II SAB/Łd 156/18

Dnia 11 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł.- Zarządu Dróg i Transportu w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę. a.bł. II SAB/Łd 156/18 Uzasadnienie Spółka A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. – Zarządu Dróg i Transportu w Ł., w związku bezczynnością tego organu odnośnie do udzielenia informacji publicznej dotyczącej posadowienia znaku B-36 (zakaz zatrzymywania się i postoju) na ul. A. 54, pomiędzy ul. B., a ul. C., i w tym zakresie przesłania stronie: 1/ wniosku o posadowienie ww. znaku; 2/ projektu organizacji ruchu właściwego w sprawie; 3/ opinii organu zobowiązanego do wydania opinii w sprawie (jeżeli była wymagana); 4/ oraz wszystkich innych dokumentów związanych ze sprawą. W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, że właściwą jednostką do udzielenia żądanych informacji jest Inżynier Miasta. Natomiast Inżynier Miasta wyjaśnił, że wszelka dokumentacja dotycząca sprawy znajduje się w siedzibie Zarządu Dróg i Transportu w Ł. Do chwili obecnej organ nie udzielił żądanej informacji. Wobec powyższego skarżąca spółka wniosła o: 1/ zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej sprecyzowanej w uprzednio złożonym wniosku; 2/ zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ podniósł, że skarżąca spółka nie złożył do organu ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a., a zatem nie wyczerpała przysługującego jej środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), dalej p.p.s.a., a tym samym skarga jest niedopuszczalna. Organ poinformował także, że nie posiada żądanej przez spółkę informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać jednak, że skarga jest dopuszczalna, a zatem wniosek organu o jej odrzucenie nie może zostać uwzględniony. Zarówno z poglądów doktryny, jak i z orzecznictwa sądów administracyjnych (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 334-335, postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2014 r., I OZ 522/14, wyrok WSA w Opolu z dnia 15 października 2015 r., II SAB/Op 47/15), jednoznacznie wynika, że na gruncie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.), dalej ustawa, dopuszczalność skargi na bezczynność nie jest uzależniona od uprzedniego złożenia środka zaskarżenia. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2014 r., I OSK 2603/13, ustawa o dostępie do informacji publicznej, jako ustawa szczególna, reguluje w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wobec tego to jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie tylko wtedy, gdy przepisy tej ustawy tak stanowią. Odsyła ona do przepisów tego kodeksu jedynie w art. 16 ust. 2, a więc należy wyłączyć ich stosowanie do faz poprzedzających wydanie decyzji. Tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej przepis art. 37 k.p.a. w ogóle nie ma zastosowania. Środków zaskarżenia w razie bezczynności nie przewiduje też ustawa. Oznacza to, że w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej przepisy art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. również nie mogą być stosowane. Przechodząc zaś do meritum, wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że w dniu 19 lutego 2018 r. na skrzynkę mailową organu wpłynął wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej posadowienia znaku B-36 (zakaz zatrzymywania się i postoju) na ul. A. 54 pomiędzy ul. B a ul. C. W sprawie tej pomiędzy skarżącą spółką a organem, Wydziałem Inżynierii Ruchu i Sterowania Ruchem w Zarządzie Dróg i Transportu w Ł., a częściowo także Urzędem Miasta Ł., Departamentem Architektury i Rozwoju, Biurem Inżyniera Miasta, prowadzona była korespondencja mailowa do dnia 4 maja 2018 r. Kierowane do skarżącej spółki pisma organu wyjaśniają wprost, że organ nie posiada żądanych dokumentów. W sprawie usytuowania spornego znaku B-36 nie były składane jakiekolwiek wnioski osób trzecich, a organizacja ruchu wprowadzona jednolicie na ulicy A. jest skutkiem działań samego zarządcy drogi, który poprzez ich podjęcie, tj. wprowadzenie zasad i znaków na ww. drodze, miał na celu zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego dla wszystkich użytkowników ruchu W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W niniejszej sprawie kwestią sporną nie jest okoliczność, czy żądane informacje stanowią informację publiczną. Spór dotyczy wyłącznie tego, czy organ pozostaje w bezczynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej. Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 wymagają formy decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 13 ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Na gruncie takiego ujęcia normatywnego bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji "milczenia" organu wobec wniosku strony, tj. wówczas, gdy we wskazanym terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie udostępnienia informacji, a także wówczas, gdy podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym dwumiesięcznym terminie. W sytuacji zatem, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ (podmiot obowiązany) ma obowiązek: 1/ udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2/ wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy, decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3/ udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 ustawy, wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4/ poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Natomiast, jeżeli objęta wnioskiem informacja nie ma charakteru informacji publicznej, organ ma obowiązek powiadomić o tym pisemnie wnioskodawcę, przy czym poinformowanie to nie wymaga formy decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie organ niezwłocznie, bo już w dniu 22 lutego 2018 r., poinformował wnioskodawcę, że oznakowanie na ulicy A. jest elementem stałej organizacji ruchu, która obejmuje zakaz zatrzymywania się i postoju na całym odcinku ul. A. od D. do E. wraz z informacją, czemu ma ten zakaz służyć, a projektami stałej organizacji ruchu dysponuje Biuro Inżyniera Miasta. Zatem nie można postawić organowi zarzutu bezczynności. Z dalszej korespondencji wprost wynika, że sporny znak został postawiony wiele lat temu, dokumentacji z tym związanej nie posiada ani Zarząd Dróg i Transportu ani Biuro Inżyniera Miasta. Korespondencja ta w żaden sposób nie może zostać zatem potraktowana jako bezczynność organu. Organ wyjaśnił, że organizacja ruchu na przedmiotowym odcinku drogi została ustalona przez zarządcę drogi, a nie na wniosek jakiegokolwiek podmiotu trzeciego, a konieczność takiej organizacji ruchu wynika ze względów bezpieczeństwa ruchu drogowego i uczestników tego ruchu w ogólności. Poinformował przy tym, że nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej. Organ spełnił zatem wymagania przewidziane przepisami powołanej ustawy. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. MR