II SO/Łd 5/24

Dnia 13 listopada 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2024 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. B. o wymierzenie Kołu Łowieckiemu nr 13 "Resursa" w Łodzi grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność w sprawie wydania protokołu ostatecznego szacowania szkody p o s t a n a w i a: wymierzyć Kołu Łowieckiemu nr 13 "Resursa" w Łodzi grzywnę w wysokości 200 zł (dwieście złotych). ał W. B., pismem z 22 lipca 2024 r. wniósł, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – p.p.s.a.) o wymierzenie Kołu Łowieckiemu nr 13 "Resursa" w Łodzi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wyjaśnił, że za pośrednictwem strony przeciwnej wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Koła Łowieckiego nr 13 "Resursa". Strona przeciwna odebrała skargę w 29 maja 2024 r., mimo to wymieniony, w art. 54 § 2 p.p.s.a. termin minął bezskutecznie i strona przeciwna nie wypełniła obowiązku przekazania skargi do sądu. W odpowiedzi na wniosek Koło Łowieckie nr 13 "Resursa" w Łodzi wniosło o jego oddalenie, informując, że koła łowieckie nie są organami administracji w rozumieniu p.p.s.a. Z powyższych względów nie mają do nich zastosowania przepisy prawa powołane przez skarżącego. Wszelkie dokumenty sporządzane przez koła łowieckie nie mają charakteru decyzji administracyjnych. Z tych względów, Koło nie podjęło żadnych czynności w związku z doręczoną skargą, bo przekracza to uprawnienia Koła Łowieckiego wynikające z ustawy z dnia z dnia 13 października 1995 r. Prawo Łowieckie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek jest zasadny. W myśl art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, przy czym organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przepis ten statuuje bezwzględny obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Organ ten musi więc przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na tę skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Zatem wyłącznymi przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia grzywny organowi jest wniosek o wymierzenie grzywny oraz stwierdzenie niezastosowania się do obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a., bez względu na przyczyny nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie. Powody nieprzekazania skargi w terminie mogą mieć ewentualnie wpływ na wysokość wymierzonej grzywny. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. sąd bada jedynie, czy organ bądź podmiot, do którego skarga została skierowana wykonał obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przekazanie sądowi administracyjnemu skargi jest bezwzględne i obligatoryjne. Już tylko samo złożenie skargi stanowi żądanie strony nadania skardze określonego biegu i obliguje podmiot, do którego skarga ta została skierowana, do uczynienia zadość temu żądaniu. Nie jest on uprawniony do dokonywania ocen dopuszczalności skargi i żądania jej przekazania, a także zasadności skargi. Dokonuje jej bowiem każdorazowo wojewódzki sąd administracyjny, który na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., może odrzucić skargę, co podlega dalszej ewentualnej kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyjaśnić również należy, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny, wymieniony w art. 55 § 1 zd. 1 p.p.s.a., jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie w rozumieniu art. 63 p.p.s.a., od którego na podstawie art. 230 § 1 i 2 pobiera się wpis sądowy (zob. uchwała NSA z 7 kwietnia 2008 r., II FPS 1/08). Skoro postępowanie z wniosku o wymierzenie organowi grzywny (55 § 1 p.p.s.a.) jest prowadzone w odrębnej sprawie sądowoadministracyjnej, niż sprawa sądowoadministracyjna zainicjowana wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, to w postępowaniu z wniosku o wymierzenie organowi grzywny sąd nie jest uprawniony do ustalania, czy skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna. Bez znaczenia pozostają więc zawarte w odpowiedzi na wniosek wywody dotyczące, tego, że Koło Łowieckie nie jest organem administracji publicznej. Podkreślić należy, że organ (podmiot), do którego złożono skargę na bezczynność jest stroną postępowania sądowego. Natomiast kwestię, czy organ ten jest podmiotem (organem w znaczeniu funkcjonalnym) obowiązanym w rozumieniu przepisów prawa do wydania decyzji administracyjnej w sprawie zainicjowanej wnioskiem/pismem strony, z uwagi na przedmiot postępowania z wniosku o ukaranie karą grzywny na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a., można rozstrzygnąć dopiero podczas rozpatrywania skargi wniesionej w sprawie. Takiej oceny nie może dokonywać podmiot, do którego skarga jest kierowana, lecz może uczynić to wyłącznie sąd (por. postanowienia NSA: z 21 lutego 2019 r., I OZ 105/19; z 13 lipca 2023 r., III OZ 325/23). Wskazać także należy, że w dniu 16 kwietnia 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę sygn. akt III OPS 1/23, w której stwierdzone zostało, że: dopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., w sytuacji, gdy skarga, która nie została przekazana przez ten organ do sądu administracyjnego. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia grzywny ma na celu przymuszenie organu do nadesłania sądowi skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w określonym terminie. Dopiero wymuszenie tego obowiązku daje podstawę do rozpoznania sprawy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie dopuszczalności skargi, jakkolwiek o charakterze formalnym, to jednak kończy postępowanie sądowoadministracyjne. Nie byłoby to możliwe, gdyby organ nie wypełnił swoich obowiązków z art. 54 § 1 p.p.s.a. Tym samym w ocenie sądu argumenty organu dotyczące oddalenia wniosku o wymierzenie grzywny nie mogą odnieść skutku. W realiach niniejszej sprawy organ nie zakwestionował otrzymania skargi, a tym samym zobowiązany był do jej przekazania do sądu w terminie 30 dni od jej otrzymania wraz z odpowiedzią i aktami administracyjnymi, czego nie uczynił. Uznać zatem należy, że organ nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. Wymierzając grzywnę za niedopełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy, sąd wziął pod uwagę, iż ustawodawca pozostawił swobodę w decyzji co do wymiaru jej wysokości, tj. określił jedynie górną granicę jej wysokości. Sąd uznał, że wymierzona grzywna w wysokości 200 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego, a zarazem uczyni zadość funkcji prewencyjnej. Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko funkcja dyscyplinująca (mająca na celu doprowadzenie do wykonania przez organ administracji ciążącego na nim obowiązku procesowego), ale również funkcja represyjna. Ta druga służy ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym, grzywna pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ administracji, jak i przez inne organy administracji. W wymiarze indywidualnym ukarany organ administracji będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. postanowienie NSA z 11 maja 2012 r., I OZ 328/12). Nie można pominąć okoliczności, że Koło Łowieckie nie jest organem, który docelowo wykonuje czynności z zakresu administracji publicznej, i który w związku z tym, może mieć pewne trudności w procedurze związanej z przekazywaniem skarg do sądu administracyjnego. Niemniej jednak nie może to usprawiedliwiać samego przewinienia. Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. W przedmiotowym wniosku, nie zawarto żądania o zwrot kosztów postępowania. Taki wniosek zawarty jest jedynie w skardze, która po jej przeslaniu do sądu zostanie rozpoznana w odrębnym postępowaniu. W sprawie nie mógł ponadto znaleźć zastosowania art. 210 § 2 p.p.s.a., ponieważ skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. P.K.