III SA/Łd 1000/11

Dnia 17 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant ref. staż. Bartosz Adamus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 roku sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] oraz decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. III SA/Łd 1000/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 roku Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr: [...] z dnia [...], nałożył na P. K. karę pieniężną w wysokości 9.300,00 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż w dniu [...] w miejscowości Z. zatrzymano do kontroli pojazd marki Renault o nr rej. [...] wraz z naczepą marki S. o nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 t. Pojazdem kierował P. K., który jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A" wykonywał przewóz drogowy "na pusto". Organ podniósł, iż przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...], w którym wskazano, że w chwili zatrzymania pojazdu obowiązywał zakaz ruchu na drogach pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton (art. 92 ust 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym, lp. 13.2 załącznika do ww. ustawy – kara pieniężna w wysokości 1.000,00zł), ponadto stwierdzono nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego - wykresówka zapisywana była za długo (art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, lp. 11.2 ust. 2 załącznika do ww. ustawy – kara pieniężna w wysokości 200,00zł), skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego (art. 92 ust. 1 pkt 8, ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, lp. 10.2 lit. a załącznika do ww. ustawy – kara pieniężna w wysokości 100,00zł) oraz wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji (art. 92 ust. 1, ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, lp. 1.2 załącznika do ww. ustawy – kara pieniężna w wysokości 8.000,00zł). Decyzję powyższą doręczno stronie w dniu [...], a następnie w dniu [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego skierował pismo do Starostwa Powiatowego w Ł. z zapytaniem czy pojazd marki Renault o nr rej. [...] został zgłoszony do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, udzielonej przedsiębiorcy P. K.. W odpowiedzi Starostwo Powiatowe w Ł. pismem z dnia [...] poinformowało, iż pojazd marki Renault o nr rej. [...] został zgłoszony do licencji nr [...] w dniu [...]. W związku z powyższym, organ I instancji w dniu [...] wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzję z dnia [...] [...] i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.300,00 złotych z tytułu wykonywania przewozu drogowego w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń ruchu określonej kategorii pojazdów, nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego oraz skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez P. K. od powyższej decyzji, Główny Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzję z dnia [...]. w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji prowadzone na podstawie art. 154 § 1 kpa. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji dopuścił się rażącego naruszenia prawa poprzez wydanie drugiej decyzji w jednej sprawie oraz pozbawienie strony prawa do uprawnień wynikających z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W dniu [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 154 § 1 k.p.a., wydał decyzje nr [...], którą uchylił w całości decyzję nr [...] z dnia [...] i ponownie nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.300,00 złotych z tytułu wykonywania przewozu drogowego w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń ruchu określonej kategorii pojazdów, nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego oraz skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego. W uzasadnieniu organ wskazał, iż strona nie skorzystała z przysługującego jej środka odwoławczego od decyzji z dnia [...], co spowodowało, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja dotknięta wadami w ustaleniach faktycznych. Dopiero bowiem po wydaniu decyzji z dnia [...], organ ustalił, iż w dniu kontroli P. K. wykonywał transport drogowy pojazdem zgłoszonym do licencji. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego podniósł, iż mając na uwadze interes społeczny, a także słuszny interes strony należało uchylić wadliwą decyzję administracyjną oraz wydać orzeczenie zgodne z poczynionymi ustaleniami faktycznymi. W odwołaniu z dnia [...] P. K. podniósł, iż w trakcie kontroli informował Inspektora, że jedzie z W. do P., gdzie zlecono mu załadunek artykułów spożywczych tj. mąki. W jego ocenie zatem, pojazd którym kierował podlegał wyłączeniom z ograniczeń w ruch, gdyż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 L i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 roku w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, ograniczeń nie stosuje się do pojazdów pustych w drodze po ładunek lub w drodze powrotnej po rozładunku szybko psujących się artykułów spożywczych. Odnośnie pozostałych uchybień stwierdzonych w trakcie kontroli, skarżący wskazał, iż są to drobne nieprawidłowości i wystarczyłoby zapewne stosowne pouczenie. Decyzją z dnia [...] [...]Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ust. 1 pkt 5, ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125 poz. 874 ze zm.), lp. 10.2 lit a, lp. 11.2 ust. 2, lp. 13.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (Dz. U. z 2007 r. Nr 147, poz. 1040), art. 8 ust. 1 - 5 i ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006 r.), art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985), utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Organ odwoławczy zważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie wykonywania przewozu drogowego w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń ruchu określonej kategorii pojazdów. Odnosząc się do zarzutów strony, organ stwierdził, iż nie mogą one stanowić podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Jak stanowi bowiem § 3 ust. 1 pkt 3 lit. 1) przepisy § 2 nie mają zastosowania do pojazdów używanych do przewozu artykułów szybko psujących się i środków spożywczych, określonych w załączniku do rozporządzenia, stanowiących znaczną cześć ładunku lub znaczną cześć dostępnej przestrzeni ładunkowej. W przedmiotowym przypadku wymieniony przepis nie ma jednakże zastosowania, gdyż skarżący wykonywał przewóz na pusto, bez ładunku. Tym samym, w ocenie [...] Inspektora Transportu Drogowego, nie może się ostać argumentacja strony, iż kontrolowany przewóz podlegał wyłączeniom. Zdaniem organu odwoławczego bezspornym jest również, iż wykresówka z dnia [...] / [...] zapisywana była za długo, powyżej okresu na jaki została przeznaczona tj. 24 godzin. Natomiast argumentacja strony, iż "zapomniała wyjąć wykresówkę", gdyż prowadzi gospodarstwo rolne i dużo obowiązków spoczywa na nim jest całkowicie bezpodstawna. W wyniku analizy wykresówki kontrolowanego kierowcy z dnia [...] stwierdzono także skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 50 minut, a kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 12 rozporządzenia WE nr 561/2006. W decyzji podkreślono ponadto, iż wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie, jest ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym, a organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie i w konsekwencji stwierdzenie naruszenia przez inspektora transportu drogowego zawsze skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości. W skardze do sądu, P. K. ponownie podkreślił, iż nie naruszył przepisu o wykonywaniu przewozu drogowego w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń ruchu określonej kategorii pojazdów, gdyż pojazd, którym kierował podlegał wyłączeniom w stosownych przepisach. Wskazał, iż nie może zgodzić się z karą w wysokości 1000zł, ponieważ przepisy wyraźnie mówią, że po rozładunku artykułów spożywczych i pod załadunek tych artykułów pojazd miał prawo jechać pusty. Natomiast, co do dwóch pozostałych uchybień zaznaczył, iż jest świadomy naruszenia przepisów dotyczących skrócenia dziennego odpoczynku i wykresówki, która była zapisywana przez zbyt długi okres. W odpowiedzi na skargę [...] Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, iż postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z regułami procedury administracyjnej, tym samym nie sposób uznać, że doszło do złamania zasad obowiązujących organy administracji publicznej w zakresie procedowania. Zdaniem organu, dogłębna analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie nie daje podstawy do zastosowania przesłanek ekskulpujących skarżącego od odpowiedzialności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta polega na badaniu zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd bierze przy tym pod uwagę czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły przepisów prawa procesowego i prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, stosownie do treści art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga okazała się zasadna, chociaż nie w całości z powodów w niej wskazanych. W ocenie Sądu, [...] Inspektor Transportu Drogowego oraz [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dopuścili się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które to uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 154 § 1 i 2 kpa, w myśl którego decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zaznaczyć należy, że przepis ten pozwala na uchylenie bądź zmianę decyzji ostatecznej i stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych uregulowanej w art. 16 kpa; nie służy natomiast sanowaniu decyzji dotkniętych rażącymi wadami, które winny być usuwane w innymi trybie nadzwyczajnym, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji bądź wznowienia postępowania. W doktrynie i orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że postępowanie w sprawie zmiany decyzji w trybie art. 154 kpa. dotyczy zarówno decyzji prawidłowych, jak i wadliwych, oraz dotkniętych innymi wadami niż wady kwalifikowane - to znaczy takie, które dają podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji lub wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007 r, II OSK 553/06, Lex nr 348253). W toku postępowania prowadzonego w trybie art. 154 kpa, które jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, właściwy organ nie ma uprawnienia do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, ale do zweryfikowania wydanej już decyzji ostatecznej tylko z jednego punktu widzenia, tj. czy za jej zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony i czy ewentualnemu uchyleniu bądź zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 lipca 2008r., sygn. akt VII SA/Wa 516/08, Lex nr 518511; wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2008r., sygn. akt II SA/Wa 522/08, Lex nr 505863; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 lutego 2009r, sygn. akt l Sa/Sz 524/08, Lex nr 481508). Jednocześnie nie ma znaczenia dla dokonywania zmiany decyzji ostatecznej w tym trybie, czy decyzja ta jest zgodna z prawem, czy też została wydana z naruszeniem prawa. Badanie interesu publicznego i ważnego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości decyzji ostatecznej. W przeciwnym razie postępowanie w trybie art. 154 kpa. stawałoby się konkurencyjne dla “zwykłego" postępowania i byłoby w istocie niedopuszczalnym rozpoznaniem sprawy w trzeciej instancji, a taka sytuacja musiałaby być zakwalifikowana jako naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 16 kpa. Decyzja wydawana na podstawie art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest decyzją uznaniową, co wynika z zawartego w treści przepisu sformułowania “może" i nakłada na organ administracji obowiązek szczególnie wnikliwego rozważenia przesłanek zawartych w tym przepisie. W rozpoznawanej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...], działając na podstawie art. 154 § 1 kpa., uchylił z urzędu własną decyzję ostateczną Nr [...] z dnia [...] nakładającą na P. K. karę pieniężną w wysokości 9.300,00zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i orzekł o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 1.300,00zł. W uzasadnieniu podkreślił przy tym, iż skarżący nie skorzystał z przysługującego mu środka odwoławczego od decyzji z dnia [...], co spowodowało, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja dotknięta wadami w ustaleniach faktycznych - dopiero bowiem po wydaniu decyzji z dnia [...], organ ustalił, iż w dniu kontroli P. K. wykonywał transport drogowy pojazdem zgłoszonym do licencji. Dokonując oceny powyższej decyzji stwierdzić należy, iż organ dokonał nieprawidłowego wyboru trybu wzruszenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...]. Jak wynika bowiem wprost z brzmienia art. 154 § 1 kpa., przepis ten daje organowi możliwość uchylenia decyzji ostatecznej na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa. Trzeba podkreślić, na co zwrócił również uwagę [...] Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę, że w doktrynie i w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż pojęcie "nabycia prawa" należy w tym wypadku rozumieć szeroko. Przyjmuje się wręcz, że każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona "nabywa prawo" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 1985 r., sygn. akt III SA 1003/85, OSPiKA 1987, nr 7-8, poz. 163 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2002 r., sygn. akt II SA/Kr 50/99, niepubl.). Do decyzji ostatecznych, o których mowa w art. 154 § 1 kpa. nie należą zatem decyzje nakładające na stronę obowiązek, gdyż nawet te decyzje są decyzjami na mocy których adresat tej decyzji nabył prawo do wykonania wyłącznie tych obowiązków wskazanych w decyzji, a nie innych. Ustanowienie przez organ administracji państwowej nowego obowiązku kolejną decyzją w sprawie, zmienia sytuację prawną strony i jeżeli pierwsza jest ostateczna, ustanowienia tego nowego obowiązku może nastąpić wyłącznie za zgodą strony – por. wyrok NSA z 13 grudnia 1985 r. w spr. o sygn. akt III SA 1003/85 (OSPiKA 1987, Nr 7-9, poz. 163). Mając na uwadze powyższe rozważania, należy stwierdzić, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia na P. K. kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, nie należała do kategorii decyzji "na mocy których żadna ze stron nie nabyła prawa". Strona nabyła bowiem w oparciu o tę decyzję prawo do zapłacenia kary wyłącznie w wysokości wynikającej z tej decyzji, a nie wyższej. Brak było zatem podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 154 § 1 kpa. Ponadto, organ pierwszej instancji, wskazując na działanie w trybie art. 154 § 1 kpa., w ogóle nie odniósł się do wynikających z treści tego przepisu przesłanek dających podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej, czyli "interesu społecznego" i "słusznego interesu strony". Okoliczności te całkowicie zostały również pominięte przez [...] Inspektora Transportu Drogowego. Organy obu instancji skupiły się na merytorycznym rozpoznaniu sprawy i ponownej kwalifikacji nieprawidłowości stwierdzonych u skarżącego podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 2 [...], do czego nie były uprawnione działając w trybie omawianego przepisu. Jak już zaznaczono wyżej, art. 154 kpa. dawał organom jedynie podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej z uwagi na stwierdzenie występowania w sprawie słusznego interesu strony, przy jednoczesnym braku kolizji tego interesu z interesem społecznym, a nie do merytorycznej weryfikacji tej decyzji z uwagi na dostrzeżone później uchybienia w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Zatem, nawet gdyby przyjąć, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...] mieści się w dyspozycji art. 154 § 1 kpa., to i tak zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego z uwagi na wykroczenie przez organy obu instancji poza ramy postępowania przewidzianego w tym przepisie i nieprzeanalizowanie przesłanek wskazanych w art. 154 kpa., warunkujących możliwość zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej. Podkreślić należy, iż przyczyna uchylenia decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], na którą powoływały się organy administracji w niniejszym postępowaniu tj. wady w ustaleniach faktycznych poprzedzających wydanie tej decyzji polegające na uzyskaniu już po wydaniu rozstrzygnięcia informacji o istotnej okoliczności mającej wpływ na wysokość wymierzonej skarżącemu kary, winna w ocenie sądu stanowić przesłankę do wznowienia z urzędu postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Przepis ten stanowi bowiem, że wznawia się postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 154 § 1 i 2 k.p.a., mającego istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Z uwagi na możliwości, jakie daje sądowi administracyjnemu powołany wcześniej art. 135 p.p.s.a., skład orzekający w niniejszej sprawie zdecydował również o uchyleniu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego Nr [...] z dnia [...], uznając, że jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. W przypadku tej decyzji Sąd stwierdził bowiem naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien po raz kolejny ocenić materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, z uwzględnieniem dokumentów, które wpłynęły do organu po dniu [...], potwierdzających fakt kierowania w dniu [...] przez P. K. pojazdem zgłoszonym do licencji. Nadto, organ winien również wyczerpująco odnieść się do zarzutu podnoszonego przez stronę w toku postępowania, iż mimo kierowania pustym pojazdem nie obowiązywały go zakazy i ograniczenia w ruchu drogowym z uwagi na treść § 3 ust. 1 pkt 3 lit. l) w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 roku w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (Dz. U. Nr 147, poz. 1040 ze zm.), z których wynika, że ograniczeń nie stosuje się do pojazdów pustych w drodze po ładunek lub w drodze powrotnej po rozładunku artykułów szybko psujących się i artykułów spożywczych. Skarżący załączył do akt sprawy zaświadczenie z Młyna w P., potwierdzające fakt zlecenia mu załadunku mąki i dokument ten powinien podlegać ocenie organu przy dokonywaniu ustaleń na okoliczność, czy w dniu [...] pojazd strony podlegał zakazom i ograniczeniom w ruchu. b.a.