III SA/Łd 1059/16

Dnia 15 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 roku sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...]. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h i l, art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] o utracie przez J.K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 lutego 2015 r. oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że na mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] J.K. uzyskała status osoby bezrobotnej od dnia 13 stycznia 2015 r. bez prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W dniu 29 czerwca 2015 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w B. wpłynęło pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 czerwca 2015 r. informujące o zgłoszeniu J.K. z kodem 111000 (żołnierz niezawodowy w służbie czynnej) do ubezpieczenia emerytalnego, rentowych i zdrowotnego od dnia 4 lutego 2015 r., data wyrejestrowania od dnia 17 lutego 2015 r. u płatnika 41 BLSZ). Starosta [...] decyzją z dnia [...] pozbawił J.K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 lutego 2015 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolejną decyzją z dnia [...] Starosta [...] pozbawił skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 lutego 2015 r. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] Starosta [...] wydał decyzję o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 lutego 2015 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na odbywanie ćwiczeń wojskowych w D. od poniedziałku do piątku w godzinach od 8.00 do 15.00 przez okres od 4 do 16 lutego 2015 r., tj. w miejscowości oddalonej o około 200 km od B., skarżąca nie byłą osobą zdolną i gotową do podjęcia pracy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W związku z zaleceniami zawartymi w uzasadnieniu tej decyzji, Powiatowy Urząd Pracy w B. pismem z dnia 16 maja 2016 r. wezwał skarżącą do osobistego stawiennictwa celem złożenia wyjaśnień oraz przedłożenia dokumentacji związanej z ćwiczeniami wojskowymi przeprowadzonymi od 4 do 16 lutego 2015 r. Powiatowy Urząd Pracy w B. pismem z dnia 16 maja 2016 r. zwrócił się z prośbą do [...] Bazy Lotnictwa Szkolnego w D. o udzielenie informacji dotyczącej ćwiczeń wojskowych, w jakich brała udział skarżąca od 4 do 16 lutego 2016 r., w jakiej kwocie uzyskała uposażenie oraz czy została zgłoszona do ubezpieczeń społecznych z tego tytułu. W dniu 6 czerwca 2016 r. skarżąca stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., gdzie przedłożyła zaświadczenie o odbyciu rotacyjnych ćwiczeń wojskowych. Okazała również książeczkę wojskową, ocenę służbową otrzymaną w dniu 16 lutego 2016 r. po odbyciu ćwiczeń oraz przedłożyła kontrakt na wykonywanie obowiązków w ramach Narodowych Sił Rezerwowych. W aktach sprawy znajduje się kserokopia zaświadczenia z dnia 16 lutego 2015 r. o odbyciu przez skarżącą rotacyjnych ćwiczeń wojskowych od 4 do 16 lutego 2015 r. w Jednostce Wojskowej [...] w D. oraz o otrzymaniu przez nią uposażenia w kwocie 910 zł. Pismem z dnia 14 czerwca 2016 r. Jednostka Wojskowa nr [...] poinformowała Powiatowy Urząd Pracy w B., że o terminie odbywania ćwiczeń wojskowych skarżąca dowiedziała się w dniu 13 listopada 2014 r. Wpisy do książeczki wojskowej dokonywane są natychmiast po zaistnieniu zdarzenia (tj. przybycie na ćwiczenia w dniu stawiennictwa, zaś zwolnienie w dniu zwolnienia). Z uwagi na ochronę danych osobowych i brak przepisów szczególnych, informacje dotyczących uposażenia skarżącej nie mogą zostać udzielone bez zgody osoby, której sprawa dotyczy. Starosta [...] decyzją z dnia [...] orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 lutego 2015 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podniosła, że przebywając w D. (miejsce odbywania ćwiczeń) była osobą zdolną i gotową do podjęcia pracy. Korzystając z komunikacji drogowej czy kolejowej była w stanie dotrzeć do Powiatowego Urzędu Pracy w jego godzinach pracy, korzystając z możliwości zwolnienia przez organizatora ćwiczeń z zajęć programowych w celu załatwienia ważnych spraw zawodowych czy rodzinnych. W okresie odbywania stażu miała zaplanowane kolejne ćwiczenia rotacyjne, z których zrezygnowała, ponieważ poinformowano ją, że odbycie ćwiczeń nie jest prawnie możliwe, co nie jest zgodne z prawdą. Wprowadzenie skarżącej w błąd skutkuje pozbawieniem jej nagrody wypłacanej żołnierzom po odbyciu określonej ilości dni ćwiczeń w ramach Narodowych Sił Rezerwowych w wysokości 2 000 zł. Wojewoda [...], uznając decyzję organu I instancji za uzasadnioną stwierdził, że z zebranego materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż skarżąca od 4 do 16 lutego 2015 r. brała udział w rotacyjnych ćwiczeniach wojskowych na podstawie kontraktu zawartego w dniu 20 października 2014 r. w D. pomiędzy nią a Dowódcą Jednostki Wojskowej nr [...]. Skarżąca została zgłoszona do ubezpieczeń społecznych. Z tytułu odbycia ćwiczeń wojskowych otrzymała uposażenie w kwocie 910 zł. Zgodnie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2014 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2015 r. minimalne wynagrodzenie za pracę w 2015 r. wynosiło 1 750,00 zł. Kwota otrzymanego przez skarżącą uposażenia z tytułu odbycia okresowej służby wojskowej wyniosła 910 zł, a więc przekroczyła kwotę połowy minimalnego wynagrodzenia, tj. 875 zł. Definicja przychodów zawarta w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w art. 2 ust. 1 pkt 24 – oznacza przychody z innego tytułu niż zatrudnienie, inna praca zarobkowa, działalność gospodarcza, zasiłek lub inne świadczenie wypłacane z Funduszu Pracy, podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. W aktach sprawy znajduje się protokół z dnia 6 czerwca 2016 r., w którym skarżąca złożyła oświadczenie: "Od dnia 4 lutego 2015 roku do dnia 16 lutego 2015 roku pobierałam uposażenie zasadnicze żołnierza niezawodowego. Byłam informowana iż, dochód ten nie jest opodatkowany." W ocenie Wojewody [...] organ I instancji odwołując się jedynie do treści ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 21 ust. 1 pkt 15 lit. a) nie wyjaśnił okoliczności związanych z opodatkowaniem przychodu skarżącej. Na gruncie niniejszej sprawy, nie ma to jednak wpływu na wynik ostateczny rozstrzygnięcia, bowiem wszystkie niezbędne wymogi do posiadania statusu osoby bezrobotnej muszą być spełnione łącznie. Oznacza to, że brak któregokolwiek z nich wyklucza nabycie czy zachowanie statusu bezrobotnego. W ocenie organu II instancji skarżąca w dniu 4 lutego 2015 r. nie była osobą bezrobotną, bowiem zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnym jest osoba, która między innymi: nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Zastosowane w sprawie przepisy mają charakter kategoryczny, bezwzględnie obowiązujący i organ w razie stwierdzenia określonych przesłanek faktycznych nie ma luzu decyzyjnego co do treści decyzji, lecz musi wydać decyzję o treści przewidzianej przez ustawodawcę. Organy administracji, stosując przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie mogą kierować się sytuacją osobistą osób bezrobotnych. Z uwagi na odległość i charakter działań do jakich skarżąca była zobowiązana z uwagi na zawarty kontrakt, należy uznać, iż jej gotowość do podjęcia pracy była ograniczona. W ocenie organu II instancji nie jest możliwe odbywanie ćwiczeń rotacyjnych i posiadanie w tym samym czasie statusu osoby bezrobotnej. W skardze na powyższą decyzję J.K. podniosła, że nie może ponosić ujemnych następstw odbywania ćwiczeń. Odbywając staż miała zaplanowane kolejne ćwiczenia rotacyjne, z których zrezygnowała, ponieważ poinformowano ją, że odbycie ćwiczeń nie jest "prawnie możliwe". Jak się później okazało, istniały "możliwości prawne" by takie ćwiczenia odbyła i później dokończyła staż. Wprowadzenie w błąd skutkowało pozbawienie jej nagrody wypłacanej żołnierzom po odbyciu określonej ilości dni ćwiczeń w ramach Narodowych Sił Rezerwowych w wysokości 2 000 zł, co w jej przypadku jest kwotą bardzo dużą. Przebywając w D. (miejscu odbywania ćwiczeń) odległym od B. o 200 km była osobą zdolną i gotową do podjęcia pracy. Nie jest prawdą, że uczestnicząc w zajęciach programowych nie była w stanie dotrzeć do Powiatowego Urzędu Pracy w jego godzinach pracy. Istnieje bowiem możliwość zwolnienia przez organizatora ćwiczeń z zajęć programowych w celu załatwienia ważnych spraw zawodowych czy rodzinnych (przyjęcie oferty pracy zaproponowanej przez Powiatowy Urząd Pracy mieści się w tych kategoriach i na pewno stawiłaby się). W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując tej kontroli sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Ocena legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów wykazała, iż skarga jest uzasadniona. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny nie jest sporny. Skarżąca na mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] uzyskała status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. W dniach od 4 do 16 lutego 2015 r. skarżąca uczestniczyła jako żołnierz rezerwy w ćwiczeniach wojskowych w D. na podstawie kontraktu na wykonywanie obowiązków w ramach Narodowych Sił Rezerwowych z dnia 20 października 2014 r. zawartego z Dowódcą Jednostki Wojskowej nr [...] w D.. Organy administracji uznały, że w związku z uczestniczeniem w ćwiczeniach wojskowych skarżąca w dniu 4 lutego 2015 r. nie była osobą bezrobotną w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h i l ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jako podstawę prawną decyzji o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 lutego 2015 r. organy administracji wskazały art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który to przepis stanowi, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Przepis art. 75 ust. 3 ustawy dotyczy bezrobotnego, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. Taki bezrobotny nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego. Przepis ten nie ma jednak zastosowania w przypadku skarżącej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h i l ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym – oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. W myśl art. 6 ust 1 pkt 11 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2015 r., poz. 121 ze zm.), zwanej dalej u.s.u.s., obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są żołnierzami niezawodowymi pełniącymi czynną służbę wojskową, z wyłączeniem żołnierzy pełniących służbę kandydacką. Żołnierze niezawodowi w służbie czynnej oraz osoby odbywające służbę zastępczą podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu w okresie od dnia powołania lub skierowania do tej służby do dnia zwolnienia z tej służby (art. 13 pkt 11 u.s.u.s.). Zgodnie z art. 85 ust. 1 i 2 Konstytucji RP obowiązkiem obywatela polskiego jest obrona Ojczyzny, a zakres obowiązku służby wojskowej określa ustawa. Ustawą tą jest ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 144 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 zdanie 1 tej ustawy powszechnemu obowiązkowi obrony podlegają wszyscy obywatele polscy zdolni ze względu na wiek i stan zdrowia do wykonywania tego obowiązku. W ramach powszechnego obowiązku obrony obywatele polscy są obowiązani do: pełnienia służby wojskowej, wykonywania obowiązków wynikających z nadanych przydziałów kryzysowych i przydziałów mobilizacyjnych, świadczenia pracy w ramach pracowniczych przydziałów mobilizacyjnych, pełnienia służby w obronie cywilnej, odbywania edukacji dla bezpieczeństwa, uczestniczenia w samoobronie ludności, odbywania ćwiczeń w jednostkach przewidzianych do militaryzacji i pełnienia służby w jednostkach zmilitaryzowanych, wykonywania świadczeń na rzecz obrony – na zasadach i w zakresie określonych w ustawie (art. 4 ust. 2 pkt 1-8 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej). Ochotnicze spełnianie zadań w ramach powszechnego obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskie jest prawem wszystkich obywateli polskich (art. 4 ust. 3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej). Stosownie zaś do treści art. 2 tej ustawy umacnianie obronności Rzeczypospolitej Polskiej, przygotowanie ludności i mienia narodowego na wypadek wojny oraz wykonywanie innych zadań w ramach powszechnego obowiązku obrony należy do wszystkich organów władzy i administracji rządowej oraz innych organów i instytucji państwowych, organów samorządu terytorialnego, przedsiębiorców i innych jednostek organizacyjnych, organizacji społecznych, a także do każdego obywatela w zakresie określonym w ustawach. Żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, w rozumieniu niniejszej ustawy, są osoby, które odbywają ćwiczenia wojskowe (art. 59 pkt 3). Sąd podziela stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 605/13, że wynikający z art. 7 Konstytucji RP (powtórzony w art. 6 k.p.a.), obowiązek działania organów administracji publicznej na podstawie i w granicach prawa, to również obowiązek dokonywania takiej wykładni znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów, która pozwoli na pełną realizację celu ustawy, w zgodzie z normą konstytucyjną, w tym przypadku z art. 85 Konstytucji RP. Obrona kraju, czy też świadczenia na rzecz obronności kraju są obowiązkiem nie tylko sił zbrojnych, osób fizycznych, czy też podmiotów państwowych, ale również i podmiotów prywatnych. Obowiązek ten wynika wprost z Konstytucji. W tej sytuacji nie można uznać, że skarżąca z racji wykonywania obowiązku uczestnictwa w ćwiczeniach wojskowych w dniach od 4 do 16 lutego 2015 r. może ponosić ujemne następstwa z tym związane, w tym wypadku w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej od 4 lutego 2015 r. Należy podkreślić, że stanowisko takie uzasadnia także treść przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy niezawodowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1211 ze zm.). Zgodnie z art. 31 ust. 1 tej ustawy, żołnierzom rezerwy oraz osobom przeniesionym do rezerwy niebędącym żołnierzami rezerwy, odbywającym ćwiczenia wojskowe, przysługuje za każdy dzień trwania tych ćwiczeń uposażenie zasadnicze według stopnia etatowego zajmowanego stanowiska służbowego. Z art. 31 ust. 4 ustawy o uposażeniu żołnierzy niezawodowych natomiast wynika jednoznacznie, że pobieranie uposażenia za czas ćwiczeń powoduje zawieszenie na ten czas prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Mając na uwadze konieczność stosowania reguł wykładni systemowej i funkcjonalnej powołanych wyżej przepisów, stwierdzić należy, że skoro art. 31 ust. 4 ustawy o uposażeniu żołnierzy niezawodowych stanowi – w sposób wyraźny – podstawę do zawieszenia wypłaty zasiłku dla bezrobotnych dla osób pobierających uposażenie za czas ćwiczeń wojskowych, to niewątpliwie przepis ten wyklucza pozbawienia takiej osoby, z tytułu odbywania wspomnianych ćwiczeń, statusu osoby bezrobotnej w oparciu o art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h i l ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 sierpnia 2016 r., II SA/Lu 340/16). Dodać należy, że z treścią art. 31 ust. 4 ustawy o uposażeniu żołnierzy niezawodowych koresponduje art. 73 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis art. 73 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi o odpowiednim stosowaniu art. 73 ust. 5, a więc regulacji umożliwiającej uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych przez osoby, które utraciły status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie i zarejestrowały się ponownie w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotne w okresie 14 dni, w przypadku ćwiczeń wojskowych. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, regulując w art. 73 ust. 5 i 6 kwestie związane z prawem do zasiłku dla bezrobotnych i okresem jego pobierania, odróżnia zatem w sposób wyraźny osoby, które utraciły status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie od osób, które uczestniczyły w ćwiczeniach wojskowych. Odbywanie ćwiczeń wojskowych przez żołnierza rezerwy i otrzymywanie z tego tytułu uposażenia na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy o uposażeniu żołnierzy niezawodowych nie powoduje zatem utraty statusu osoby bezrobotnej w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Okoliczność ta – w myśl art. 31 ust. 4 ustawy o uposażeniu żołnierzy niezawodowych – powoduje jedynie zawieszenie na ten czas prawa do zasiłku dla bezrobotnych, o ile prawo takie bezrobotnemu przysługuje. W rozpoznawanej sprawie w dniu rozpoczęcia ćwiczeń wojskowych – 4 lutego 2015 r. – skarżącej nie przysługiwało prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Z akt sprawy wynika, że dopiero po zakończeniu ćwiczeń wojskowych w dniu 1 kwietnia 2015 r. skarżąca rozpoczęła staż. W związku z tym decyzją z dnia [...] Starosta [...] przyznał skarżącej prawo do stypendium w okresie odbywania stażu od 1 kwietnia do 30 września 2015 r. W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości sądu, że Starosta [...] bezzasadnie orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 lutego 2015 r. oraz o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Tym samym organ ten naruszył art. 33 ust. 4 pkt 1 i ust. 4ca w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h i l ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Organ II instancji, utrzymując w mocy wadliwą decyzję organu I instancji, naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań i oceny prawnej. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. E.C.