II SAB/Łd 146/25

Dnia 22 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 października 2025 roku sprawy ze skargi K.P. na bezczynność Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Zakład Gospodarki Komunalnej w B. do załatwienia wniosku skarżącego K.P. z dnia 22 maja 2025 roku w zakresie pkt 9 – 15; 2. stwierdza, że bezczynność Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Zakładu Gospodarki Komunalnej w B. na rzecz skarżącego K. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc K. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bezczynność Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że pismem z 22 maja 2025 r. zwrócił się jako Radny Rady Miejskiej w B. do jednostki zarządzanej przez organ jednostkę gminną Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w B. o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi z 18 lipca 2025 r. skarżący otrzymał niepełną informację nie odpowiadającą zakresowi wniosku jaki złożył. Zdaniem skarżącego organ nie udostępnił informacji publicznej, mimo że posiada przedmiotowe informacje. Organ nie udzielił informacji na następujące pytania: 1. Jaka jest różnica między rozliczonymi ściekami u odbiorców a ściekami wpływającymi na oczyszczalnię? 2. Zwracam się o wykaz tych różnic w metrach sześciennych i w przeliczeniu na złotówki w latach od 2019-2025 r. 3. Zwracam się o podanie kwot strat w złotówkach oczyszczalni ścieków [...] w latach od 2015-2025 r. i czym te straty są spowodowane i jakie kroki poczynił zakład aby straty były mniejsze. 4. Zwracam się o zestawienie strat wody z osobna ze Stacji Uzdatniania Wody [...] za lata 2019-2025 r., przede wszystkim wodociąg [...]. 5. Zwracam się o przeliczenie tych strat w metrach sześciennych i w przeliczeniu na złotówki ponieważ zmieniły się w różnych latach i terminach ceny wody. 6. Z wracam się o podanie strat wody dla wszystkich wodociągów w latach 2019-2025 r. w przeliczeniu na procenty. 7. Czy w zakładzie dochodzi do niegospodarności. Na okoliczności, że organ ZGKiMW w B. jest w posiadaniu wiedzy dotyczącej strat wody w sieciach wodociągowych w gminie B., skarżący złożył kopię pisma z 29 listopada 2024 r. jako dowód w skardze. Skarżący nadmienił, że zakład co roku składa zeznania podatkowe, bilanse, raporty. Zakład posiada wiedzę na odpowiedz na wyżej wymienione pytania ponieważ woda i ścieki są opomiarowane wymaganymi urządzeniami. W ocenie skarżącego nieudostępnianie informacji publicznej przez wyżej wymieniony organ jest celowe. W odpowiedzi na skargę Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w B. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie w całości. Ponadto organ wniósł o zasądzenie od skarżącego na jego rzecz, kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ wyjaśnił, że 28 maja 2025 r. skarżący złożył do ZGKiM w B. (dalej: "organ") wniosek z 22 maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Przed upływem ustawowego - 14 dniowego terminu organ - pismem z 4 czerwca 2025 r. - poinformował skarżącego o przedłużeniu terminu na rozpatrzenia sprawy, na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazano wówczas nowy termin załatwienia sprawy - do 23 lipca 2025 r. Następnie organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z 22 maja 2025 r. pismem z 17 lipca 2025 r. Odpowiedź ta została doręczona skarżącemu przed upływem terminu wskazanego w zawiadomieniu tj. 18 lipca 2025 r. W związku z powyższym zdaniem organu należy stwierdzić, że w świetle ustalonego stanu faktycznego nie zachodzi stan bezczynności organu, albowiem odpowiedź został udzielona w terminie. Pomimo dochowania przez organ wyznaczonego terminu, skarżący złożył 24 lipca 2025 r. skargę na bezczynność organu, zarzucając w niej, że przekazane informacje były niepełne i nie odpowiadały zakresem treści wniosku, który został złożony. Zgodnie jednak z aktualnym orzecznictwem, o bezczynności organu można mówić wyłącznie wtedy, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie, bądź nie załatwia jej w ustawowym terminie. W świetle powyższego, organowi nie można skutecznie postawić zarzutu bezczynności, ponieważ udzielił odpowiedzi na wniosek Skarżącego w wyznaczonym terminie. Spór, jaki może zaistnieć w dalszym postępowaniu, dotyczyć może ewentualnie zakresu lub jakości udzielonej informacji, ale nie jej braku, co wyklucza zasadność skargi na bezczynność organu. Co do zarzutów skarżącego dotyczących otrzymania niepełnej informacji nie odpowiadającej zakresowi wniosku organ podkreślił, że skarżący występował już wcześniej - w 2024 r. - z analogicznym wnioskiem dotyczącym strat wody wiatach 2019-2024. Obecny wniosek stanowi powielenie poprzedniego żądania, poszerzonego o rok 2025. Organ nie udzielił informacji za rok 2025, ponieważ tego rodzaju dane są opracowywane dopiero po zakończeniu roku kalendarzowego. Informacja za rok bieżący w chwili rozpatrywania wniosku nie była jeszcze wytworzona, a tym samym nie istniała informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Organ zaznaczył, że jak wskazuje orzecznictwo, organ nie ma obowiązku udostępniania danych, które dopiero mają powstać, ani tworzenia nowych informacji na potrzeby konkretnego wniosku. Dodatkowo, w treści wniosku zawarte zostały pytania, które nie mogą być uznane za informacje publiczną, ponieważ mają charakter opinii, ocen lub spekulacji. Przykładowo: "Czy w zakładzie dochodzi do niegospodarności?", "Czy oczyszczalnia wyrzuca osad do rowu?", "Czy przez oczyszczalnię [...] jest wystawiana faktura za odbiór wód popłucznych zrzucanych przez [...], ponieważ wody popłuczne są zanieczyszczone żelazem i manganem i przepływają przez dwie przepompownie na koszt oczyszczalni ścieków". W ocenie organu takie pytania nie dotyczą danych faktograficznych ani istniejących dokumentów, lecz zawierają domniemania lub sugestie nadużyć. Organ nie ma obowiązku formułowania odpowiedzi w formie ocen lub wyjaśnień przyjmujących charakter publicystyczny bądź inspekcyjny. Wskazuje to raczej na próbę użycia prawa do informacji publicznej jako narzędzia do formułowania zarzutów, a nie realizację rzeczywistego interesu informacyjnego. W świetle powyższego działania skarżącego mogą nosić znamiona nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej. Organ podkreślił, że w tym przypadku ma to istotne znaczenie z uwagi na fakt iż skarga pochodzi od osoby pozostającej w innym sporze sądowym z ZGKiM, a pytania mają charakter powtarzalny i nacechowany subiektywną oceną, a może to wskazywać na wykorzystywanie instrumentu informacji publicznej w sposób odbiegający od jego ustawowego celu. Dodatkowo wskazano, że skarga na bezczynność organu została wniesiona z naruszeniem warunku formalnego dopuszczalności skargi, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 4 p.p.s.a.). Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z kolei z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) – w skrócie: "u.d.i.p." – stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – bez wyznaczania rozprawy. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a ustawy p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149a § 1a ustawy p.p.s.a.). W tym miejscu należy odnieść się do podniesionego przez organ w odpowiedzi na skargę zarzutu niespełnienia przez skarżącego wymogu formalnego dopuszczającego wniesienie skargi. Organ wskazał bowiem, że skarżący nie złożył ponaglenia przed wniesieniem skargi do sądu. Zarzut ten jest jednak bezpodstawny, bowiem w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym wniesienie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest ograniczone terminem, ani nie musi być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia, w tym ponagleniem o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 79/22 – dostępny w CBOSA). Wynika to przede wszystkim z tego, że w sprawach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się w bardzo ograniczonym zakresie. Zgodnie bowiem z treścią art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie u.d.i.p. W sprawach tych nie stosuje się zatem przepisów odnoszących się do terminów załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym, gdyż ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera własne regulacje w tym zakresie, o czym będzie mowa niżej. Powyższe prowadzi do wniosku, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, z uwagi na wskazywany przez organ brak uprzedniego wystąpienia przez skarżącego z ponagleniem do właściwego organu wyższego stopnia. Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji. Zawartą w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4). Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może: 1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udostępnienia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi); 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej; 4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udostępnia informację niepełną, czy też niezgodną z wnioskiem. Nie ulega wątpliwości, że sprawa niniejsza mieści się w zakresie podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy stanowi bowiem, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Ze statutu Miejskiego Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w [...], znajdującego się w BIP (załącznik do Uchwały Nr XXIX/183/17 Rady Gminy i Miasta B. z dnia 26 stycznia 2017 r.) wynika, że MZGKiM w B. jest samorządowym zakładem budżetowym Gminy i Miasta w B., którego przedmiotem działania jest zaspokojenie codziennych materialno-bytowych potrzeb społecznych w sferze usług komunalnych. Zakład wykonuje zadania odpłatnie, pokrywając koszty działalności z przychodów własnych oraz dotacji. W świetle powyższego nie ma wątpliwości, że Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w B. z jest podmiotem obowiązanym na gruncie powołanej ustawy do udostępniania informacji publicznej. Zgodzić się również należy ze skarżącym, że żądana w jego wniosku z 22 maja 2025 r. informacja w pewnym zakresie nosi cechy informacji publicznej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, pkt 3, pkt 4, pkt 5 u.d.i.p. Informacja, której udostępnienia skarżący zażądał odwołuje się bowiem wprost do działalności podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., w tym o stratach finansowych związku z zarządzaną przez ten podmiot publiczną infrastrukturą wodociągowo-kanalizacyjną. Analiza akt przedmiotowej sprawy pozwala przyjąć, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie zawartych we wniosku z 22 maja 2025 r. pytań, oznaczonych przez Sąd numerami od 9 do 15. Jak bowiem wynika z akt sprawy, organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na ww. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ale tylko odnośnie pytań od nr 1 do nr 8. Natomiast w zakresie pytań od nr 9 do 14 organ na każde z nich odpowiedział: "Brak możliwości ustalenia". Z kolei pytanie nr 15 pozostawiono bez jakiejkolwiek odpowiedzi. W ocenie Sądu odpowiedź na wniosek skarżącego w postaci stwierdzenia "Brak możliwości ustalenia" jest niewystarczająca do uznania, że organ uczył zadość obowiązkowi należytego załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jak już zostało to wyżej wskazane podmiot, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej może poinformować wnioskodawcę m.in. nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). W tym jednak wypadku wymaga się, aby stanowisko organu było w jakimś stopniu poparte konkretnymi argumentami. Koniecznej jest zatem pisemne wyjaśnienie przyczyny nieudostępnienia informacji publicznej, bowiem tylko wiarygodna (uzasadniona) informacja braku żądanej informacji zwalnia organ z jej udostępniania. Innymi słowy w sytuacji, gdy organ (podmiot zobowiązany) nie dysponuje informacją publiczną, jego obowiązek polega na poinformowaniu o tym wnioskodawcy w formie zwykłego pisma, ale ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy. W wyroku z 25 października 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 123/17, WSA w Poznaniu (dostępnym w CBOSA) podkreślił, że: "Należy szeroko rozumieć zwrot "udostępnienie informacji", gdyż obejmuje on także informację o nieposiadaniu żadnych dokumentów. Przyjąć należy, że w takiej sytuacji niewystarczające jest samo stwierdzenie nieposiadania informacji, ale koniecznym jest wyjaśnienie przyczyn takiego stanu rzeczy. Ma ono na celu umożliwienie podmiotowi dochodzenie praw i oddalenie ewentualnego zarzutu bezczynności organu.". Sąd ten wskazał ponadto, że: "Podmiot, który zamierza zawiadomić stronę, że nie posiada jakichkolwiek wnioskowanych informacji, powinien po pierwsze w tym zakresie złożyć wobec strony oświadczenie, a po drugie twierdzenie takie w całości uwiarygodnić. Strona nie może domniemywać intencji adresata wniosku oraz samodzielnie domyślać się czy dysponuje on żądanymi informacjami, czy też danych tych, nawet w części nie posiada. Tym samym oświadczenie musi być jednoznaczne w swojej treści. Adresat wniosku musi więc wprost wypowiedzieć się nie tyle, że nie posiada np. kompletnej dokumentacji, lecz że nie ma żadnych z wnioskowanych dokumentów. Ponadto powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji musi odbywać się z zachowaniem ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów, w tym zasad "dobrej administracji". Winno więc ono zawierać dane pozwalające na ocenę neutralności takiego twierdzenia. Wnioskodawca nie może być w tym zakresie pozbawiony należnej mu ochrony, a mogłoby to mieć miejsce, gdyby samo ogólnikowe twierdzenie zobowiązanego podmiotu zwalniałoby go z zarzutu bezczynności.". Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z 3 września 2024 r., III OSK 2571/23 (dostępnym w CBOSA). Przenosząc powyższe stanowisko na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że dopiero w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że nie udostępnił informacji za rok 2025, ponieważ tego rodzaju dane są opracowywane dopiero po zakończeniu roku kalendarzowego. Informacja za rok bieżący w chwili rozpatrywania wniosku nie była jeszcze wytworzona, a tym samym nie istniała informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Oznacza to, że wnioskodawca miał prawo oczekiwać, że tego rodzaju wyjaśnienie będzie zawarte w odpowiedzi przesłanej na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tym bardziej, że informację o podobnej treści uzyskał za rok 2024. Z kolei brak uzasadnienia przyczyn nieudostępnienia żądanej informacji publicznej za rok 2025 jest równoznaczny z bezczynnością organu. To samo dotyczy zawartego w pkt 15 wniosku o udostępnienie informacji publicznej pytania "Czy w zakładzie dochodzi do niegospodarności?". Co prawda zgodzić się w tym miejscu należy z organem, że wnioskiem o informację publiczną, objęte może być pytanie o określone fakty. Aby więc konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi odnosić się do sfery faktów, czyli do istniejącego już stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ władzy publicznej, a nie do sfery przypuszczeń, sugestii, subiektywnych odczuć czy pytań o ocenę prawną. Niemniej jednak również i w stosunku do tak sformułowanego pytania zawartego we wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ powinien się odnieść poprzez wyjaśnienie wnioskodawcy, dlaczego tego typu pytanie nie dotyczy informacji publicznej. Tymczasem w piśmie organu z 22 lipca 2025 r. pytanie nr 15 zostało pozostawione bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z 22 maja 2025 r. w zakresie pytań określonych w pkt 9-15 (o czym orzeczono w pkt 1 wyroku). Z uwagi na charakter informacji objętej wnioskiem, sprawa winna być załatwiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynności organu w zakresie udostępnienia ww. informacji publicznej nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. W związku z tym, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono, jak w pkt 2 wyroku. Natomiast w punkcie 3 wyroku Sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy w wysokości 100 zł. aa