II SAB/Łd 6/15

Dnia 28 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Joanna Sekunda- Lenczewska (spr.) Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 roku sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Zarządu A w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w części dotyczącej żądania zobowiązania organu do załatwienia wniosku A. W. z dnia [...] lipca 2014 roku w zakresie podania szczegółowej listy i danych sprzętu motorowodnego; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Zarządu A w T. na rzecz skarżącego A. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS W dniu 19 listopada 2014 r. A.W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Zarządu Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w T. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej dotyczącej działalności WOPR, w szczególności rozliczeń finansowych, wypłaconych wynagrodzeń, środków pieniężnych w WOPR, sprzętu ratowniczego, motorowodnego, szkoleń, kursów. Skarżący wniósł o zobowiązanie do udzielenia informacji publicznej i zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę wyjaśnił, iż od 2010 roku bezskutecznie występuje z pismami i wnioskami o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej działalności WOPR, na większość z pytań do dnia złożenia przedmiotowej skargi nie uzyskał odpowiedzi, mimo że ustawowy termin upłynął. Nadto, w przypadkach, w których WOPR udzielił odpowiedzi uzyskane informacje nie wyczerpały zakresu skierowanych zapytań, np. odpowiedź z dnia 5 sierpnia 2014 r. koordynatora grupy interwencyjnej oraz z dnia 23 września 2014 r. Zarządu WOPR będące odpowiedziami na wniosek z dnia 28 lipca 2014 r., w których nie wskazano m.in. szczegółowej listy sprzętu motorowodnego wypożyczonego, wydzierżawionego lub w inny spisów wykorzystywanego przez WOPR od sponsorów, darczyńców, członków WOPR będących ich prywatną własnością wraz z innymi danymi dotyczącymi powyższego sprzętu np. numery rejestracyjne. Nadto bez rozpoznania pozostawiono wnioski dotyczące możliwości zapoznania się z dokumentacją oraz otrzymania kserokopii materiałów, np. pismo z dnia 25 sierpnia 2014 r. Zdaniem skarżącego nie udzielenie wnioskowanych informacji narusza podstawowe zasady określające relacje pomiędzy organami władzy publicznej, a obywatelem. W szczególności doszło do naruszenia konstytucyjnej zasady jawności, art. 61 Konstytucji, przez którą należy rozumieć stan swobodnego dostępu obywateli do informacji będących w dyspozycji organów władzy publicznej oraz innych podmiotów, które wykonują funkcje władzy publicznej. Technika działania organów WOPR sprowadzająca się do unikania udzielenia wyczerpujących informacji z całą pewnością narusza również zasadę zaufania obywatela do organów działających w sferze publicznej, zgodnie z którą organy obowiązane są do należytego i wyczerpującego informowania strona o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. W odpowiedzi na skargę Zarząd WOPR wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, iż skarżący uzyskał odpowiedzi na składane pisma, co potwierdza załączona korespondencja, jak i wyjaśnienie Wiceprezesa WOPR w T. będące kluczową odpowiedzią na większość zadawanych pytań. Zdaniem organu obecnie nie ma raczej pytania, na które strona nie otrzymałaby odpowiedzi. Roczne sprawozdania finansowe zostają umieszczane po zakończeniu roku na stronie internetowej, niestety jak można wywnioskować z korespondencji tego rodzaju zestawienia są kroplą w morzu potrzeb interesanta. Doszło już do takiego absurdu, że skarżący żąda wyliczeń i faktur za zakup nawet słodyczy i napojów dla zawodników startujących w zawodach. Również tego typu odpowiedź uzyskał w załączniku nr 5. WOPR wyjaśnił, iż przekroczenie terminów udzielenia odpowiedzi na niektóre z zadawanych przez wnioskodawcę pytań spowodowane były wieloma czynnikami. Mianowicie: Zarząd zgodnie ze Statutem ma obowiązek spotykania się dwa razy w roku. Wszystkie funkcje jakie pełnią członkowie Zarządu WOPR w T. są funkcjami społecznymi. Wszyscy pełnią je z pasją, jak i obowiązkiem niesienia pomocy innym, nawet czasami kosztem własnych rodzin. Istotny wpływ na terminowość odpowiedzi miał fakt składania przez skarżącego wniosków w sezonie wakacyjnym 2014 z bardzo dużą zawartością zapytań, o zróżnicowanej treści. Zaznaczył, że pisma niejednokrotnie były bardzo chaotycznie napisane (korektorowanie, skreślenia, dopisywanie po podpisie) a przy czytaniu niektórych wniosków trzeba było się domyślać o co autorowi chodzi. Wnioskodawca, również w kilku przypadkach nie wskazywał w jakiej formie chciałby dostać informację i na jakim nośniku, albo nie podawał kompletnych danych do korespondencji. Nadto dla udzielenia niektórych odpowiedzi niezbędne było zasięgnięcie opinii zainteresowanych, ponieważ nawet Zarząd w myśl niektórych przepisów prawa nie jest upoważniony do udzielania wszystkich informacji, np. tych, objętych ochroną w myśl ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Następnym problemem było udzielanie informacji o przedsiębiorcach, którzy wprost zakomunikowali, że nie życzą sobie przekazywania danych związanych z ich osobą i prowadzoną działalnością. Zarząd zwrócił uwagę, iż zwracał się do skarżącego aby wyjaśnił celowość swych wystąpień, jednakże nie złożył on żadnych wyjaśnień. Nadto WOPR dodał, iż od sezonu letniego dochodziły sygnały o procesie tworzenia z udziałem skarżącego konkurencyjnego stowarzyszenia. Ustalenie to spowodowało, iż pojawiła się obawa po stronie WOPR, iż część udzielonych skarżącemu informacji zostanie wykorzystana ze szkodą dla WOPR w T.. Fakt powstania nowego stowarzyszenia potwierdził się z dniem 20 grudnia 2014 r., skarżący został członkiem założycielem RWR w T. w funkcji sekretarza. Zdaniem Zarządu WOPR skarżący występując ze skargą do sądu próbuje zaskarżyć poszczególne osoby Zarządu sugerując tym samym podejmowanie przez nich decyzji jednoosobowych co jest nieprawdą - Zarząd liczy 9 osób i to on podejmuje najważniejsze decyzje. Nadto, w ocenie organu skarżący niejednokrotnie dał się poznać jako osoba próbująca zakłócić pracę organizacji zasypując ją stertą korespondencji i jest kojarzony z aktywnymi wystąpieniami podczas walnych zgromadzeń WOPR w T.. Na rozprawie w dniu 20 marca 2015 r. skarżący został wezwany do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie zakresu żądania. Uwzględniając pismo skarżącego z dnia 24 marca 2015 r. sąd uznał, iż przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Zarządu Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z wniosku z dnia 28 lipca 2014 r. w zakresie udostępnienia szczegółowej listy sprzętu motorowodnego jakim dysponuje WOPR. Jednocześnie Sąd wezwał Zarząd Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w T.do uzupełnienia odpowiedzi na skargę. Po nadesłaniu przez Zarząd Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w T. pisma z dnia 13 kwietnia 2015 r. stanowiącego uzupełnienie odpowiedzi na skargę, sąd wezwał skarżącego do wypowiedzenia się w terminie 7 dni, czy wobec treści przedmiotowego pisma z dnia 13 kwietnia 2015 r., w szczególności zawartej w nim listy sprzętu, skarżący cofa skargę na bezczynność Zarządu Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z wniosku z dnia 29 lipca 2014 r. w zakresie udostępnienia szczegółowej listy sprzętu motorowodnego jakim dysponuje WOPR, czy skargę tę nadal podtrzymuje. W odpowiedzi z dnia 7 maja 2015 r. skarżący oświadczył, iż podtrzymuje skargę a jednocześnie rozszerzył swoje żądanie dotyczące udostępnienia listy sprzętu. Wobec treści skargi, sąd nadał odrębny bieg poszczególnym żądaniom i wnioskom zgłoszonym przez stronę. W piśmie z dnia 9 czerwca 2015 r. A.W. wniósł o nierozbijanie i nierozdrabnianie sprawy na 35 osobnych spraw oraz nie obciążanie obowiązkiem uiszczenia wpisu sądowego w każdej z nich. Zwrócił uwagę na swoją trudną sytuację życiową oraz intencje jakimi kierował się występując z szeregiem pytań do Zarządu WOPR, którego sam jest członkiem od 29 lat. Na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015 r. strony złożyły zgodny wniosek o zawieszenie postępowania sądowego, wskazując na możliwość pozasądowego załatwienia sprawy. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2015 r. uwzględniając wnioski stron sąd zawiesił postepowanie sądowoadministracyjne. W dniu 25 września 2015 r. wobec wniosku strony, sąd postanowił podjąć zawieszone postępowanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) został zmieniony na podstawie art.1 pkt 40 ww. ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r., a zatem w niniejszym postępowaniu – wszczętym przed dniem 15 sierpnia 2015 r. – należy stosować art. 149 p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. - w brzmieniu tego przepisu obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto Sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 lutego 2015 r. (M.P. z 2015r., poz. 179) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2014 r. wynosiło 3 783,46 zł. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa) stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Podkreślić należy, iż w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Nie budzi wątpliwości, iż zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Bezczynność zachodzi wówczas, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu albo nie podjął odpowiedniej czynności z zakresu administracji publicznej. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim ustalenie, że bezczynności dopuścił się organ właściwy w sprawie, zobowiązany na gruncie odpowiednich przepisów do podjęcia stosownego działania, a ponadto istniała podstawa prawna do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę stanął na stanowisku, że Zarząd Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w T. stosownie do zapisu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej, wykonując zadania publiczne i korzystając z dotacji publicznych ( § 44 Statutu Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w T.), tak jak przewiduje to art. 22 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz.U. Nr 208, poz. 1240 ze zm.) Zdaniem sądu podzielić należy ocenę skarżącego, iż żądanie zobowiązania Zarządu do załatwienia wniosku z dnia 29 lipca 2014 r. w zakresie podania szczegółowej listy i danych sprzętu motorowodnego, dotyczy udzielenia informacji publicznej. Stosownie bowiem do art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują. Niewątpliwie Zarząd Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w T. jest organem, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. Tym samym informacja o majątku pozostającym w dyspozycji organu, jakim niewątpliwie jest sprzęt motorowodny, stanowiąc informację publiczną podlega udostępnieniu w trybie ustawy. Ocena powyższa winna prowadzić do udzielenia przez zobowiązany podmiot informacji publicznej, przy czym zaznaczyć należy, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonej we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 ustawy). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, nie budzi wątpliwości sądu, iż w dacie złożenia skargi Zarząd WOPR w T. pozostawał w bezczynności w zakresie wniosku skarżącego z dnia 29 lipca 2014 r., bowiem informacja w zakreślonym ustawą terminie nie została udzielona. Nie budzi jednocześnie wątpliwości, iż w piśmie procesowym z dnia 13 kwietnia 2015 r. Zarząd udzielił odpowiedzi w zakresie podania listy i danych sprzętu motorowodnego. Wspomniane pismo procesowe stanowiące czynność materialno-techniczną zostało skarżącemu doręczone w dniu 5 maja 2015 r. Oznacza to, iż Zarząd nie pozostaje już w bezczynności, bowiem załatwił we wskazanym zakresie wniosek strony w czasie pomiędzy wniesieniem skargi a wydaniem przez sąd administracyjny wyroku. Powyższe ustalenie obligowało sąd do orzeczenia w pkt 1 sentencji wyroku, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a,. bowiem należy wydać postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. mamy zaś do czynienia wówczas, kiedy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Pismo Zarządu WOPR z dnia 13 kwietnia 2015 r. stanowiące odpowiedź na wniosek strony skarżącej z dnia 29 lipca 2014 r. w zakresie podania szczegółowej listy i danych sprzętu motorowodnego, czyni postępowanie sądowe bezprzedmiotowym w tym zakresie. Zaznaczyć przy tym trzeba, że kontroli legalności nie podlega sposób rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. Niezależnie bowiem od treści i formy udzielonych odpowiedzi w sprawie o bezczynność jakikolwiek przejaw działania ze strony organu wyklucza zarzut bezczynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 3/04 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W nawiązaniu do pkt 1 sentencji, wyjaśnić należy orzeczenie sądu w pkt 2 sentencji wyroku, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Użycie w zdaniu drugim art. 149 §1 p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza bowiem, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. W warunkach niniejszej sprawy sąd doszedł do przekonania, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Trzeba mieć bowiem na uwadze specyfikę podmiotu, który zobowiązany był do udzielenia informacji, sposób w jaki działa i zakres tejże działalności, która w znaczącej mierze sprowadza się do działań aktywnych w terenie. Nie sposób także pominąć okoliczności, iż większą część swych licznych wniosków skarżący składał w okresie wakacyjnym, tj. w czasie wzmożonej pracy w terenie członków WOPR. Odnosząc się do pozostałej części żądania skarżącego, a dotyczącej bezczynności organu w zakresie udzielenia informacji co do prywatnych sponsorów i kserokopii umów OC tych podmiotów stwierdzić należało, że żądanie to nie jest zasadne, organ w tym zakresie nie był bowiem bezczynny. Przystępując do dalszych rozważań w wymienionym wyżej zakresie przypomnieć należy, że realizując powinności wynikające z ustawy, organ podejmuje dwojakiego rodzaju działania - załatwia bowiem sprawę w drodze czynności materialno-technicznej lub wydając decyzję. Czynnością materialno-techniczną (pismem) udziela żądanej informacji lub informuje o tym, że: wniosek nie znajduje oparcia w przepisach prawa, żądana informacja nie jest informacją publiczną, organ nie jest w posiadaniu informacji lub obowiązuje inny tryb udostępniania (np. BIP i itp.), nie ma podstaw do zastosowania trybu określonego w art. 14 ust. 2 ustawy. Decyzję natomiast wydaje się w przypadku: odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na przesłanki ograniczające dostępność (np. art. 5 ust. 2 ustawy; odmowy udostępnienia informacji przetworzonej z powodu nie wykazania interesu publicznego; umorzenia postępowania, jeżeli wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji stosownie do art. 14 ust. 2 ustawy. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega zaś na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno–technicznej w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia. Innymi słowy z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji, jak również mając do czynienia z informacją publiczną, zaprzecza temu w drodze czynności materialno-technicznej. W szczególności z bezczynnością mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ uchyla się od wydania decyzji, postanowienia czy też nie podejmuje innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej i wówczas skarga na bezczynność ma na celu zlikwidowanie takiego stanu (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Rz 46/11 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Analizując treść korespondencji Zarządu ze skarżącym uznać należy, że pismem (czynność materialno-techniczna) poinformowano stronę o prywatności sponsorów i zawieranych przez nich umów. W ocenie sądu taka informacja w istocie spełnia wymóg poinformowania, że żądanie nie dotyczy informacji publicznej, co spełnia wymóg załatwienia wniosku w kontekście oceny bezczynności. Sąd uznał jednocześnie, że informacje dotyczące podmiotów prywatnych, przedsiębiorców, którzy użyczyli WOPR w T. swój sprzęt motorowodny, czy też dane z umów przez nich zawieranych nie należą do kategorii, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2f ustawy, co omówiono wyżej, ani też wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 5d ustawy stanowiącym, iż udostępnieniu podlega informacja, w szczególności o majątku publicznym, w tym majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. Konsekwentnie uznać więc należało, że skoro strona domagała się udostępnienia danych nie należących do kategorii informacji publicznej, to fakt pisemnego poinformowania o tym eliminuje bezczynność organu. Mając na uwadze powyższe w pkt 3 sentencji wyroku sąd orzekł zgodnie z art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie. W pkt 4 sentencji wyroku sąd rozstrzygnął o kosztach postępowania, mając na uwadze brzmienie przepisu art. 200 p.p.s.a. a.tp.