II SAB/Łd 60/13

Dnia 9 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda –Lenczewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2013 roku sprawy ze skargi E. Ł. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2) zasądzić od Starosty [...] na rzecz E. Ł. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS E.Ł. pismem z dnia 24 kwietnia 2013r. zaskarżyła do sądu administracyjnego bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż wnioskiem z dnia 4 kwietnia 2013r. (data wpływu do organu), na podstawie art. 2 i 10 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm., powoływana także jako ustawa bądź u.d.i.p.), zwróciła się do Starosty [...] o udostępnienie jej informacji publicznej na temat obecności symboli religijnych w pomieszczeniach zarządzanych przez władze powiatu [...], reguł prawnych ich umieszczania, usuwania, poszanowania, relacji do symboli państwowych i innych znaków religijnych, jak również ewentualnych prac legislacyjnych związanych z tym tematem. Wobec nieudzielenia przez organ odpowiedzi na ww. wniosek w terminie 14 dni od jego doręczenia skarżąca skierowała do Sądu przedmiotową skargę, wnosząc o zobowiązanie organu do rozpoznania jej wniosku z dnia 4 kwietnia 2013r. w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku, a także o wymierzenie organowi grzywny na wypadek nieprzekazania Sądowi skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy w terminie 15 dni od jej doręczenia. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o odrzucenie skargi albo o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż na skutek niedopatrzenia nie została udzielona skarżącej odpowiedź na jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Jednakże niezwłocznie po otrzymaniu skargi organ w dniu 30 kwietnia 2013r. przesłał skarżącej odpowiedź na jej wniosek z dnia 4 kwietnia 2013r. wraz z przeprosinami z tytułu opóźnienia. W treści pisma z dnia 30 kwietnia 2013r. organ wskazał, iż sprawa obecności symboli religijnych w pomieszczeniach zarządzanych przez władze powiatu [...] nie jest uregulowana w aktach prawnych organu. Ponadto nie trwają prace legislacyjne mające na celu regulację umieszczania, usuwania i poszanowania symboli religijnych. W związku z powyższym w ocenie organu postępowanie stało się bezprzedmiotowe i winno zostać umorzone. Pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia 3 lipca 2013 roku popierając skargę przyznał fakt otrzymania żądanej informacji, zawarł ocenę merytoryczną treści zawartych w informacji i cofnął wniosek o ukaranie organu grzywną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Nie jest trafny powodujący najdalsze skutki zarzut niepoprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które w ocenie organu byłoby warunkiem koniecznym, decydującym o dopuszczalności skargi. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. K.p.a. nie ma bowiem zastosowania do udostępnienia informacji publicznej, ponieważ ustawa zawiera odesłanie do stosowania tego Kodeksu jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji, nie zaś do czynności materialnotechnicznej polegającej na jej udzieleniu. Wykładnia językowa art. 52 § 3 p.p.s.a. (który określa warunki dopuszczalności wniesienia skargi) upoważnia do stwierdzenia, że przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, a nie skarg na bezczynność w zakresie takich aktów i czynności. W sytuacji, gdy ustawodawca uzależnia zaskarżenie bezczynności od wniesienia środka zaskarżenia, czyni to w sposób wyraźny, np. art. 37 kpa, art. 101a ust. 1 w związku z art. 101 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. nr 142, poz. 1591 ze zm.). Co zaś się tyczy bezczynności dotyczącej wniosku o udostępnienie informacji publicznej, przepisu takiego brak (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 1/06). Powyższe przesądza o dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie. Istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 P.p.s.a.). Oznacza to, iż postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu ograniczone jest do badania przez Sąd, czy organ miał wynikający z prawa obowiązek udostępnienia informacji publicznej i czy dokonał tego w terminie określonym w art. 13 ustawy z dnia 6 września 2011r. o udostępnieniu informacji publicznej. Konieczne jest także ustalenie, czy po wytoczeniu skargi nie zaszły przesłanki obligujące do umorzenia postępowania sądowego stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe i przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt I OPS 6/08, publ. ONSAiWSA 2009/4/63, postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2010r., sygn. akt I OSK 646/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, jak wynika bowiem z akt sprawy, okolicznością niekwestionowaną przez stronę skarżącą jest, iż na jej wniosek z dnia 4 kwietnia 2013r. Starosta [...] udzielił odpowiedzi pismem z dnia 30 kwietnia 2013r. Wprawdzie słusznie wskazuje skarżąca, iż termin do udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wynikający z ustawy o dostępie do informacji publicznej upłynął przed złożeniem skargi i jej wpływem do organu, jednakże sądy administracyjne orzekają biorąc pod uwagę stan faktyczny w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi. Bezsprzecznie, w takiej sytuacji, zobowiązanie organu do podjęcia określonych czynności, do udzielenia żądanej przez stronę skarżącą informacji publicznej byłoby bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji. Jednocześnie w ocenie Sądu brak podstaw w realiach niniejszej sprawy, aby w trybie art. 149 p.p.s.a. orzec, iż w bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ, uchybiając terminowi ustanowionemu w art. 13 u.d.i.p., przeprosił wnioskodawczynię za opóźnienie, nie przekroczył terminu jednomiesięcznego, zatem nie było to przekroczenie znaczące. Na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a., stosowanego per analogiam, zasądzono na rzecz strony skarżącej zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania, w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu kosztom zastępstwa procesowego. m.ch.