III SA/Łd 104/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2012 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz.1071 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art.10 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.), Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie uznania K. S. za osobę bezrobotną w dniu 3 października 2011 r. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny : W dniu 3 października 2011 r. K. S. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w P. w celu zarejestrowania się i uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Starosta P., w oparciu o przedłożone dokumenty, decyzją z dnia [...] r. nr [...] orzekł o odmowie uznania K. S. za osobę bezrobotną. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona nie spełnia warunków osoby bezrobotnej, określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ wskazał, że z treści postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł., [...] Wydział Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] r. sygn. akt [...] wynika, że K. S. jest likwidatorem A. Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. Od powyższej decyzji K. S. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przyznanie statusu osoby bezrobotnej. Podał, że żaden z przepisów art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie ogranicza możliwości uzyskania przez niego statusu osoby bezrobotnej. Jako likwidator złożył w dniu 30 września 2011 r. wniosek o wykreślenie Spółki z Krajowego Rejestru Sądowego, a okres przejściowy od dnia złożenia tego wniosku do czasu wykreślenia jej z rejestru przedsiębiorców nie może być brany pod uwagę przy ustalaniu statusu osoby bezrobotnej. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazał, że osoba bezrobotna to taka osoba, która może podjąć zatrudnienie, jest zdatna do pracy i ma do tego wymagane kwalifikacje oraz wyraża chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby aby świadczyć pracę. Organ wyjaśnił, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie ma możliwości odstąpienia od ich stosowania. Z przedłożonych dokumentów wynika, iż K. S. w dniu rejestracji w PUP w P. pełnił funkcję likwidatora A. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. Potwierdza to odpis z rejestru przedsiębiorców z dnia [...] r. nr [...], postanowienie Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł., [...] Wydział Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] r. sygn. akt [...], wniosek o wykreślenie podmiotu z Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 30 września 2011 r., jak również K. S. w złożonym w dniu 3 października 2011 r. oświadczeniu i odwołaniu z dnia 30 października 2011 roku. Wykreślenie A. Spółki z o.o. z Krajowego Rejestru Sądowego nastąpiło na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. z dnia [...] r. sygn. akt [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do treści art. 272 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2000 r., nr 94, poz. 1037 ze zm.) rozwiązanie spółki następuje po przeprowadzeniu likwidacji, z chwilą wykreślenia spółki z rejestru. Orzeczenia sądu w postępowaniu rejestrowym - postępowaniu nieprocesowym - zapadają w postaci postanowień. Wpis do Krajowego Rejestru Sądowego, zgodnie z art. 694 5 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 1964 r., nr 43, poz. 296 ze zm.) następuje na podstawie postanowienia. Postanowienia, zgodnie z art. 694 5 § 2 ww. ustawy, co do istoty sprawy są skuteczne i wykonalne z chwilą ich wydania, z wyjątkiem postanowień dotyczących wykreślenia podmiotu z Krajowego Rejestru Sądowego. Mimo, iż art. 272 k.s.h. przewiduje, że rozwiązanie spółki następuje po przeprowadzeniu likwidacji, z chwilą wykreślenia spółki z rejestru, to jednakże o utracie bytu prawnego można mówić dopiero wówczas, gdy nastąpi wykreślenie wskazanego w postanowieniu podmiotu z rejestru, a postanowienie o wykreśleniu stanie się prawomocne. Zgodnie z art. 280 k.s.h. do likwidatorów stosuje się przepisy dotyczące członków zarządu, chyba że przepisy niniejszego rozdziału stanowią inaczej. Ponadto z treści art. 275 § 1 k.s.h. do spółki w okresie likwidacji stosuje się przepisy dotyczące organów spółki, praw i obowiązków wspólników, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej lub z celu likwidacji nie wynika co innego. Organ II instancji stwierdził, że K. S. w dniu 3 października 2011 roku nadal był likwidatorem Spółki wpisanej do Krajowego Rejestru Sądowego i nie spełniał przesłanek koniecznych do uznania go za osobę bezrobotną. Nie jest istotne to, że w dniu 30 września 2011 r. złożono wniosek o wykreślenie spółki z Krajowego Rejestru Sądowego. Członkowie władz spółek kapitałowych, w tym członkowie zarządu nie mogą bowiem uzyskać statusu osoby bezrobotnej z uwagi na brak gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Zgodnie z art. 201 § 1 ustawy - Kodeks spółek handlowych - zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Zatem członek zarządu (likwidator) ma określone zadania do wykonywania w spółce i trudno w takiej sytuacji uznać, że może być osobą bezrobotną. Organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 kwietnia 2008 r., sygn. akt IV SA/G1 907/07 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 367/11. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił naruszenie postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie bądź pominięcie wielu przepisów prawa, na których także powinno być oparte rozstrzygnięcie. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w końcu sierpnia 2011 r. zostały zakończone czynności likwidacyjne Firmy A. Sp. z o.o. w Ł. Wszystkie wierzytelności zostały ściągnięte, wypełniono wszelkie zobowiązania, upłynniono majątek, firma nie była stroną ugody z wierzycielami i udziałowcami, w stosunku do niej nie toczyło się postępowanie upadłościowe. Po konsultacjach z udziałowcami ustalono dzień 19 września 2011 r. jako termin zakończenia likwidacji i sporządzenia na ten dzień sprawozdania likwidacyjnego. Ustalone (zgodnie z przepisami k.s.h.) i zaakceptowane przez udziałowców zostały terminy posiedzenia -zgromadzenia wspólników: na dzień 20 września 2011 r., w którego porządku obrad było podjęcie uchwały zatwierdzającej sprawozdanie likwidacyjne oraz na dzień 30 września 2011 r., w którego porządku obrad było podjęcie uchwały zatwierdzającej końcowe sprawozdanie finansowe, zamykające okres 2011r.,związane z zakończeniem funkcjonowania Spółki, sporządzone na dzień 30 września 2011 r. Na obu Zgromadzeniach Wspólników został przyjęty proponowany porządek obrad i podjęte przygotowane uchwały. Reprezentowany był w całości kapitał zakładowy Spółki. Skarżący podniósł, iż w obu decyzjach wydanych w sprawie odmowy uznania go za osobę bezrobotną nie uwzględniono postanowień zawartych w art. 11 § 2, art. 12, art. 13 § 2, art. 15 § 1, art. 282 § 1, art. 283 § 1, art. 288 k.s.h., art. 30 § 1 kodeksu pracy, przepisów kodeksu cywilnego, prawa działalności gospodarczej. W uzasadnieniu decyzji organ zwrócił uwagę na art. 280 k.s.h., ale nie uwzględnił stwierdzenia "w okresie likwidacji"- którego czas trwania można zmierzyć. Obejmuje bowiem okres od podjęcia uchwały o likwidacji spółki do czasu sporządzenia i zatwierdzenia sprawozdania likwidacyjnego zgodnie z art. 288 k.s.h. Sprawozdanie finansowe sporządzone zostało na dzień 19 września 2011 r. - dzień zakończenia likwidacji, a zatwierdzone uchwałą Zgromadzenia Wspólników w dniu 20 września 2011 r. Po tym dniu przepisy art. 275 nie mają zastosowania. Skarżący podniósł, że z art. 272 k.s.h wynika, iż rozwiązanie spółki następuje po przeprowadzeniu likwidacji, z chwilą wykreślenia spółki z rejestru. Nie ma natomiast żadnego zapisu dotyczącego statusu likwidatora po dniu zatwierdzenia sprawozdania likwidacyjnego i zatwierdzenia końcowego sprawozdania finansowego. Brak określenia statusu likwidatora w okresie od zakończenia likwidacji do dnia wykreślenia Spółki z rejestru przedsiębiorców oraz brak uregulowania poprzez odniesienie do art. 11 § 2, art. 12 i art. 13 § 2 k.s.h. uniemożliwia podjęcie czynności w tej materii przez zgromadzenie wspólników zawartych w art. 15 § 1 i art. 210 k.s.h. Brakuje bowiem określenia strony wyznaczonej do jej wykonania. Likwidator nie może realizować żadnych płatnych, czy też bezpłatnych czynności wynikających z postanowień k.s.h. Nie można też uznać, że w tym okresie pełni funkcję likwidatora, bowiem widnieje w rejestrze tylko z powodu realizowania wykreślenia firmy, które przebiega z opóźnieniem czasowym. Zdaniem skarżącego w związku z powyższym zasadne jest twierdzenie, że w dniu 3 października 2011r. był osobą niezatrudnioną i nie wykonywał innej pracy zarobkowej, nie podlegał obowiązkowi ubezpieczenia społecznego na podstawie odrębnych przepisów. Art. 275 § 1, art. 282 § 1, art. 283 § 1, art. 288 k.s.h. jednoznacznie określają kompetencje, zakres czynności oraz w którym momencie kończy się czas wypełnienia określonych zadań przez likwidatora i zarząd. Po tym okresie likwidator nie powinien prowadzić żadnych czynności likwidacyjnych, wypełnia tylko te, wynikające z postanowienia Sądu. Skarżący podniósł, iż nie oczekuję dobroci państwa tylko rzetelnej i pogłębionej oceny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wnosił o jej oddalenie. Powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa w sposób, który obligowałoby do uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, (...). Z powyższego wynika zatem, że osoba ubiegająca się o przyznanie jej statusu bezrobotnego musi spełniać ww. warunki, by mogła uzyskać (zachować) status bezrobotnego. Druga część art. 2 ust. 1 pkt 2, tj. od lit. a do l - zawiera zespół przesłanek negatywnych, w więc okoliczności, które uniemożliwiają nabycie (zachowanie) tego statusu. Status osoby bezrobotnej może uzyskać osoba, jeżeli : a) ukończyła 18 lat, b) nie ukończyła 60 lat - kobieta lub 65 lat - mężczyzna, c) nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, d) nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.), o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe, e) nie uzyskuje przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym z działów specjalnych produkcji rolnej, chyba że dochód z działów specjalnych produkcji rolnej, obliczony dla ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych, nie przekracza wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 2 ha przeliczeniowych ustalonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o podatku rolnym, lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w takim gospodarstwie, f) nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: – zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo – nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej, g) nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności, z wyjątkiem kary pozbawienia wolności odbywanej poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego, h) nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, i) nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego, j) nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania, k) nie pobiera po ustaniu zatrudnienia świadczenia szkoleniowego, o którym mowa w art. 70 ust. 6, l) nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników; Brzmienie art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy jest więc kategoryczne. Żadne inne okoliczności poza wymienionymi w ustawie nie mogą mieć zatem w przedmiotowych sprawach istotnego znaczenia. Powyższe oznacza, że kwestie statusu bezrobotnego nie zależą od uznania organów orzekających. Bezrobotnym może być jedynie osoba niepozostającą w stosunku pracy czy stosunku służbowym oraz niewykonująca innej pracy zarobkowej i to niezależnie od wysokości uzyskiwanego z tego tytułu dochodu. Przeszkody do nabycia oraz posiadania statusu bezrobotnego nie stanowi jedynie wykonywanie, na zasadach określonych w art. 2 ust. 2 ustawy, świadczeń przez wolontariuszy i odbywanie praktyki absolwenckiej. Z postanowień art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy wynika jeszcze przesłanka stanowiąca istotny element definicji bezrobotnego, a mianowicie "gotowość do podjęcia pracy". Warunek ten musi być przy tym spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu. Chodzi tu przy tym o możliwość podjęcia nie jakiejkolwiek działalności zarobkowej, lecz gotowość (z wyjątkiem osób niepełnosprawnych) do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Ustawa nie wyjaśnia wprost pojęcia "gotowości do pracy". Jednakże nie można takiego zapisu utożsamiać wyłącznie z samą potencjalną chęcią podjęcia przez zainteresowanego pracy. Przy czym nie ulega wątpliwości, że osoba dążąca do uzyskania statusu bezrobotnego musi wyrazić wolę świadczenia pracy poprzez podpisanie w obecności urzędnika formuły oświadczenia znajdującego się na karcie rejestracyjnej. Gotowość do podjęcia pracy jest istotnym elementem definicji bezrobotnego, a z definicją tą związane jest nabycie określonych praw podmiotowych do świadczeń publicznoprawnych. Dlatego gotowość do podjęcia pracy musi oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy. Z brakiem gotowości do podjęcia pracy związana jest między innymi przesłanka pełnienia funkcji w zarządach spółek prawa handlowego, czy też funkcji likwidatora spółki lub innej osoby prawnej. Fakt pełnienia funkcji likwidatora spółki i zakres obowiązków przypisanych przez ustawodawcę do tej funkcji (odnośnie do spółki z o.o. powyższą kwestię regulują przepisy rozdziału 6 Kodeksu spółek handlowych) oznaczają, że taka osoba nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia w omawianym znaczeniu. W niniejszej sprawie z ustaleń faktycznych bezspornie wynika, że K. S. w dacie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w P., tj. w dniu 3 października 2011 r. pełnił funkcję likwidatora A. Spółki z o.o. w likwidacji z siedzibą w Ł. Z postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. w Ł., [...] Wydziału Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] r. wynika, że na wniosek A. Spółki z o.o. w Ł. o zmianę danych tej Spółki wpisano w Krajowym Rejestrze Sądowym, Rejestrze Przedsiębiorców w Dziale 6, Rubryka 1 – likwidacja, w polu 1 – informację o otwarciu likwidacji na podstawie uchwały Zgromadzenia Wspólników nr [...] z dnia [...] r. w sprawie postawienia Spółki w stan likwidacji (akt notarialny - rep. nr [...]). W polu nr 3 wpisano, że likwidator ma prawo do samodzielnego reprezentowania Spółki. Natomiast w podrubryce 1 – dane likwidatorów wpisano – K. S.. Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy dla Ł. – Ś. w Ł., [...] Wydział Krajowego Rejestru Sądowego, po rozpoznaniu wniosku A. Spółki z o.o. w likwidacji z siedzibą w Ł. o wykreślenie podmiotu z KRS, postanowił wykreślić podmiot z Krajowego Rejestru Sądowego, Rejestru przedsiębiorców. Z chwilą wykreślenia z rejestru Spółka straciła byt prawny. Wskazać należy, że z chwilą wykreślenia spółki z rejestru spółka traci osobowość i zdolność prawną. Ta ostatnia jest wytyczona okresem od zawiązania (zawarcie umowy spółki) do wykreślenia z rejestru, podczas gdy osobowość prawną spółka miała od wpisu do rejestru aż do wykreślenia z niego. Wygasają wszelkie zdolności: do czynności prawnych, sądowych. Skutki rozwiązania spółki dotyczą wartości majątkowych, stosunków między wspólnikami, działania organów, wartości niematerialnych i prawnych, które mogą nie zostać nigdy odtworzone. Możliwe jest jednak zbycie oznaczenia przedsiębiorstwa spółki na rzecz innego podmiotu, natomiast prawo do firmy - jako prawo osobiste - wygasa. Nie jest w związku z tym możliwe upoważnienie innego przedsiębiorcy do korzystania z firmy rozwiązanej spółki. Pewne procesy są nieodwracalne już od momentu złożenia wniosku o wykreślenie (nie można skutecznie uchwalić wstrzymania likwidacji). Jednakże nie wyłącza to prawa sądu do uchylenia postanowienia, gdy przed czynnością wykreślenia sąd uznał na podstawie nowych okoliczności, że spółka może istnieć dalej. Wydaje się, że sąd może, ale nie musi, wziąć pod uwagę uchwałę powziętą jednomyślnie przez wspólników. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2001 r., I CZ 73/01, OSNC 2002, nr 3, poz. 35, przyjął, że spółka z o.o. wykreślona z rejestru na podstawie nieprawomocnego postanowienia sądu rejestrowego zachowuje osobowość prawną do chwili uprawomocnienia się tego postanowienia. Natomiast w uchwale z dnia 24 stycznia 2007 r. (III CZP 143/06, OSNC 2007, nr 11, poz. 166) Sąd Najwyższy stwierdził, że jeżeli po wykreśleniu z rejestru spółki z ograniczoną odpowiedzialnością okaże się, że pozostała po niej część majątku nieobjęta likwidacją, dopuszczalne jest ustanowienie likwidatora w celu dokończenia likwidacji. Na likwidatorach spoczywa obowiązek zabezpieczenia sposobu przechowywania dokumentów (patrz: Andrzej Kidyba, Komentarz do art. 288 Kodeksu Spółek Handlowych, stan prawny 2011.07.01, opublikowano: Lex 2011). Z załączonego do akt niniejszej sprawy dokumentu w postaci świadectwa pracy K. S. z dnia [...] r. wynika, że zatrudniony był w A. Spółce z o.o. w Ł. w okresie od 15 września 2008 r. do 30 września 2011 r. na stanowisku Dyrektora Spółki, likwidatora. Stosunek pracy ustał w wyniku likwidacji spółki. Z powyższego wynika, że ze skarżącym została rozwiązana umowa o pracę zawarta na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy, dotycząca powierzenia obowiązków Dyrektora Zarządu. Umowa o pracę, ani jej rozwiązanie nie odnoszą się do powierzenia funkcji likwidatora, ani jego odwołania. Wskazać w tym miejscu należy, że zasadą jest, iż spośród organów spółki w czasie likwidacji normalnie działa zgromadzenie wspólników i ewentualnie organy nadzorcze. Funkcje zarządu natomiast przejmują likwidatorzy. Zasadę jest, że likwidatorami są członkowie ostatniego zarządu, chyba że umowa spółki lub uchwała wspólników zawiera postanowienia odmienne. Jeżeli jednak o rozwiązaniu spółki orzeka sąd, może on zarazem ustanowić likwidatorów. Odwołanie likwidatorów, jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej, może nastąpić na podstawie uchwały wspólników. Z ważnych powodów sąd może odwołać likwidatorów. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Skarżący nie został odwołany ze stanowiska likwidatora na podstawie uchwały wspólników, ani też na podstawie postanowienia sądu. Wobec powyższego dopiero z dniem [...] r. został wykreślony zapis dotyczący likwidatora Spółki - K. S.. A zatem do dnia prawomocnego postanowienia Sądu o wykreśleniu Spółki z Krajowego Rejestru Sądowego, Rejestru przedsiębiorców skarżący pełnił funkcję likwidatora. Pełnienie przez stronę takiej funkcji, wiążącej się z obowiązkami, które mogą ograniczać gotowość do pracy w pełnym wymiarze czasu, stanowiło wystarczający warunek do odmowy przyznania jej statusu osoby bezrobotnej. W niniejszej sprawie Sąd podzielił pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2011 r. W wyroku tym NSA wskazał, że domniemanie, że osoba pełniąca funkcję likwidatora spółki nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia i tym samym nie kwalifikuje się do grona bezrobotnych może być obalone tylko przez złożenie rezygnacji z przedmiotowej funkcji. Nie można natomiast oczekiwać od organów administracji, orzekających w sprawach objętych zakresem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przeprowadzania postępowania dowodowego i ustalania na przykład, na jakim etapie prowadzone jest postępowanie likwidacyjne danej spółki. Do obowiązków takich organów nie należy zatem badanie zakresu dyspozycyjności osoby ubiegającej się o przyznanie jej statusu bezrobotnego, ani też badanie przyczyn, dla których nie zrzekła się ona funkcji likwidatora, zwłaszcza w sytuacji gdy jest to prawnie dopuszczalne i obiektywnie możliwe (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 ma 2010 r. sygn. III CSK 176/09 LEZ 677761, z dnia 27 stycznia 2010r. II CSK 301/09 Lex 570126 i postanowienie z dnia 19 sierpnia 2004r. sygn. V CK 600/03 Lex 359340). Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak w sentencji. A. B.