębnego rozpoznania i wpisać pod numer w repertorium SAB. Przy piśmie z dnia 9 lutego 2007r. skarga na bezczynność Prezydenta Miasta została przesłana do tegoż organu. W dniu 12 marca 2007r. wpłynęła do Sądu odpowiedź na skargę w przedmiocie bezczynności, w której Prezydent Miasta Ł. wniósł o oddalenie skargi. Uzasadniając organ wskazał, iż skarżąca żąda przesłania jej lub upublicznienia oświadczenia majątkowego Dyrektora Wydziału Budynków i Lokali W. K., jednakże informacje takie mogą być udzielane wyłącznie podmiotom wskazanym w art. 24h ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, do których strona się nie zalicza. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 kwietnia 2007r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi na bezczynność poprzez wykazanie, iż przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z zażaleniem na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w trybie art. 37 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na pisma strony, kwestionujące prawidłowość powyższego wezwania, skarżąca ponownie dwukrotnie była wzywana do usunięcia braków skargi, wezwanie z dnia 30 kwietnia 2007r. i z dnia 28 maja 2007r., w którym to dodatkowo zostało stronie wyjaśnione, iż skarga na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. postanowieniem Sądu z dnia 16 stycznia 2007r. została wyłączona do odrębnego rozpoznania i obecnie konieczne jest ustalenie czy skarga ta spełnia warunki formalne do jej rozpoznania, czy uzupełnione zostały braki skargi i czy strona wyczerpała środki zaskarżenia służące jej w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na ostatnie wezwanie skarżąca nadesłała pismo, w którym wskazała, iż wezwanie zostało niejasno sformułowane w związku, z czym wystąpił brak podstawy wezwania do usunięcia braków. Dodała, iż wszystkie trzy wezwania były nieprecyzyjne i niezrozumiałe w świetle faktu, iż wyrokiem z dnia 16 stycznia 2007r. wydanym z w sprawie II SA/Łd 849/06 Sąd wyłączył do odrębnego rozpoznania sprawę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w kwestii nieudostępnienia treści oświadczenia majątkowego Dyrektora Wydziały Budynków i Lokali UMŁ W. K., nie wnosząc zastrzeżeń do wniesionego w czasie postępowania administracyjnego w dniu 25 lipca 2006r. środka odwoławczego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2007r. o wyłączeniu do odrębnego rozpoznania skargi na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. nie przesądzało automatycznie o spełnieniu przez tę skargę wszystkich wymogów prawnych uprawniających do jej rozpatrzenia. Wyłączenie to oznaczało, iż skardze tej została nadana nowa, odrębna sygnatura akt i sprawa została zakwalifikowana jako nowa indywidualna sprawa. W związku z powyższym badanie merytorycznej zasadności przedmiotowej skargi musiało zostać poprzedzone sprawdzeniem wymagań formalnych skargi, w tym dopuszczalność jej wniesienia - art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a. Do warunków tej dopuszczalności należy m.in. wyczerpanie środków zaskarżenia, zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a. "skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy". Dotyczy to także skarg na bezczynność organów, które przewiduje art. 3 § 2 pkt 8 w/w ustawy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć w tym przypadku sytuację, w której strona wpierw złoży zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 kpa "na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia". Zażalenie takie wnosi się bezpośrednio do organu wyższego stopnia i jego skutkiem jest uruchomienie działania nadzorczego tego organu. Dopiero po wyczerpaniu tej drogi strona może złożyć skargę do Sądu, ponieważ jedynie wówczas wyczerpie wszelkie przysługujące jej w postępowaniu środki zaskarżenia i wypełni uregulowanie zawarte w art. 52 § 1 p.p.s.a. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż w aktach administracyjnych znajduje się szereg pism, kierowanych również do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., jednakże brak w nich pisma, którego forma wskazywałaby, iż jest to zażalenia strony skarżącej na niezałatwienie sprawy w terminie skierowane do Kolegium, jako organu wyższego stopnia nad Prezydentem Miasta Ł. Wobec braku takiego zażalenia oraz braku uzupełnienia przez skarżącą braków formalnych skargi w tym zakresie należy stwierdzić, iż złożenie skargi do Sądu było przedwczesne, oznacza to, iż strona dopiero po wyczerpaniu określonego powyżej trybu postępowania może wnieść skargę, która przy zachowaniu wszystkich wymogów formalnych spowoduje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego. Trzeba również zaznaczyć, iż przez wyczerpanie przysługujących środków zaskarżenia nie można uznać samego faktu wniesienia zażalenia, istotne jest również uzyskanie odpowiedzi organu wyższego stopnia. Należy także wyjaśnić, iż nie można uznać, iż złożenie przez skarżącą odwołania z dnia 25 lipca 2006r. skierowanego do Kolegium jest wypełnieniem trybu art. 37 Kpa, ponieważ pismo to stanowiło odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...], niewątpliwie nie było to zażalenie na bezczynność Prezydenta wręcz przeciwnie odwołanie od aktu prawnego wydanego w wyniku jego działania. W myśl ugruntowanego orzecznictwa sądowego warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 kpa, niezłożenie takiego zażalenia stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem – por. postanowienie NSA z dnia 17 października 1997r., IV SAB 31/97, OSP 1998/10/185. Wyczerpanie środków zaskarżenia zachodzi zarówno wtedy, gdy wnioskodawca przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa, wymagane w odniesieniu do skarg na bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji, jak i wtedy, gdy wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, co jest wymagane przy bezczynności organu w zakresie czynności materialno-technicznych – wyrok WSA w Opolu z dnia 27 maja 2004r., II SAB/Op 1/04, ONSAiWSA 2005/2/33. Reasumując powyższe wywody należy wskazać, iż strona skarżąca pomimo kilkukrotnego wezwania do uzupełnienia braków wniesionej skargi i pomimo pouczenia o skutkach ich nieuzupełnienia nie wypełniła postanowień wezwania. Nieuzasadniony jest również zarzut skarżącej, iż wezwania były niezrozumiałe i nieprecyzyjne, w każdym z nich było wyraźnie wskazane, o jaki brak skargi chodzi, powołana była podstawa wyczerpania środków zaskarżenia, wezwania zawierały również obszerne pouczenie o skutkach nieuzupełeniania wskazanych braków skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawniony był orzec jak w sentencji.