II SAB/Łd 96/18

Dnia 6 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 roku sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Burmistrza K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. odmawia przyznania radcy prawnemu M. W., prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ulicy [...], wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. a.bł. A. S. zaskarżył do sądu administracyjnego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wyjaśnił, że pismem z 15 maja 2018 r. zwrócił się do Burmistrza K. o udostępnienie informacji publicznej, polegającej na wskazaniu: "a) kto i o jakim wykształceniu w okresie od 1 sierpnia 2017r. do dnia udzielenia odpowiedzi na wniosek został zatrudniony przez Urząd Miejski w K. na podstawie umowy o pracę w ramach robót publicznych, b) na jaki okres czasu, od ...do..., była lub jest zawarta umowa o pracę, c) w jakiej jednostce organizacyjnej Gminy praca była lub jest wykonywana, d) jaki był/jest rodzaj umówionej pracy" /pisownia oryginalna/. Jak wskazał, do dnia złożenia skargi, tj. do 6 czerwca 2018 r. organ nie udostępnił informacji publicznej i nie wydał też decyzji odmawiającej udostępnienia wnioskowanej informacji. Organ doręczył mu natomiast pismo, z dnia 25 maja 2018r., wzywające do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w żądaniu udostępnienia informacji, w związku z uznaniem jej za informację przetworzoną w terminie 14 dni. W ocenie A. S., bezspornie organ pozostaje w bezczynności i przewlekle prowadzi postępowanie. Zdaniem skarżącego, nie podlega dyskusji, że Burmistrz K. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330) – w skrócie: "u.d.i.p.". Bezspornym jest również, że żądana w niniejszej sprawie informacja ma charakter informacji publicznej w świetle przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., co zresztą wynika ze stanowiska organu który, wywodzi, że jest to informacja publiczna przetworzona. Istotą sprawy jest zatem ustalenie konsekwencji związanych ze stwierdzeniem, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, a więc ustalenie czy w tej sytuacji Burmistrz K. był zobowiązany do podjęcia określonych działań przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Dalej skarżący zaznaczył, że organ aż do momentu wniesienia skargi nie wydał decyzji, odmawiającej udostępnienia wnioskowanej informacji, co jest równoznaczne z pozostawianiem przez organ w stanie bezczynności. Samo stwierdzenie, że wnioskowana informacja publiczna stanowi informację przetworzoną, jeżeli nie towarzyszy jej podjęcie stosownego aktu przewidzianego w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie usuwa bowiem stanu bezczynności organu. Odmowa udzielenia informacji przetworzonej musi nastąpić w formie decyzji administracyjnej, na którą służy skarga do sądu administracyjnego. Bezczynność organu zachodzi nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku. Stąd uznanie organu, że informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej, a wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego w jej żądaniu, skutkować powinno decyzją o odmowie jej udostępnienia. Zdaniem skarżącego w realiach niniejszej sprawy zachowanie, bezczynność organu ma charakter świadomego, celowego, rażącego naruszania prawa. Stanowi bowiem rażące naruszenie podmiotowego konstytucyjnego prawa skarżącego do uzyskiwania informacji publicznej – art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, czego konsekwencją jest powinność poniesienia przez organ wszystkich tego następstw. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i zobowiązanie organu do wydania decyzji lub udzielenia/udostępnienia żądanych informacji, a ponadto o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Skarżący wniósł również o stwierdzenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ ma charakter świadomy, celowy, ma charakter rażącego naruszania prawa, a także o zawiadomienie, w trybie art. 155 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – zwanej dalej: "p.p.s.a" – właściwych organów o istotnych naruszeniach prawa przez organ i okolicznościach mających wpływ na ich powstanie. W odpowiedzi na skargę Burmistrz K. podniósł, że nie dopuścił się bezczynności, ponieważ nie przekroczył terminów wskazanych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wyjaśnił, że skarżący 15 maja 2018 r. złożył do Urzędu Miejskiego w K. wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Urząd Miejski w K., po przeanalizowaniu przedmiotu wniosku uznał, że wymagany przez A. S. zakres informacji mieści się w katalogu tzw. informacji przetworzonej, o czym poinformował skarżącego w piśmie z 25 maja 2018 r., znak [...], w którym szczegółowo uzasadniono zajęte stanowisko w sprawie zdefiniowania żądanej informacji publicznej jako informacji przetworzonej poprzez wskazanie wnioskodawcy przepisów prawa w tym zakresie, ustalonego stanowiska judykatury oraz wyjaśnienia konieczności podjęcia działań w celu utworzenia jakościowo nowej informacji (a więc informacji przetworzonej), nieistniejącej w chwili skierowania wniosku w takim kształcie i w takiej postaci, jakiej oczekuje wnioskodawca. Wyjaśniono również wnioskodawcy, że przygotowanie żądanego wykazu zgodnie z wytycznymi wniosku wymaga najpierw dokonania przeglądu i analizy znacznej ilości dokumentów, składanych przy zatrudnieniu oraz zawartych umów o pracę, a następnie na tej podstawie sporządzenia informacji w zakresie określonym we wniosku. Poinformowano także wnioskodawcę, że gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności, uzyskanie tego typu informacji możliwe jest w zakresie, w jakim jest to szczególnie uzasadnione ze względu na interes publiczny. Za taką oceną przemawia także ugruntowane orzecznictwo sądowe. W związku z powyższym, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Urząd Miejski w K. we wspomnianym piśmie z 25 maja 2018 r., znak:[...], wezwał A. S. do uzupełnienia wniosku i wskazania w terminie 14 dni od otrzymania pisma szczególnie istotnego interesu publicznego, z którym związany jest wniosek. 10 czerwca 2018 r. skarżący złożył pismo, w którym napisał o rzekomym nepotyzmie, kumoterstwie, sitwiarstwie, kolesiostwie i o dyskryminacji jego osoby, co miałoby uzasadniać udostępnienie mu wnioskowanej informacji publicznej oraz że nie zgadza się ze stanowiskiem Burmistrza wyrażonym w ww. piśmie. Organ, mając na uwadze treść pisma skarżącego z 10 czerwca 2018 r. uznał, że skarżący nie wykazał szczególnej istotności dla interesu publicznego, dlatego [...] r. została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie żądanym przez A. S. Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że nie można zarzucić Burmistrzowi K. bezczynności i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z 9 października 2018 r. skarżący wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżone decyzje Burmistrza Gminy K. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Zatem bezspornym i bezdyskusyjnym jest to, że Burmistrz K. nie wydał decyzji. Pismem z dnia 7 sierpnia 2018r., wyznaczony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu oświadczył, że popiera skargę i wnosi o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Na rozprawie 22 listopada 2018r., na której nie stawił się pełnomocnik skarżącego, wyznaczony z urzędu, pełnomocnik organu podniósł, iż decyzja kasacyjna SKO wydana została w dniu [...] r. i wraz z aktami sprawy wpłynęła do organu w dniu 1 sierpnia 2018 r. [...] r. została wydana kolejna decyzja Burmistrza Miasta K. "o udostępnieniu informacji publicznej oraz częściowej odmowie jej udostępnienia" w zakresie obejmującej imiona i nazwiska osób fizycznych, których dotyczyło żądanie udostępnienia informacji. Skarżący podniósł, że decyzja z [...] r. została przez niego zaskarżona i wedle jego wiedzy odwołanie od wskazanej decyzji nie zostało jeszcze rozpatrzone przez SKO. Pismem z dnia 4 grudnia 2018r. organ przekazał do sądu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r., nr [...], oraz decyzję Burmistrza K. z [...] r., nr [...]. Z treści uzasadnień decyzji wynika, iż żądana przez skarżącego informacja publiczna została mu udostępniona pismem z dnia 14 września 2018r. z wyjątkiem imion i nazwisk osób nie pełniących funkcji publicznych, które nie zrzekły się przysługującego im prawa do ochrony prywatności, w stosunku do których organ w dniu [...] r. wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Decyzja wspomniana utrzymana została w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasadna jest w jedynie w części, obejmującej stwierdzenie bezczynności Burmistrza K. w okresie od 1 sierpnia 2018r. do dnia 19 września 2018r. W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, iż stosownie do art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 tejże ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Nie można zatem mieć wątpliwości co do kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Generalizując należy wskazać, iż z bezczynnością organu administracji publicznej będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Przewlekłość postępowania cechuje zaś takie działania organu, które mają charakter pozorny, podejmowane są w odległych odstępach czasu i nie prowadzą do załatwienia sprawy. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność lub przewlekłość organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie określonego aktu lub podjęcie czynności. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej statuuje w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02, za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002r., s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym. Przepis art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zawiera natomiast katalog podmiotów, zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, który również jest katalogiem otwartym poprzez użycie zwrotu "w szczególności". Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej. W pojęciu tym mieszczą się m.in. organy samorządu gminnego, których zakres kompetencji regulują przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.) – w skrócie: "u.s.g.". W świetle powyższego, w rozpoznawanej sprawie, poza sporem pozostaje zarówno, że żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 3 u.d.i.p., jak też, że Burmistrz K. jest podmiotem obowiązanym do jej udostępnienia (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) Zasadniczo udostępnienie informacji następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust 1 u.d.i.p.). Jeżeli jednak informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Jeżeli natomiast udostępnienie informacji wiąże się z poniesieniem dodatkowych kosztów przez podmiot wnioskujący, organ powiadamia o tym tenże podmiot w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Udostępnienie informacji następuje wówczas w terminie 14 dni od powiadomienia, chyba że wnioskodawca dokona w tym okresie zmiany wniosku lub wycofa wniosek (art. 15 ust.2) Analiza akt sprawy wskazuje, iż skarżącego w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku poinformowano, iż żądana przezeń informacja ma, zdaniem organu, charakter informacji przetworzonej, zobowiązując go do wykazania szczególnego interesu publicznego w żądaniu jej udostępnienia w terminie 14 dni. W piśmie z dnia 10 czerwca 2018r. A. S. stanowisko to zakwestionował, zaś Burmistrz K. w dniu [...] r. wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Abstrahując od oceny charakteru żądanej przez skarżącego informacji publicznej, która to ocena dokonywana jest na gruncie oceny zgodności z prawem wydanej na podstawie art. 16 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2018r., sygn.akt II OSK 101/2018, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 2493991), wskazać należy, iż okoliczność, że uznanie informacji za przetworzoną (nawet błędnie) uruchamia postępowanie, polegające na ustaleniu czy wnioskodawca spełnia przesłankę wskazaną w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., warunkującą uzyskanie takiej informacji. W takiej sytuacji najbardziej odległym terminem, w jakim powinno nastąpić udzielenie informacji, bądź wydanie decyzji odmownej jest termin 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku., o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2017r., sygn.akt I OSK 1419/15 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2018r., sygn.akt IV SA/Wr 366/17, w Białymstoku z dnia 29 września 2016r., sygn.akt II SAB/Bk 21/16, w Szczecinie z dnia 10 stycznia 2013r., sygn.akt II SAB/Sz 51/12, w Warszawie z dnia 11 stycznia 2012r., sygn.akt VIII SA/Wa 1072/11, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://nsa.gov.pl). W kontrolowanej sprawie wniosek o udostępnienie informacji wpłynął do organu w dniu 15 maja 2018r., zaś decyzja o odmowie udostępnienia żądanej informacji wydana została w dniu [...]r., zatem przed upływem terminu, wskazanego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., przy czym o przyjętej przez organ kwalifikacji wniosku oraz potrzebie wykazania szczególnego interesu publicznego skarżący poinformowany został w piśmie z dnia 25 maja 2018r. Wniesienie skargi w dniu 6 czerwca 2018r. traktować należy zatem jako przedwczesne i do tej daty nieuzasadnione tak w zakresie bezczynności jak i przewlekłości postępowania. Organ zakończył bowiem procesowanie w sprawie w ustawowym terminie 2 miesięcy, zaś podejmowane przezeń czynności miały charakter niezwłoczny, terminowy, nie sposób też przypisać im cech pozorności. Osobną kwestię stanowi natomiast zagadnienie załatwienia wniosku skarżącego przez Burmistrza K. w okresie do dnia 1 sierpnia 2018r. (data wpływu do organu akt sprawy wraz z kasacyjną decyzją Kolegium z dnia [...] r.) do dnia 14 września 2018r. (data udostępnienia informacji za wyjątkiem danych osobowych osób zatrudnionych w urzędzie na podstawie umowy o pracę w ramach robót publicznych, poczynając od dnia 1 sierpnia 2017r.). Przy ocenie skargi na bezczynność decydujący jest bowiem stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd a granicę czasową w tym względzie stanowi moment wyrokowania. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2018r., sgn.akt I FSK 105/17 oraz z dnia 19 kwietnia 2018r., sygn.akt II OSK 101/18 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) Analiza nadesłanych do kontroli i udostępnionych w toku postępowania akt prowadzi do wniosku, iż brak było jakiegokolwiek powodu, który uzasadniałby udostępnienie żądanych informacji (z pominięciem imion i nazwisk osób, które od 1 sierpnia 2017r. zostały zatrudnione przez Urząd Miejski w K. na podstawie umowy o pracę w ramach robót publicznych) dopiero w dniu 14 września 2018r. tj. blisko 1,5 miesiąca po otrzymaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wraz z aktami sprawy. O ile bowiem można zgodzić się ze stanowiskiem, że konieczność uzyskania oświadczeń osób, nie pełniących funkcji publicznych stanowić mogła podstawę do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji w odniesieniu do tych osób dopiero w dniu 19 września 2018r. (zwłaszcza, że ostatnie dwie osoby, stanowisko w tym zakresie wyraziły dopiero w dniu 18 września 2018r.), o tyle brak było przeszkód, by w pozostałym zakresie informacja ta udzielona została niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia wpływu akt, stosując się do wymogów, określonych w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Uchybienie wspomnianemu terminowi stanowi natomiast podstawę do wniosku, iż w okresie od dnia 15 sierpnia 2018r. (upływ ustawowego terminu do załatwienia wniosku) do 13 września 2018r. organ pozostawał w bezczynności w przedmiocie załatwienia wniosku skarżącego w takim zakresie, w jakim żądana informacja mogła być udostępniona (i faktycznie została udostępniona w dniu 14 września 2018r.). Bezczynność ta nie miała natomiast charakteru rażącego naruszenia prawa, bowiem opóźnienie nie było znaczne, zaś działania podejmowane przez organ, zmierzające do uzyskania oświadczeń zatrudnionych pracowników, wskazują na prowadzenie postępowania, nie zaś proste zignorowanie wniosku. Organ nie prowadził natomiast postępowania przewlekle, gdyż żadne z podejmowanych przezeń działań nie nosiło charakteru pozornego i zbędnego dla postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 149 § 1 a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, nie mającej jednak charakteru rażącego naruszenia prawa; po myśli art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzono natomiast postępowanie w zakresie załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, bowiem wniosek ten w dacie wyrokowania została już załatwiony; na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę w pozostałej części co obejmowało żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania oraz bezczynności w okresie innym niż wskazany powyżej oraz przyznania sumy pieniężnej w oparciu o treść art. 149 § 2 p.p.s.a., nie znajdując ku temu podstaw faktycznych. Instytucja przyznania sumy pieniężnej ma bowiem rekompensować stronie negatywne skutki związane z bezczynnością i tym samym poza odnoszącą się do organów funkcją represyjną i prewencyjną - mieć też znaczenie kompensacyjne. Inaczej mówiąc, ma na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką poniosła strona wskutek nieterminowego załatwienia sprawy. W przedmiotowej sprawie z uwagi na istniejący pomiędzy stronami spór co do charakteru i zakresu wniosku, toczące się liczne postępowania, stanowiące wyraz istniejącego konfliktu, brak było podstaw do twierdzenia, iż krótkotrwała bezczynność w zakresie załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, stanowi dla skarżącego dolegliwość, wymagającą zadośćuczynienia w postaci sumy pieniężnej. Na podstawie art. 250 § 2 p.p.s.a. odmówiono natomiast wyznaczonemu dla skarżącego radcy prawnemu z urzędu przyznania wynagrodzenia, bowiem poza pobraniem przezeń, bez opłat, kopii akt sprawy, złożeniem pisma zawierającego jednozdaniowe oświadczenie o poparciu skargi, sporządzonej przez A. S. osobiście oraz żądaniem przyznania wynagrodzenia, nie podjął on żadnej czynności w sprawie, w tym w szczególności, nie stawił się na wyznaczoną rozprawę. Oznacza to, iż w istocie nie świadczył on w niniejszym postępowaniu pomocy prawnej w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1870), przez co brak było podstaw do przyznania żądanego wynagrodzenia. Uprawnienie do obniżenia wynagrodzenia, o którym mowa w art. 250 § 2 p.p.s.a. oznacza także możliwość odmowy jego przyznania, w sytuacji, gdy działania wyznaczonego pełnomocnika z urzędu nie mają charakteru "pomocy prawnej". (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2015r., sygn.akt I GSK 2012/13, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014r., sygn.akt I FZ 321/14 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). A.B.