III SA/Łd 1029/17

Dnia 31 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi M. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M. C. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 1029/17 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego - po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy swoją uprzednią decyzję z [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego [...] nakładającą na M. C. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.) [dalej: ustawa o transporcie drogowym]. Z ustaleń faktycznych sprawy dokonanych przez organy wynika, że decyzją z [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M. C. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej z [...] oraz w jej uzasadnieniu wskazał dlaczego nie uchylił tej decyzji. W uzasadnieniu organ podkreślił, że postępowanie dowodowe przeprowadzone po wznowieniu postępowania wykazało brak podstaw do zmiany decyzji z [...], bowiem w dniu kontroli strona nie posiadała licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie. Organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Pismem z 23 września 2016 r. strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł. Powołując się na art. 157 § 2 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. strona stwierdziła, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Ww. decyzji zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 3, art. 5b ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1 i art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Na poparcie swojego stanowiska strona powołała się na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2013 r., sygn. II GPS 1/11. Strona podkreśliła również, że nie można traktować przewoźnika posiadającego licencję, do której nie zgłosił nowego pojazdu, w ten sam sposób, jak przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy w ogóle bez licencji. Strona wskazała również, że udzielono jej licencji na okres od 29 sierpnia 2013 r. do 31 sierpnia 2028 r. Zatem nawet gdyby przyjąć, że wniosek o wpisanie do licencji nowego pojazdu został złożony po dniu kontroli drogowej, to powinien w sprawie zostać zastosowany przepis lp. 1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i powinna zostać nałożona kara określona w tym przepisie. Zdaniem strony organ rozpatrujący sprawę nie wykazał, że w dniu kontroli wykonywała ona transport drogowy, co świadczy o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Po rozpatrzeniu wniosku strony Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego [...]. W dniu 30 maja 2017 r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją oraz wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...]. W ocenie strony decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nie została obarczona wyłącznie błędem w zakresie wykładni prawa, ponieważ została wydana po ogłoszeniu uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2013 r. sygn. II GPS 1/11, której celem było rozstrzygnięcie problemu prawnego i ujednolicenie praktyki orzeczniczej. Strona ponownie wskazała, że w stanie prawnym istniejącym w dniu kontroli, tj. 5 maja 2015 r. można było wyróżnić trzy sytuacje: wykonywanie transportu drogowego bez licencji - kara 8.000 zł, wykonywanie transportu drogowego taksówką niewpisaną do licencji - kara 2.000 zł, wykonywanie transportu drogowego taksówką niewpisaną do licencji, ale zgłoszona organowi celem zmiany (wydania nowej) licencji - brak kary. Zdaniem strony w omawianym przypadku nie doszło do błędnej wykładni przepisów, lecz do zastosowania niewłaściwej podstawy prawnej skutkującej wydaniem decyzji bez właściwej podstawy prawnej. Ponownie strona podkreśliła, że w toku postępowania błędnie ustalono stan faktyczny sprawy, bowiem organ nie wykazał, aby strona podczas kontroli wykonywała transport drogowy. Natomiast nieustalenie tej okoliczności może świadczyć o naruszeniu przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., co ma istotny wpływ na wynik sprawy, a co także należałoby kwalifikować jako rażące naruszenie procedury administracyjnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...]. Odnosząc się do kwestii zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wskazał, że o rażącym naruszeniu prawa wskazanym w tym przepisie można mówić w sytuacji naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Powyższe oznacza, że decyzja ma cechę rażącego naruszenia prawa, gdy treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, tzn. taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Ponadto należy wskazać, że wynikiem rażącego naruszenia prawa jest powstanie skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, czy też niemożność akceptacji zaskarżonego orzeczenia, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Istnienie przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. musi być oczywiste, a nie być kwestią przypuszczeń czy dociekań. Stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa może nastąpić wówczas, gdy waga naruszenia przepisu prawa będącego podstawą wydania kwestionowanej decyzji jest tak duża, że pozostawienie takiej decyzji w obrocie prawnym stanowiłoby oczywistą obrazę dla porządku prawnego, nie byłoby do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym. W ocenie organu, materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie nie dawał podstaw do uznania, że w sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazywał, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] została obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej. Strona słusznie zauważyła, że organ I instancji dokonał nieprawidłowej oceny stanu prawnego niniejszej sprawy i przyjął, że wykonywanie transportu drogowego taksówką - pojazdem niezgłoszonym do licencji skutkować powinno nałożeniem kary pieniężnej z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, mimo i ustawodawca przewidział odrębne naruszenie odpowiadające stanowi faktycznemu z dnia kontroli, opisane w lp. 1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na wykonywaniu transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję. Konsekwencją niewłaściwej subsumpcji stanu faktycznego pod normę prawna było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł zamiast 2.000 zł. Jednakże uznanie decyzji za decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa jest możliwe wówczas, gdy decyzja w sposób ewidentny i oczywisty narusza przepis prawa. Jest to naruszenie, którego skutków nie można zaakceptować z punktu widzenia praworządności. Zatem cechą rażącego naruszenia nie mogą być ewentualne błędy w wykładni prawa. Natomiast w omawianym przypadku mamy – zdaniem organu - do czynienia z błędną wykładnią przepisów ustawy o transporcie drogowym, a nie z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ podkreślił również, iż strona na dzień kontroli drogowej nie posiadała stosownej licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką i dlatego należało stronie przypisać odpowiedzialność za brak licencji oraz nałożyć karę z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem organu rozpatrującego sprawę stan faktyczny sprawy nie wypełniał znamion naruszenia z lp. 1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, ponieważ zgłoszenie pojazdu do licencji nastąpiło po kontroli drogowej. Zatem w omawianym przypadku mogło dojść do dokonania błędnej wykładni przepisów ustawy o transporcie drogowym skutkującego nieprawidłową subsumpcją stanu faktycznego pod normę prawną, ale nie miała ona charakteru rażącego. Powyższe nie uzasadnia stwierdzenia nieważności decyzji. Reasumując organ stwierdził, że brak jest podstaw do zmiany decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...], ponieważ w sprawie nie zaistniała przesłanka określona w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W sprawie także nie zaistniały inne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 k.p.a Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył M. C. W treści skargi powtórzył zarzuty podnoszone już uprzednio na etapie postepowania przed organami administracji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] w części nakładającej karę pieniężną w wysokości 8.000 zł nie została wydana w okolicznościach uzasadniających stwierdzenie jej nieważności w zw. z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy. W związku z powyższym wniósł o zmianę decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] i poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] poprzez stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] w części nakładającej karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie jego zgodności z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], stosownie do którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (postanowienia) w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego (lit. a) lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym (lit. c). Z kolei, jak stanowi art. 135 ustawy p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. Zaskarżeniu w niniejszym postępowaniu sądowym podlegała decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego [...] nakładającej na M. C. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.) [dalej: ustawa o transporcie drogowym]. Przechodząc od rozważań merytorycznych wskazać należy na wstępie, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych i ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi wadami. Wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej możliwe jest tylko w ściśle określonych przez k.p.a. lub ustawy szczególnych przypadkach, które precyzyjnie wyliczono w art. 156 § 1 k.p.a. Zauważyć przy tym należy, iż organ administracyjny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka, co do istoty sprawy, rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Organ orzeka więc wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, nie jest zaś władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy, a przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy decyzja administracyjna, poddana kontroli w trybie nadzorczym, jest dotknięta jedną z wymienionych powyżej wad oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 k.p.a. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., organ orzekający w tym zakresie jest obowiązany ustalić zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny na dzień wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. W analizowanej sprawie niesporna jest okoliczność, że skarżący dopuścił się naruszenia prawa w postaci wykonywania transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję. Okoliczność ta została wykazana przez organ administracji, a skarżący tych ustaleń nie kwestionuje. Przeprowadzona kontrola wykazała naruszenie przepisu prawa, które zostało dokładnie wymienione w protokole kontroli drogowej oraz w decyzji organu nakładającego karę. Tak więc poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje przebieg i wynik kontroli drogowej, co potwierdza podpisany przez skarżącego pisemny protokół z tejże kontroli oraz protokół z przesłuchania skarżącego jako strony. Podkreślić jednocześnie należy, że protokół kontroli określa jej zakres, stwierdza niezgodności i naruszenia obowiązujących przepisów stanowiąc podstawę dla decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Z kolei na wskazaną w decyzjach organów kwotę kary pieniężnej składa się dokładnie wymieniona kara za dokonane naruszenie w postaci konkretnego uchybienia wymienionego w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Dalej zauważyć należy, iż w kwestii wysokości kary organ zgadza się co do zasady z twierdzeniami strony. Przyznaje bowiem w treści zaskarżonej decyzji, że strona słusznie zauważyła, iż organ I instancji dokonał nieprawidłowej oceny stanu prawnego niniejszej sprawy i przyjął, że wykonywanie transportu drogowego taksówką - pojazdem niezgłoszonym do licencji skutkować powinno nałożeniem kary pieniężnej z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, mimo iż ustawodawca przewidział odrębne naruszenie odpowiadające stanowi faktycznemu z dnia kontroli, opisane w lp. 1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na wykonywaniu transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję. Konsekwencją niewłaściwej subsumpcji stanu faktycznego pod normę prawna było – jak skonstatował organ - nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł zamiast 2.000 zł. Spór w sprawie dotyczy zatem jedynie uznania, czy w tak zakreślonym stanie faktycznym i prawnym mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa przy wydawaniu decyzji o wymierzeniu kary i czy zaistniały w związku z tym podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o wymierzeniu kary. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga wykazania, że decyzja ostateczna wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji, czego skutkiem jest naruszenie norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz wyrażona w niej treść załatwienia sprawy stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Zdaniem organów nie można w niniejszej sprawie mówić o rażącym naruszeniu prawa, ponieważ mamy tutaj do czynienia jedynie z błędną wykładnią przepisów ustawy o transporcie drogowym, co nie daje się zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwołuje się od konstatacji wynikającej z orzecznictwa sądów administracyjnych, że nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w sytuacji, gdy brzmienie przepisu nasuwa jakiekolwiek wątpliwości, podlega interpretacji, wykładni. O ile z powyższą tezą można się zgodzić co do zasady (nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w sytuacji, gdy brzmienie przepisu nasuwa jakiekolwiek wątpliwości), to jednak w realiach niniejszej sprawy taki tok rozumowania organów nie może zostać uznany za prawidłowy. Zauważyć bowiem należy, iż dla oceny, czy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, istotne jest, czy w okresie wydawania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności istniał spór co do wykładni ww. przepisów. Z taką sytuacją natomiast niewątpliwie nie mieliśmy do czynienia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 lutego 2011 r. licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest wydawana na ściśle określony pojazd oraz obszar. Działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu przewozów taksówką jest ściśle powiązana i uzależniona od faktu wykonywania przewozu konkretnym pojazdem. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest uprawnieniem przedmiotowo – podmiotowym. Licencji tej udziela się nie tylko bowiem określonemu przedsiębiorcy, ale także na określony pojazd (sygn. II GSK 290,10, podobnie wyrok NSA z 16 marca 2011 r. sygn. II GSK 356/10, z 17 lutego 2011 sygn. II GSK 255/10, z 20 stycznia 2011 r. sygn. II GSK 65/10). Stosownie bowiem do art. 6 ust. 4 w zw. z ust. 1 ustawy o transporcie drogowym licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielana jest na określony pojazd i obszar. W związku z tym jeżeli ktoś posiada licencję na wykonywanie tego typu działalności, ale wykonuje tę działalność pojazdem innym niż ten, na który została wydana licencja, stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podlega karze. Wysokość kary została za tego typu naruszenie określona w sposób ścisły, nie budzący wątpliwości w załączniku nr 3 do ustawy pod poz. 1.2 i wynosi 2.000 złotych. Potwierdza to w pełnie teza uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2011 r., w której stwierdzono, że "Wykonywanie transportu drogowego taksówką przy użyciu innego pojazdu niż określony w licencji, wskazanego we wniosku przedsiębiorcy o zmianę treści licencji, nie stanowi wykonywania transportu drogowego taksówką bez licencji w rozumieniu art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) w związku z punktem 1.3. załącznika do tej ustawy". Decydujące znaczenie zatem w realiach niniejszej sprawy dla oceny, czy mamy do czynienia z wątpliwościami co do rozumienia konkretnego przepisu, winno mieć ustalenie, czy uchwała wyjaśniająca wątpliwości co do rozumienia zastosowanego w sprawie przepisu wydana została przed rozstrzygnięciem organu, które jest kwestionowane w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Innymi słowy, w sytuacji wydania przez NSA uchwały rozstrzygającej wątpliwości prawne dotyczące rozumienia konkretnego przepisu prawa, od daty wydania uchwały organy nie mogą powoływać się na niezaistnienie przesłanki stwierdzenia nieważności w związku z niejednolitością orzecznictwa odnośnie zastosowanego przepisu prawa, nawet jeżeli takowe wątpliwości istniały uprzednio. Przyjęcie innego założenia prowadzić mogłoby w praktyce do nawet nieświadomego nadużycia prawa przez organy. W konkretnych stan faktycznych organy mogłyby stosować korzystniejsze ze swojego punktu widzenia rozumienie przepisu, niezgodne z późniejszym wyjaśnieniem jego rozumienia zawartym w uchwale NSA. Należy zatem zauważyć, iż będąca przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego została wydana [...], a uchwała wyjaśniająca wątpliwości co do rozumienia spornych przepisów prawa zapadła 13 października 2011 r. Zatem stwierdzić należy, że decyzja wydana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego [...] nakładająca na M. C. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym rażąco narusza przepis art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z punktem 1.1. załącznika do tej ustawy. Tym samym organ odmawiając – zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją – stwierdzenia nieważności wskazanej powyżej decyzji naruszył przepisy procedury administracyjnej w postaci art. 156 § 2 pkt 2 k.p.a. oraz przepisy prawa materialnego – ustawy o transporcie drogowym (art. 92 ust. 1 i ust. 4 w zw. z pkt 1.1 załącznika do tej ustawy. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności sąd na podstawie art. 135 ustawy p.p.s.a. stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest bowiem stworzenie takiego stanu, aby w obrocie prawnym nie istniał i funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie niezbędne jest również wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach orzeczono stosownie do treści art. 200 tej ustawy. R.T.