II SAB/Łd 22/13

Dnia 19 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. O. na przewlekłość postępowania [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie użytkowania budynku mieszkalnego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu T. O. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 13 marca 2013 roku, pod pozycją [...]. LS Skargą z dnia 11 grudnia 2012r. T. O. zaskarżył do sądu administracyjnego przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. oraz [...] Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] w sprawie użytkowania budynku mieszkalnego. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 stycznia 2013r. powyższe skargi zostały rozdzielone, a następnie sprawa ze skargi na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. została zarejestrowana pod sygn. akt [...], natomiast skarga przewlekłość postępowania [...] Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. została przekazana temu organowi celem udzielenia odpowiedzi na skargę. W dniu 22 lutego 2013r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. przekazał ww. skargę wraz z odpowiedzią na skargę wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4. Stosownie natomiast do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie K.p.a.) Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 K.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż organ administracji właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 K.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych incydentalnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Postanowienie to nie kończy także postępowania w sprawie. Na postanowienie organu administracji wydane w tym trybie nie służy zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 K.p.a. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu z zakresu administracji publicznej dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa - art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. jest jedynie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie (por. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2013r., sygn. akt I OSK 74/13; z dnia 17 czerwca 2011r., sygn. akt I OSK 1014/11; z dnia 20 stycznia 2011r., sygn. akt I OSK 33/11; z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt l OSK 306/05). W związku z tym stwierdzić należy, iż skoro w myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może dotyczyć wyłącznie spraw, w których przysługuje skarga na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej określone w pkt 1-4a powołanego przepisu to znaczy, że na niewydanie przez organ wyższego stopnia postanowienia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność tego organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tym zakresie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, iż zarówno z treści skargi, jak również z dołączonych do niej załączników i akt administracyjnych sprawy wynika, iż skarżący skarży przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w zakresie rozpoznania przez ten organ, złożonego w trybie art. 37 § 1 K.p.a. zażalenia na niezałatwienie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. wniosku skarżącego z dnia [...] dotyczącego użytkowania budynku mieszkalnego. W konsekwencji przyjąć zatem należy, że skarga w tym przedmiocie, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 P.p.s.a. Skarżący nie ma bowiem uprawnień do kwestionowania postępowania prowadzonego przez organ wyższego stopnia w trybie art. 37 K.p.a. poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego, gdyż taki przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowoadministracyjnej. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. a.bł.