II SAB/Łd 153/12

Dnia 19 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant pomocnik sekretarza sądowego Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2013 roku sprawy ze skargi B. L. na przewlekłe prowadzenie postępowania naprawczego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. mającego na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych postanawia: odrzucić skargę. LS B. L. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania naprawczego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W toku rozprawy przeprowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 19 lutego 2013 roku B. L. oświadczył, iż jego skarga dotyczy przewlekłości postępowania stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie skarżący wyjaśnił, iż jako zażalenie, o którym stanowi art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego traktuje pismo z dnia 27 listopada 2012 roku, które było ostatecznym wezwaniem łącznie z wcześniejszym wezwaniem z dnia 14 grudnia 2011 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Odrzucenie skargi równoznaczne jest z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania takim środkiem jest zażalenie, o którym stanowi przepis art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z jego treścią, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Sąd odrzuca skargę, gdy z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W stanie faktyczny sprawy skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten określa, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niewątpliwie, przed wniesieniem skargi opartej na powołanym przepisie art. 3 § 2 pkt 8 skarżący zobowiązany był do złożenia zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania określonego w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 52 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zażaleniem takim, w ocenie skarżącego, miałoby być pismo skierowane do organu w dniu 27 listopada 2012 roku i w dniu 14 grudnia 2011 roku. W ocenie składu orzekającego, żadne z powyższych pism nie stanowi zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania określonego w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Analizując treść pierwszego chronologicznie z pism, a mianowicie pisma datowanego na dzień 14 grudnia 2011 roku należy wskazać, iż pismo to, jako skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., stanowi wezwanie do wydania decyzji w sprawie. Niemniej jednak pismo to nie może być potraktowane jako zażalenie, o którym stanowi art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem z piśmie tym jego autor wskazał, że zaniechanie wydania rozstrzygnięcia w sprawie, będzie oznaczało, że organ pozostaje bezczynny, a postępowanie prowadzone jest w sposób przewlekły, co uprawniać będzie do podjęcia czynności określonych w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z treści powołanego zdania wynika, że jeżeli organ nie załatwi sprawy w możliwie najkrótszym terminie, to strona będzie podejmować (dopiero w przyszłości) działania określone w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. Treść omawianego pisma należy interpretować wprost uznając, że jest ono precyzyjne w zakresie swoich żądań, bowiem napisane jest przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Zażaleniem na przewlekłe prowadzenie postępowania, zdaniem Sądu, również nie jest pismo datowane na dzień 27 listopada 2012 roku. W rzeczonym piśmie jego autor wprost wskazał podstawę prawną swojego działania, czyli przepis art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym przepisie regulowana jest instytucja innej, odrębnej skargi, która ma na celu ukaranie organu za niewykonanie wyroków sądowych oraz jego dyscyplinowanie. Warunkiem dopuszczalności wniesienia takiej skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż stronie zarzucającej organowi bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przysługuje wybór środka, to jest skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania na zasadach ogólnych (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) lub skargi o wymierzenie grzywny na podstawie art. 154 § 1 i § 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. np. postanowienia NSA z dnia 25 listopada 2011 roku, II OSK 1975/11; z dnia 15 marca 2011 roku, I OSK 332/11; z dnia 5 listopada 2010 roku, I GSK 382/09, wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji wobec jednoznacznego oświadczenia skarżącego złożonego do protokołu z rozprawy, iż jego skarga jest skargą opartą o przepis art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało uwzględnić to oświadczenie i dokonać takiej właśnie kwalifikacji skargi. To, w dalszej kolejności wiązało się z uznaniem, że skarga ta nie została poprzedzona zażaleniem określonym w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem jest niedopuszczalna. Niewyczerpanie środków zaskarżenia powoduje, iż skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. a.bł.