III SA/Łd 1070/16

Dnia 14 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Janusz Nowacki, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2017 roku sprawy ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia[...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. III SA/Łd 1070/16 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], [...] wydaną na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 23) – dalej: k.p.a.; art. 13 ust. 1pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 1440) – dalej: u.d.p.; załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm.); art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.)- dalej: u.t.d., Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...], nr [...] wydaną w przedmiocie nałożenia na W.K. kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu wykonywanego pojazdem samochodowym wraz z przyczepą. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 30 czerwca 2015 r., o godz. 13:08:48 urządzenie kontrolne o nr rejestracyjnym S08_0357,7_PEF_0(1243) zainstalowane na odcinku drogi krajowej nr S8 węzeł Piotrków Trybunalski Zachód- węzeł Radziejowice zarejestrowało przejazd pojazdu samochodowego o nr rej. [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...], niezarejestrowanego w krajowym systemie elektronicznego poboru opłat oraz bez zainstalowanego urządzenia pokładowego viaBox służącego do uiszczania opłat elektronicznych. Tym samym za przejazd powyższego pojazdu nie została uiszczona opłata elektroniczna. Na podstawie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu wynosiła 3585 kg, w tym pojazdu samochodowego – 2985 kg, a przyczepy – 600 kg. Ustalono ponadto, że właścicielem pojazdu w dacie odnotowania naruszenia był W.K. Zawiadomieniem dnia 24 sierpnia 2015 W.K. został poinformowany o wszczęciu wobec niego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych(tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.). W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 14 września 2015 r. skarżący zakwestionował zasadność wszczęcia postępowania administracyjnego wskazując, że w dniu 30 czerwca 2015 r. o wskazanej godzinie przebywał w pracy, a przedmiotowy pojazd znajdował się na parkingu przed biurowcem, w którym pracuje. Na dowód powyższego przedstawił kserokopię listy obecności za miesiąc czerwiec 2015 r. Wyjaśnił także, ze w ostatnim czasie był zmuszony do skorzystania z przyczepki o wskazanym nr rej., jak również, że wykonywał przejazd na krótkim odcinku trasy S8. Nie pamięta jednak dokładnej daty, ale na pewno nie mogło to mieć miejsce w dniu 30 czerwca 2015 r. Zaznaczył również, że jest pewien, iż cały zestaw nie przekroczył rzeczywistej masy całkowitej w czasie przejazdu 3,5 t. Z powyższych względów nie posiada urządzenia viaTool. Wniósł ponadto o przybliżenie miejsca trasy, w którym miało mieć miejsce zdarzenie. Pismem z dnia 28 września 2015 r. organ administracji publicznej udzielił skarżącemu dodatkowych wyjaśnień. Kolejnym pismem z dnia 24 listopada 2015 r. wniósł o odstąpienie od ukarania go przedmiotową karą pieniężną. Przyznał, że w świetle obowiązujących przepisów doszło z jego strony do naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Jednakże naruszenie to było nieświadome, gdyż pozostawał w przekonaniu, że obowiązek ten dotyczy tylko autostrad. Ponadto był przekonany, że określona przepisami dopuszczalna masa całkowita pojazdu 3,5 t. dotyczy masy całkowitej wraz z ładunkiem, a nie samego zestawu. Wskazał także, iż stwierdzone przekroczenie było nieznaczne i wynosiło jedynie 85 kg. Wskazał, że konieczność uiszczenia kary pieniężnej, z uwagi na jego sytuacje majątkową, będzie dla niego katastrofalna w skutkach i zakończy się prawdopodobnie egzekucją komorniczą. Skarżący podtrzymał natomiast swoje dotychczasowe stanowisko, co do prawidłowego ustalenia daty popełnienia naruszenia. Oświadczył, że we wskazanym dniu nie opuszczał miejsca pracy, jak również nie udostępniał pojazdu osobom trzecim. Pomimo przedstawienia dowodów potwierdzających ten fakt, organ nie przedstawił jakichkolwiek dowodów skazujących na popełnienie wykroczenia. Wniósł o przedstawienie wiarygodnych dowodów świadczących o powyższym, prawidłowo udokumentowanych oraz świadectw homologacji i protokołów kontrolnych urządzenia rejestrującego. Decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na W.K. kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu wykonywanego w dniu 30 czerwca 2015 r. pojazdem samochodowym nr rej. [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...]. Kwestionując wydane rozstrzygnięcie skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację, co do faktu wykonania przewozu po trasie S8, kwestionując jednocześnie datę tego przewozu wskazaną przez organ I instancji. Dalej powołując się na wyjaśnienia organu w zakresie braku możliwości przedstawienia dokumentacji legalizującej przedmiotowego urządzenia kontrolnego, skarżący zakwestionował prawidłowość rejestracji daty i godziny popełnionego naruszenia, a co za tym idzie prawidłowość dokonanych przez organ ustaleń i wymierzenia na ich podstawie kary. Wskazał również, że należący do niego pojazd marki Ford Ranger jest, rozumieniu przepisów o ruchu drogowym pojazdem osobowym. Zaskarżoną decyzja z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał na treść przepisów regulujących kwestie związane z obowiązkiem ponoszenia opłat za przejazdy pojazdów po drogach krajowych, zasady ich poboru, jak również kwestie dotyczące kar pieniężnych nakładanych w przypadku naruszenia tego obowiązku. Z treści przywołanych przepisów organ odwoławczy wywiódł, iż obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych dotyczy pojazdów samochodowych, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu oraz przyczepy lub naczepy, o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, w przypadku zespołu pojazdów sumuje się dopuszczalną masę całkowitą pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy(art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.). Przy czym w myśl art. 2 pkt 54 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2011 r. poz. 1137 ze zm.) – dalej: u.p.r.d., dopuszczalna masa całkowita to największa określona właściwymi warunkami technicznymi masa pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem dopuszczonego do poruszania się po drodze. Uiszczenie opłaty elektronicznej może nastąpić jedynie przy wykorzystaniu urządzenia, tzw. jednostki pokładowej viaBox, do którego nabycia koniecznym jest zwarcie umowy z podmiotem pobierającym opłatę elektroniczną za korzystanie z dróg krajowych. Za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej wymierza się karę , która jest uzależniona od rodzaju pojazdu i wynosi: 500 zł za zespół pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t oraz przyczepy; 1500 zł w pozostałych przypadkach (art. 13k ust. 1 u.d.p.). Kara jest wymierzana w drodze decyzji administracyjnej właścicielowi pojazdu, bądź też podmiotowi na którego przeniesiono posiadane pojazdu (art. 13k ust. 4 i ust. 6). Organem uprawnionym do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. jest Główny Inspektor Transportu Drogowego (art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 pkt 1 u.t.d.). Dalej organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie w sposób bezsporny ustalono, że strona w dniu 30 czerwca 2015 r. wykonywała przejazd zespołem pojazdów składających się pojazdu samochodowego marki Ford Ranger o nr rej. [...] (niewyposażonego w urządzenie pokładowe viaBox wraz z przyczepą o nr rej. [...], drogą krajową S8 bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Powyższe zdarzenie zostało zarejestrowane przez urządzenie kontrolne o nr rejestracyjnym S08_0357,7_PEF_0(1243) zainstalowane na odcinku drogi krajowej nr S8 węzeł Piotrków Trybunalski Zachód- węzeł Radziejowice. Urządzenie to, jak wynika z przeprowadzonego uzupełniającego postępowania dowodowego, służy jedynie do komunikacji z zainstalowanym w pojazdach urządzeniem pokładowym OBU, jego identyfikacji oraz wysłaniu sygnału do systemu. Nie wykonuje natomiast żadnych funkcji pomiarowych, jak również nie nalicza opłaty za przejazd, która jest naliczana w Systemie KSPO w Centrum Operacyjnym. Jedynym zadaniem urządzenia jest zatem rejestracja przejazdu pojazdu pod bramownicą. Tym samym skoro urządzenie to nie jest urządzeniem pomiarowym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz. 1069 ze zm.), to tym samym nie podlega ono prawnej kontroli metrologicznej zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli (tekst jedn.: Dz.U. z 2014 r. poz. 1066 ). Ponadto jak wskazał organ odwoławczy, w toku przeprowadzonego uzupełniającego postępowania dowodowego ustalono, iż droga ekspresowa S8 jest prawidłowo oznakowania znakami drogowymi T-34, informującymi jej użytkowników o konieczności uiszczenia opłaty elektronicznej. W związku z powyższym organ za niezasadne uznał zarzuty, co do prawidłowości zarejestrowania przedmiotowego zdarzenia z dnia 30 czerwca 2015 r. Odnosząc się natomiast do podniesionej przez skarżącego kwestii niewykonywania przejazdu w w/w dacie, z uwagi na fakt przebywania w tym dniu w pracy, organ odwoławczy ponownie wskazał, iż kara za przejazd po drogach krajowych bez uiszczenia opłaty elektronicznej obciąża właściciela pojazdu bądź też podmiot na rzecz którego przeniesiono posiadanie pojazdu. W niniejszej sprawie skarżący oprócz oświadczenia, że nie wykonywał przejazdu w dniu 30 czerwca 2015 r., gdyż w tym czasie przebywał w pracy, a jego samochód stał zaparkowany przed biurem, nie przedstawił dokumentu potwierdzającego przeniesienie posiadania przedmiotowego pojazdu na inny podmiot, co stanowiłoby podstawę do zwolnienia go od odpowiedzialności tytułu naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Natomiast złożona przez skarżącego kserokopia listy obecności w pracy skarżącego nie może potwierdzać obecności strony w miejscu pracy w czasie zarejestrowania przejazdu. Natomiast, co do podniesionego zarzutu błędnej klasyfikacji pojazdu organ wskazał, iż w myśl art. 2 pkt 42 u.p.r.d. pojazdem ciężarowym jest pojazd przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków. Określenie to obejmuje także samochody ciężarowo-osobowe przeznaczone konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie jest organem właściwym do dokonywania oceny czy dany pojazd winien być rejestrowany jako osobowy lub ciężarowy. Dokonując klasyfikacji w powyższym zakresie organ oparł się na danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, w której pojazd skarżącego figuruje jako samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej 2985 kg. Natomiast dopuszczalna masa całkowita wchodzącej w skład przyczepy wynosi 600 kg. Tym samym skoro dopuszczalna masa całkowita całego zestawu przekraczała 3,5 t, a pojazd skarżącego nie był wyposażony w urządzenie viaBox, to nie powinien on poruszać się po płatnych odcinkach dróg krajowych, gdyż jego właściciel narażą się na administracyjną odpowiedzialność za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Przy czym bez wpływu na obowiązek uiszczenia tej opłaty nie wpływa motywacja osoby wjeżdżającej na płatny odcinek drogi, cel przejazdu, jego charakter, czy też okoliczność przewozu bądź braku ładunku na przyczepie wchodzącej w skład zestawu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W.K. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 75, , art. 76, art. 78 i art. 80 k.p.a. poprzez nienależyte udokumentowanie i udowodnienie ewentualnego popełnienia wykroczenia, nieuwzględnienie przestawionych dowodów; naruszenie przepisów dotyczących klasyfikacji pojazdów oraz niewłaściwą, tendencyjną interpretację przepisów ustawy o drogach publicznych. Wniósł o unieważnienie zaskarżonej decyzji oraz wydanie wyroku uniewinniającego. Uzasadniając zasadność podniesionych zarzutów skarżący podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko, co do nie wykonywania przejazdu w dacie i w czasie wskazanym w zaskarżonej decyzji, nieprzedstawienia przez organ administracji technicznej urządzenia kontrolnego, które zarejestrowało rzekomy przejazd skarżącego płatnym odcinkiem drogi ekspresowej S8, jak również błędnej klasyfikacji jego pojazdu, co miało znaczenie na wysokość nałożonej na niego kary. Ponowił także argumentację, co do niewłaściwego oznakowania drogi znakami informującymi o obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd. W ocenie skarżącego umieszczenie znaku T-34 bezpośrednio 200 m od bramownicy powoduje, że kierowca, który nie wiedział o konieczności uiszczenia opłaty, czy też wjechał na tę drogę omyłkowo nie ma możliwości zjazdu z drogi, bądź wycofania się bez konieczności przejazdu pod bramownicą. W odpowiedzi na skargę Główny inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 27 lutego 2017 r. skarżący wniósł o rozpatrzenie dodatkowo wraz z wniesioną skargą zgodności z obowiązującymi przepisami doręczonego mu "upomnienia - wezwania" do zapłaty nałożonej na niego kary pieniężnej pod rygorem egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego poddana została decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] orzekająca o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [...], wydanej w przedmiocie nałożenia na W.K. kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 1440) – dalej: u.d.p. Przepis art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. nakłada na korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Opłata ta, w myśl art. 13ha ust. 1 u.d.p., jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 tego przepisu, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.). Przy czym co istotne w myśl art. 13hc ust. 1 u.d.p. uiszczenie należnej za przejazd opłaty elektronicznej następuje jedynie w systemie elektronicznego poboru opłat przy wykorzystaniu technologii określonej w art. 13i ustawy. Zasadą jest, że uiszczenie opłaty następuje poprzez urządzenie służące do poboru tych opłat (viaBox), instalowane w pojeździe samochodowym. Kierujący pojazdem samochodowym, wyposażonym w urządzenie do poboru opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a u.d.p. jest obowiązany do: włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę (pkt 1); wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu (pkt 2); używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem (pkt 3). Zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty – wymierza się karę pieniężną w wysokości: 1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2) 1.500 zł - w pozostałych przypadkach. Karę pieniężną wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, a w przypadku zespołu pojazdów właścicielowi pojazdu złączonego przyczepą bądź naczepą, bądź podmiotowi, na który przeniesiono posiadanie tego pojazdu (art. 13k ust. 4 u.d.p). Kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13l ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13k ust. 9 u.d.p.). Do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz urządzenia, o którym mowa w art. 16l ust. 1, a także nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, jest uprawniony Główny Inspektor Transportu Drogowego (art. 13l ust. 1 u.d.p.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowany został pogląd, zgodnie z którym istotą kary administracyjnej, o której mowa w art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów wykonujących przejazd po drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku opłat, które nakładają na nich przepisy u.d.p., jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji i wina nie ma tu znaczenia. Organy Inspekcji Transportu Drogowego, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa, mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji, przy uwzględnieniu tych okoliczności, które mogą znosić odpowiedzialność za powstałe naruszenia. Tym samym odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Podkreślenia wymaga także, że ustawodawca nie uzależnił obowiązku pobierania opłaty elektronicznej od celu wykonywanego przejazdu. Nie ma znaczenia, w jakim celu był wykonywany kontrolowany przejazd, w szczególności, czy przejazd był realizowany w celu prywatnym, czy też w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 stycznia 2016 r., VI SA/Łd 2147/15; wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., II GSK 2406/14; wyrok NSA dnia 15 czerwca 2016 r, II GSK 67/15 – www.cbois.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, iż dokonane przez organ ustalenia faktyczne wykazały w sposób bezsporny, że w dniu 30 czerwca 2015 r., zespołem pojazdów, składającego się z pojazdu samochodowego marki Ford Ranger o nr rej. [...]oraz przyczepy o nr rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 t. dokonano przejazdu po odcinku krajowej drogi ekspresowej S8, objętym obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej. Zdarzenie to zostało udokumentowane zdjęciem wykonanym przez urządzenie kontrolne o nr rejestracyjnym S08_0357,7_PEF_0(1243) zainstalowane na odcinku drogi krajowej nr S8 węzeł Piotrków Trybunalski Zachód- węzeł Radziejowice. Na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że przedmiotowy pojazd samochodowy nie został wyposażony w urządzenie, viaBox. Natomiast w oparciu o dane zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, że pojazd samochodowy marki Ford Ranger o wskazanym wyżej numerze rejestracyjnym jest samochodem ciężarowym o dopuszczalnej masie całkowitej 2985 kg, którego właścicielem jest W.K. Ustalono także, że dopuszczalna masa całkowita wchodzącej w skład zespołu pojazdów przyczepy o nr rej. [...] wynosi 600 kg. Tym samym dopuszczalna masa całkowita zestawu przekraczała 3,5 t., co oznacza, iż przejazd przedmiotowego pojazdu po płatnym odcinku drogi ekspresowej S8 węzeł Piotrków Trybunalski Zachód- węzeł Radziejowice, wymienionym w pkt 13 lit. c załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz. 1262 ze zm.) podlegał opłacie elektronicznej, której obowiązek uiszczenia ciążył na skarżącym jako właścicielu pojazdu. Zasadności powyższego nie podważają w ocenie Sądu podnoszone przez skarżącego zarzuty. W szczególności nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia procedury administracyjnej, uregulowanej przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej: k.p.a., polegający na nienależytym i niestarannym udokumentowaniu i udowodnieniu skarżącemu popełnienia zarzucanego mu przewinienia, jak również nieuwzględnieniu przedkładanych przez niego dowodów i składanych wniosków dowodowych. Wbrew stanowisku skarżącego, Główny Inspektor Transportu Drogowego, stosownie do obowiązku wynikającego z art. 7 k.p.a, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego podjął wszelkie niezbędne czynności zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy i do jej załatwienia. W tym celu, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., zebrał w sposób wyczerpujący i rozpatrzył materiał dowodowy. W szczególności organ dokonał ustaleń w zakresie: właściciela przedmiotowego pojazdu samochodowego oraz złączonej z nim przyczepy, rodzaju pojazdu, dopuszczalnej masy całkowitej zestawu, wyposażenia pojazdu w urządzenie pokładowe viaBox, jak również istnienia prawnego obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd odcinkiem drogi krajowej S8 węzeł Piotrków Trybunalski Zachód- węzeł Radziejowice. Ponadto w oparciu o wyjaśnienia podmiotu odpowiedzialnego za funkcjonowanie Krajowego Systemu Opłat – Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad zawartych w piśmie z dnia 7 grudnia 2015 r. oraz o informacje zawarte w załączonym do akt piśmie Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 26 kwietnia 2013 r., organ dokonał ustaleń w zakresie charakteru oraz zasad działania urządzenia kontrolnego, które zarejestrowało przejazd pojazdu skarżącego bez uiszczenia opłaty elektronicznej, w szczególności w zakresie obowiązku prawnej kontroli metrologicznej, stosownie do treści rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli (tekst jedn.: Dz.U. z 2014 r. poz. 1066). W toku prowadzonego postępowania organ administracji dokonał również ustaleń faktycznych co do prawidłowości oznakowania drogi S8 znakiem informującym o obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd, zgodnie z wymogami rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunki ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2003 r. Nr 220 poz. 2181). Ze znajdujących się w aktach sprawy pism Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 7 marca 2016 r i z dnia 27 kwietnia 2016 r. wynika bowiem, że projekt stałej organizacji ruchu w ciągu drogi ekspresowej S8 na odcinku od granicy województwa mazowieckiego do węzła Radziejowice w zakresie oznakowania systemu elektronicznego poboru opłat został zatwierdzony w dniu 28 listopada 2012 r., a rzeczywisty termin wprowadzenia stałej organizacji ruchu, czyli montaż oznakowania w terenie nastąpił w dniu 29 marca 2013 r. Ponadto przeprowadzane systematycznie kontrole utrzymania oznakowania drogi, która ostatnio, bezpośrednio przed wystąpieniem przedmiotowego zdarzenia miała miejsce w dniu 28 maja 2015 r., nie wykazały żadnych nieprawidłowości związanych z oznakowaniem drogi znakiem T-34. W oparciu o ten materiał, w myśl art. 80 k.p.a., organ administracji uznał za udowodnione, iż skarżący wykonywał w dniu 30 czerwca 2015 r. przejazd odcinkiem drogi krajowej S8 węzeł Piotrków Trybunalski Zachód- węzeł Radziejowice, zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t., bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Tym samym naruszył obowiązek określony w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., co skutkowało nałożeniem na niego, na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł. Odnosząc się natomiast do zarzutu nieuwzględnienia przedłożonego dowodu w postaci kserokopii listy obecności skarżącego w pracy w dniu 30 czerwca 2015 r., mającego świadczyć, iż w wskazanej dacie strona nie mogła wykonywać przedmiotowego przejazdu, Sąd stwierdza, że dokument ten, jak słusznie podkreślił organ administracji publicznej, nie stanowi potwierdzenia obecności strony w miejscu pracy w czasie zarejestrowania przejazdu. Okoliczności tej nie potwierdza także załączone do skargi zaświadczenie pracodawcy skarżącego, z dnia 15 listopada 2016 r., z treści którego wynika, że strona w dniu 30 czerwca 2016 r. przebywała w pracy w godzinach służbowych, nie korzystała w tym dniu z urlopu, jak również nie opuszczała miejsca pracy, na co winna była uzyskać zgodę pracodawcy. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż Sąd nie neguje faktu stawienia się skarżącego w miejscu pracy w dniu 30 czerwca 2015 r., co potwierdza złożony podpis na liście obecności, której kserokopia załączona jest do akt administracyjnych sprawy. Niemniej jednak mając na uwadze fakt, iż przedłożona kserokopia w/w dokumentu jest jedynym dowodem w sprawie złożonym przez skarżącego Sąd uznał, że ustalenia organu co do faktu wykonania przedmiotowego przejazdu w dacie i o czasie wskazanym na zdjęciu, są prawidłowe. Podkreślenia wymaga bowiem, że poza obowiązkami spoczywającymi na organie administracji publicznej wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, również na stronie postępowania spoczywa, wynikająca z jej uprawnienia do czynnego udziału w sprawie, powinność przedstawienia i wykazania okoliczności, mających przemawiać za słusznością jej twierdzeń. W niniejszej sprawie skarżący w opozycji do przedłożonego przez organ administracji materiału dowodowego, w tym załączonego do akt sprawy zdjęcia z dnia 30 czerwca 2015 r., wykonanego przez urządzenie kontrolne zainstalowane na odcinku drogi krajowej nr S8 węzeł Piotrków Trybunalski Zachód - węzeł Radziejowice, przedstawiającego pojazd skarżącego, czego co istotne strona nie neguje, przedstawił jedynie kserokopię powołanej już wcześniej listy obecności w pracy oraz oświadczenie, z którego wynika, że w dacie i czasie zarejestrowania przejazdu, jego samochód pozostawał zaparkowany przed siedzibą firmy, w której pracuje. W ocenie Sądu powyższe działania skarżącego nie są wystarczające do podważenia prawidłowości ustaleń organu, co do faktu wykonania przejazdu pojazdu skarżącego po płatnym odcinku drogi ekspresowej S8 w dniu 30 czerwca 2015 r., bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje również zarzut dokonania przez organ niewłaściwego uznania pojazdu skarżącego za pojazd ciężarowy. Wskazać bowiem należy, że powołana przez skarżącego ustawowa definicja samochodu osobowego, zawarta w art. 5a pkt 19a lit. a i lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm.), jak również w art. 4a pkt 9a lit. a i lit. b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: z 2016 r. poz. 1888 ze zm.) znajduje zastosowania na gruncie przepisów prawa podatkowego, które to przepisy nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Natomiast Generalny Inspektor Transportu Drogowego, jak organ właściwy, w myśl powołanego wcześniej art. 13l u.d.p., do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, a także nakładania i pobierania kar pieniężnych z tytułu naruszenia powyższego obowiązku, dokonując ustaleń w zakresie: właściciela, rodzaju, typu pojazdu samochodowego, czy też zespołu pojazdów, wykonującego przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej opiera się na danych zawartych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, utworzonej na podstawie art. 80a i art. 100a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst. jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 128 ze zm.) – dalej: p.r.d. W niniejszej sprawie jak już wcześniej wskazano z danych zawartych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, że należący do skarżącego pojazd marki Ford Ranger o nr rej. [...] jest samochodem ciężarowym, podrodzaj skrzynia, posiadającym ogółem 5 miejsc siedzących oraz dopuszczalną masę całkowitą 2985 kg. Tym samym w ocenie Sądu organ administracji publicznej rozstrzygając w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej zasadnie zastosował stawkę określoną w art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p., wynosząca 1.500 zł. Natomiast, co do wniosku skarżącego, zawartego w piśmie procesowym z dnia 27 lutego 2017 r., o jednoczesne rozpoznanie zgodności z prawem wystosowanego do skarżącego upomnienia z dnia 13 grudnia 2016 r. wzywającego do zapłaty nałożonej kary pieniężnej pod rygorem egzekucji administracyjnej wskazać należy, iż zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Upomnienie organu administracji publicznej wzywające do wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej nie mieści się w powołanym wyżej katalogu, a co za tym idzie kontrola jego prawidłowości nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Reasumując Sąd stwierdza, że poczynione przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia na skarżącego przedmiotowej kary pieniężnej wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ wszechstronna ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Wydane przez organ w obu instancjach rozstrzygnięcia, stosownie do treści art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. zawierały wszystkie niezbędne elementy, w szczególności sporządzone w sposób prawidłowy uzasadnienie wraz z przytoczeniem jego podstaw prawnych i faktycznych. Tym samym wydane w sprawie decyzje uznać należy za prawidłowe, a podniesione w skardze zarzuty, w szczególności, co do naruszenia art. 7, art. 8, art. 75, , art. 76, art. 78 i art. 80 k.p.a. za nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił. D.Cz.