III SA/Łd 1059/17

Dnia 1 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Pomocnik sekretarza Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2018 roku sprawy ze skargi A Spółki Jawnej z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za okres od stycznia do kwietnia 2004 roku, po wznowieniu postępowania oddala skargę. III SA/Łd 1059/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. , po rozpatrzeniu odwołania A sp. j. z siedzibą w L. , utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] nr [...] orzekającą o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], nr [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Ostateczną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] określającej skarżącej spółce zobowiązanie podatku akcyzowym od stycznia do kwietnia 2004 r., uchylił decyzję w części określającej podatek za marzec i kwiecień 2004 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż przedłożone przez skarżąca oświadczenia nabywców oleju na cele opałowe, którym obracała spółka we wskazanym okresie, nie spełniały wymogów dla tego rodzaju oświadczeń, a co za tym idzie spółka nie mogła stosować do tej sprzedaży preferencyjnej stawki podatku akcyzowego. Prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 4 czerwca 2009 r., I SA/Łd 1490/08 oddalił skargę spółki na w/w decyzję z dnia [...] Wniesiona przez spółkę od powyższego wyroku skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010 r., I GSK 1150/09. Wnioskiem z dnia 5 września 2016 r. skarżąca spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, powołując wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 2 czerwca 2016 r., C-418/14 wystąpiła o wznowienie postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami z dnia [...] wydanymi w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za styczeń – kwiecień 2004 r. oraz w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za maj – grudzień 2004 r. Wniosła o uchylenie wskazanych decyzji oraz o umorzenie postępowania. Postanowieniem z dnia 19 października 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z dnia [...], nr [...] . Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. (jako właściwy w sprawie) po ponownym rozpatrzeniu sprawy po wznowieniu postępowania, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], wskazują, iż po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie stwierdził istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 11 o.p. Uzasadniając organ wskazał, iż obowiązująca państwa członkowskie zasada natychmiastowego działania prawa wspólnotowego obowiązuje Polskę od dnia 1 maja 2004 r., a więc odnosi się do stanów faktycznych zaistniałych po tej dacie. Natomiast decyzja z dnia [...], której uchylenia żąda skarżąca dotyczy stanu faktycznego sprzed 1 maja 2004 r., a co za tym idzie powołane przez skarżącą orzeczenie TSUE z dnia 2 czerwca 2016 r. pozostaje bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia spółka wniosła odwołanie , w którym zarzuciła naruszenie: - art. 245 § 1 pkt 2 o.p. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy istniały przesłanki określone w art. 240 § 1 o.p.; - art. 240 §1 pkt 11 o.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka określona w tym przepisie, pomimo wcześniejszego uznani , iż w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 o.p., a tym samym sprzeczność ustaleń organu; - art. 122, art. 187, art. 191, art. 210 o.p. poprzez niewłaściwe i niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia kwestionowanej decyzji w sposób niejasny i niewyjaśniający wszelkich wątpliwości związanych z prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego. Z uwagi na powyższe naruszenia skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji oraz o przeprowadzenie postępowania dowodowego z przesłuchania świadków – nabywców oleju opałowego, we wskazanym zakresie na okoliczność zużycia nabytego od spółki oleju na cele opałowe. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] Uzasadniając organ odwoławczy wskazał na wstępie na istotę instytucji wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 i następne o.p. Organ wskazał, iż jedną z przesłanek wznowienia postępowania jest określona w art. 240 §1 pkt 11 o.p. przesłanka wydania przez TSUE orzeczenia mającego wpływ na treść wydanej decyzji, przy czym co istotne wydanie orzeczenia musi nastąpić po wydaniu ostatecznej decyzji, której wzruszenia domaga się strona. Organ podkreślił jednak, iż jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych wydanie orzeczenia przez TSUE nie uzasadnia wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną odnosząca się do stanu faktycznego sprzed daty wstąpienia Polski do Unii Europejskiej, to jest 1 maja 2004 r. Dopiero od tej daty Polska jako kraj członkowski jest zobowiązana do respektowania zasady natychmiastowego działania prawa wspólnotowego. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania, z uwagi na orzeczenie TSUE z dnia 2 czerwca 2016 r. , C- 418/14, jest ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] określająca skarżącej spółce zobowiązanie w podatku akcyzowym za okres styczeń-kwiecień 2004 r., a więc odnosząca się do stanu faktycznego sprzed daty akcesji Polski do Unii Europejskiej. Tym samym okoliczność wydania powyżej wskazanego orzeczenia nie uzasadnia uchylenia tej decyzji, na podstawie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 240 §1 pkt 1 o.p., a podniesione zarzuty odwołania, co do naruszenia art. 240 i art. 245 o.p. należało uznać za niezasadne. Za chybione organ odwoławczy uznał także pozostałe zarzuty, co do naruszenia wskazanych przepisów procedury. W szczególności organ wskazał, iż nadzwyczajne postępowanie weryfikacyjne dzieli się na dwa etapy: pierwszy formalny odnoszący się do oceny samej dopuszczalności prowadzenia tego postępowania i drugi merytoryczny, prowadzący do uchylenia bądź odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika ponowiła zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji I instancyjnej. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi spółka w sposób obszerny przywołała wyrok TSUE z dnia 2 czerwca 2016 r., C-418/14 oraz wskazała wynikające z niego następstwa, co do możliwości zastosowania preferencyjnych stawek podatku akcyzowego odnośnie oleju opałowego, którego zużycie na cele opałowe udokumentowane niekompletnymi oświadczeniami jego nabywców, nie budzi wątpliwości. Spółka przedstawiła także obszerną argumentację, co do zasadności zarzutów naruszenia procedury podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wnosił o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd bada zatem legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a. uchylić ją jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c); stwierdzić jej nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2); stwierdzić wydanie jej z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 3). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga nie zasługuje uwzględnienie, gdyż w sprawie nie doszło do naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] orzekająca o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [...] wydanej w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], nr [...], z uwagi na niestwierdzenie istnienia przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. Natomiast podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 201) – o.p. Zgodnie z treścią art. 240 § 1 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132; 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; 9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 11) orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony (art. 241 § 1 o.p.). Natomiast w myśl art. 241 §2 o.p. wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1: 1) pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji; 2) pkt 8 lub 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; 3) pkt 9 następuje tylko na żądanie strony. Natomiast jak wynika z treści art. 243 § 1 – 2 o.p. w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, które to postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (art. 243 § 3 o.p). Organem właściwym w sprawach wymienionych w art. 243 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (art. 244 § 1 o.p.). W myśl art. 245 § 1 o.p. organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie; 2) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1; 3) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz: a) w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo b) wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118. W niniejszej sprawie strona skarżąca wnosząc, w dniu 5 września 2016 r., o wznowienie, na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 o.p., postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, w części w jakiej określa ona A sp. j. z siedzibą w L. zobowiązanie w podatku akcyzowym za styczeń i luty 2004 r. oraz uchylającą tę decyzję w części dotyczącej określenia spółce zobowiązania w podatku akcyzowym za marzec i kwiecień 2004 r., powołała wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 2 czerwca 2016 r., wydanego w sprawie C-418/14,które to orzeczenie zdaniem skarżącej ma wpływ na treść wydanej decyzji. Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż jednym z następstw przystąpienia Polski z dniem 1 maja 2014 r. do Wspólnoty Europejskiej jest między innymi przejęcie dorobku prawnego Wspólnoty obejmującego zarówno prawo pierwotne oraz wtórne, uzupełniane orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS), który został powołany w celu kontrolowania przestrzegania oraz dokonywania wykładni prawa wspólnotowego. Konsekwencją powyższego jest obowiązek zgodności polskich (krajowych) przepisów prawa z szeroko pojmowanym prawem wspólnotowym, co oznacza, że ani przepisy prawa krajowego, ani decyzje wydawane przez organy państwa członkowskiego, nie mogą pozostawać w sprzeczności z normami prawa wspólnotowego oraz z orzeczeniami ETS, które zgodnie z ustaloną w orzecznictwie ETS zasadą, korzystają z pierwszeństwa przed prawem krajowym państw członkowskich. Ewentualna niezgodność pomiędzy normami tych dwóch porządków prawnych powinna być wyeliminowana przede wszystkim w drodze wykładni prawa krajowego. Mając powyższe na uwadze ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2005 r. Nr 143 poz. 1199) ustawodawca, dodając pkt 11 do art. 240 § 1 o.p., wprowadził do krajowego systemu prawnego nową przesłankę wznowienia postępowania podatkowego odnoszącą się wyraźnie do orzecznictwa ETS. Przesłanka ta została sformułowana w sposób dość szeroki i obejmuje zarówno wyroki, jak i postanowienia ETS. Ponadto co istotne orzeczenie ETS nie musi dotyczyć konkretnie niezgodności polskich przepisów prawnych z prawem wspólnotowym, gdyż wystarczające jest aby Trybunał dokonał wykładni przepisów wspólnotowych, która wyklucza zgodność z porządkiem prawnym Wspólnoty polskich przepisów, na których oparto kwestionowane rozstrzygnięcie. Orzeczenie Trybunału jako przesłanka wznowienia może także dotyczyć przepisów krajowych innego państwa członkowskiego. Istotnym jest aby wydane przez ETS orzeczenie miało wpływ na treść wydanej decyzji (por. Ogłoszenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie stosowania prawa Unii Europejskiej (M.P. z 2004 r. Nr 20 poz. 359); K. Lasiński-Sulecki, A. Zalasiński Strategie wykorzystania orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości w postępowaniu podatkowym i sądowoadministracyjnym. Komentarz praktyczny do art. 240 § 1 pkt 11 o.p., publ. LEX). Podkreślić także należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym wyrok ETS nie może wywrzeć wpływu na treść wydanej decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, jeżeli decyzja ta dotyczy stanu faktycznego sprzed daty akcesji Polski do Unii Europejskiej, a więc decyzji odnoszącej się do okresu, w którym organ ją wydający nie miał obowiązku stosowania wspólnotowego porządku prawnego (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2017 r., I FSK 2137/16; wyrok NSA z 1 lipca 2015 r., I FSK 598/14; wyrok NSA 5 sierpnia 2010 r., I FSK 1354/09; www.cbois.nsa.gov.pl). Taka sytuacja nastąpiła w niniejszej sprawie. Bezspornym jest bowiem, że ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...], której uchylenia na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 w zw. z art. 245 §1 pkt 1 o.p. domaga się skarżąca spółka, wydana została w przedmiocie określenia A sp. j. z siedzibą w L.zobowiązania podatkowego podatku akcyzowym za okres od stycznia do kwietnia 2004 r. Dotyczyła ona zatem stanu faktycznego sprzed akcesji Polski do Unii Europejskiej, co nastąpiło z dniem 1 maja 2004 r. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zasadnie, powołując przepis art. 245 § 1 pkt 2 o.p., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] wskazując, iż po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie stwierdził istnienia przesłanki określonej w art. 240 §1 pkt 11 o.p. Skoro bowiem powyższa decyzja dotyczyła stanu faktycznego sprzed daty akcesji Polski do Unii Europejskiej, to powołane przez skarżącą orzeczenie ETS z dnia 2 czerwca 2016 r., C- 418/14, pozostaje bez wpływu na treść tej decyzji, a co za tym idzie wbrew twierdzeniu skarżącej, w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia wymieniona w pkt 11 art. 240 § 1 o.p. Tym samym zarzuty skargi, co do naruszenia art. 240 §1 pkt 11 i art. 245 § 1 pkt 2 o.p. uznać należało za chybione. Za nietrafne Sąd uznał także zarzut strony skarżącej, co do naruszenia art. 240 §1 o.p., które to naruszenie zdaniem pełnomocnika spółki polegał na wewnętrznej sprzeczności w stanowisku organu podatkowego, który najpierw stwierdził istnienie przesłanek z art. 240 § 1o.p. (wydając w dniu 19 października 2016 r. postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...]), a następnie wydając zaskarżoną decyzję, stwierdził brak przesłanki wznowieniowej, określonej w pkt 11 art. 240 § 1 o.p. Odnosząc się do powyższego zarzutu Sąd za trafną uznał argumentację organu, co do dwuetapowego trybu weryfikacji w trybie nadzwyczajnym decyzji ostatecznej – wznowienia postępowania, który pierwszy, formalny, odnoszący się do oceny samej dopuszczalności prowadzenia tego trybu postępowanie, kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 o.p.), bądź też w przypadku stwierdzenie niedopuszczalności prowadzenia tego postępowania, wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 §1 pkt 3 o.p.). Natomiast drugi etap weryfikacji decyzji ostatecznej, dotyczy merytorycznej oceny sprawy pod kątem wydania jednego z rozstrzygnięć, o którym mowa w art. 245 § 1 pkt 1 – 3 o.p.). W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po pozytywnej ocenie formalnej wniosku skarżącej z dnia 5 września 2016 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...], jednakże dokonana merytoryczna analiza sprawy, wykazała brak wpływu orzeczenia ETS z dnia 2 czerwca 2016 r., C-418/14 na treść w/w decyzji, z uwagi, iż dotyczyła ona stanu faktycznego sprzed akcesji Polski do Unii Europejskiej. Tym samym ponownie wskazać należy, że organ zasadnie stwierdził, iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 11 o.p., a co za tym idzie prawidłowo, powołując przepis art. 245 § 1 pkt 2 odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]. Za chybione w ocenie Sądu uznać należało także zarzuty skargi, co do naruszenia przepisów procedury podatkowej, w szczególności art. 122, art. 123, art. 180 § 1, art. 188, art. 191 i art. 210 o.p. Wbrew stanowisku pełnomocnika strony skarżącej organ procedujący w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, czyniąc tym samym zadość ciążącemu na nim obowiązku wynikającemu z art. 122 o.p., a wydana w sprawie decyzja, zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji odpowiadają wymogom, o których mowa w art. 210 o.p. Za niezrozumiałe w ocenie Sądu uznać należy zarzuty, co do naruszenia art. 187 § 1 , art. 188 i art. 191 o.p. Fakt, iż ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] której uchylenia domaga się skarżąca, odnosi się do stanu faktycznego sprzed akcesji Polski do Unii Europejskiej (dotyczy określenia zobowiązania podatkowego spółki w podatku akcyzowym za okres styczeń – kwiecień 2004 r.) wynika bezpośrednio z jej treści i jest niekwestionowany przez żadną ze stron niniejszego postępowania. Ponadto abstrahując od powyższego, pełnomocnik skarżącej spółki zarzucając naruszenie art. 188 o.p. nie wykazał, którego z żądań strony skarżącej, dotyczącej przeprowadzenia dowodu, który miałby znaczenie dla okoliczności niniejszej sprawy, organ nie przeprowadził. Z uzasadnienia wniesionej skargi nie wynika nawet, że strona skarżąca wnosiła o przeprowadzenie jakiegokolwiek dowodu. Natomiast przedstawiona przez pełnomocnika argumentacja, co do zasadności podniesionych zarzutów naruszenia procedury podatkowej stanowi w istocie obszerne, nie odnoszące się do konkretnej sprawy, przedstawienie zasad ogólnych postępowania podatkowego, uregulowanych w przepisach o.p., których naruszenie zarzuca skarżąca, podparte wypracowanym orzecznictwem sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. a.l.