III SA/Łd 107/10

Dnia 6 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2010 roku sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia szkolenia kandydatów na kierowców oddala skargę. III SA/Łd 107/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego(tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) - dalej Kpa.; art. 104 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.); art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.u. z 2001 r. Nr 79 poz. 856 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] wydaną w przedmiocie zakazu prowadzenia szkolenia kandydatów na kierowców. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w parciu o następujący stan faktyczny i prawny: W dniu 24 czerwca 2009 r. pracownicy Oddziału Nadzoru i Kontroli Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów UMŁ przeprowadzili kontrolę ośrodka szkolenia kierowców, którego właścicielem jest A. D. W wyniku przeprowadzonej kontroli, na podstawie pięciu losowo wybranych kart zajęć kursantów stwierdzono, że szkolenie w kontrolowanym ośrodku odbywa się z naruszeniem programu szkolenia kandydatów na kierowców określonego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdem, instruktorów i egzaminatorów (Dz.U. 2005 Nr 217 poz. 1834 ze zm.). Z skontrolowanych kart wynika bowiem, że żaden z kursantów nie odbył szkolenia poza obszarem zabudowanym lub na drogach o dopuszczalnej prędkości poruszania się powyżej 70 km/h. W piśmie z dnia 23 lipca 2009 r. A.D. oświadczył, że świadomie dopuścił się naruszenia przepisów § 3 ust. 4 pkt 2 lit. b i pkt 3 załącznika nr 3 powołanego wyżej rozporządzenia. Wyjaśnił, iż jego działanie miało na celu tylko i wyłącznie zapewnienie bezpieczeństwa kursantom i innym użytkownikom drogi. Do naruszenia przepisów doszło w okresie zimowym. Silne opady śniegu i deszczu ze śniegiem, a w konsekwencji bardzo śliska nawierzchnia jezdni uniemożliwiały bezpieczne przeprowadzenie szkolenia praktycznego. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. działając na podstawie art. 103 ust. 2 pkt 5 , art. 104 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym; art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz.U. z 2007 r Nr 155 poz. 1095 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit. b i lit. e oraz § 3 ust. 4 pkt 2 lit. b i pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. zakazał A. D. prowadzenia szkolenia kandydatów na kierowców i wykreślił go z rejestru działalności regulowanej przedsiębiorców prowadzących ośrodki szkolenia kierowców. Wskazując na zasadność wydanego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podniósł, iż w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia warunków wykonywania tej działalności polegającego na prowadzeniu szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. Od powyższej decyzji A. D. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 104 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 2 pkt 1 i art. 103 ust. 2 pkt 5; art. 103 ust. 2 pkt 5; art. 108 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym; - § 2 ust. 1 pkt 1 lit. b, lit. e, lit. j, jak również § 3 ust. 4 pkt 2 lit. b i pkt 3 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r.; - art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; - art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 , art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia 10 listopada 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej organ odwoławczy podniosł, iż działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców jest działalnością regulowaną i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców. Organem prowadzącym powyżej wskazany rejestr jest stosownie do treści art. 103 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, starosta właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności. Przepisy art. 104 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy zobowiązują starostę do wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia kierowców oraz skreślenia przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej, w przypadku, gdy przedsiębiorca rażąco naruszył warunki wykonywania tej działalności. Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, w myśl art. 104 ust. 2 ustawy, jest prowadzenie szkolenia niezgodnego z obowiązującym programem określonym w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdem, instruktorów i egzaminatorów bądź wydanie niezgodnego ze stanem faktycznym zaświadczenia o ukończeniu szkolenia. Stosownie do treści § 3 ust. 4 pkt 2 lit. b wyżej wymienionego załacznika zajęcia praktyczne obejmują zajęcia prowadzone na placu manewrowym i w ruchu drogowym przy czym muszą uwzględniać jazdę poza obszarem zabudowanym lub na drogach o dopuszczalnej prędkości i poruszania się powyżej 70 km/h o łącznym czasie nie krótszym niż 4 godziny przy kategorii B, C1, C, T, B+E, C1+E lub D1+E. Zajęcia praktyczne prowadzone w ruchu drogowym, o których mowa w § 3 ust. 4 pkt 2, powinny być prowadzone łącznie na odcinku nie mniejszym niż 50 km. w czasie jednych zajęć (§ 3 ust. 4 pkt 3 załącznika nr 3 do rozporządzenia). W ocenie Kolegium bezsporna pozostaje okoliczność prowadzenia szkolenia z uchybieniem powyżej powołanych norm. Wynika to zarówno z przeprowadzonej w dniu 24 czerwca 2009 r. kontroli, jak i wyjaśnień strony zawartych w piśmie z dnia 23 lipca 2009 r. Konsekwencją stwierdzenia powyższych uchybień było wydanie decyzji o zakazie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i jednoczesne skreślenie przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej. Odnosząc się do zarzutu niezastosowania art. 108 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym organ administracyjny wskazał, że termin do usunięcia naruszeń warunków wykonywania działalności, o którym mowa w powołanym przepisie, nie ma zastosowania do rażącego naruszenia jakim jest prowadzenie szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia. Uznał także za niezasadny zarzut naruszenia art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności , w sytuacji gdy przepis szczególny jakim jest art. 104 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie przewiduje takiej możliwości. Wskazał, że rygor natychmiastowej wykonalności przewidziany w art. 71 ust 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dotyczy nie tylko działalności w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, lecz wszystkich rodzajów działalności regulowanej, co wynika wprost z treści art. 71 ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. D. zarzucił; - naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 , art. 138 § 1 pkt 1 Kpa.; - art. 104 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 2 pkt 1 i art. 103 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit. b, lit. e, lit. j, jak również § 3 ust. 4 pkt 2 lit. b i pkt 3 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; - art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przyjęcie, że przepis ten jest podstawą do nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; - art. 108 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasadzenie kosztów postępowania. W ocenie skarżącego z treści przepisu § 3 ust. 4 pkt 3 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury nie wynika obligatoryjny wymóg przeprowadzenia zajęć praktycznych, o których mowa w § 3 ust. 4 pkt 2 w czasie jednych zajęć na łącznym odcinku nie mniejszym niż 50 km. Na zasadność takiego twierdzenia wskazuje użycie przez ustawodawcę w jednym akcie prawnym terminów "muszą" oraz "powinny", które winny być rozważone, tak jak różnica pomiędzy zachowaniem obligatoryjnym, a powinnością. Skarżący oświadczył, że z uwagi na bardzo niekorzystne warunki meteorologiczne, w trosce o bezpieczeństwo kursantów, świadomie skrócił minimalny dystans jazdy poza obszarem zabudowanym lub na drogach o dopuszczalnej prędkości i poruszania się powyżej 70 km/h, co odnotował w kartach zajęć kursantów. Uzasadniając zarzut naruszenia wskazanych przepisów postępowania podniósł , iż w jego ocenie niniejsze postępowanie zostało przeprowadzone w sposób arbitralny, bez uprzedniego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Natomiast co do naruszenia przepisu art. 71 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej skarżący wskazał, że przepis art. 104 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie przewiduje nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Stąd w jego ocenie nie jest dopuszczalne tworzenie podstawy rozstrzygnięć w oparciu o fragmenty dwóch różnych przepisów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 1 września 2010 r. na rozprawie pełnomocnik skarżącego podniósł, że organy administracji publicznej nie wykazały okoliczności rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. W jego ocenie sankcja zastosowana w stosunku do osoby skarżącego jest nieproporcjonalna do stwierdzonych uchybień. Podkreślił, iż w przypadku jego mocodawcy, zarzut naruszenia programu szkolenia dotyczy zajęć, które powinny, a nie muszą być przeprowadzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. mogłoby stanowić przesłanki ich uchylenia. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Zgodnie art. 104 ust. 1 punkt 3 powołanej ustawy starosta wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia kierowców, skreślając przedsiębiorcę z rejestru działalności regulowanej, jeżeli przedsiębiorca rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. W artykule tym w ust. 2 ustawodawca określił co należy rozumieć pod pojęciem "rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców". Stosownie do tego przepisu jest to szkolenie niezgodne z obowiązującym programem szkolenia oraz wydanie zaświadczenia o ukończeniu szkolenia niezgodnie ze stanem faktycznym. Program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi oraz warunki i tryb uzyskiwania uprawnień do kierowania takimi pojazdami określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 roku w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217, poz. 1834 ze zm.). Zgodnie z treścią § 3 ust. 4 punkt 2 i 3 załącznika nr 3 do wskazanego rozporządzenia zajęcia praktyczne obejmują zajęcia przeprowadzone na placu manewrowym i w ruchu drogowym o dopuszczalnej prędkości, przy czym muszą uwzględniać jazdę poza obszarem zabudowanym lub na drogach o dopuszczalnej prędkości poruszania się powyżej 70 km/h o łącznym czasie nie krótszym niż wskazana w rozporządzeniu liczba godzin oraz powinny być prowadzone łącznie na odcinku nie mniejszym niż 50 km w czasie jednych zajęć, jeżeli dotyczą jazdy, o której mowa w punkcie 2. Należy wskazać, że okoliczność naruszenia przez skarżącego warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców ( wynikająca z wystąpienia pokontrolnego z dnia 24 czerwca 2009 r.) jest bezsporna. Organy administracji ustaliły ponad wszelką wątpliwość, iż szkolenie prowadzono niezgodnie z założeniami programu. Zarzuty te dotyczą niewłaściwego szkolenia praktycznego z zakresu prawa jazdy poza terenem zabudowanym lub po drogach o podwyższonej dopuszczalnej prędkości. Żadna z pięciu osób, których karty zajęć poddano kontroli, nie przejechała wymaganych 50 kilometrów w trakcie jednych zajęć. Okoliczność ta została potwierdzona przez skarżącego, który oświadczył, że świadomie naruszył przepis § 3 ust. 4 pkt 3 złącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przepisu art. 108 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym należy wskazać, iż powołany przepis uprawnia organ sprawujący nadzór do wskazania terminu usunięcia naruszeń warunków wykonywania działalności. Przepis ten stanowi jednak o uchybieniach nie mających rażącego charakteru. Natomiast stwierdzone w przedmiotowej sprawie naruszenia mają niewątpliwie charakter rażący i strona nie może domagać się wyznaczenia dodatkowego terminu na ich usunięcie. Stąd też argumenty podnoszone w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców jest przynajmniej jednorazowe udowodnienie przeprowadzenia szkolenia w sposób niezgodny z obowiązującym programem szkolenia, jak też przynajmniej jednokrotne wydanie niezgodnie ze stanem faktycznym zaświadczenia o ukończeniu szkolenia. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2006 roku (sygn. VI SA/Wa 2314/05, LEX nr 214083), w którego uzasadnieniu wskazano, że dla podjęcia decyzji, o której mowa w art. 104 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym wystarczy stwierdzenie, przez uprawniony do kontroli działalności przedsiębiorcy prowadzącego ośrodek szkolenia kierowców organ, samego faktu naruszenia programu szkolenia przyjętego przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2001 r. (obecnie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 2005 r.), przy czym bez znaczenia jest liczba stwierdzonych naruszeń i ich ciężar gatunkowy. Trafność przyjętego stanowiska potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od tego wyroku (wyrok z dnia 14 grudnia 2007 r. sygn. akt I OSK 89/07). Analogicznie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 stycznia 2010 r, sygn. akt III SA/Łd 487/09, internet- Centralna Baza Orzeczeń NSA). Przy zaistnieniu przypadków rażącego naruszenia programu szkolenia wydanie przez organ zakazu prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia kierowców jest obowiązkowe. Osoba prowadząca ośrodek szkolenia kierowców zobowiązana jest znać i stosować obowiązujące w tym zakresie przepisy, a przede wszystkim program szkolenia kierowców. Nie jest dopuszczalne natomiast realizowanie tego programu według własnego uznania, nawet jeżeli utrudnienia w jego realizacji wynikają z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy prowadzącego ośrodek szkolenia kierowców ( w tym przypadku złych warunków atmosferycznych). Zgodzić się nadto należy z argumentacją organu odwoławczego, że kandydaci na kierowców winni być szkoleni w takim zakresie i w taki sposób, aby później jako kierowcy potrafili sobie poradzić w każdych warunkach pogodowych. Sąd ma na uwadze, iż skarżący dopuszczając się przedmiotowego naruszenia kierował się troską o bezpieczeństwo kursantów i innych uczestników ruchu drogowego, jak również to, że skarżący nie zataił okoliczności odstępstwa od założeń programu szkolenia. Nie mniej jednak motywy postępowania skarżącego wobec jednoznacznej restrykcyjności regulacji prawnej w tym zakresie, nie mogły być brane pod uwagę w rozpoznawanej sprawie. Skarżący mógł zrealizować program w pełnym zakresie, gdy warunki pogodowe uległy poprawie. Oczywiście oznaczałoby to wydłużenie okresu szkolenia i przesunięcie w czasie terminu egzaminu kończącego szkolenie. Jednakże w ten sposób zrealizowałby program zgodnie z obowiązującymi przepisami i lepiej przygotowałby do egzaminu osoby przez siebie szkolone. Rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców zostało zdefiniowane w ustawie (art. 104 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym). Każde naruszenie, które dotyczy tej materii zostało przez ustawodawcę uznane za kwalifikowane, a nazwanie naruszeń rażącymi ma charakter generalny. Organ nie może w konkretnym przypadku, wbrew zapisom ustawy, oceniać czy stwierdzone naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców należy uznać za mniej czy bardziej znaczące. Organ bada tylko czy naruszenie warunków wyczerpuje znamiona określone w ustawie, a więc czy dotyczy szkolenia niezgodnego z obowiązującym programem szkolenia lub polega na wydaniu niezgodnie ze stanem faktycznym zaświadczenia o ukończeniu szkolenia. Z tych też powodów bez wpływu na wynik sprawy pozostaje zarzut niewspółmierności sankcji do popełnionego czynu. Za bezzasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Słusznie zauważa skarżący, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 czerwca 2006 r. , sygn. akt III SA/Sz 115/06, że przepis art. 104 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest przepisem szczególnym w odniesieniu do art. 71 ustawy o swobodzie gospodarczej. Definiuje bowiem co należy rozumieć pod pojęciem rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. Inaczej mówiąc przepis ten ma na celu doprecyzowanie znaczenia ogólnego terminu zawartego w art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wskazać nadto należy, że organy administracji publicznej rozstrzygając w indywidualnej sprawie administracyjnej działają zazwyczaj na podstawie różnych aktów prawnych, które regulują kwestie związane z danym przedmiotem postępowania. W niniejszej sprawie organy administracji publicznej rozstrzygały na podstawie przepisów procedury administracyjnej zawartych w Kpa., jak również na podstawie przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, które to przepisy regulują kwestie dotyczące regulowanej działalności w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. Stąd też za błędny uznać należy pogląd skarżącego, jakoby nie zawarcie w treści art. 104 ustawy Prawo o ruchu drogowym obowiązku nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, było świadomym wyborem ustawodawcy i uniemożliwiało nadania takiego rygoru na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 , art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. W ocenie Sądu postępowanie przed organami obu instancji przeprowadzone zostało w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Rozpoznając sprawę organy administracji podjęły wszelkie kroki w celu prawidłowego wyjaśnienia jej stanu faktycznego. Decyzje zostały wydane po dokonaniu wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i starannej analizie zgromadzonego materiału dowodowego. Ich forma odpowiada wymogom zawartym w art. 107 Kpa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. skargę oddalił. t.p.