II SAB/Łd 161/17

Dnia 5 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Asystent sędziego Agata Zarychta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017 roku sprawy ze skargi S. M. i U. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie zgodności z prawem wykonania przyłączy kanalizacji deszczowej 1. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa ; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku S. M. z dnia 25 lipca 2014 roku; 3. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 4. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżących S. M. i U. Z. sumy pieniężne w wysokości po 1000 ( jeden tysiąc) złotych dla każdego z nich; 5. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. solidarnie na rzecz skarżących S. M. i U. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego oraz na rzecz S. M. kwotę 96,95 (dziewięćdziesiąt sześć 95/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł. Pismem z dnia 7 czerwca 2017 r. S. M. i U. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie zgodności z prawem wykonania przyłączy kanalizacji deszczowej, domagając się: pkt 1 – zobowiązania organu do wydania w zakreślonym przez sąd terminie aktu administracyjnego; pkt 2 - stwierdzenia bezczynności organu oraz, że bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; pkt 3 - wymierzenia organowi w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. grzywny w wysokości uwzględniającej stopień przewlekłości, mając na względzie, że przewlekłość postępowania miała miejsce bez żadnego uzasadnienia i z rażącym naruszeniem prawa, a także okoliczność, że wcześniej nakładane na organ grzywny nie przyniosły oczekiwanego skutku; pkt 4 - przyznania w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu na rzecz S. M. sumy pieniężnej w wysokości nie niższej niż 10.000 zł; pkt 5 - przyznania w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu na rzecz U. Z. sumy pieniężnej w wysokości nie niższej niż 10.000 zł; pkt 6 - zasądzenia w trybie art. 200 p.p.s.a. od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi jej autorzy przedstawili dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnili, że w dniu 25 lipca 2014 r. S. M. zawiadomił PINB o samowolnym wykonaniu przyłączy kanalizacji deszczowej do budynku położonego w B. przy ulicy A. Według autorów skargi, PINB prowadzi postępowanie pozornie od lipca 2014 r., a więc prawie 3 lata. Okresy, w których w sprawie organ nie dokonywał żadnych czynności trwają wiele miesięcy, a ostatnio prawie 2 lata. Nawet decyzja wydana przez organ w dniu [...] nie przyniosła oczekiwanego skutku, ponieważ została uchylona, a sprawa wróciła do ponownego rozpoznania. Wydanie decyzji było więc czynnością pozorną, skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność, to potrzebą stało się wydanie byle jakiej decyzji, gdyż wówczas sąd uznaje, że sprawa została załatwiona. Nieudolne wydawanie decyzji sprzecznych z prawem przez organ administracji państwa nie korzysta z ochrony i powoduje przewlekłość postępowania. Skarżący podnieśli także, że nie odnoszą żadnego skutku represyjnego i wychowawczego nakładane na PINB grzywny i przyznawane stronie w znikomej wysokości kwoty pieniężne. Ich wysokość jest niewspółmierna do stopnia zawinienia organu w przyczynieniu się do przewlekłości postępowania, a co więcej do okresu tej przewlekłości. Podejmowane przez organ czynności nie przyniosły oczekiwanego skutku załatwienia sprawy poprzez wydanie choćby jednej decyzji administracyjnej. Czynności podejmowane są w długich odstępach czasu. Sąd nie bierze pod uwagę, że nakładane w rażąco niskich wysokościach grzywny nie przynoszą oczekiwanego skutku. Wręcz przeciwnie, przy symbolicznym obciążeniu finansowym organ ma znowu na jakiś czas ze sprawą spokój. Skarżący podniósł, że od 3 lat domaga się od organu administracji państwa załatwienia jego sprawy administracyjnej. W jego ocenie wnoszone przez niego skargi do sądu także nie przynoszą oczekiwanego rezultatu. Skarżący wnieśli, aby sąd, który nie oceniał jeszcze przewlekłości postępowania, uwzględnił okres przewlekłości postępowania przy wymierzaniu grzywny i zasądzeniu na rzecz skarżących sumy pieniężnej. Wnosząc o zasądzenie na rzecz skarżących sumy pieniężnej w kwocie nie niższej niż 10.000 zł, autorzy skargi podnieśli, że ma ona stanowić rekompensatę za ich wykluczenie ze społeczeństwa, za pozbawienie prawa do rozpatrzenia sprawy przez konstytucyjny organ państwa prawa w terminie nie urągającym ich obywatelskiej godności. Ma także stanowić rekompensatę za obciążenie psychiczne i pozostawanie w świadomości, że ich wystąpienia do sądów, a także orzeczenia sądów - nie przyczyniają się wcale do załatwienia ich sprawy, ani też do poprawy funkcjonowania tego organu administracji państwa. Odpowiadając na skargę PINB wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 25 lipca 2014 r. S. M. zawiadomił o samowoli budowlanej popełnionej przez Firmę B w B., polegającej na samowolnym wykonaniu kanalizacji deszczowej do budynku handlowego zlokalizowanego przy ul. A, dz. nr ewid. 340/24 obręb [...] B.. Zgodnie z ustawowymi kompetencjami w dniu 1 sierpnia 2014 r. PINB przeprowadził kontrolę prowadzonych robót budowlanych w zakresie budowy parkingów oraz dojść wraz z odwodnieniem terenu, realizowanej na podstawie pozwolenia na budowę (decyzja nr [...]z dnia [...]). Zrealizowane w dniu kontroli roboty budowlane uniemożliwiały sprawdzenie podpięcia instalacji do budynku przy ul. A w B. do realizowanej kanalizacji deszczowej. Z oświadczenia kierownika budowy wynika, iż podczas realizacji inwestycji w zakresie instalacyjnym doszło do pomyłkowego podpięcia do kanalizacji deszczowej w/w budynku. Po stwierdzeniu tej okoliczności, kierownik nakazał jego demontaż. W toku postępowania wyjaśniającego oraz kontroli z urzędu powyższych robót budowlanych, nie potwierdzono okoliczności wykonywania ich w warunkach samowoli budowlanej, o czym powiadomiono skarżącego pismem z dnia 4 listopada 2014 r. W dniu 7 listopada 2014 r. S. M. wniósł uwagi do sprawy, zgłaszając okoliczność nielegalnego użytkowania przedmiotowego parkingu, realizowanego na podstawie pozwolenia na budowę (decyzja nr [...] z dnia [...]). W związku ze złożeniem przez Gminę B. wniosku na użytkowanie w/w inwestycji w zakresie budowy parkingu oraz dojść wraz z odwodnieniem terenu PINB w B. przeprowadził obowiązkową kontrolę powyższej inwestycji, podczas której nie stwierdzono użytkowania przedmiotowego parkingu. Decyzją z dnia [...] nr [...] udzielono pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego parkingu. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] [...], po rozpatrzeniu zażalenia S. M. na bezczynność w tej sprawie, wyznaczył PINB dodatkowy termin zakończenia sprawy. Stwierdził ponadto, że organ pozostaje w zwłoce w ustaleniu najistotniejszej dla sprawy okoliczności, tj. posiadania przez wnoszącego skargę interesu prawnego w sprawie. W dniu 19 marca 2015 r. PINB w B. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zgodności z prawem wykonania przyłączy kanalizacji deszczowej do budynku. Celem ustalenia stanu rzeczywistego i istotnych faktów dla przedmiotowej sprawy PINB w dniu 14 kwietnia 2015 r. przeprowadził ponowne oględziny przedmiotu postępowania, w trakcie których dokonano oględzin projektowanej studzienki D1, istniejącej studzienki D2 oraz projektowanych studzienek ściekowych w1-w3. W toku czynności S. M. wniósł uwagi w zakresie niezgodności dokumentacji technicznej, na podstawie której dokonywano kontroli z kopią dokumentacji będącą w jego posiadaniu. S. M. w dniu 16 kwietnia 2015 r. zawnioskował o rozszerzenie postępowania o przyłącza kanalizacji deszczowej do obiektów handlowych zlokalizowanych w sąsiedztwie wykonanego parkingu tj. obiekty 6A; 6B; 6E; 6F przy ul. A w B., które zostały wykonane w drodze samowoli budowlanej. Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt II SAB/Łd 68/15 WSA w Łodzi, po rozpatrzeniu skargi S. M. na bezczynność, zobowiązał organ do zakończenia przedmiotowej sprawy w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. Postanowieniem nr [...] [...], po rozpatrzeniu zażalenia S. M. na bezczynność z dnia 14 lutego 2016 r., wyznaczył dodatkowy termin na zakończenie przedmiotowej sprawy do dnia 22 kwietnia 2016 r. Wyrokiem z dnia 25 października 2016 r. sygn. II SAB/Łd 227/16 WSA w Łodzi, po rozpatrzeniu skargi S. M. na bezczynność, wymierzył PINB w B. grzywnę za bezczynność z rażącym naruszeniem prawa. Dnia 17 lutego 2017 r. S. M. złożył do [...] zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania. Decyzją z dnia [...] nr [...] PINB umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie wykonania zgodnie z prawem przyłączy kanalizacji deszczowej do budynku. Po rozpatrzeniu odwołania S. M., [...] uchylił w całości decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] nr [...] PINB w B. ponownie umorzył przedmiotowe postępowanie. Przy piśmie z dnia 26 czerwca 2017 r., S. M. złożył odwołanie od powyższej decyzji do [...]. Wobec ustalonego stanu faktycznego sprawy PINB wniósł o oddalenie skargi, argumentując dodatkowo, że w chwili obecnej posiada kadrę techniczną w postaci PINB powołanego z dniem 31 marca 2016 r., dwóch inspektorów i jednego referenta, którzy na dzień dzisiejszy muszą obsłużyć i zapewnić bezpieczeństwo mieszkańcom ponad 113 tysięcznego powiatu o obszarze 971 km2. Organ podejmuje wszelkie możliwe działania umożliwiające usprawnienie pracy jednostki. Na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. skarżący oświadczył, że do chwili obecnej nie zostało rozpoznane odwołanie od decyzji organu z dnia [...]. Złożył ponadto kserokopię postanowienia wydanego przez organ odwoławczy z dnia [...] na podstawie art. 136 k.p.a. i poinformował, że do chwili obecnej dowód ten nie został przez organ przeprowadzony. W odniesieniu do skargi skarżący poparł skargę, z tym że w związku z wydaniem decyzji przez organ I instancji cofnął żądanie określone w pkt 1 skargi. Sprostował ponadto, że w pkt 2 domaga się stwierdzenia przewlekłości postępowania i wniósł o zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów zgodnie ze złożonym zestawieniem. Skarżąca poparła skargę wraz ze zmianą wskazaną przez skarżącego S. M.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga S. M. i U. Z. zasługuje częściowo na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W przypadku takiej skargi niezbędne jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia, jak stanowi art. 37 § 1 k.p.a. Organ ten może wyznaczyć dodatkowy termin na załatwienie sprawy (art. 37 § 2 k.p.a.). Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skutecznie skargę. Dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest wykazanie, że złożyła ona stosowne zażalenie do organu wyższego stopnia. Przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego zażalenia przez właściwy organ wyższego stopnia. W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną pozostaje wyczerpanie trybu zażaleniowego przez skarżących, co decyduje o formalnej skuteczności wywiedzionej przezeń skargi. Zażalenia wniesiono za pośrednictwem platformy e-puap w dniach 3 czerwca 2017 r. i 5 czerwca 2017 r. Przechodząc do meritum sprawy wyjaśnić następnie trzeba, że w toku postępowania administracyjnego jedną z podstawowych zasad jest szybkość postępowania administracyjnego wyrażona w art. 12 § 1 i 2 k.p.a. Jej istota sprowadza się do tego, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Natomiast sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. W myśl art. 35 § 1 - § 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Przepisy prawa dotychczas nie definiowały wprost, na czym polega "przewlekłe prowadzenie postępowania", o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a i art. 37 § 1 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowanym na tle omawianej problematyki ugruntowało się stanowisko, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Organ prowadzi tym samym postępowanie w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy znaczenia. Przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy natomiast rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 października 2012 r. sygn. II OSK 1956/12 – Lex nr 1233717, 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 549/13 – Lex nr 1369030, 28 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 133/16 – Lex nr 2316407, 8 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1708/16 – Lex nr 2294966, 8 lutego 2017 r. sygn. akt II GSK 5346/16 – Lex nr 2247856, 13 stycznia 2017 r. sygn. akt II GSK 4544/16 – Lex nr 2283323). Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Przystępując do oceny przewlekłości postępowania, sąd uwzględnił przede wszystkim fakt, że nie była ona dotychczas przedmiotem sądowej kontroli, zatem badaniu podlegał okres począwszy od momentu złożenia wniosku przez S. M. w dniu 25 lipca 2014 r. aż do dnia orzekania w tej sprawie. Analiza akt sprawy dowodzi wprost, że prowadzone przez PINB postępowanie administracyjne od samego początku cechowało się przewlekłością, a kolejne czynności procesowe podejmowane były w znacznych odstępach czasu i cechowała je pozorność. Niewątpliwie organ zwlekał ze wszczęciem postępowania do dnia 19 marca 2015 r., czyli prawie przez 8 miesięcy. W okresie niemalże 3 lat, organ zdołał zaledwie pozyskać decyzję Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia [...] wraz z dziennikiem budowy, przeprowadzić oględziny wykonanych przyłączy kanalizacji deszczowej i zwlekać dwa lata z wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie. Zaznaczyć trzeba, że pierwsza z decyzji PINB wydana w dniu [...] została skasowana mocą decyzji [...] z dnia [...], a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolejna decyzja w tej sprawie została podjęta przez PINB już po wniesieniu skargi do tutejszego sądu, w dniu [...]. W dacie orzekania przez tutejszy sąd decyzja PINB z dnia [...] funkcjonowała w obrocie prawnym, a wywiedzione od niej odwołanie skarżących nie zostało dotychczas rozpoznane przez organ wyższego stopnia. W aktach sprawy niniejszej przedstawionych sądowi próżno również poszukiwać jakichkolwiek dokumentów świadczących o wypełnieniu przez PINB obowiązków wynikających z art. 36 k.p.a. Wobec tego oczywistym jest naruszenie zasady szybkości postępowania oraz granicy rozsądnego terminu załatwienia sprawy. Ustalony stan faktyczny sprawy uzasadnia wobec tego konkluzję, że przewlekłość postępowania miała charakter rażący, o czym sąd orzekł w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Biorąc pod uwagę fakt, że cel skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, jakim jest zobowiązanie organu do załatwienia sprawy, został osiągnięty po wniesieniu skargi, a skarżący zmodyfikowali skargę w tym zakresie cofając żądanie wydania decyzji przez organ w zakreślonym terminie, sąd w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku S. M.. W punkcie trzecim wyroku sąd w trybie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., wymierzył organowi grzywnę w wysokości 2.000 zł. Przypomnieć w związku z tym trzeba, że grzywna pełni funkcję prewencyjną i powinna przeciwdziałać bezczynności i przewlekłości organu prowadzącego postępowanie. Realne zagrożenie sankcją powinno przede wszystkim zdyscyplinować organ i doprowadzić do sprawnego, a zarazem terminowego prowadzenia postępowania. Na wysokość zasądzonej w tej sprawie grzywny rzutował w głównej mierze okres przewlekłości i fakt, że organ po wniesieniu skargi rozstrzygnął sprawę w drodze decyzji administracyjnej. Niebagatelne znaczenie dla wysokości zasądzonej grzywny ma wreszcie okoliczność, że na gruncie przedmiotowej sprawy tutejszy sąd dwukrotnie oceniał bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. jako rażącą, wymierzając z tego tytułu grzywny w wysokości 200 zł i 2000 zł wyrokami z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt II SAB/Łd 68/15 i z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt II SAB/Łd 227/16. Nadto, w drugim wyroku sąd przyznał od PINB w B. na rzecz skarżącego S. M. sumę pieniężną w kwocie 1000 złotych. Poza tym, wyrokiem z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 355/16 tutejszy sąd wymierzył PINB grzywnę za niewykonanie wyroku WSA w Łodzi z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt II SAB/Łd 68/15 w wysokości 4000 zł; przyznał od PINB na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 2000 zł; stwierdził po raz kolejny, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Nie bez znaczenia jest ponadto okoliczność, że sąd trzykrotnie postanowieniami z dnia 29 lipca 2015 r. sygn. akt II SO/Łd 8/15, 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SO/Łd 2/16, 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SO/Łd 72/16 wymierzał organowi grzywny w wysokości 200 zł, 1000 zł i 500 zł za nieprzekazanie skarg S. M. na bezczynność PINB. Wszystko to świadczy ostatecznie o zmobilizowaniu organu do podjęcia działań zmierzających do zakończenia sprawy. Orzeczona grzywna powinna więc przywrócić zaufanie skarżącym do organów władzy publicznej i skłonić organ do sprawnego i efektywnego prowadzenia każdego postępowania administracyjnego. W punkcie czwartym wyroku sąd mając na względzie brzmienie art. 149 § 2 p.p.s.a. i ustalony stan faktyczny sprawy przyznał od organu na rzecz każdego ze skarżących sumy pieniężne w wysokości po 1000 złotych. Przyznane kwoty powinny zrekompensować skarżącym stratę, jaką ponieśli na skutek przewlekłego prowadzenia niniejszego postępowania przez organ. O kosztach postępowania należnych od organu solidarnie na rzecz skarżących w kwocie 100 zł i oraz na rzecz S. M. w wysokości 96,95 zł orzeczono w punkcie piątym wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 100 zł składa się równowartość uiszczonego wpisu sądowego od skargi, zaś kwota 96,95 zł obejmuje zwrot kosztów dojazdu na rozprawę. ms