III OSK 1482/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 7 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 1255/18 w sprawie ze skargi W. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 19 października 2018 r., nr 3201-IWK.0150.54.2018.2 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 14 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 1255/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę W. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 19 października 2018 r., nr 3201-IWK.0150.54.2018.2, w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z 22 czerwca 2018 r. (wpływ do organu 28 czerwca 2018 r.) wnioskodawca złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: czy przeprowadzono kontrolę skarbową wskazanego w piśmie z 9 kwietnia 2018 r. przedsiębiorstwa; czy ujawniono nieprawidłowości. Pismo z 9 kwietnia 2018 r. dotyczyło Przedsiębiorstwa G. i stanowiło informację o możliwości popełnienia przestępstwa karno-skarbowego. Decyzją z 7 września 2018 r., znak: 3210-SWS.0150-5.2018 Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Koszalinie odmówił udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu powołał się na art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.; dalej: "u.d.i.p."). Zgodnie z tą regulacją prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Organ wskazał, że ochrona informacji wynika z przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; zwanej dalej: "o.p.") i dotyczy tajemnicy skarbowej. Decyzją z 19 października 2018 r., nr 3201-IWK.0150.54.2018.2 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie, po rozpatrzeniu odwołania W. L., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Koszalinie. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskowane dane mieszczą się w pojęciu informacji publicznej, o której mowa w u.d.i.p., jednak prawo do ich udostępnienia podlega ograniczeniu stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy. Organ przytoczył art. 293 § 1 o.p., który wymienia dane objęte tajemnicą skarbową. Wskazał, że tajemnicę skarbową stanowi wyłączenie jawności indywidualnych danych zawartych we wszelkich dokumentach, jakie podatnik, płatnik, inkasent składa organowi podatkowemu, a także jakie znajdują się w dokumentach tego organu lub pozyskanych przez organ informacji na temat tych danych. Informacje pochodzące z akt podatkowych mogą być udostępnione na zasadach i w trybie określonym w art. 299 o.p., który wymienia podmioty upoważnione do uzyskiwania informacji wynikających z dokumentów podlegających tajemnicy skarbowej. Wnioskodawca nie należy do wskazanych podmiotów. W opinii Dyrektora wnioskowane informacje objęte są tajemnicą skarbową jako wynikające wprost z akt podatkowych postępowań prowadzonych przez organ podatkowy. Zakres wniosku nie pozwala również na uznanie, iż żądane dane mają charakter ogólny, gdyż dotyczą konkretnego podmiotu, a zgodnie z orzecznictwem administracyjnym nie można w drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej żądać udostępnienia danych o zamierzeniach podjęcia czynności operacyjnych bądź innych czynności w sprawach indywidualnych. Ponadto, jak wynika z art. 293 o.p., w trybie u.d.i.p. mogą być udzielane jedynie informacje zbiorcze o podatnikach, nie mogą być natomiast udzielane informacje indywidualne. Ponadto Dyrektor zwrócił uwagę, że w BIP Pierwszego Urzędu Skarbowego w Koszalinie (www.zachodniopomorskie.kas.gov.pl/pierwszy-urzad-skarbowy-w-koszalinie) w zakładce "Działalność" i podzakładce "Kontrole prowadzone przez ...()" opublikowana jest, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 tiret drugi u.d.i.p., informacja o kontrolach przeprowadzonych w urzędzie przez Izbę Administracji Skarbowej w Szczecinie, która spełnia wymogi ogólnego charakteru informacji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł skarżący. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r., na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a., Sąd pierwszej instancji dopuścił do udziału w sprawie S. Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności przytoczył przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), u.d.i.p., a także Konstytucji RP, znajdujące zastosowanie w sprawie. Wskazał, że między stronami pozostaje bezsporne, że organy podatkowe, tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Koszalinie i Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie, jako organy administracji publicznej, należą do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, a więc w okolicznościach przedmiotowej sprawy spełniona została przesłanka podmiotowa ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przechodząc do oceny przesłanki przedmiotowej podniósł, że zgodnie z art. 1 u.d.i.p., każda informacja w sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Zakres przedmiotowy informacji publicznej wymienia art. 6 u.d.i.p. Na podstawie powyższych regulacji przyjmuje się, że każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz, podmiotów sprawujących funkcje publiczne albo odnosząca się do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Sąd przypomniał stan faktyczny sprawy, wskazując, że w sprawie organy stanęły na stanowisku, że żądana we wniosku skarżącego informacja nie podlega ujawnieniu, z uwagi na objęcie jej ustawowym wyłączeniem z zasady jawności jako tajemnicy skarbowej. Zakres przedmiotowy tajemnicy skarbowej uregulowany jest w art. 293 § 1 i 2 o.p. W ocenie Sądu pierwszej instancji dane z akt czynności podejmowanych wobec konkretnego podatnika stanowią tajemnicę skarbową, jak np. dane z akt wskazanych w punkcie 3 § 2 art. 293 o.p. Oznacza to, że przepisy Ordynacji podatkowej wyłączają jawność takiego postępowania, zatem zasadnie orzekające w sprawie organy odmówiły skarżącemu udostępnienia informacji publicznej we wnioskowanym zakresie. Sąd zwrócił uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 15 października 2015 r., K 28/06, który dotyczył uznania, że art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 196, poz. 1631, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 149, poz. 1078, Nr 218, poz. 1592 i Nr 220, poz. 1600 oraz z 2008 r. Nr 171, poz. 1056) jest zgodny z zasadą poprawnej legislacji wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i doszedł do wniosku, że zasadnie odmówiono skarżącemu udostępnienia informacji publicznej, gdyż żądane dane objęte są tajemnicą skarbową. Sąd przyznał rację skarżącemu w zakresie twierdzenia, że generalną obowiązującą zasadą jest jawność działalności organów administracji, w tym działalności organów skarbowych i podatkowych, a także jawność dokumentów wytworzonych przez te organy. Jednak na mocy art. 293 o.p. dokumenty wytworzone przez organy administracji podatkowej, w związku z czynnościami organu w tym kontroli skarbowej wobec np. złożonego zawiadomienia, choć nie tylko, konkretnych podatników stanowią tajemnicę skarbową i na mocy art. 5 ust. 1 u.d.i.p. nie podlegają udostępnieniu. Zdaniem tego Sądu dane, których żąda skarżący, odnoszą się do danych indywidualnych dotyczących wskazanego, konkretnego podatnika to jest Przedsiębiorstwa G. Tym samym zamiarem skarżącego nie było udostępnienie danych zbiorczych o podatnikach. W rezultacie, wobec treści wniosku skarżącego z 22 czerwca 2018 r., który dotyczył konkretnego podatnika, organy podatkowe, kierując się treścią przepisu art. 5 u.d.i.p. w zw. z art. 293 § 1 i § 2 pkt 3 o.p., słusznie uznały, że brak jest przesłanek do udostępnienia informacji publicznej we wskazanym w podjętych decyzjach zakresie. Sąd w pełni zgodził się z argumentacją organu odwoławczego. Stwierdził, że brak jest możliwości udzielenia informacji osobie fizycznej niewymienionej w art. 298 oraz art. 299 o.p. i niebędącej stroną postępowania podatkowego - danych żądanych przedmiotowym wnioskiem. Trafnie więc wywiódł Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, że dane dotyczące ustalenia nieprawidłowości i samego przeprowadzenia kontroli konkretnego podatnika należą do dokumentacji, o której mowa w art. 293 § 2 pkt 3 o.p. Sąd zwrócił uwagę, że organ pierwszej instancji, odmawiając udzielenia informacji, uczynił to z zachowaniem formy decyzji i z powołaniem się na właściwą podstawę prawną - art. 5 ust. 1 u.d.i.p. i właściwe przepisy o.p., podobnie jak rozpoznający odwołanie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie. Dokonana przez organy ocena wniosku W. L. jest zasadna, gdyż z treści wniosku w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż żądano informacji o przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą, z podaniem jego danych. Zatem bezspornie żądanie skarżącego nie dotyczy ogólnej informacji dotyczącej działania organu podatkowego jako organu kontroli ale dotyczy indywidualnego podmiotu - podatnika. Nie znajduje zatem w okolicznościach tej sprawy uzasadnienia, zarzut naruszenia art. 61 ust. 3 Konstytucji RP i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z 5 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 293 o.p., art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 107 § 3 i art. 7 i 8 § 1 k.p.a. Wobec wyraźnej treści pytania o wynik kontroli zindywidualizowanego przedsiębiorcy, przy zestawieniu go z normą art. 293 §1 o.p., niezasadnym było uznanie, że organy naruszyły wskazane wyżej przepisy. Żądane informacje objęte były bowiem tajemnicą skarbową, a udostępnianie ich podlegało ograniczeniu podmiotowemu na zasadach określonych w ustawie - Ordynacja podatkowa. Z powyższych względów, uznając, iż dokonana przez organy wykładnia przepisów prawa materialnego była zasadna, Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło S. w W. reprezentowane przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. Wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez jej uwzględnienie i uchylenie decyzji organów obu instancji. Nadto wniosło o zasądzenie kosztów postępowania oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, o to art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. oraz w związku z art. 293 § 1 o.p. w związku z art. 293 § 2 pkt 2, 3 i 7 o.p. - poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż w pojęciach "indywidualne dane", o którym mowa w art. 293 § 1 o.p., oraz "akta", o którym mowa w art. 293 § 2 pkt 2, 3 i 7 o.p., mieszczą się także informacje o wszczęciu postępowania kontrolnego oraz o ujawnieniu nieprawidłowości w wyniku takiego postępowania i w rezultacie ich niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie udostępnienia informacji publicznej bez uzasadnionej podstawy; 2) prawa materialnego, a to: art. 5 ust. 1 u.d.i.p. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na jego zastosowaniu w sytuacji, gdy do wnioskowanej informacji nie stosuje się żadnych przepisów szczególnych; 3) prawa materialnego, a to: art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e) u.d.i.p. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na jego niezastosowaniu w wyniku błędnego przyjęcia, iż przepisy o.p. wyłączają jego stosowanie. W uzasadnieniu S. w szczególności wskazało, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia charakteru wnioskowanych informacji. WSA w Szczecinie przyjął, iż wnioskowane dane są zawarte w aktach postępowania kontrolnego i jako takie objęte są tajemnicą skarbową. Jest to pogląd błędny i nie powinien się ostać. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, a także o przeprowadzenie rozprawy. Zarządzeniem z 10 maja 2022 r. Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej, w związku z art. 15zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t.: Dz. U. z 2020, poz. 1842), zwróciła się do stron postępowania o udzielenie informacji czy wyrażają zgodę na rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedziach z 19 i 24 maja 2022 r. organ oraz skarżący wyrazili zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Natomiast S. nie zgodziło się na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym Zarządzeniem z 5 lipca 2022 r. Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej NSA, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 1 i 3 ww. ustawy z 2 marca 2020 r., skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym z uwagi na to, że przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku nie jest możliwe (brak zgody wszystkich stron na przeprowadzenie rozprawy w trybie zdalnym). W tej sytuacji sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, iż sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty są dalekie od precyzji wymaganej przepisami p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny ma obowiązek rozpoznać sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma prawa rozwijać, czy też doprecyzowywać, bądź uzupełniać stawianych zarzutów. Dlatego też przedmiotem oceny Sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których skargę kasacyjną oparto (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 2457/17, z dnia 8 marca 2018 r., sygn. I OSK 955/16, z dnia 2 marca 2018 r., sygn. I OSK 2306/17, z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. II GSK 1253/13, z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. I OSK 902/14 – wszystkie dostępne w CBOSA). W sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala jednak na jednoznaczne określenie rodzaju naruszenia prawa i naruszonego przepisu, który wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu lub zarzutów. Wadliwość zarzutu jest bowiem możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego (uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 776/10; z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 32/12, opubl. CBOSA). Przypadek taki zachodzi w rozpoznawanej sprawie, gdyż z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż skarżący kasacyjnie, zarzucając Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów określonych w zarzucie naruszenia prawa procesowego oraz w pierwszym zarzucie naruszenia prawa materialnego, w swej istocie kwestionował zaliczenie wnioskowanych danych do tajemnicy skarbowej, co uzasadniało wydanie decyzji odmawiającej jej udostępnienia na podstawie art. 5 ust.1 u.d.i.p. Wniosek ten wynika wprost z treści krótkiego uzasadnienia skargi kasacyjnej. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, mimo niejednoznacznego skonstruowania powyższych zarzutów uznał, iż należało je rozpoznać merytorycznie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Jedną z tajemnic chronionych ustawowo jest tajemnica skarbowa, której zakres przedmiotowy uregulowany został w przepisach art. 293 § 1 i 2 o.p. Zgodnie z art. 293 § 1 o.p. indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Z kolei z przepisów art. 293 § 2 pkt 2,3 i 7 o.p wynika, że przepis § 1 stosuje się również do danych zawartych w: 2) aktach dokumentujących czynności sprawdzające; 3) aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe; 7) aktach dokumentujących kontrolę, o której mowa w rozdziale 9 działu III ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, iż pismem z dnia 9 kwietnia 2018 r. W. L. zawiadomił Urząd Skarbowy w Koszalinie o możliwości popełnienia przestępstwa skarbowego w zakresie wystawienia faktury nr [...] z dnia [...]2013 r. na kwotę 51,91 zł przez Przedsiębiorstwo G. Wnioskiem z 22 czerwca 2018 r. zwrócił się z kolei do Urzędu Skarbowego w Koszalinie o udzielenie informacji: czy przeprowadzono kontrolę skarbową wskazanego w piśmie z dnia 9 kwietnia 2018 r. przedsiębiorstwa i czy ujawniono nieprawidłowości. Zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym przez organ drugiej instancji w zaskarżonej decyzji oraz stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż tajemnicę skarbową stanowią indywidualne dane zawarte we wszelkich dokumentach jakie podatnik, płatnik lub inkasent składa organowi podatkowemu (art. 293 § 1 o.p.) lub jakie znajdują się w dokumentach organu podatkowego lub dokumentach pozyskanych przez organ na temat indywidualnego podatnika (art. 293 § 2 o.p.). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż wnioskodawca domaga się dostępu do informacji odnoszących się do w pełni zindywidualizowanego podmiotu mających wynikać wprost z akt podatkowych postępowań prowadzonych przez organ podatkowy. Wnioskowane informacje nie mają charakteru danych ogólnych dotyczących kontroli in generali, tj. zbiorczych danych o podatnikach, lecz dotyczą kontroli konkretnego podatnika i należą do dokumentacji, o której mowa w art. 293 § 2 pkt 3 o.p. Z rezultatu wykładni językowej wynika, że przepis art. 293 § 2 pkt 3 o.p. stosuje się do wszystkich danych znajdujących się w aktach postępowań, o których mowa w jego treści, w tym informacji o ewentualnym wszczęciu postępowania kontrolnego, czy o ujawnieniu nieprawidłowości. Użyte sformułowania przesądzają bowiem jednoznacznie, że tajemnicą skarbową objęte się dane zawarte w aktach, a więc wszelkie dane znajdujące się aktach, a w takiej sytuacji, mimo że wniosek dotyczył informacji publicznej, zachodziły podstawy prawne wynikające z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. do odmowy jej udostępnienia. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu drugiej instancji oraz Sądu pierwszej instancji, iż w takim przypadku obowiązkiem organu było wydanie na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Z tych względów oba zarzuty nie znajdują uzasadnienia. Zarzut naruszenia przepisu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e u.d.i.p. jest nieuzasadniony z dwóch przyczyn. Po pierwsze, przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w skład którego wchodzi 5 punktów podzielonych wewnętrznie na litery, a niektóre z nich na tiret, zawiera katalog przykładowych informacji publicznych. Podlegają one udostępnieniu na zasadach wynikających z u.d.i.p., przy czym stosownie do art. 5 ust. 1 u.d.i.p., o czym mowa wyżej, dostęp do informacji publicznej, w tym do informacji publicznej wymienionej w art. 6 ust. 1, podlega ograniczeniu. Oznacza to, że informacje publiczne wymienione w treści art. 6 ust. 1 u.d.i.p. mogą zostać nieujawnione, jeśli zajdzie przypadek o którym mowa w przepisie art. 5 ust. 1 u.d.i.p., a sytuacja taka ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Po drugie, przepis art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e u.d.i.p. został wadliwie zinterpretowany przez autora skargi kasacyjnej. Dotyczy on bowiem udzielania informacji generalnej o zasadach funkcjonowania podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej, w tym ogólnych informacji o stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania. Chodzi więc tutaj o określenie podstaw prawnych regulujących zagadnienia, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. (360 zł).