II SAB/Łd 177/25

Dnia 9 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Marcin Olejniczak Asesor WSA Beata Czyżewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi K.Z. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w Ł. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w Ł. do rozpoznania punktu 3 wniosku skarżącego K. Z. z dnia 7 września 2025 r., w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w Ł. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w Ł. na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 5. postanawia zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącego K. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem nadpłaconego wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 8 października 2025 roku pod pozycją [...]. 1. Pismem z dnia 8 października 2025 r. K.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. 1. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł., zobowiązanie organu do rozpatrzenia jego wniosku z dnia 7 września 2025 r. w terminie 14 dni od doręczenia akt sprawy organowi, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a ponadto zasądzenie kosztów postępowania. 2. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 7 września 2025 r. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. o udostępnienie informacji publicznej dotyczący działalności spółki cywilnej "K.". Zwrócił się o wyjaśnienie, po pierwsze: "Czy i na jakiej podstawie prawnej spółka cywilna "K." ma obecnie prawo do: a) zawierania nowych umów cywilnoprawnych, b) wystawiania faktur VAT, c) składania deklaracji i rozliczeń podatkowych?; po drugie: Czy Urząd Skarbowy posiada wiedzę na temat faktu, że spółka "K." od co najmniej [...] lat wynajmuje pomieszczenia i lokale, do których - zgodnie z dostępnymi informacjami - nie posiada tytułu prawnego?", Po trzecie: skarżący wniósł o udzielenie informacji, czy: "(...) Urząd Skarbowy podejmował jakiekolwiek czynności sprawdzające lub kontrolne w stosunku do tej spółki w zakresie legalności prowadzonej działalności oraz zgodności z przepisami podatkowymi i cywilnymi". Skarżący stwierdził, że do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił mu żądanej informacji, mimo wniesienia ponaglenia. 1. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie o oddalenie jako bezzasadnej. 1. Organ wyjaśnił, że w dniu 7 września 2025 r. skarżący skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. pismo, w którym zakwestionował funkcjonowanie spółki cywilnej "K.", w sytuacji gdy [...] 2023 r. dwóch z [...] wspólników spółki zostało z urzędu wykreślonych z rejestru przedsiębiorców. 2. W dniu 20 września 2025 r. skarżący przesłał do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. pismo zatytułowane "Ponaglenie", wskazując jako adresata Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi. 3. Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 22 września 2025 r. zawiadomił K.Z. o tym, że zgłoszeniu z [...] 2025 r. został nadany bieg administracyjny w organach Krajowej Administracji Skarbowej. 4. Jednocześnie organ poinformował skarżącego, że z uwagi na przepisy o tajemnicy skarbowej nie może zostać poinformowany o działaniach podjętych przez organy KAS. 5. Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał także, że dane, o które wnosił skarżący nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym zgłoszenie z [...] 2025 r. zostało odczytane przez organ jako informacja sygnalna o nieprawidłowym działaniu spółki cywilnej "K.". 6. W wystąpieniu z dnia 22 września 2025 r. skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem, że zakres wniosku z dnia 7 września 2025 r. nie mieści się w definicji informacji publicznej. Stwierdził, że nie wnioskował o ujawnienie indywidulanych danych podatników ani dokumentów z akt postępowania, a wyłącznie o wskazanie podstawy prawnej, na mocy której: "Urząd Skarbowy Ł. od ponad 2 lat przyjmuje rozliczenia od jednoosobowej spółki cywilnej "K.", Urząd od ponad dekady akceptuje rozliczanie przez tę spółkę najmu nieruchomości, do których - zgodnie z dostępnymi informacjami - spółka nie posiada tytułu prawnego". Ponadto, skarżący wskazał, że ze względu na brak merytorycznej odpowiedzi wnosi o: "niezwłoczne przekazanie całej korespondencji do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi celem zbadania sprawy". Ponadto, skarżący w dniu 22 września 2025 r. skierował do DIAS w Łodzi pismo, w którym podniósł, że skierował do Urzędu Skarbowego Ł. pismo, stanowiące odpowiedź na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z 22 września 2025 r. i wniósł o przyjęcie do wiadomości korespondencji prowadzonej z organem oraz o objęcie nadzorem sposobu jej rozpatrzenia. 7. Następnie K.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. w sprawie załatwienia wniosku z 7 września 2025 r. 8. Ponaglenie skarżącego z dnia 20 września 2025 r. oraz dwa pisma z dnia 22 września 2025 r. zostały rozpatrzone przez DIAS w Łodzi w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jako skarga na działalność organu, a skarga nie została uznana za zasadną. 9. Odnosząc się do złożonej skargi organ stwierdził, że skarga podlega odrzuceniu ze względu na to, że została wniesiona za pośrednictwem usługi doręczenia elektronicznego (e-Doręczenia), czyli za pośrednictwem innego niż ePUAP kanału informacji elektronicznej. Warunkiem rozpoznania sprawy przez sąd jest skuteczne wniesienie skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 54 § 1a p.p.s.a., skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio. Skarga nie została wniesiona za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (czyli Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.), ale organu wyższego stopnia (czyli Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi). Dodatkowo skarga została wniesiona za pośrednictwem usługi doręczenia elektronicznego (e-Doręczenia). Tymczasem w chwili obecnej jedyną drogą skutecznego wniesienia skargi w formie dokumentu elektronicznego jest wniesienie jej za pośrednictwem platformy ePUAP. Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu. 10. Ponadto w ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego skarga jest bezzasadna bowiem: 1) pismo skarżącego z dnia 7 września 2025 r. nie zawierało w swej treści wniosku o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz dotyczyło udzielenia informacji na temat podstaw prawnych działalności spółki cywilnej "K." oraz podejmowanych przez organ działań wobec tego podmiotu; 2) skarżący w dniu 20 września 2025 r., a zatem przed upływem terminu do udzielenia informacji wystąpił z ponagleniem do Naczelnika i dopiero w tym piśmie doprecyzował, że jego zapytanie z dnia 7 września 2025 r. dotyczyło informacji publicznych i w tym trybie zostało złożone; 3) nawet gdyby przyjąć, że pismo skarżącego z dnia 7 września 2025 r., zostało złożone w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, to Naczelnik Urzędu Skarbowego udzielił na nie odpowiedzi przed upływem 14 dni (tj. terminem przewidzianym na udzielenie odpowiedzi w art. 13 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. do terminu udzielenia odpowiedzi nie liczymy dnia wpłynięcia pisma na adres do doręczeń elektronicznych, a upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Bieg terminu do udzielenia odpowiedzi rozpoczął się w dniu 8 września 2025 r., przy czym 14 dzień terminu na udzielenie odpowiedzi przypadał na niedzielę 21 września 2025 r., zatem ostatnim dniem na udzielenie odpowiedzi był poniedziałek 22 września 2025 r.; 4) organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 22 września 2025 r., w którym wskazał m.in. że informacje, o które wystąpił skarżący nie stanowią informacji publicznej, a dodatkowo podlegają tajemnicy skarbowej; 5) ponaglenie skarżącego z dnia 20 września 2025 r. zostało rozpatrzone przez DIAS w Łodzi pismem z dnia 20 października 2025 r. 11. W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego zakres danych wskazanych w piśmie skarżącego z dnia 7 września 2025 r. nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Pismo dotyczyło funkcjonowania spółki cywilnej "K.". K.Z. wystąpił o udzielenie informacji czy urząd skarbowy podejmował jakiekolwiek czynności sprawdzające lub kontrolne w stosunku do tej spółki w zakresie legalności prowadzonej działalności oraz zgodności z przepisami podatkowymi i cywilnymi. Wątpliwości skarżącego budziło, czy Spółka pomimo wykreślenia dwóch z trzech wspólników z rejestru przedsiębiorców ma prawo zawierania umów, wystawiania faktur, składania deklaracji podatkowych. Pomimo szerokiego zakresu pojęcia informacji publicznej, charakteru takiego nie można przypisać każdej informacji będącej w posiadaniu organów władzy publicznej lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne bądź gospodarujących mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać jedynie tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów i osób pełniących funkcje publiczne. Przedmiotem informacji publicznej nie może być sprawa indywidualna. Sprawami publicznymi nie są konkretne, indywidualne sprawy danej osoby lub podmiotu niebędącego władzą publiczną lub innym podmiotem wykonującym zadania publiczne, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Informacjami publicznymi nie są żądania informacji o obowiązującym prawie oraz żądania stosowania prawa w konkretnej sprawie. 12. W świetle powyższego, zdaniem organu, zakres żądanych informacji przez skarżącego dotyczących indywidualnej sprawy nie można uznać za informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Z uwagi na powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. wniósł o odrzucenie skargi, a na wypadek gdyby wniosek ten nie został uwzględniony o oddalenie skargi ze względu na jej bezzasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: 2. Skarga jest częściowo zasadna. 1. Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), [dalej: "P.p.s.a."], sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taki przypadek ma miejsce w rozpoznawanej sprawie i stąd orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 120 P.p.s.a.). 2. Art. 3 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i § 3 P.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Należy też zauważyć, że w przypadku skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest przy tym konieczne uprzednie skierowanie do organu ponaglenia w trybie w trybie art. 37 § 1 K.p.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 – wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skądinąd w niniejszej sprawie takowe ponaglenie zostało wniesione, ze wskazanych jednak wyżej względów nie ma ono znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. 3. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 1 P.p.s.a.). 4. Warto w tym miejscu podnieść, że w odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie jej za pośrednictwem systemu e-Doręczeń. Sądowi są z urzędu znane poglądy (również tutejszego Sądu), w świetle których wniesienie skargi za pośrednictwem systemu e-Doręczeń jest nieskuteczne i stanowi podstawę do odrzucenia skargi, jednakże tego stanowiska skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela. Sąd podziela natomiast pogląd (który obecnie wydaje się dominujący) przyjęty przykładowo w postanowieniu NSA z 17 września 2025 r., sygn. akt I FSK 1176/25, w myśl którego wniesienie skargi do sądu administracyjnego w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego innego niż e-PUAP, a więc także e-Doręczeń, nie daje podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., jeżeli zgodnie z art. 46 § 2a tej ustawy skarga została podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (tak np. postanowienia NSA z 24.09.2025 r., I FSK 1395/25; z 31.10.2025 r., I FSK 571/25). Odmienna wykładnia art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 54 § 1a P.p.s.a., naruszałaby przyjętą w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP zasadę prawa do sądu. Przepis art. 54 § 1a P.p.s.a. należy bowiem wykładać w taki sposób, by urzeczywistniał konstytucyjne normy prawne, szczególnie wyrażoną w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP zasadę prawa obywatela do sądu. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, stanowisko organu nie jest zasadne, brak jest bowiem podstaw do odrzucenia skargi. 5. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), [dalej: "u.d.i.p."] tylko informacja publiczna w rozumieniu tej ustawy podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Ustawa ta, wprowadzając generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, określa zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania jak również procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., na wniosek, który wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. 6. Pojęcie "informacji publicznej" określone zostało m.in. w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., z których wynika, że jest nią każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. 7. Zgodnie z orzecznictwem oraz literaturą przedmiotu, za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane organy władzy publicznej, jak również przez inne podmioty realizujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań o charakterze władczym oraz gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej przysługuje także tym informacjom, które – choć nie zostały wytworzone przez wskazane podmioty – dotyczą ich bezpośrednio. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów, niezależnie od tego, czy zostały sporządzone bezpośrednio przez dany organ lub podmiot. Ponadto, dokumenty wykorzystywane przez podmiot w celu realizacji powierzonych mu ustawowo zadań również posiadają taki status. Charakter publiczny przypisuje się informacjom odnoszącym się do sfery działalności publicznej. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. decydują jej treść oraz charakter, czyli kryterium rzeczowe. Należy przy tym podkreślić, iż nie każdy dokument znajdujący się w posiadaniu organu stanowi informację publiczną. Przepisy u.d.i.p. mają na celu realizację konstytucyjnego prawa obywateli do uzyskania informacji o działalności władz publicznych oraz sprawach publicznych, ale nie zobowiązują do udostępniania wszystkich dokumentów wytwarzanych przez organy czy inne podmioty wykonujące zadania publiczne lub zarządzające mieniem publicznym. 8. Należy zauważyć, że w przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności wówczas, gdy nie udzielił zainteresowanemu podmiotowi żądanej przez niego informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. 9. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. 10. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności m.in. organy władzy publicznej. Niespornie Naczelnik Urzędu Skarbowego jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, gdyż jest organem władzy publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. 11. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. w Łodzi w związku z wnioskiem skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 7 września 2025 r. We wniosku z dnia 7 września 2025 r. skarżący wniósł o udzielenie następujących informacji: 1) Czy i na jakiej podstawie prawnej spółka cywilna "K." ma obecnie prawo do: a) zawierania nowych umów cywilnoprawnych, b) wystawiania faktur VAT, c) składania deklaracji i rozliczeń podatkowych? 2) Czy Urząd Skarbowy posiada wiedzę na temat faktu, że spółka "K." od co najmniej [...] lat wynajmuje pomieszczenia i lokale, do których - zgodnie z dostępnymi informacjami - nie posiada tytułu prawnego? W szczególności chodzi o lokale zlokalizowane pod następującymi adresami: ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...]. 3) W związku z powyższym skarżący wniósł również o informację, czy Urząd Skarbowy podejmował jakiekolwiek czynności sprawdzające lub kontrolne w stosunku do tej spółki w zakresie legalności prowadzonej działalności oraz zgodności z przepisami podatkowymi i cywilnymi. 12. W odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z dnia 22 września 2025 r. (a zatem w 14-dniowym terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) organ poinformował skarżącego, że żądane przez niego informacje nie stanowią informacji publicznej. 13. Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko organu jest prawidłowe jedynie w odniesieniu do pkt 1 i 2 ww. wniosku, bowiem – jak wskazano już wyżej - z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że informacją publiczną jest informacja odnosząca się do zakresu wykonywania zadań publicznych czy gospodarowania mieniem publicznym. Ustalenie, czy dany podmiot realizuje zadania publiczne, wymaga natomiast zbadania charakteru wykonywanych przez niego czynności oraz podstawy prawnej, z której wynikałaby taka cecha. W przypadku podmiotów prywatnych, konieczne jest wykazanie, że powierzenie im zadań publicznych wynika z wyraźnego umocowania ustawowego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14.08.2025 r., II SAB/Po 188/25). W rozpoznawanej sprawie materiał aktowy, jak również informacje w CEIDG, nie wskazują na to, aby ww. spółka cywilna (czy też jej wspólnicy), o której mowa we wniosku skarżącego z dnia 7 września 2025 r., była podmiotem wykonującym zadania publiczne lub gospodarowała mieniem publicznym. Wobec tego organ administracji nie był zobowiązany do udzielenia skarżącemu informacji dotyczącej funkcjonowania spółki cywilnej "K." w zakresie pkt 1 i 2 ww. wniosku, a organ uwolnił się od ewentualnego zarzutu bezczynności informując skarżącego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Należy w tym miejscu nadmienić, że żądanie zawarte w pkt 1 i 2 ww. wniosku dotyczyło kwestii związanych z podstawami prawnymi i faktycznymi działania ww. spółki, czy też jej wspólników, które to dane nie stanowią informacji publicznej. Ze względu na powyższe Sąd w pkt 3 sentencji wyroku oddalił skargę w pozostałym zakresie. 14. Niemniej jednak informacją publiczną są dane publiczne, w tym m.in. dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających (por. art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p.). Wobec tego, zdaniem Sądu, informacja żądana w pkt 3 ww. wniosku "czy Urząd Skarbowy podejmował jakiekolwiek czynności sprawdzające lub kontrolne w stosunku do tej spółki w zakresie legalności prowadzonej działalności oraz zgodności z przepisami podatkowymi i cywilnymi" jest informacją publiczną, bowiem bezsprzecznie dotyczy efektu działalności urzędu skarbowego jako organu administracji publicznej. W tym zakresie, w ocenie Sądu, organ pozostaje bezczynny, bowiem nie udzielił informacji publicznej ani nie wydał w tym zakresie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. 15. Należy bowiem zauważyć, że sądy administracyjne uznają, że z bezczynnością organu mamy do czynienia także w sytuacji udzielenia informacji niepełnej lub niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, niewiarygodnej, a także gdy organ nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji, bądź nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. np. wyrok NSA z 5.06.2025 r., III OSK 53/25). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, uznać należy, że organ pozostaje w bezczynności, wobec czego należało zobowiązać organ do załatwienia pkt 3 wniosku skarżącego z dnia 7 września 2025 r. w zakresie żądania wnioskodawcy dotyczącego podejmowania przez organ czynności sprawdzających lub kontrolnych w stosunku do ww. spółki w zakresie legalności prowadzonej działalności oraz zgodności z przepisami podatkowymi i cywilnymi (pkt 1 sentencji wyroku). 16. W tym miejscu Sąd jednak na marginesie zauważa, że stosownie do art. 293 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.), [dalej: "O.p."], indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Zgodnie zaś z art. 293 § 2 pkt 2 i 3 O.p. przepis § 1 stosuje się również do danych zawartych w aktach dokumentujących czynności sprawdzające (pkt 2) oraz aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (pkt 3). 1. Objęcie określonych informacji tajemnicą skarbową wyklucza dostęp do tych informacji w trybie u.d.i.p. Przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Przepis ten wprowadza zatem ograniczenie dostępu do informacji publicznej, która stanowi jednocześnie informację chronioną ustawowo inną tajemnicą. 2. Przepisy działu VII O.p. zatytułowanego "Tajemnica skarbowa" stanowią zatem lex specialis wobec przepisów u.d.i.p. W trybie u.d.i.p. mogą być udostępniane jedynie zbiorcze, niezindywidualizowane dane, dotyczące prowadzonych przez organy podatkowe spraw. Nie mogą być natomiast udzielane żadne informacje indywidualne (por. wyrok NSA z 2.02.2005 r., OSK 1060/04; wyrok WSA w Kielcach z 8.03.2018 r., II SA/Ke 60/18). Przepis art. 293 § 2 pkt 3 O.p. stosuje się do wszystkich danych znajdujących się w aktach postępowań, o których mowa w jego treści, w tym informacji o ewentualnym wszczęciu postępowania kontrolnego, czy o ujawnieniu nieprawidłowości. Użyte sformułowania przesądzają bowiem jednoznacznie, że tajemnicą skarbową objęte są dane zawarte w aktach, a więc wszelkie dane znajdujące się aktach, a w takiej sytuacji, mimo że wniosek dotyczy informacji publicznej, zachodzą podstawy prawne wynikające z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. do odmowy jej udostępnienia, co skutkuje koniecznością wydania stosownej decyzji, czego organ w niniejszej sprawie zaniechał i pozostaje w tej przyczyny w bezczynności (por. np. wyrok NSA z dnia 7.10.2022 r. III OSK 1482/21; wyrok WSA w Gliwicach z 14.11.2023 r., III SA/Gl 706/23). 17. Stosownie do art. 149 § 1a P.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z powszechnie przyjętym w orzecznictwie poglądem, kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie, w związku z tym dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo niewypełnienie przez organ ustawowych obowiązków (por. np. wyrok NSA z 26.03.2024 r., III OSK 659/23). W orzecznictwie sądowym stan rażącego naruszenia prawa odnosi się do wadliwości obciążającej postępowanie o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyrok NSA z 8.12.2021 r., II OSK 2024/21). Orzeczenie o rażącej, czyli kwalifikowanej postaci przewlekłości jest zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. Mając na uwadze powyższe rozważania oraz całokształt okoliczności w niniejszej sprawie, Sąd orzekł, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). W ocenie Sądu działania organu nie noszą bowiem znamion lekceważenia wnioskodawcy, czy też innych poważnych naruszeń prawa bowiem organ udzielił odpowiedzi – choć w niepełnym zakresie – na wniosek skarżącego. Należy podkreślić, że akta sprawy nie wskazują, aby udzielenie informacji niepełnej było celowym działaniem organu. Zdaniem Sądu oceniając działania organu nie noszą znamion zamierzonego unikania zgodnego z prawem zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Ze względu na powyższe, jak wskazano wyżej, bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). 18. Jednocześnie Sąd – mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy - stwierdza, że nie znalazł podstaw wymierzenia organowi grzywny lub przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej stosownie do art. 149 § 2 P.p.s.a.., który stanowi, iż w przypadku, o którym mowa w § 1 (a więc w razie uwzględnienie skargi na bezczynność), Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że wymierzenie organowi nałożenie grzywny jak również skarżącemu sumy pieniężnej wynika z instytucji uznania sędziowskiego, co jest bezpośrednio związane z użyciem przez ustawodawcę w treści przepisu wyrażenia "może" (por. wyrok NSA z 26.03.2024 r., III OSK 724/23). Przepisy P.p.s.a. nie określają konkretnych przesłanek, którymi sąd powinien się kierować przy wymierzaniu grzywny lub przyznawaniu określonej sumy pieniężnej. Sąd ma obowiązek uwzględniać indywidualne okoliczności danej sprawy, zarówno te dotyczące organu, jak i samego skarżącego. W odniesieniu do niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż nie zachodzi taka sytuacja. Postępowanie organu nie można być ocenione jako naganne, nie spowodowało dla skarżącego żadnej dolegliwości ani szkody. Mając na uwadze szybkość działania organu w udzieleniu odpowiedzi skarżącemu (niezależnie od tego, że stanowisko organu zostało tylko częściowo podzielone przez Sąd), brak jest podstaw zastosowania sankcji określonych w art. 149 § 2 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z 21.11.2023 r., II OSK 751/23). 19. O kosztach (pkt 4 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania obejmujących kwotę 100 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi. 20. Zgodnie z art. 225 P.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 535) wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej wynosi 100 zł. Tymczasem skarżący uiścił tytułem wpisu sądowego od skargi łącznie kwotę 200 zł. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 225 P.p.s.a., postanowił zwrócić nadpłacony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł, o czym orzekł w pkt 5 sentencji wyroku.