II SAB/Łd 54/18

Dnia 25 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2018 roku sprawy ze skargi L. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2017 roku w sprawie II SAB/Łd 283/16 - oddala skargę. A. P. Pismem z dnia 27 marca 2018 r. L. S. wniosła skargę o wznowienie postępowania i ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 283/16 – na podstawie art. 270 i art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) - w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt I OSK 846/17, wydanym po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 582/16, w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość. W skardze o wznowienie postępowania sądowego L. S. wskazała, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt I OSK 846/17, otrzymała w dniu 16 stycznia 2018 r. Do dnia składania tej skargi nie dotarła do niej informacja, aby Wojewoda [...] zawiadomił Starostę [...] o powyższym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomimo iż wyrok ten dotyczy również decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...]. Skarżąca wyjaśniła następnie, że składa skargę o wznowienie postępowania, ponieważ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 582/16, uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt I OSK 846/17, miał zasadniczy wpływ na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 283/16. Ponadto nowo ujawnione okoliczności i dowody w sprawie, o których nie wiedziała wcześniej, mogły mieć wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie jej skargi z dnia 16 października 2016 r. Skarżąca wyjaśniła, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt I OSK 846/17, jednoznacznie uznał, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...]., i decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r., znak: [...], utrzymująca ją w mocy dotyczą jej wniosku z dnia 14 stycznia 2003 r., a nie wniosku z dnia 4 sierpnia 2005 r. złożonego do Starosty [...] w trybie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Skarżąca wskazała przy tym, że wniosek z dnia 14 stycznia 2003 r. złożyła do Wójta Gminy O. w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.). Wniosek ten Wójt Gminy O. przekazał do Starosty Z., nie z jej winy, dopiero zawiadomieniem z dnia 3 marca 2014 r., znak: [...]. Z kolei wniosek z dnia 4 sierpnia 2005 r., który został złożony do Starosty [...] w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami po odmownej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., znak: [...], wydanej na podstawie art. 73 ust. 1 i ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, jest wnioskiem o ustalenie odszkodowania w trybie art. 73 ust. 4 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W przekonaniu skarżącej odmowna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., znak: [...], wydana na podstawie art.73 ust. 1 i ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nie zamyka drogi do uzyskania odszkodowania na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, tym bardziej że przyczyna odmownej decyzji nie wynikała z jej winy, lecz z winy organów administracji publicznej. Skarżąca wyjaśniła, że w związku z powyższym złożyła wnioski: z dnia 4 lipca 2005r. do Wójta Gminy O., a następnie do Starosty [...] wniosek z dnia 4 sierpnia 2005 r. o uregulowanie sytuacji prawnej jej działek i wypłacenie odszkodowania w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wniosek z dnia 4 sierpnia 2005 r. złożony do Starosty [...] o uregulowanie sytuacji prawnej działek o nr 225 i 226 oraz wydzielonych z nich działek ulicznych o nr 1113/2, 1113/3, 1105/2 położonych w S. Gmina O. pozostaje wciąż niezałatwiony przez Starostę [...]. Przez ponad 15 lat dochodzenia praw ani Wójt Gminy O., ani Starosta [...] nie wykazali chęci uregulowania sytuacji prawnej jej działek o nr 225 i 226 oraz wydzielonych z nich działek ulicznych o nr 1113/2, 1113/3, 1105/2 na podstawie mapy sytuacyjnej do celów prawnych nr [...] przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego i wpisanej do ewidencji zasobu powiatowego w dniu 8 marca 2002 r. Starosta [...] do chwili obecnej nie wydał decyzji o zmianach w ewidencji gruntów zatwierdzającej podział działek 225 i 226 o ogólnej powierzchni 700 m2 oraz wydzieleniu z nich nowych działek ulicznych o nr 1113/2, 1113/3, 1105/2 przedstawionych na mapie i ujawnionych w ewidencji gruntów, podczas gdy decyzja ta już w 2003 r. po założeniu KW Nr [...] dawała możliwość uzyskania odszkodowania w trybie art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tak się nie stało z powodu różnych działań mających na celu skomplikowanie sprawy i ciągłe wprowadzanie skarżącej w błąd zarówno przez Wójta Gminy O., Starostę [...], jak i Wojewodę [...]. Skarżąca podkreśliła, że organy te wolały przez lata prowadzić postępowania i wydawać odmowne decyzje w trybie art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, gdyż dla organów tych od początku wiadomo było, że decyzje będą odmowne z powodów, na które skarżąca nie ma żadnego wpływu. Dalej skarżąca wyjaśniła, że po latach w kwietniu 2017 r. wyszły na jaw nieprawidłowości w prowadzeniu ewidencji gruntów dotyczącej jej nieruchomości położonej w S. Gmina O. Okazało się bowiem, że do dnia 16 maja 2017 r. w ewidencji gruntów ani Wójt Gminy O., ani Starosta [...] nie ujawnili KW Nr [...] istniejącej od dnia 6 stycznia 2003 r. i nie uznawali zapisów w niej istniejących (wersja elektroniczna KW [...]), pomimo że w swoich decyzjach od lat ją przywoływali. Skarżąca stwierdziła, że nie zgadza się z zawiadomieniem o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 16 maja 2017 r. nr [...] wraz z wykazem zmian w danych ewidencji gruntów i budynków pismem z dnia 16 maja 2017 r., ponieważ żadne zmiany od chwili założenia KW Nr [...] (6 stycznia 2003 r.) nie miały miejsca. Ponadto wydając ten dokument Starostwo Powiatowe w Z. nie zastosowało przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. 2016 r., poz. 1629 z późn. zm.) obowiązujących służby geodezyjno-kartograficzne. W związku nieprawidłowościami dotyczącymi prowadzenia ewidencji gruntów wyszło też na jaw, że przez lata zarówno Wójt Gminy O., jak i Starosta [...] wystawiali nieprawdziwe dokumenty - wypisy z rejestru gruntów mające wpływ na wydawane decyzje dotyczące skarżącej, a akceptował to Wojewoda [...]. Dowody w tej sprawie stanowią kserokopie dokumentów przesłanych do Wojewody [...], których kopie otrzymała przy piśmie Starosty [...] z dnia 6 czerwca 2017 r., znak: [...] dopiero na wniosek z dnia 17 maja 2017 r.; kserokopia wypisu z rejestru gruntów z dnia 22 kwietnia 2016 r. nr [...], w którym nie ujawniono istniejącej od dnia 6 stycznia 2003 r. KW Nr [...], wersja elektroniczna KW Nr [...]; kserokopia odpisu zwykłego księgi wieczystej przedstawiająca stan na dzień 26 kwietnia 2016 r., której nie ujawniono w ewidencji gruntów na podstawie, której wystawiono wypis z rejestru gruntów ważny na dzień 22 kwietnia 2016 r. nr [...]. Również otrzymany wypis z rejestru gruntów przedstawiający stan na dzień 3 kwietnia 2017 r. nr [...] nie ujawnia istniejącej od dnia 6 stycznia 2003 r. KW Nr [...], wersja elektroniczna KW Nr [...]. Skarżąca podkreśliła, że w związku z powyższym, w tym działaniami naruszającymi jej interes prawny przez Starostę [...], wnosi o zmianę zaskarżonego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 283/16, tj. uznanie jej skargi z dnia 16 października 2016 r. za uzasadnioną oraz uznanie, że Starosta [...] pozostaje wciąż w bezczynności w sprawie jej wniosku z dnia 4 sierpnia 2005 r. złożonego w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Starosta [...], nie załatwiając bowiem do chwili obecnej wniosku skarżącej z dnia 4 sierpnia 2005 r., nie uregulował sytuacji prawnej jej działek, naruszając przy tym jej interes prawny, ponieważ pozbawił ją otrzymania należnego odszkodowania w trybie art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jednocześnie skarżąca wyjaśniła, że uregulowanie sytuacji prawnej należących do niej działek o nr 225, 226, 1113/2, 1113/3, 1105/2 to wydanie decyzji o zmianach w ewidencji gruntów zatwierdzającej podział działek nr 225 i 226 oraz wydzielenie z nich działek ulicznych o nr 1113/2, 1113/3, 1105/2 stanowiących fragmenty ulic A i B położonych w S. na podstawie mapy sytuacyjnej do celów prawnych nr [...] przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego i wpisanej do ewidencji zasobu powiatowego w dniu 8 marca 2002 r. Decyzja ta potrzebna jest do wypłacenia odszkodowania przez Wójta Gminy O. w trybie art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Uregulowanie sytuacji prawnej powyższych działek to jednocześnie ujawnienie w ewidencji gruntów KW Nr [...] istniejącej od dnia 6 stycznia 2003 r. wersja elektroniczna KW Nr [...] oraz zapisów w niej istniejących na podstawie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W dalszej części skargi skarżąca przypomniała, że decyzja Starosty [...] wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej z dnia 23 marca 2017 r., znak: [...], wydana na podstawie art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami i rzekomego jej wniosku z dnia 1 września 2016 r., którego nigdy nie składała, została uchylona w całości, a postępowanie I instancji zostało umorzone prawomocną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...]. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], jest prawomocna na podstawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 października 2017r., sygn. akt II SA/Łd 604/17. Ponadto skarżąca oświadczyła, że składa wniosek "o zasądzenie na rzecz Starosty [...] kosztów przedmiotowego postępowania sądowego według obowiązujących przepisów". Podkreśliła przy tym, że Starosta [...] do dnia obecnego nie załatwił jej wniosku z dnia 4 sierpnia 2005 r. złożonego w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami, a więc nie wykonał też wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Łd 1199/05 uchylającego decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2005 r., nr [...], w przedmiocie odszkodowania za grunt. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania Starosta [...] wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej w drodze pisma z dnia 27 kwietnia 2018 r. oświadczył, że powołane przez skarżącą okoliczności, które nie były jej znane, nie posiadają znaczenia w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy. Organ potwierdził, że skarżąca składała pisma zarówno do Starosty [...], jak i Wójta Gminy O. w zakresie dotyczącym uregulowania kwestii tytułu prawnego do przedmiotowych działek. Jednakże - w ocenie organu - powołana okoliczność o orzeczeniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w innej toczącej się sprawie z wniosku skarżącej, nie stwarza podstaw do uznania, że pojawiły się inne okoliczności, które miały istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Z tego powodu - w ocenie organu - wniosek skarżącej jest nieuzasadniony. Pismem z dnia 9 maja 2018 r. skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Starosty [...] przedstawionym w odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego w kwestii wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt I OSK 846/17, i w kwestii nowych okoliczności, które ostatnio wyszły na jaw, dotyczących nieuregulowania sytuacji prawnej jej działek. Poinformowała, że nie jest jej znany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 kwietnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 283/16. Jednocześnie skarżąca, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, podkreśliła, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 283/16, ma ścisły związek z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ogłoszonym w dniu 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 582/16, i uchylonym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt I OSK 846/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega oddaleniu. Problematyka wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem została unormowana w dziale VII w przepisach art. 270-285 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Podstawy wznowienia postępowania sądowego zostały uregulowane w przepisach art. 271 – art. 273 p.p.s.a. W myśl art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Stosownie zaś do treści art. 273 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (§ 1). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3). Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). Skarga o wznowienie postępowania sądowego, jak każde inne pismo strony, musi spełniać wymogi formalne określone w art. 46 p.p.s.a., a ponadto powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (art. 280 § 1 i 2 p.p.s.a.). Na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy (art.281 p.p.s.a.). W myśl art. 282 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (§ 1). Po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd oddala skargę o wznowienie postępowania albo ją uwzględnia, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem, który wznowił postępowanie lub uchyla zaskarżone orzeczenie i skargę odrzuca lub postępowanie umarza (§ 2). W przypadku, o którym mowa w art. 273 § 3, sąd uchyla jedno z orzeczeń dotyczących tej samej sprawy, utrzymując w mocy inne prawomocne orzeczenie, albo uchyla wszystkie prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy i orzeka co do istoty sprawy albo przekazuje sprawę właściwemu wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu do rozpoznania i rozstrzygnięcia o tej sprawie (§ 3). Tytułem wstępu przede wszystkim należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania sądowego jest instytucją wyjątkową, służy bowiem obaleniu prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie - w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu - zbadanie jego zasadności. Do ogólnych warunków dopuszczalności wznowienia postępowania zalicza się: istnienie orzeczenia sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie postępowania; prawomocność tego orzeczenia oraz to, że orzeczenie takie musi kończyć postępowanie w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt I OZ 299/05 – Lex nr 1289205). W postępowaniu wznowieniowym uruchamianym na skutek skargi przeciwnikiem skarżącego jest de facto sąd administracyjny, gdyż przeciwko jego orzeczeniu skierowana jest skarga (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt I OSK 1293/09 – Lex nr 573242). W niniejszej sprawie skarżąca oparła swą skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 19 stycznia 2017 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 283/16 na przesłankach z art. 273 § 2 p.p.s.a., wnosząc ją niewątpliwie z zachowaniem trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. Przystępując w następnej kolejności do oceny zasadności skargi o wznowienie, której celem jest ustalenie, czy powołana wyżej ustawowa przesłanka wznowienia faktycznie wystąpiła, Sąd po zbadaniu akt sprawy w kontekście obowiązujących przepisów prawa oraz powołanych przez skarżącą argumentów stwierdził, że brak jest podstaw uzasadniających wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 283/16. W ocenie Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy nie sposób bowiem zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że wystąpiła przesłanka wznowienia z art. 273 § 2 p.p.s.a., a mianowicie, że doszło do późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Źródeł wykrycia tychże okoliczności, jak wynika ze skargi, skarżąca upatruje w fakcie wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt I OSK 846/17, którym uchylono wyrok tutejszego Sądu z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 582/16, i oddalono skargę skarżącej w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość. Zdaniem skarżącej powołanym wyrokiem z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt I OSK 846/17, potwierdzono, że organy rozpatrzyły jej wniosek o odszkodowanie z dnia 14 stycznia 2003 r., a nie wniosek z dnia 4 sierpnia 2005 r., który nie został jeszcze rozpoznany. Z tym stanowiskiem nie sposób się zgodzić, albowiem z analizy powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 846/17 wynika jedynie, że kontrolowane w tym postępowaniu decyzje zostały wydane w odrębnym postępowaniu administracyjnym zainicjowanym wnioskiem skarżącej z dnia 14 stycznia 2003 r., stąd też nie mogło ono stanowić kontynuacji postępowania kontrolnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Łd 1199/05. Podkreślić przy tym należy, iż kwestia rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 4 sierpnia 2005 r. stanowiła przedmiot rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 19 stycznia 2017r., sygn. akt II SAB/Łd 283/16, będącej przedmiotem niniejszej skargi o wznowienie postępowania. W szczególności Sąd wskazał, że lektura akt administracyjnych pozwala odnotować, iż skarżąca pismem datowanym na dzień 4 sierpnia 2005 r. (które w tej samej dacie wpłynęło do organu) wniosła o podjęcie stosownych działań w celu prawnego uregulowania zaistniałej sytuacji i wypłacenie odszkodowania zgodnie z ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w związku z zajęciem pod drogę (ul. A i B) nieruchomości oznaczonych nr ewid. 1113/2 1113/3 i 1105/2. Po czym pismem z dnia 6 lipca 2016 r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w sprawie wydania decyzji dotyczącej wniosku z dnia 4 sierpnia 2005 r. Sąd zauważył przy tym, że w odpowiedzi na wezwanie Starosta [...] wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej w dniu 16 września 2016 r. wydał postanowienie, którym – na podstawie art. 61a § 1 i 2 oraz art. 123 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 4 ww. ustawy – odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w gminie O., oznaczoną w ewidencji gruntów w obrębie S. jako działki nr ewid. 1113/2, 1113/3 i 1105/2. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że sprawa odszkodowania za ww. działki została już załatwiona ostateczną decyzją, czyli decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. Mając na względzie te okoliczności w konkluzji Sąd stwierdził, iż potwierdzają one, że organ nie pozostaje w bezczynności, bowiem uczynił zadość wnioskowi skarżącej wydając w dniu [...] września 2016 r. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z tego zatem powodu – w ocenie Sądu - nie zasługiwał na podzielenie zarzut skargi, iż organ pozostawał w bezczynności w chwili jej wniesienia, co tym samym uzasadniało jej oddalenie. W realiach niniejszej sprawy należało zatem uznać, że wydanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt I OSK 846/17, pozostawało bez jakiegokolwiek wpływu na wydane w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 283/16 rozstrzygnięcie, choćby już z tego powodu, że wyrok NSA zapadł w dacie późniejszej, trudno zatem mówić o wykryciu okoliczności mających z niego wynikać jako uzasadniających wznowienie postępowania w oparciu o wskazaną przez skarżącą podstawę wznowienia postępowania sądowego. A ponadto, co ważniejsze - okoliczności wskazane w tym wyroku były stronie znane (skarżąca miała wiedzę w kwestii liczby składanych przez nią wniosków w sprawie o odszkodowania oraz uregulowania stanu prawnego działek i ich dat) i mogła z nich korzystać wcześniej, choćby wnosząc skargę kasacyjną od wyroku z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 283/16, czego bezspornie w sprawie nie uczyniła. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do uznania za przesłankę wznowienia postępowania sądowego wskazywanych przez skarżącą w skardze mających wyjść na jaw okoliczności towarzyszących prowadzeniu ewidencji gruntów dotyczącej jej nieruchomości położonej w S. Gmina O. i prawidłowości wprowadzanych do niej zmian. Sąd pragnie przy tym podkreślić, że skarżąca nie może w skardze o wznowienie postępowania upatrywać substytutu postępowania kasacyjnego, do czego zdaje się zmierzać w niniejszej sprawie kwestionując prawidłowość wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 283/16. Są to bowiem dwa odrębne względem siebie postępowania, a co za tym idzie, nie mogą być one inicjowane przez stronę zamiennie, bowiem służą zwalczaniu innych wadliwości orzeczenia sądowego, co znajduje wyraz w uregulowanych przez ustawodawcę podstawach kasacyjnych i wznowieniowych. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się podstaw uzasadniających wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 283/16, co uzasadniało oddalenie skargi o wznowienie tego postępowania na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. dc