III SA/Łd 1065/15

Dnia 18 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M P o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M P na decyzję Dyrektora Celnej w Ł z dnia [...] roku nr[...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu p o s t a n a w i a : odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia[...]r. Dyrektor Izby Celnej w Ł utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł z dnia [...]r. w przedmiocie określenia M P zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu. Powyższa decyzja została doręczona osobiście M P w dniu 11 sierpnia 2015r., jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki – k nr 152 akt administracyjnych i przeprowadzonego postępowania reklamacyjnego przez Izbę Celną w Ł (k 30-31 akt sądowych). W dniu 21 września 2015r. (data nadania przesyłki w polskiej placówce pocztowej) skarżący złożył za pośrednictwem organu administracji skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł z dnia [...]r. wraz z jednoczesnym wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący wskazując na zasadność wniesionej skargi podniósł, że termin do wniesienia skargi prawdopodobnie upływał w dniu 9 września 2015r. O powyższej okoliczności zorientował się jednak dopiero po powrocie do kraju, tj. po dniu 20 września 2015r. Wskazał, że w okresie od dnia 2 sierpnia 2015r. do dnia 20 września 2015r. w związku z wykonywaniem czynności zawodowych przebywał poza granicami kraju. Powyższą okoliczność potwierdza zdaniem skarżącego oświadczenie pracodawcy z dnia 17 września 2015r., które przedstawił w załączeniu. Oświadczenie to zostało sporządzone w języku niemieckim i następnie, jak należy wnosić przetłumaczone przez skarżącego – M P, gdyż na oświadczeniu oryginalny jest tylko jego podpis. Pieczątka i podpis właściciela firmy JG Automobile jest fotokopią. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł wniósł o odrzucenie skargi z powodu niezachowania terminu do jej wniesienia lub jej oddalenie. Zarządzeniem z dnia 25 listopada 2015r. sędzia sprawozdawca wezwał skarżącego do uprawdopodobnienia w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi, okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu wskazując jednocześnie, że z podanych przez skarżącego okoliczności w uzasadnieniu wniosku przywrócenie uchybionego terminu wynika, że w okresie od dnia 2 sierpnia 2015r. do dnia 20 września 2015r. w związku z wykonywaniem czynności zawodowych przebywał za granicą, podczas gdy ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej do sądu decyzji wynika, że odbiór przedmiotowej przesyłki w dniu 11 sierpnia 2015r. pokwitował własnoręcznym podpisem. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 29 grudnia 2015r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe skarżącego z dnia 24 grudnia 2015r., w którym wskazał, że przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję podczas jego nieobecności w kraju odebrała E S, która podczas jego nieobecności mieszkała w należącym do skarżącego lokalu mieszkalnym. Nadmienił, że o odebraniu przesyłki i pokwitowaniu jej odbioru jego imieniem i nazwiskiem dowiedział się dopiero po powrocie do kraju. W załączeniu skarżący przedstawił oświadczenie E S z dnia 23 grudnia 2015r. o odebraniu przez nią przedmiotowej przesyłki w dniu 11 sierpnia 2015r. i pokwitowaniu jej odbioru imieniem i nazwiskiem skarżącego, o czym skarżący dowiedział się dopiero po powrocie z zagranicy. Oświadczenie jest napisane na komputerze i zawiera tylko własnoręczny podpis osoby, która je złożyła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) -dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wymogi wniosku o przywrócenie terminu zostały sformułowane w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność ma być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi spełnia wszystkie wymogi formalne. Kwestią kluczową jest natomiast ustalenie, czy niedochowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi było niezawinione. Zgodnie poglądami prezentowanymi w orzecznictwie i judykaturze brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, czy klęski żywiołowe (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2013r., sygn. akt II GZ 752/13). W ocenie sądu odnosząc powyższe uwagi do okoliczności, jakie wystąpiły w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi, nie wykazał bowiem należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. We wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że termin do wniesienia skargi prawdopodobnie upływał w dniu 9 września 2015r. O powyższej okoliczności zorientował się jednak dopiero po powrocie do kraju, tj. po dniu 20 września 2015r. Wskazał, że w okresie od dnia 2 sierpnia 2015r. do dnia 20 września 2015r. w związku z wykonywaniem czynności zawodowych przebywał poza granicami kraju, a jako potwierdzenie powyższej okoliczności przedstawił oświadczenie pracodawcy wystawione w dniu 17 września 2015r. Należy zauważyć, że oświadczenie to jest sporządzone w języku niemieckim i nie zostało przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego. Jego tłumaczenia dokonał sam skarżący, co powoduje, że dokument ten nie jest wiarygodny. Ponadto nawet przyjęcie treści tego oświadczenie za wiarygodną nie wyjaśnia dlaczego skarżący o oświadczenie to zwrócił się do pracodawcy i uzyskał je już w dniu 17 września 2015r., skoro o odbiorze decyzji i upływie terminu do wniesienia skargi dowiedział się, jak sam oświadczył dopiero po 20 września 2015r. Fakt, że skarżący miał dowiedzieć się o odbiorze przesyłki przez E S dopiero po powrocie z zagranicy wynika tylko z oświadczenia złożonego przez E S. W świetle przedstawionych okoliczności nie ma więc racjonalnego uzasadnienia aby potwierdzenie pobytu na terenie Niemiec przez skarżącego przygotowane zostało przez jego pracodawcę już w dniu 17 września 2015r., chyba że skarżący już wcześniej wiedział o wydaniu i doręczeniu decyzji przez organ. Podnieść także należy, że sąd nie jest związany twierdzeniami wniosku, gdyż istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania sądu o przynajmniej prawdopodobieństwie zaistnienia okoliczności mających wpływ na brak winy w uchybieniu terminu. Natomiast do sądu należy ocena, czy uprawdopodobnienie braku winy nastąpiło, czy też nie (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydanie 3, Warszawa 2011 r., s. 288). Na tle przedstawionych powyżej okoliczności należy zauważyć, że podpis na dowodzie doręczenia decyzji nie różni się na pierwszy rzut oka od podpisu składanego przez skarżącego pod skargą, wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, czy pod oświadczeniem niemieckiego przedsiębiorcy, a skarżący dopiero w odpowiedzi na wezwanie sądu z dnia 25 listopada 2015r. podniósł okoliczność, że przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję podczas jego nieobecności w kraju odebrała E S, która pokwitowała odbiór przesyłki jego imieniem i nazwiskiem, o czym dowiedział się dopiero po powrocie z zagranicy. Nie wskazywał na tę okoliczność we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Należy również wyraźnie zaznaczyć, że sąd nie ma podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja nie została skarżącemu doręczona. W przypadku bowiem niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej stronie zainteresowanej przysługuje prawo zgłoszenia reklamacji, którą można zgłosić w każdej placówce pocztowej operatora pocztowego, który zawarł umowę o świadczenie usługi pocztowej z nadawcą. Co do zasady brak woli przeprowadzenia procedury reklamacyjnej uniemożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 6 października 2010r., sygn. akt I OSK 1493/10, (Lex nr 784355) wskazując, że charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać obalone przeciwdowodem. Nie można jednak przyjąć, by do obalenia tego domniemania wystarczyło twierdzenie strony, że doręczenie przesyłki było nieskuteczne. Ciężar obalenia domniemania prawdziwości pocztowego dowodu doręczenia pisma spoczywa na zainteresowanym (ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi skutki prawne). W niniejszej sprawie skarżący nie zakwestionował sposobu doręczenia zaskarżonej decyzji, nie przedstawił również żadnego dowodu na zgłoszenie i przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego z urzędem pocztowym w celu wykazania, że przesyłka nie została mu doręczona. Postępowanie reklamacyjne przeprowadzone przez Izbę Celną w Ł wykazało natomiast, że przesyłkę odebrał osobiście skarżący. W analizowanym stanie faktycznym twierdzenie skarżącego, że odbiór przesyłki podczas jego nieobecności odebrała inna osoba, która pokwitowała odbiór przesyłki jego imieniem i nazwiskiem z jednej strony nie zostało w sposób dostateczny uprawdopodobnione na tle dokumentów znajdujących w aktach sprawy, z drugiej zaś strony nie może być traktowane jako okoliczność niezawiniona uzasadniająca przywrócenie uchybionego terminu. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych sąd nie znalazł argumentu, który pozwoliłby na uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu terminu i nie uwiarygodnił, że zadbał w sposób należyty o własne interesy. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. k.p.