II SAB/Łd 157/25

Dnia 13 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Porczyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Jarosław Czerw po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi G. z siedzibą w P. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w P. do załatwienia wniosku G. z siedzibą w P. z dnia 9 czerwca 2025 roku w pełnym zakresie w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w P. na rzecz skarżącej G. z siedzibą w P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc Pismem z dnia 12 września 2025 r. G. w P., reprezentowana przez M. B., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jej wniosek z dnia 9 czerwca 2025 r., zarzucając rażące naruszenie art. 6 i art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: u.d.i.p.) oraz art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z uzasadnienia wniesionej skargi oraz przedłożonych wraz z nią załączników wynika, że wnioskiem z dnia 9 czerwca 2025 r. strona skarżąca wystąpiła do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w P. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej dotyczącej projektu pn. "A" w następującym zakresie: - dostarczenie kompletnego wniosku skierowanego do NCK w sprawie dotacji do projektu "A..." oraz odpowiedzi na wniosek; - wskazanie, jakie koszty ww. projektu pokrył ze swoich środków Miejski Ośrodek Kultury lub inna instytucja należąca do gminy; - wskazanie, kto był pomysłodawcą tego projektu, kto go przygotował i czy powstały z tego tytułu jakiekolwiek koszty – jeśli tak, o dostarczenie umów i dokumentów księgowych potwierdzających ten fakt; - dostarczenie umów i dokumentów księgowych związanych z realizacją projektu np. wypłaty dla prelegentów, osób współtworzących projekt itd. Strona wnioskowała o udzielenie żądanej informacji publicznej z zachowaniem terminu i formy określonej w ustawie w postaci elektronicznej na wskazany we wniosku adres poczty elektronicznej. W dniu 28 sierpnia 2025 r. skarżąca otrzymała kserokopię wniosku pn. "A" oraz kserokopie umów cywilnoprawnych i dokumentów księgowych, związanych z realizacją projektu. Ponadto organ wskazał, że nie dysponuje jeszcze umową z Narodowym Centrum Kultury, który jest operatorem grantu. Odnośnie pytania o koszty projektu organ podkreślił, że Miejski Ośrodek Kultury jest w trakcie realizacji ww. projektu. Założone koszty będą wyłącznie ponoszone przez MOK. Według regulaminu wnioskodawca jest zobowiązany do pokrycia minimum 20% kosztów od kwoty całkowitego dofinansowania. Szczegółowe informacje znajdują się w kserokopii ww. wniosku (str. 11 -12). Wreszcie organ wskazał, iż pomysłodawcą oraz twórcą ww. projektu był zespół pracowników Miejskiego Ośrodka Kultury. MOK nie poniósł z tego tytułu żadnych dodatkowych kosztów. Udostępnione stronie kserokopie umów cywilnoprawnych i dokumentów księgowych, związanych z realizacją projektu zostały zanonimizowane w zakresie danych osobowych stron. Jednocześnie organ wskazał, że w jego ocenie nie ma podstaw do udostępnienia danych osobowych pracowników, którzy sporządzili wniosek lub inne materiały w ramach obowiązków służbowych. Tytułem uzupełnienia powyższego stanowiska, w piśmie z dnia 11 września 2025 r. organ wskazał, że udostępnienie imion i nazwisk osób fizycznych będących stronami umów cywilnoprawnych oraz osób przygotowujących projekt, które nie pełnią funkcji publicznych w rozumieniu przepisów u.d.i.p., stanowiłoby nieuzasadnione naruszenie ich prawa do prywatności i zasad ochrony danych osobowych wynikających z RODO. W ocenie strony skarżącej udzielona jej informacja publiczna jest częściowa i niekompletna, a organ zobowiązany do jej udzielenia wadliwie powołuje się na RODO i "ważenie interesu prywatnego i publicznego", mimo że osoby uczestniczące w projekcie realizują zadanie publiczne i korzystają ze środków publicznych. Długotrwałe uchylanie się od udostępnienia informacji uniemożliwia kontrolę społeczną nad wydatkowaniem środków publicznych i narusza zasadę jawności życia publicznego. Z uwagi na powyższe skarżąca wnosiła o zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji w pełnym zakresie, to jest poprzez udostępnienie kopii wszystkich umów cywilnoprawnych związanych z realizacją projektu wraz z imionami i nazwiskami stron i nazwisk osób, które przygotowały projekt i złożyły wniosek o dofinansowanie. Ponadto skarżąca wniosła o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w wysokości 5.000 zł oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wedle norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Organ podkreślał, że podjął wszelkie czynności niezbędne do terminowego i rzetelnego załatwienia wniosku strony skarżącej. Odnosząc się do spornej kwestii zanonimizowania danych osobowych stron zawartych w ramach projektu umów cywilnoprawnych oraz danych pracowników organu nie pełniących funkcji publicznych wskazał, że stosownie do treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p., podmiot zobowiązany do udzielenie informacji publicznej jest zobligowany, każdorazowo do przeprowadzenia oceny, czy określone informacje nie spowodują naruszenia prywatności osób fizycznych. Temu służy zaś możliwość udostępnienia informacji publicznej po jej odpowiedniej anonimizacji, która w większości przypadków jest uznawana za wystarczający sposób ochrony tożsamości, a przez to prywatności osoby. Organ podkreślił, że przy udostępnianiu danych przestrzegać należy tzw. zasady minimalizacji danych, zgodnie z którą dane osobowe powinny być adekwatne i ograniczone do tego, co jest niezbędne do celów i mając na uwadze także to, że udostępnione informacje mogą zostać później np. opublikowane w prasie czy Internecie. Z uwagi na powyższe organ twierdzi, że nie pozostawał w bezczynności, a zarzuty skargi są nieuzasadnione. W piśmie z dnia 17 listopada 2025 r. strona skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko, wnosząc o uwzględnienie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że Sąd rozpoznał skargę G. z siedzibą w P. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do uprawnienia wynikającego art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa bądź też uchyla się od wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, opinii zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczającej. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: pkt 1 - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt 2 - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; pkt 3 - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto, według art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W rozpatrywanej sprawie zasadniczą osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy Dyrektor Miejskiego Ośrodka Kultury w P. bezczynny w sprawie wniosku strony skarżącej z dnia 9 czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w pełnym zakresie, to jest poprzez udostępnienie kopii wszystkich umów cywilnoprawnych związanych z realizacją projektu pn. "A", wraz z imionami i nazwiskami stron tych umów i związanych z nimi dokumentów księgowych, jak również poprzez wskazanie imion i nazwisk osób – pracowników organu, które przygotowały projekt i złożyły w imieniu organu wniosek o dofinansowanie. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zaś miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej (lub też udostępnia ją w niepełnym zakresie) i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia danej informacji, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (por. wyroki NSA z 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 902) - dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Podkreślenia wymaga również, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą sądu, w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność. W rozpoznawanej sprawie bezsporne pomiędzy stronami pozostaje, że Dyrektor Miejskiego Ośrodka Kultury w P. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Nie ulega także wątpliwości, iż objęte żądaniem skarżącej z dnia 9 czerwca 2025 r. informacje związane z realizacją projektu pn. "A", finansowanego ze środków publicznych, stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p., o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c,f, pkt 3 lit. b, pkt 5 lit. c ustawy. Kwestią sporną, upatrywaną przez stronę skarżącą jako bezczynność organu, jak już wcześniej wskazano, pozostaje natomiast zasadność zanonimizowania danych osobowych stron udostępnionych skarżącej kserokopii umów cywilnoprawnych i dokumentów księgowych, związanych z realizacją projektu oraz nieudostępnienie imion i nazwisk osób – pracowników organu, które przygotowały projekt i złożyły w imieniu organu wniosek o dofinansowanie. W ocenie organu, za zanonimizowaniem danych w powyższym zakresie przemawiał przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Mając na uwadze tak zakreśloną istotę sporu wskazać należy, iż nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem ograniczenie prawa do uzyskania informacji wskazanych w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Natomiast na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej ustanowiono zamknięty katalog wyjątków uzasadniających ograniczenia prawa do informacji publicznej składający się z czterech elementów: informacji niejawnych, innych tajemnic ustawowo chronionych, prywatności osoby fizycznej i tajemnicy przedsiębiorcy. Art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z powyższego wynika, że art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie informacji niejawnych odsyła wprost do przepisów o ochronie informacji niejawnych, a jeżeli chodzi o inne tajemnice - do ustaw określających takie tajemnice. Z kolei wskazaną w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przesłankę prywatności osoby fizycznej należy rozpatrywać w świetle konstytucyjnego prawa do prywatności uregulowanego w art. 47 Konstytucji RP, który to przepis nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją oraz do przepisów o ochronie danych osobowych. W przypadku kolizji dwóch konstytucyjnych praw, tj. z jednej strony konstytucyjnego prawa do informacji, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, z drugiej prawa do prywatności - nie można bezwzględnie przyznać priorytetu temu pierwszemu, ponieważ nie istnieje formuła zagwarantowania obywatelom dostępu do informacji za wszelką cenę. Nie można jednak również wykluczyć możliwości ingerencji w sferę prywatną za pomocą prawa do informacji publicznej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2002 r., sygn. K 11/02, OTK-A 2002, nr 4, poz. 43). Pogodzenie obu powyższych wartości konstytucyjnych może i powinno być realizowane, a jednym ze sposobów sprostania temu zadania jest anonimizacja danych. Zastosowanie tego trybu jednak nie może być automatyczne i wymaga analizy sytuacji faktycznej i prawnej podmiotu, którego dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W tym kontekście odnosząc się do kwestii zanonimizowania danych osobowych stron udostępnionych skarżącej kserokopii zawartych w ramach realizacji programu umów cywilnoprawnych wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie jest kwestionowana jawność danych osobowych podmiotów będących stronami umów zawieranych z podmiotami publicznymi, korzystających z majątku publicznego (por. wyroki NSA z 12 lutego 2015 r., I OSK 759/14; z 19 grudnia 2016 r., I OSK 2060/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy kolizji prawa do informacji z prawem do ochrony danych osobowych, należy bowiem przyznać priorytet prawu do informacji publicznej biorąc pod uwagę, że nie istnieje prawny przymus zawierania umów z podmiotami publicznymi. Z tego względu osoba fizyczna zawierająca umowę cywilnoprawną z podmiotem publicznym, w wykonaniu której wydatkowane są środki publiczne, nie może oczekiwać, że w zakresie takich danych jak imię i nazwisko lub firma, przedmiot umowy, czy też wysokość wynagrodzenia, zachowa prawo do prywatności. Powinna mieć świadomość i musi liczyć się z tym, że jej dane mogą zostać ujawnione. Osoba, która zawarła umowę z organem władzy publicznej, czy też jest kontrahentem władzy publicznej otrzymującym korzyści pochodzące ze środków publicznych, jest osobą, której prywatność podlega znacznemu ograniczeniu na rzecz transparentności oraz legalności działania władzy publicznej. Dzieje się tak ze względu na potrzebę zapewnienia społecznej kontroli nad działaniami administracji publicznej i podmiotami gospodarującymi mieniem publicznym. Zatem informacja o tym kto konkretnie wykonuje daną umowę na rzecz gminy czy innego podmiotu publicznoprawnego mieści się w pojęciu informacji publicznej, gdyż jest informacją o majątku i sposobie jego rozdysponowywania (por. wyroki NSA: z 31 stycznia 2024 r., III OSK 169/23; z 9 stycznia 2024 r., III OSK 3503/21; z 8 listopada 2023 r., III OSK 2111/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę prowadzi do stwierdzenia, że udostępnienie skarżącej wbrew jej żądaniu, niepełnej, zanonimizowanej w zakresie danych osobowych dokumentacji w postaci kserokopii umów cywilnoprawnych i dokumentów księgowych, związanych z realizacją projektu pn. "A" postrzegać należy jako kwalifikowaną formę bezczynności podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Zdaniem Sądu w okolicznościach kontrolowanej sprawy brak było również podstaw do nieudzielenia skarżącej danych osobowych pracowników Miejskiego Ośrodka Kultury w P., którzy w ramach realizacji obowiązków służbowych sporządzili wniosek lub inne materiały związane z ww. projektem. W ocenie Sądu ujawnienie powyższych danych pracowników w żaden sposób nie narusza ich prywatności. Pracownik podpisując powyższe dokumenty, również czytelnie, czynił to w ramach swoich obowiązków służbowych związanych z wydatkowaniem środków publicznych. Nie budzi wątpliwości Sądu, że pracownika takiego należy uznać również za osobę pełniącą funkcję publiczną, a więc osobę, do której nie odnoszą się ograniczenia w prawie do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. Za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy bowiem uznać pracowników, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji i realizują w ten sposób, w pewnym zakresie, nałożone na tę instytucję zadania publiczne, tj. mają wpływ na sferę publiczną (por. wyrok NSA z 25 lutego 2025 r., III OSK 7482/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też w ocenie Sądu brak udzielenia żądanej informacji w tym zakresie czyni zasadnym stawiany organowi zarzut bezczynności. Dodatkowo wskazać należy, że odmowa udzielenia informacji publicznej z uwagi na przesłankę z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wymaga formy decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Reasumując Sąd stwierdza, iż przedstawienie informacji publicznej innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, nieadekwatnej do treści wniosku, bądź też niepełnej (co jak wyżej wykazano miało miejsce w rozpoznawanej sprawie) stanowi naruszenie art. 13 u.d.i.p. i jako takie stanowi kwalifikowaną formę bezczynności podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Przy czym w ocenie Sądu, wbrew stanowisku strony skarżącej bezczynność ta nie nosi jednak znamion rażącego naruszenia prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa, jako rażącego, musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zatem zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, przy czym przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ bowiem nie zignorował wniosku strony skarżącej, udzielił odpowiedzi na jej wniosek w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a także częściowo wywiązał się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej. W zachowaniu organu brak było celowości naruszenia prawa, zaś bezczynność wynika z błędnej wykładni przepisów prawa materialnego. Za niezasadny w ocenie Sądu uznać również należało wniosek skarżącej o wymierzenie organowi grzywny. W piśmie z dnia 7 lipca 2025 r. organ poinformował bowiem wnioskodawcę o przedłużeniu terminu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 9 czerwca 2025 r. do dnia 29 sierpnia 2025 r., co argumentował koniecznością przenalizowania obszernego materiału dokumentacyjnego i dokonania niezbędnej anonimizacji danych osobowych zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c oraz art. 6 ust. 1 lit. c RODO oraz faktem, że osoby odpowiedzialne za zgromadzenie i analizę informacji są czasowo nieobecne lub zaangażowane w realizację innych zadań o charakterze priorytetowym. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, pkt 3 i § 1a p.p.s.a., zobowiązał organ do załatwienia wniosku strony skarżącej z dnia 9 czerwca 2025 r. w pełnym zakresie, w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt wraz z prawomocnym orzeczeniem, stwierdzając jednocześnie, że organ dopuścił się bezczynności, która to bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 1 i pkt 2 wyroku). W zakresie żądania strony skarżącej o wymierzenie organowi grzywny Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.(pkt 3 wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.(pkt 4 wyroku). a.tp.