II SAB/Łd 47/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie: Sędzia WSA Agata Sobieszek - Krzywicka Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 maja 2025 roku sprawy ze skargi I. U. na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta Łodzi do załatwienia wniosku strony skarżącej z dnia 6 grudnia 2024 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktów: 1, 2, 3 w części dotyczącej "wniosku inicjującego to postępowanie wraz z załącznikami", 4, 5, 6, 8, 12, 14 w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezydenta Miasta Łodzi na rzecz skarżącej I. U. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. MR Pismem z 6 grudnia 2024 r., które wpłynęło do organu 12 grudnia 2024 r. zatytułowanym "WNIOSEK O UDZIELENIE INFORMACJI" I.U. będąca właścicielką lokalu nr [...] położonego w Ł. przy ul. [...] reprezentowana przez radcę prawnego zwróciła się o wskazanie, jakie czynności zostały podjęte przez Miasto Łódź w przedmiocie uregulowania stanu prawnego nieruchomości położonej pod ww. adresem, począwszy od 1 stycznia 2017 r. w tym wskazanie etapu negocjacji z obecnymi współwłaścicielami w sprawie zmiany ich udziałów w ww. nieruchomości oraz etapu postępowania w przedmiocie uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości. Wnioskodawczyni wniosła również o informację, czy podejmowane były na wniosek lub z urzędu czynności zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 20 lutego 1992 r., nr GP/G.III-7220/I/A/1308/92, na podstawie której Gmina stała się właścicielem przedmiotowej nieruchomości. W treści wniosku wskazano także "W przypadku odpowiedzi twierdzącej proszę o przedłożenie informacji o toku postępowania bądź zapadłych rozstrzygnięciach. Ponadto wnoszę o udostępnienie (poprzez przekazanie drogą korespondencyjną na adres kancelarii wskazany w komparycji pisma) dokumentów, tj.: 1. wniosku złożonego w dniu [...] listopada 1981 r. do Sądu Rejonowego w Łodzi w przedmiocie stwierdzenia, że nieruchomość przy ul. [...] w Ł., jako mienie opuszczone, na podstawie art. 34 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich przeszła z dniem 1 stycznia 1956 r. na własność Skarbu Państwa wraz z załącznikami; 2. postanowienia Sądu Rejonowego w Łodzi z dnia [...] grudnia 1982 r., sygn. akt: [...], w którym stwierdzono, że Skarb Państwa jest właścicielem nieruchomości, wraz z uzasadnieniem (o ile takie zostało sporządzone); 3. decyzji komunalizacyjnej wydanej przez Wojewodę Łódzkiego w dniu 20 lutego 1992 r., nr GP/G.III-7220/I/A/1308/92, oraz wniosku Inicjującego to postępowanie wraz z załącznikami; 4. postanowienia właściwego Sądu Rejonowego w Łodzi z dnia [...] września 1999 r., na mocy którego doszło do wznowienia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nabycia własności ww. nieruchomości przez Skarb Państwa wraz z uzasadnieniem; 5. wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia [...] października 2000 r., sygn. akt [...], zmieniającego postanowienie Sądu Rejonowego w Łodzi z dnia [...] grudnia 1982 r., sygn. akt: [...] i oddalającego powództwo, wraz z uzasadnieniem (o ile zostało sporządzone); 6. wniosku z dnia 31 maja 2007 r. do Sądu Rejonowego dla Łodzi-[...] w Łodzi w przedmiocie zasiedzenia ww. nieruchomości wraz z załącznikami: 7. postanowienia Sądu Rejonowego dla Łodzi-[...] w Łodzi z dnia [...] stycznia 2009 r., sygn. akt: [...], wraz z uzasadnieniem; 8. apelacji od postanowienia, o którym mowa w pkt 7; 9. orzeczenia Sądu II instancji wraz z uzasadnieniem w przedmiocie rozpoznania apelacji, o której mowa w pkt 8, od postanowienia, o którym mowa w pkt 7; 10. decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 3 grudnia 2014 r., znak: DAP- WPK.736.196.2014.DP; 11. decyzji nr 598 Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 4 grudnia 2014 r. znak: DAP- WPK.736.197.2014.DP; 12. środka zaskarżenia wniesionego od decyzji, o której mowa w pkt 11; 13. decyzji nr 599 Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 4 grudnia 2014 r., znak: DAP- WPK.736.198.2014.DP; 14. środka zaskarżenia wniesionego od decyzji, o której mowa w pkt 13; 15. decyzji nr 60 Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 20 lutego 2015 r., znak: DAP-WN.736.12.2015/WWP; 16. decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 29 stycznia 2016 r., znak: GN.IV.GP/G.III- 7220/I/A/1308/92.HC. Jednocześnie proszę o wskazanie, dlaczego nie został wywiedziony przez tutejszą jednostką środek zaskarżenia od orzeczenia, o którym mowa w pkt 6 niniejszego pisma. Udzielenie odpowiedzi powinno nastąpić nie później niż w terminie miesiąca od dnia otrzymania niniejszego pisma." Pismem z 27 stycznia 2025 r. zatytułowanym "WNIOSEK O PRZYSPIESZENIE ROZPOZNANIA SPRAWY" pełnomocnik I.U. zwrócił się do organu o przyspieszenie rozpoznania sprawy i niezwłoczne udzielenie odpowiedzi na wniosek z 6 grudnia 2024 r. Wniósł nadto o wskazanie przyczyn, które spowodowały, że odpowiedź nie została udzielona w terminie miesiąca od dnia wpływu wniosku. Pismem z 1 marca 2025 r., które wpłynęło do organu 6 marca 2025 r. I.U. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku z 6 grudnia 2024 r., podnosząc zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wobec sformułowanych wyżej zarzutów autorka skargi wniosła o: 1. zobowiązanie Prezydent Miasta Łodzi do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 6 grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.); 2. stwierdzenie, że Prezydent Miasta Łodzi dopuścił się bezczynności, która miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a ); 3. przyznanie od Prezydenta Miasta Łodzi na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 7.140,52 zł, tj. w wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.); 4. zasądzenie od Prezydenta Miasta Łodzi na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych (art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Motywując wywiedzioną skargę jej autor podniósł, że do dnia sporządzenia skargi (79 dni od dnia wpływu wniosku do organu, tj. od dnia 12 grudnia 2024 r.) skarżąca nie otrzymała jakiejkolwiek odpowiedzi ze strony organu, co czyni zasadnym złożenie skargi. Brak jakiejkolwiek reakcji na pisma skarżącej przez 79 dni oraz okoliczności, które stanowią o tym, że sprawa dotyczy bezpośrednio działań i zaniechań Gminy Miasta Łódź, uzasadniają ten fakt. Takie działanie organu prowadzi do niemożności podjęcia przez skarżącą dalszych czynności celem ochrony jej uzasadnionego interesu w przedmiocie nieruchomości stanowiącej przedmiot wniosku i uregulowania stanu prawnego tej nieruchomości (lokal nr [...] przy ul. [...] w Ł., stanowiący własność skarżącej). Do dnia dzisiejszego w obiegu pozostaje prawomocna decyzja administracyjna oraz orzeczenie sądu powszechnego; które wzajemnie się wykluczają a jednostka samorządu terytorialnego (Gmina Miasto Łódź) nie podjęła skutecznych czynności zmierzających do rozwiązania tego problemu (wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia [...] października 2000 r., sygn. akt: [...] przyznaje prawo własności gruntu osobom fizycznym, a decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 20 lutego 1992 r., nr GP/G.III-7220/I/A/1308/92, przyznaje prawo własności gruntu Miastu Łódź). Choć wydawać mogłoby to się niemożliwe, na podstawie dokumentów skarżąca jest właścicielem ww. lokalu, a nie jest współwłaścicielem gruntu, na której ten lokal jest posadowiony. Dlatego też skarżąca postanowiła podjąć czynności we własnym zakresie, występując o niezbędne do tego dane, i spotkała się z brakiem reakcji ze strony organu. Uzasadnionym jest zatem również zasądzenie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 7.140,52 zł, tj. w wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (20% kwoty, jakiej maksymalnie mogłaby domagać się skarżąca w takim przypadku). Takie podejście organu, który przez 79 dni nie reaguje ani na wniosek skarżącej, ani na późniejszą prośbę o przyspieszenie rozpoznania sprawy, uwzględniając okoliczności sprawy przedstawione w poprzednim akapicie, uznać należy za dalece naganne, sprzeczne z ogólnymi zasadami, jakimi winien kierować się organ w stosunku do obywateli. Przyznanie sumy pieniężnej ma być tutaj dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być zastosowany, gdyż oceniając całokształt działań organu (a właściwie ich brak) można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zwrócić należy uwagę, że problem dotyczy specyficznej sprawy, w której Gmina Miasto Łódź (reprezentowana przez Prezydent Miasta Łodzi) może być w przyszłości stroną postępowania sądowego, gdyż od kilkudziesięciu lat wspomniana wyżej jednostka samorządu terytorialnego nie rozwiązała problemu, o którym mowa w poprzednim akapicie. Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta Łodzi reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawym wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2a p.p.s.a. z uwagi na brak złożenia przez profesjonalnego pełnomocnika pisma oznaczonego jako ponaglenie przed złożeniem skargi, bądź alternatywnie o oddalenie skargi jako bezzasadnej w całości, zasądzenie od skarżącej na rzecz organu administracji zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W pierwszej kolejności organ podkreślił, że wniosek złożony przez pełnomocnika skarżącej, doręczony organowi 12 grudnia 2024 r. nie został oznaczony jako wniosek złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Okoliczność, iż wolą wnioskodawcy jest działanie na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) po raz pierwszy została wyartykułowana przez skarżącą w treści złożonej skargi do sądu administracyjnego. W konsekwencji, działania organu winno się rozpatrywać z pominięciem postanowień ww. ustawy, tym bardziej, że część pytań postawionych w piśmie z 6 grudnia 2024 r., doręczonym 12 grudnia 2024 r. nie dotyczyła informacji publicznych a stanowiło polemikę z działaniami organu administracji, co wskazywało, że sprawę należy prowadzić wyłącznie w trybie kodeksu postępowania administracyjnego. W drugiej kolejności organ wskazał, że skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie złożyła do organu pisma oznaczonego jako "ponaglenie" a jedynie wniosek o przyspieszenie rozpoznania sprawy. Mając na względzie treść pisma oraz zamiar strony wyrażony przez pełnomocnika w złożonej skardze, pismo z 27 stycznia 2025 r. nie może zostać uznane za pismo mające skutek z art. 37 k.p.a. Tym samym, złożona skarga jako niespełniająca wymogów art. 53 § 2b p.p.s.a. winna podlegać odrzuceniu. Niezależnie od powyższego, pełnomocnik organu stwierdził, że wzywany organ udzielił pismem z 17 marca 2025 r. odpowiedzi na pytania zawarte w złożonym do organu piśmie a tym samym na dzień sporządzenia niniejszej odpowiedzi na skargę organ nie znajduje się w bezczynności. Niezależnie od wątpliwości interpretacyjnych, które powstały na tle złożonego przez skarżącą wniosku, sam wniosek z uwagi na swój zakres oraz problematykę, związaną z ewentualnym naruszeniem tajemnicy radcowskiej oraz prawem wnioskodawczyni, która nie była stroną wskazanych postępowań, do pozyskania dokumentów z akt spraw sądowych i administracyjnych, wymagał znacznego, większego niż zwyczajowo nakładu pracy i czasu, wynikającego m.in. z konieczności pozyskania danych i dokumentów z kilku wydziałów Urzędu Miasta Łodzi oraz o zwrócenie się do archiwum. Nadto, organ zwrócił uwagę, że okres rozpatrywania sprawy przypadł na okres zwiększonej absencji pracowników Urzędu Miasta Łodzi. Absencja ta wynikała z długiego okresu nieobecności wynikającej z ustawowych dni wolnych od pracy (Święta Bożego Narodzenia, 1 stycznia, Święto Trzech Króli), okresu urlopowego wynikającego z ferii zimowych oraz zauważalnej, wyższej niż w innych miesiącach, absencji chorobowej. Oddział Nabywania Nieruchomości na Cele Inwestycyjne Miasta, realizuje zadania prowadzące do nabywania nieruchomości na skutek wykupu, zamiany, przyjęcia darowizny, rozwiązania umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste nieruchomości lub na skutek realizacji wyroków sądowych. Kolejną kategorią spraw prowadzonych przez Oddział jest realizacja ustawowego prawa pierwokupu nieruchomości, do której wykonania uprawniony jest Prezydent Miasta Łodzi. Rocznie do Oddziału wpływa do 3 tysięcy aktów notarialnych - warunkowych umów sprzedaży, do których wydawane są oświadczenia Miasta o skorzystaniu bądź nie z prawa pierwokupu. Z uwagi na ustawową konieczność dotrzymania terminów przy wydawaniu zaświadczeń w pracę nad nimi stale zaangażowane są przynajmniej 2 osoby z Oddziału. W obecnym składzie personalnym (5 pracowników plus kierownik) powoduje to, że większość innych wymienionych powyżej zadań rozłożona jest pomiędzy 3 pozostałych pracowników, którzy w swych obowiązkach mają m.in. analizę oraz realizację np. wyroków sądowych, wydawanie opinii dot. postępowań sądowych oraz sprawy dotyczące transakcji umożliwiające Miastu np. inwestycje drogowe, rewitalizacyjne czy związane z zielenią publiczną. Absencja jednej osoby w Oddziale stanowi duży problem i znacząco ogranicza możliwości wykonywania zaplanowanych zadań. Na przestrzeni ostatnich 3 miesięcy (grudzień-luty) z uwagi na sezon chorobowy, świąteczny oraz ferie, wyjątkami były dni gdzie Oddział pracował w pełnym składzie. Na 61 dni roboczych przypadających w tym okresie Oddział pracował jedynie 16 dni z pełną obsadą. Koniec i początek roku wiązał się również z obowiązkiem dokonania sprawozdań budżetowych oraz inwentaryzacyjnych zamykających rok 2024 oraz przygotowaniem planów na rok 2025, co także wpłynęło na brak możliwości szybszego zajęcia się złożonym wnioskiem. Mając na uwadze powyższe okoliczności, nie sposób przyjąć, iż działania organu miały postać rażącego naruszenia prawa oraz by istniała podstawa faktyczna do zasądzenia na rzecz skarżącej żądanej w skardze sumy pieniędzy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność organu. Sąd odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku organu o odrzucenie skargi stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym (vide: wyrok z 19 marca 2025 r., III OSK 1937/24) godzi się zauważyć, że wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. stanowi warunek formalny do złożenia skargi na bezczynność organu, co znalazło wyraz w nowym brzmieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi ogólną zasadę, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Ponaglenie, do którego odwołuje się art. 53 § 2b p.p.s.a., jest zatem przewidzianym na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego środkiem zwalczania bezczynności organów administracji oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, na co wprost wskazuje art. 37 § 1 k.p.a. Ponaglenie wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia na gruncie k.p.a. (i odpowiednio ordynacji podatkowej - art. 141). Przewidziany w art. 53 § 2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnosi się tym samym do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych wyłącznie w trybie ww. ustaw, a zatem nie jest wymagane w sprawach dotyczących bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w u.d.i.p. nie toczy się w trybie unormowanym w k.p.a. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią lex specialis, względem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem reguluje ona w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. W jej zapisach brak jest natomiast środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Jak wynika z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się jedynie w przypadku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Wobec czego przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie przepisów u.d.i.p. A zatem warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie jest uprzednie wniesienie ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zasadniczą osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy Prezydent Miasta Łodzi pozostaje bezczynny w sprawie wniosku I.U. z 6 grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Zagadnienia związane z dostępem do informacji publicznej zostały unormowane przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p."). Według art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (vide: wyrok z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14 - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W jedynym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zaś, że w u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (vide: wyrok z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14 - dostępny j.w.). Podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1); udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2) - czyli na wniosek bądź w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych przez zainstalowane w miejscach, o których mowa w pkt 1, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją; wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2001 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4). Pisemny wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wniosku nie trzeba uzasadniać, bowiem art. 2 ust. 2 tej ustawy zwalnia osobę wykonującą prawo do informacji publicznej z obowiązku wykazania interesu prawnego lub faktycznego (wyjątek dotyczy jedynie uzyskania informacji przetworzonej - art. 3 ust. 1 pkt 1). Niemniej minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Wola podmiotu korzystającego z prawa dostępu do informacji publicznej w tym przedmiocie musi być jednoznacznie wyrażona. Tylko bowiem wówczas organ, do którego skierowano wniosek ma obowiązek jego rozpatrzenia w trybie i na warunkach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 czerwca 2019 r., I OSK 2788/19 – https.orzeczenia.msa.gov.pl). Treść wniosku - zakres żądanych w nim informacji - jest dla organu wiążący i zarazem wyznacza granice, w jakich ma udzielić informacji. Organ jest bowiem związany treścią wniosku o udostępnienie informacji publicznej i nie jest upoważniony do żądania od wnioskodawcy sprecyzowania lub uzupełnienia wniosku (vide: wyrok NSA z 21 kwietnia 2022 r., III OSK 4546/21 - dostępny jak wyżej wskazano). Wnioskodawca jest gospodarzem postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, wyznaczając zakres swojego żądania, tj. jakie informacje i w jakiej formie chce otrzymać lub że chce się z nimi zapoznać. Podmiot, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest związany żądaniem wnioskodawcy i nie może dokonywać wykładni takiego wniosku lub niejako w zastępstwie wnioskodawcy tłumaczyć treści wniosku (vide: wyrok NSA z 5 grudnia 2024 r., III OSK 1299/23 - dostępny jak wyżej wskazano). W rozpatrywanej sprawie pismo I.U. z 6 grudnia 2024 r. inicjujące sporne postępowanie zatytułowane zostało "WNIOSEK O UDZIELENIE INFORMACJI". Rzeczony wniosek został sporządzony przez pełnomocnika skarżącej będącego radcą prawnym. W treści wniosku z 6 grudnia 2024 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącej domagał się od organu udzielenia ściśle określonych w jego treści informacji oraz udostępnienia wymienionych w szesnastu punktach wniosku dokumentów (między innymi decyzji administracyjnych, wyroków sądów powszechnych, wniosków), wskazując w jego części końcowej, iż udzielenie odpowiedzi powinno nastąpić nie później niż w terminie miesiąca od dnia otrzymania niniejszego pisma. Następnie pismem z 27 stycznia 2025 r. pełnomocnik skarżącej zwrócił się do organ z "WNIOSKIEM O PRZYSPIESZENIE ROZPOZNANIA SPRAWY", domagając się przyspieszenia rozpoznania sprawy, niezwłocznego udzielenia odpowiedzi na wniosek oraz wskazania przyczyn, które spowodowały, że odpowiedź nie została udzielona w terminie jednego miesiąca od dnia wpływu wniosku. Sąd mając powyższe na uwadze za trafne uznał stanowisko organu, iż z treści wspomnianych dokumentów, sporządzonych zresztą przez pełnomocnika skarżącej będącego profesjonalistą nie wynika wprost, że intencją skarżącej jest uzyskanie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przede wszystkim świadczą o tym tytuł i treść rzeczonego pisma, brak przywołania chociażby podstawy prawnej żądania oraz zawarte w końcowej części wniosku stwierdzenie, iż udzielenie odpowiedzi winno nastąpić nie później niż w terminie miesiąca od dnia otrzymania pisma. Wszystkie te elementy mogły sugerować organowi, że wniosek skarżącej podlega rozpatrzeniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Pogląd organu w tym zakresie umocnił się wobec treści pisma skarżącej z 27 stycznia 2025 r. Zgodzić się wobec tego przyjdzie z Prezydentem Miasta Łodzi, że po raz pierwszy wola rozpoznania wniosku I.U. w trybie dostępu do informacji publicznej została wyartykułowana w skardze do tutejszego Sądu. Z tego też względu Sąd przyjął, iż ewentualną bezczynność organu w sprawie załatwienia wniosku z 6 grudnia 2024 r. w trybie dostępu do informacji publicznej należy ocenić począwszy od dnia, w którym skarga do Sądu wpłynęła do siedziby organu, co miało miejsce 6 marca 2025 r. Wskazać następnie należy, że według art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie, organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), wydając decyzję administracyjną. Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, wówczas organ powinien poinformować o tym autora wniosku zwykłym pismem, jeśli zaś tego nie czyni pozostaje bezczynny. Sąd dokonując oceny skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej bada wyłącznie to, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie o udostępnienie informacji publicznej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. oraz czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i na tym tle ocenia sposób rozpoznania wniosku. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że Prezydent Miasta Łodzi będący adresatem wniosku, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jeśli tylko ją posiada. Informacja, której udostępnienia domagała się skarżąca wnioskiem z 6 grudnia 2024 r. ponad wszelką wątpliwość posiada walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i lit. b, pkt 5 lit. c u.d.i.p., jako informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu; stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego; majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego oraz kas chorych. Dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Jak zostało to już wyżej zaakcentowane wola skarżącej rozpoznania wniosku z 6 grudnia 2024 r. w trybie dostępu do informacji publicznej wyrażona została dopiero w skardze do tutejszego Sądu, która wpłynęła do Prezydenta Miasta Łodzi 6 marca 2025 r. Z akt sprawy wynika, że organ pismem z 17 marca 2025 r., z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. ustosunkował się do wniosku skarżącej, udzielając żądanych informacji oraz przesyłając jej dokumenty, o których mowa w punktach 7, 9, 10, 11, 13, 15, 16 wniosku, punkt 3 wniosku został załatwiony częściowo, poprzez przesłanie wnioskodawczyni decyzji komunalizacyjnej wydanej przez Wojewodę Łódzkiego w dniu 20 lutego 1992 r. nr GP/G.III-7220/I/A/1308/92, co czyni skargę w tym zakresie niezasadną. Jednocześnie organ poinformował, że pozostałe dokumenty załączone są do akt prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości księgi wieczystej lub też znajdują się w aktach odpowiednich spraw sądowych, a w przypadku postępowań administracyjnych dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Łódzkiego nr GP/G.III/I/A/1308/92 z dnia 1992 r. - w aktach organów prowadzących postępowanie. Zauważyć w tym miejscu należy, że na gruncie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązek udostępnienia informacji publicznej dotyczy wyłącznie takich informacji, które są w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. W doktrynie oraz orzecznictwie sądowym, które Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela, powszechnie aprobowany jest pogląd przyjmujący, że z treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., wynika, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją posiada, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji i została przez niego wytworzona, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów, a w związku z tym obowiązek informacyjny podmiotu zobowiązanego nie musi być adekwatny do zakresu jego działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania daną informacją (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Komentarz do art. 4, uwaga 6, Lex online, a także wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Krakowie z 28 listopada 2019 r., II SAB/Kr 397/19; w Gdańsku z 25 stycznia 2024 r., III SAB/Gd 239/23; we Wrocławiu z 12 września 2023 r., IV SAB/Wr 196/23; w Gorzowie Wielkopolskim z 23 sierpnia 2023 r., II SAB/Go 52/23; w Rzeszowie z 6 czerwca 2023 r., II SAB/Rz 37/23 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 23 sierpnia 2016 r., I OSK 122/15 i 26 lutego 2020 r., I OSK 3401/18; z 27 listopada 2024 r., III OSK 1332/24 - dostępne jak wyżej wskazano). Oznacza to, że zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, będące w posiadaniu takich informacji. Tak więc dla realizacji obowiązku informacyjnego istotne jest to, czy dany podmiot posiada informacje żądane przez stronę. Nie ma natomiast znaczenia to, czy istniała podstawa prawna do ich wytworzenia, a także, jakie przepisy prawa materialnego i czy w ogóle zobowiązują organ do gromadzenia takich informacji. Innymi słowy, obowiązek przekazania dotyczy nie tylko tych informacji, które podmiot sam wytworzył i zobowiązany jest posiadać, ale także takich, które uzyskał i przechowuje, mimo braku konieczności prowadzenia dokumentacji. A contrario z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika, że nieposiadanie wnioskowanej informacji publicznej stanowi negatywną przesłankę udostępnienia owej informacji, co uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku, o czym adresat wniosku winien poinformować wnioskodawcę by uwolnić się od zarzutu bezczynności. Jednakże aby można było uznać, że podmiot informujący o nieposiadaniu wnioskowanej informacji publicznej w sposób należyty wywiązał się z obowiązków nałożonych przepisami u.d.i.p. i tym samym nie zachodzi jego bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej powinien wyraźnie i stanowczo powiadomić wnioskodawcę o nieposiadaniu owej informacji. W tym celu powinien złożyć wobec wnioskodawcy jasne oświadczenie o nieposiadaniu takich dokumentów, a nadto twierdzenie takie w całości uwiarygodnić (vide: wyrok NSA z 14 czerwca 2021 r., III OSK 4072/21 - Lex nr 3189017). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien złożyć oświadczenie jednoznaczne w swej treści, tak aby wnioskodawca nie musiał jej domniemywać lub domyślać się tego, czy w udzielonej odpowiedzi nie jest ukryta jakaś informacja dająca możliwość swobodnej zmiany stanowiska co do posiadania przez ów podmiot wnioskowanych informacji publicznych. Adresat wniosku musi więc wprost i w jednoznaczny sposób wypowiedzieć się, że nie posiada żadnej z wnioskowanych informacji (vide: wyroki NSA z 24 listopada 2009 r., I OSK 851/09; z 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14, 14 września 2023 r., III OSK 1209/12, 13 czerwca 2024 r., III OSK 2234/22, 12 grudnia 2024 r., III OSK 1752/24, 14 stycznia 2025 r., III OSK 1739/24, 11 kwietnia 2025 r. III OSK 1421/24 - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie warunek ten w zakresie punktów 1, 2, 3 w części dotyczącej "wniosku inicjującego to postępowanie wraz z załącznikami", 4, 5, 6, 8, 12, 14 nie został spełniony. Z udzielonej odpowiedzi na wniosek nie wynika wprost i jednoznacznie, że organ nie jest w posiadaniu żądanych dokumentów. Nie budzi wobec tego wątpliwości, że w dacie orzekania przez Sąd organ pozostaje bezczynny w sprawie wniosku skarżącej z 6 grudnia 2024 r. w omówionym wyżej zakresie. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Prezydenta Miasta Łodzi do załatwienia wniosku strony skarżącej z dnia 6 grudnia 2024 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktów: 1, 2, 3 w części dotyczącej "wniosku inicjującego to postępowanie wraz z załącznikami", 4, 5, 6, 8, 12, 14 w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W przekonaniu Sądu bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. W judykaturze sądów administracyjnych podkreśla się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Może być to zatem tylko taki stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, a przy tym stanowić rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach, w sposób oczywisty pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 659/23 - dostępny j.w.). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 listopada 2023 r. sygn. akt I OSK 1879/22 (dostępny j.w.) ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, dokonanie kwalifikacji bezczynności lub przewlekłości pozostawiono uznaniu sądu orzekającego. Uznanie to opiera się na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Taka kwalifikacja będzie więc zasadna, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest znaczny, oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Przy ocenie sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, znaczenie mają okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu, jego działania w toku rozpoznawania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów. Rażące naruszenie prawa oznacza wobec tego wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy oraz w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała, ponieważ bezczynność organu nie wynikała z jego złej woli, nie miała również cech celowego ignorowania czy też lekceważenia złożonego wniosku, a tym samym i obowiązków nałożonych na organ przepisami prawa. Podyktowana była ona przede wszystkim brakiem wyrażenia przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącej w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości woli rozpoznania wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Co przy tym istotne, tuż po wyartykułowaniu tej woli, organ niezwłocznie zareagował na wniosek. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z bez rażącego naruszenia prawa, o czym orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku. Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Rozstrzygnięcie, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., zostało pozostawione przez ustawodawcę uznaniu Sądu. Zatem, Sądowi pozostawiono ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie i zakończenie jego sprawy. Samo stwierdzenie przez Sąd bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa - nie powoduje automatycznie obowiązku przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. (vide: wyrok NSA z 31 maja 2019 r., I OSK 3817/18 - dostępny j.w.). Samo stwierdzenie istnienia bezczynności, nawet jeżeli towarzyszy mu rażące naruszenie prawa, jest niewystarczające by tylko z tego powodu uznać za zasadne żądanie przyznania sumy pieniężnej (vide: wyroki NSA z 13 grudnia 2023 r., I OSK 1028/23 i I OSK 1031/23 - dostępny j.w.). Sąd mając na uwadze charakter bezczynności organu, kluczowe powody zwłoki w rozpoznaniu wniosku w trybie dostępu do informacji publicznej, które zasadniczo obciążają autora wniosku, w tym fakt, że organ ustosunkował się do wniosku niezwłocznie, choć uczynił to zaledwie częściowo, po tym jak wyrażona została wola jego rozpoznania w trybie dostępu do informacji publicznej oraz fakultatywność orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., nie znalazł podstaw do przyznania skarżącej sumy pieniężnej. Na przyznanie skarżącej sumy pieniężnej nie mogą również rzutować okoliczności poprzedzające złożenie wniosku z 6 grudnia 2024 r., w tym związane z obecnym stanem prawnym nieruchomości przy ul. [...] w Ł. lokal nr [...]. W świetle powyższych okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w pozostałym zakresie, o czym orzekł jak punkcie 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego należnych skarżącej od organu Sąd orzekł w punkcie 4 sentencji wyroku, mając na względzie dyspozycję art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935). Zasądzona kwota 597 zł odpowiada równowartości uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi - 100 zł, wynagrodzenia radcy prawnego - 480 zł i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa - 17 zł.