II SAB/Łd 32/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie nierozpoznania skargi na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. postępowania dotyczącego dokonania oceny stanu technicznego lokalu. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. LS Pismem z dnia [...] Z. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie nierozpoznania skargi na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. postępowania dotyczącego dokonania oceny stanu technicznego lokalu. Skarżąca wyjaśniła, że jest najemcą lokalu nr [...] położonego w prywatnej kamienicy przy ul. A [...] w Ł. i zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. o przeprowadzenie kontroli stanu technicznego lokalu. Organ po przeprowadzonej kontroli poinformował skarżącą, że o podjętej decyzji zostanie poinformowana odrębnym pismem. Wobec braku informacji od organu skarżąca pismem z dnia [...] wniosła do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. zażalenie na bezczynność inspektora stopnia powiatowego. Pismem z dnia 11 stycznia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. odmówił rozpoznania zażalenia z uwagi na niewykazanie przez skarżącą interesu prawnego w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu swego stanowiska podniósł, że przedmiotem skargi jest pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 stycznia 2013 r. stanowiące odpowiedź na zażalenie Z. D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w sprawie stanu technicznego "lokalu mieszkalnego znajdującego się w kamienicy przy ul. A [...] w Ł.", a więc nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem czy innym aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 ww. ustawy stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W tym miejscu wskazać należy, że przedmiotem skargi Z. D. jest bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia "skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł." tj. pisma z dnia [...], które w istocie stanowi zażalenie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.). Stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że zażalenie z art. 37 k.p.a. jest szczególnym środkiem zaskarżenia służącym jedynie zmotywowaniu organu do załatwienia sprawy w ustawowym terminie (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Wa 249/12, postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 74/13, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznanie zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która – nawet jeśli zostanie ujęta w formę postanowienia – nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego, bowiem jest zaliczana do grupy rozstrzygnięć wydawanych w toku postępowania administracyjnego i dotyczy poszczególnych kwestii tzw. incydentalnych, ale nie rozstrzyga o istocie sprawy. Tego rodzaju akty lub czynności nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ratio legis rozwiązania przewidzianego w art. 37 k.p.a. polega bowiem na umożliwieniu stronie doprowadzenia do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie administracyjne, w sytuacji, gdy właściwy organ administracji bez uzasadnionej przyczyny zwleka z jego wydaniem. Zażalenie z art. 37 k.p.a. jest natomiast środkiem prawnym, z którego strona powinna skorzystać (bez względu na sposób jego rozpatrzenia przez organ nadrzędny) przed wystąpieniem do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ podrzędny. Na marginesie wskazać należy, że skarżąca skorzystała z takiej możliwości, bowiem ze skargi będącej przedmiotem niniejszej sprawy wydzielona została skarga Z. D. na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. postępowania w sprawie dokonania oceny stanu technicznego lokalu. Skoro zatem sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skarg na postanowienia lub czynności podjęte przez organ na podstawie art. 37 k.p.a., bowiem nie zostały one poddane kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 p.p.s.a. z uwagi na to, że nie służy na nie zażalenie, nie kończą postępowania w sprawie, ani też nie rozstrzygają sprawy co do istoty, to w konsekwencji sąd administracyjny nie jest również właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność w tego rodzaju sprawach. Bezczynność w rozpatrzeniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. nie dotyczy żadnego z przypadków wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych, a więc skarga ta jest niedopuszczalna, bowiem nie dotyczy spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu. LP