II SAB/Łd 239/17

Dnia 30 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Burmistrza W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. LS M. M. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza W. w przedmiocie bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 26 października 2017 roku w części dotyczącej udostępnienia imion i nazwisk pozostałych (poza trzema osobami) pracowników samorządowych zatrudnionych w Urzędzie Miejskim w W., którym w roku 2015, 2016, 2017 przyznano nagrodę/nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej oraz wysokość tej nagrody/tych nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych. W ocenie skarżącego w sprawie doszło do naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz pkt 5 lit. c, art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. 2016 roku, poz. 1764 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p.") poprzez brak realizacji części wniosku, mimo publicznego waloru wnioskowanych informacji. Opierając się na tych zarzutach autor skargi wniósł o zobowiązanie Burmistrza W. do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi jej autor opisał stan faktyczny podkreślając, iż w dniu 26 października 2017 roku zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia listy imion i nazwisk pracowników samorządowych, zatrudnionych w Urzędzie Miejskim w W., które otrzymały w roku 2015, 2016 i 2017 nagrodę/nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy (na podstawie art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 21 listopada 2008 roku o pracownikach samorządowych, tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 902, dalej jako: "u.p.s.") oraz wysokość tej nagrody/tych nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych. W odpowiedzi, w dniu 7 listopada 2017 roku organ przekazał informację o nagrodach przyznanych D. K. oraz W. K., jako pracownikom samorządowym pełniącym funkcje publiczne. W pozostałym zakresie organ poinformował, że obowiązkiem Burmistrza jest dokonanie analizy zakresu obowiązków każdego z pracowników aby określić, czy dana osoba pełni funkcje publiczne. Wobec udostępnienia informacji publicznej jedynie w zakresie Skarbnika i jednego z Naczelników, tego samego dnia, tj. 7 listopada 2017 roku skarżący wezwał organ do pełnego wykonania wniosku. Pismem z dnia 16 listopada 2017 roku organ poinformował skarżącego, że pracownicy Urzędu Miejskiego w W. wymienieni w piśmie z dnia 7 listopada 2017 roku otrzymali nagrodę za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej na podstawie art. 36 ust. 6 u.p.s. Szczegółowy tryb przyznania pracownikowi nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej został określony zarządzeniem Burmistrza W. z dnia [...] roku, nr [...] w sprawie tworzenia Funduszu Nagród i ustalenia Regulaminu nagradzania pracowników Urzędu Miejskiego w W. za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej (zm. zarządzenie Nr [...] z dnia [...] roku). Jednocześnie organ napisał, iż po ponownej analizie zakresu obowiązków pracowników pod kątem oceny, czy pełnią oni funkcje publicznej, inspektor w Wydziale Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej taką pełni, a zatem przekazano informację o przyznanej mu nagrodzie. W ocenie skarżącego, Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o czym świadczy wprost art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Ponadto, informacja o nagrodach przyznawanych pracownikom samorządowym posiada walor informacji publicznej. W szczególności, kwoty wynagrodzeń, jak i składników tych wynagrodzeń oraz nagród pracowników jednostki samorządu terytorialnego są finansowane ze środków publicznych i wypłacane za wykonywanie funkcji publicznych, a zatem stanowią informacje publiczną, niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia, czy fakultatywne lub też uznaniowe. Zasada przejrzystości sektora finansów publicznych, aby mogła być w pełni realizowana musi obejmować swobodny dostęp obywatela do informacji o działalności państwa w wymiarze finansowym, aby uzyskał on rzetelny obraz sytuacji finansowej państwa w wybranym przez niego sektorze. W sprawie Burmistrz co prawda udzielił odpowiedzi na wniosek, natomiast odpowiedź ta nie stanowiła realizacji całości żądania. Udostępniona została jedynie informacja w odniesieniu do trzech osób, które organ uznał za osoby pełniące funkcje publiczne lub mające związek z ich pełnieniem. Tymczasem, pojęcie osoby pełniącej funkcje publiczne nie zostało zdefiniowane w u.d.i.p., jednakże taką osobą nie będzie jedynie funkcjonariusz publiczny, a pojęcie to należy rozumieć szeroko. Taka osoba musi mieć jakikolwiek udział przy ustalaniu decyzji (nie tylko procesowych) organu. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem, że wpływ na podejmowane przez organ działania mają jedynie trzy osoby. Przy czym organ nie uzasadnił w sposób nie budzący wątpliwości, że zakres obowiązków pozostałych pracowników samorządowych wyklucza twierdzenie, że mają oni związek z pełnieniem funkcji publicznych. W pozostałym zakresie tym samym Burmistrz ani nie udostępnił informacji publicznej ani nie wydał decyzji odmawiającej jej udostępnienia (stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącego kosztami postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko organ podkreślił, iż w dniu 26 października 2017 roku M. M. w piśmie do Burmistrza W. wystąpił o udzielenie informacji publicznej dotyczącej udostępnienia listy imion i nazwisk pracowników samorządowych zatrudnionych w Urzędzie Miejskim w W., które otrzymały w roku 2015, 2016 i 2017 nagrodę/nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej na podstawie art. 36 ust. 6 u.p.s. oraz wysokości tej nagrody/tych nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych. W piśmie z dnia 7 listopada 2017 roku organ podał wysokości przyznanej nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej D. K. – Skarbnikowi Miasta, w latach: 2015 (w wysokości 7.000 zł) i w 2016 (w wysokości 7.000 zł) oraz W. K. – Naczelnikowi Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w 2017 roku (w wysokości 3.000 zł). W dniu 7 listopada 2017 roku skarżący ponownie wniósł o udzielenie żądanej informacji. W dniu 16 listopada 2017 roku organ ponownie wskazał, że szczegółowy tryb przyznania pracownikowi nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej został określony zarządzeniem Burmistrza W. z dnia 3 lutego 2012 roku, nr [...] w sprawie tworzenia Funduszu Nagród i ustalenia Regulaminu nagradzania pracowników Urzędu Miejskiego w W. za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej (zm. zarządzenie Nr [...] z dnia 29 listopada 2012 roku). Jednocześnie organ wskazał, że po dokonaniu ponownej analizy zakresu obowiązków i upoważnień wszystkich pracowników, pod kątem oceny, czy w określonym zakresie nie wykonują funkcji publicznej, w tym co najmniej w wąskim zakresie kompetencji decyzyjnej, B. S. – inspektor w Wydziale Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w ramach swoich obowiązków wykonuje zadania mogące wywierać wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym. Burmistrz poinformował, że B. S. otrzymał nagrodę za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej w 2016 roku w wysokości 2.150 zł brutto. Poza ww. pracownikami Urzędu Miejskiego w W., nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej w latach 2015-2017 otrzymała M. K. (pomoc administracyjna w Biurze Burmistrza), H. B. – Ż. (inspektor w Biurze Burmistrza) i L. B. (inspektor w Wydziale Gospodarki Przestrzennej i Rolnictwa, zatrudniona do dnia 23 lipca 2015 roku), jednak – w ocenie Burmistrza dokonanej na podstawie analizy zakresu obowiązków – wskazane osoby nie są pracownikami pełniącymi funkcje publiczne lub mającymi związek z pełnieniem funkcji publicznych. Powierzone L. B. w zakresie czynności obowiązki (m.in. dotyczące przygotowywania decyzji o ustanowienia trwałego zarządu, przygotowywania decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu, przygotowywania decyzji o przekazaniu trwałego zarządu między jednostkami organizacyjnymi gminy) odnoszą się wyłącznie do udziału pracownika w prowadzonych postępowaniach administracyjnych i podejmowania czynności związanych z nadawaniem znaku sprawy zgodnie z prowadzonymi rejestrami oraz zakładaniem teczki sprawy, przygotowywaniem projektów pism i decyzji czy przygotowywaniem akt do archiwum zakładowego. Wszystkie dokumenty wytwarzane przez L. B. podlegały weryfikacji i zatwierdzeniu przez Naczelnika Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Rolnictwa, który posiadał stosowne upoważnienie Burmistrza W. Tylko dokumenty opatrzone podpisem osoby upoważnionej stanowiły oficjalne stanowisko w prowadzonych postępowaniach. Czynności wymienione/zawarte w zakresie czynności pracowników, którzy mieli przyznane nagrody służą realizacji zadań publicznych, ale nie przesądzają o kierunkach działania organu. Dokumenty wytwarzane przez ww. pracowników i podejmowane przez nich czynności służyły/służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów dla podjęcia decyzji przez pracowników upoważnionych do działania w imieniu gminy. Osoby te nie podpisywały żadnych dokumentów zewnętrznych. Projekty dokumentów i informacji wytworzonych przez tych pracowników służyły tylko w obiegu wewnętrznym. Nie były i nie są jednak wyrazem stanowiska organu. Organ ma niezbędną swobodę dla podjęcia decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami załatwienia sprawy publicznej. Ponadto organ wskazał, iż osoba fizyczna ma możliwość zrezygnowania z przysługującego jej prawa ochrony danych osobowych, dlatego Burmistrz zwrócił się z pytaniem do M. K. i H. B. – Ż., czy wyrażają zgodę na udostępnienie informacji o wysokości otrzymywanego przez nie wynagrodzenia zasadniczego z tytułu umowy o pracę wraz z jego składnikami oraz o wysokości innych świadczeń związanych z pracą. Wymienione osoby nie wyraziły zgody na udostępnienie takiej informacji. W konkluzji organ wyjaśnił, iż dokonał analizy wszystkich pracowników, objętych zakresem wniosku przy zastosowaniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i udzielił skarżącemu informacji, zatem zarzut bezczynności jest nieuzasadniony. Zakres podmiotowy i przedmiotowy wniosku oznacza wnioskodawca, a organ rozpoznając wniosek, winien poruszać się tylko w realiach jakie zakreślił wniosek i starać się go zrealizować w formie w nim oznaczonej. Wniosek skarżącego dotyczył grupy pracowników, którzy otrzymali nagrody w trybie art. 36 ust. 6 u.p.s. i tylko w tym zakresie organ miał obowiązek udzielić informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Powyższe determinuje zakres kontroli Sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W myśl bowiem art. 149 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Skarga w sprawie niniejszej opiewa na zarzut bezczynności organu – Burmistrza W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o którą pismem z dnia 27 października 2017 roku (przesłanym organowi drogą mailową) wnioskowała strona skarżąca. Przystępując do merytorycznych rozważań wskazać należy, iż stosownie do regulacji art. 1 ust. 1 powołanej już ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno – technicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Obowiązek zaś wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot, jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Powracając na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, iż strona skarżąca w piśmie z dnia 27 października 2017 roku wnioskowała o udostępnienie informacji publicznej w zakresie listy imion i nazwisk pracowników samorządowych, którzy w 2015, 2016 i 2017 roku otrzymali nagrodę/nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy na podstawie art. 36 ust. 6 ustawy o pracownikach samorządowych wraz z podaniem wysokości nagrody/nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych. Strona skarżąca złożyła więc wniosek, który zainicjował postępowanie uregulowane przepisami u.d.i.p. Analiza uregulowań omawianej ustawy prowadzi do konkluzji, iż w razie skierowania wniosku o udzielenie informacji publicznej, podmiot zobowiązany do udostępnienia takiej informacji, który taki wniosek otrzymał może zachować się w jeden z poniższych sposobów: 1. udzielić, w formie czynności materialno – technicznej, informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. 2. poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3. odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), czego organ winien dokonać w formie decyzji administracyjnej, bądź 4. odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W judykaturze prezentowany jest jednolity pogląd, że ustawa przewiduje wydanie decyzji administracyjnej wtedy, gdy organ odmawia ujawnienia jakiegoś faktu lub dokumentu (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), bądź umarza postępowanie w trybie przewidzianym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Wydanie owych aktów następuje jednak zawsze gdy mamy do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest wyłącznie pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów ustawy. W takiej sytuacji formą obrony swojego stanowiska jest skarga wnioskodawcy na bezczynność organu (por. np. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 roku, sygn. I OSK 405/10; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 września 2012 roku, sygn. II SAB/Go 31/12; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezałatwienie wniosku w prawem przewidziany sposób, w zastrzeżonym do tego terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), stanowi o bezczynności organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Innymi słowy, z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej będziemy mieli zatem do czynienia, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno – technicznej w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, bądź nie podejmuje decyzji o odmowie jej udostępnienia. Przechodząc do oceny, czy żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną, należy podnieść, że pojęcie informacji publicznej w polskim porządku prawnym ma bardzo szeroki charakter. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. np. wyroki NSA z dnia 30 października 2002 roku, sygn. akt II SA 181/02 i II SA 1956/02 i z dnia 1 grudnia 2011 roku, sygn. akt I OSK 1561/11). Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji. Prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Zasady oraz tryby udostępniania informacji publicznej uregulowane został w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Rozważając podmiotowy aspekt sprawy należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są organy władzy publicznej, do których niewątpliwie zaliczają się także organy jednostek samorządu terytorialnego, w tym prezydentów miast. Tym samym bez wątpienia Burmistrz jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Okoliczność ta zresztą nie budzi sporu w niniejszej sprawie. Z kolei zakres przedmiotowy stosowania przepisów u.d.i.p. określony został przepisem art. 6 ud.i.p. przy czym zaznaczyć należy, że zamieszczone tam wyliczenie spraw zaliczanych do kategorii uznanych za sprawy publiczne ma charakter przykładowy. Bez wątpienia gospodarka finansami publicznymi zaliczona musi zostać do kategorii informacji publicznej, a to z uwagi na treść art. 33 ust. 1 z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 2077 ze zm.), statuującego zasadę jawności gospodarowania środkami publicznymi. W judykaturze i doktrynie nie jest zatem przedmiotem sporu, że informacją publiczną jest informacja o wysokości naród osób pełniących funkcje publiczne. Innymi słowy, rozstrzygając kwestię charakteru żądanej przez skarżącego informacji wskazać należy, że informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jest każda informacja o sprawach publicznych, tym samym również kwota wydatkowanych przez organ administracji środków publicznych, z których z kolei wypłacane są wynagrodzenia (w tym także nagrody) pracowników tego organu. Informacją publiczną jest informacja dotycząca wydanych kwot z przeznaczeniem na nagrody dla pracowników. Ponadto – w ocenie Sądu – informację publiczną stanowią również kwoty wypłaconych nagród, konkretnie wymienionych z imienia i nazwiska pracowników organu, z tym zastrzeżeniem, że pełnią oni funkcje publiczne. Pomimo powyżej poczynionych wskazań zaznaczyć trzeba, że prawo dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego i podlegać może ograniczeniu. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Ponadto ograniczenia takie ograniczenia wynikają też, z przepisów ustawy dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych. W rozpoznawanej sprawie Burmistrz w piśmie z dnia 7 listopada 2017 roku stanowiącym odpowiedź na wniosek strony skarżącej udostępnił informację na temat wypłaconych na podstawie art. 36 ust. 6 u.p.s. nagród, w ten sposób, że wskazał, iż w roku 2015 i 2016 D. K. otrzymała nagrody w kwocie 7.000 zł każda, w roku 2017 W. K. w wysokości 3.000 zł. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż osobą pełniącą funkcje publiczne lub mającą związek z pełnieniem funkcji publicznych jest osoba wydająca decyzje administracyjne z upoważnienia organu, ale także inny pracownik, który w ramach swoich obowiązków wykonuje zadania wpływające na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym. W piśmie z dnia 16 listopada 2017 roku organ dodatkowo wskazał, iż B. S. pełniący funkcję inspektora w Wydziale Gospodarki Przestrzennej i Mieszkaniowej w ramach swoich obowiązków wykonuje zadania mogące wywierać wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, dlatego organ wskazał, iż otrzymał on w 2016 roku nagrodę w kwocie 2.150 zł. Ponadto, w odpowiedzi na skargę organ zamieścił informację, że nagrody za szczególne osiągnięcia zawodowe w latach 2015 – 2017 otrzymały jeszcze trzy osoby, ale żadna z nich nie jest pracownikiem pełniącym funkcje publiczne lub mającymi związek z pełnieniem funkcji publicznych. Analizując przedmiotową sprawę wskazać Sąd podziela pogląd organu administracji. Niewątpliwie – co słusznie podkreślił organ w odpowiedzi na skargę – skarżący występując z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej zakreślił jej zakres wnosząc o wskazanie który z pracowników samorządowych w latach 2015 – 2017 otrzymał nagrodę za szczególne osiągnięcia w pracy na podstawie art. 36 ust. 6 u.p.s. Skoro – jak to wynika z argumentacji organu – na podstawie art. 36 ust. 6 u.p.s. wskazane w piśmie z dnia 7 listopada 2017 roku trzy osoby i wskazana w piśmie z dnia 16 listopada 2017 roku jedna osoba, otrzymały takowe nagrody, to Sąd nie ma podstaw do kwestionowania tych twierdzeń, co skutkuje tym, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący w swojej argumentacji nie podniósł żadnego argumentu, który kontestowałby pogląd organu. W opisanej sytuacji skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. A.B.