III SA/Łd 1102/11

Dnia 9 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant asystent sędziego Adrian Król po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 roku sprawy ze skargi G. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej pod postacią alergicznego zapalenia skóry oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (zwany dalej PPIS) w Ł., nie stwierdził choroby zawodowej pod postacią alergicznego zapalenia skóry (wymienionej pod poz. 18 pkt 1 wykazu chorób zawodowych) u G. W. Od powyższej decyzji odwołała się G. W., nie zgadzając się z jej treścią. Decyzją z dnia [...], nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że brak było podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego przez organ pierwszej instancji w przedmiocie choroby zawodowej, pod postacią alergicznego zapalenia skóry (poz. 18 pkt 1 wykazu chorób zawodowych) u G. W., bowiem nie zostało dokonane zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej właściwemu inspektorowi sanitarnemu (tutaj PPIS w Ł.), a zatem PPIS w Ł. nie był uprawniony do wystawienia skierowania na badania G. W. w celu rozpoznania u niej choroby zawodowej będącej przedmiotem niniejszej sprawy. Jak wynika z § 4 ust. 1 i § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych, sposób zgłaszania podejrzenia choroby zawodowej jest jasno określony i sformalizowany. Oznacza to, że upoważnienie do wszczęcia takiego postępowania i wystawienia przez inspektora sanitarnego skierowania na badania jest ściśle powiązane z uprzednim otrzymaniem przez niego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej w takim znaczeniu, że otrzymanie tego zawiadomienia dokonanego na obowiązkowym formularzu, jest warunkiem sine qua non wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie choroby zawodowej, za wyjątkiem sytuacji, kiedy zgłoszenie następuje w formie wystawienia skierowania na badania przez lekarza, który podczas wykonywania zawodu powziął takie podejrzenie u pacjenta. Skierowanie na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej może wystawiać nie każdy lekarz, czy lekarz dentysta a jedynie ten, którzy przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych powziął podejrzenie, że u leczonego pacjenta występuje choroba zawodowa, a zatem zgłoszenie podejrzenia jest ściśle powiązane z objawami chorobowymi uzasadniającymi takie podejrzenie w kontekście narażenia zawodowego. Toteż okoliczność, że osoba, która w imieniu PPIS w Ł. podpisała skierowanie na badania z dnia 20 sierpnia 2009r. jest lekarzem, nie czyni z tego skierowania dokumentu, o którym mowa w 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Ustawodawca wprowadzając w rozporządzeniu w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób, dwa odrębne wzory skierowania na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej, z czego jeden do stosowania przez lekarzy (także lekarzy dentystów), którzy podczas wykonywania zawodu powzięli takie podejrzenie choroby zawodowej u pacjenta, zaś drugi dla państwowego inspektora sanitarnego, wyraźnie rozgraniczył znaczenie prawne tych skierowań oraz sytuacje, w których mogą być wystawione. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem G. W., przedstawionym w piśmie z dnia 1 sierpnia 2011r. (zatytułowanym "wnioski"), że dokonane w roku 2006r. zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej pod postacią zespołu cieśni nadgarstka na podstawie, którego zostało wszczęte postępowanie administracyjne zakończone wydaniem ostatecznej decyzji o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, stanowi podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego także w zakresie innych chorób w nim nie zgłoszonych. W zgłoszeniu, na które powołuje się strona, chociaż błędnie lekarz podał numer pozycji wykazu chorób zawodowych, bo wskazał poz. 19 zamiast 20.1, to jednak w pozycji dotyczącej narażenia zawodowego, które wskazuje się, jako przyczynę choroby zawodowej lekarz wpisał "rozpoznany zespół cieśni nadgarstka, które to dolegliwości pacjentka wiąże z wykonywaną pracą", co w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje zespół cieśni nadgarstka, jako tę chorobę, której zgłoszenie dotyczy, zatem zasadnie postępowanie było wówczas prowadzone w zakresie tej choroby. Skoro jedynie doręczenie PPIS w Ł. zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, dokonane według obowiązującego wzoru, przez lekarza sprawującego nad G. W. profilaktyczną opiekę zdrowotną, uprawniałoby PPIS w Ł. do wszczęcia postępowania administracyjnego, w ramach którego byłby upoważniony do wystawienia skierowania na badania w celu rozpoznania u niej choroby zawodowej, a takiego zgłoszenia nie dokonano, to nie zaszła wymagana prawem przesłanka do wszczęcia postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie doszło do wydania decyzji administracyjnej pomimo, iż nie doszło do prawnie skutecznego wszczęcia postępowania, a to stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego. W skardze na powyższą decyzję G. W. zarzuciła, że organ drugiej instancji nie podjął się szczegółowego wyjaśnienia wszystkich zgłoszonych przez nią zarzutów, które zgłaszane były wcześniej w licznych skargach i wnioskach, co miało istotny wpływ na wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Postępowanie administracyjne w sprawie chorób zawodowych z poz. 1, 18 i 19 zostały celowo wyłączone z postępowania administracyjnego wszczętego na skutek zgłoszenia w kwietniu 2006r. o podejrzeniu chorób zawodowych z poz. 1, 18, 19 i 20.1 wykazu, aby ukryć faktyczne, dodatkowe przyczyny powstania choroby wywołanej w następstwie przewlekłego zatrucia środkami chemicznymi, które powodowały rozległe stany zapalne i obrzęki w całym układzie ruchu, w tym w nadgarstkach rąk, co w połączeniu z przeciążeniami fizycznymi tych nadgarstków w pracy sprzątaczki spowodowało w nich znaczne zmiany neurologiczne. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł., którą organ ten uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy Kodeksu Pracy zwany dalej Kp, rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 105 poz. 869), zwanego dalej "rozporządzeniem" oraz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zwanego dalej k.p.a.). W myśl art. 235 § 1 Kp pracodawca jest obowiązany niezwłocznie zgłosić właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu i właściwemu okręgowemu inspektorowi pracy każdy przypadek podejrzenia choroby zawodowej. Zgodnie z art. 235 § 2 tiret pierwsze w każdym przypadku choroby zawodowej 1. lekarz 2. lekarz dentysta, który podczas wykonywania zawodu powziął takie podejrzenie u pacjenta – kieruje na badania w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania. Z § 2 tiret drugie wynika, iż zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej może również dokonać pracownik lub były pracownik, który podejrzewa, że występujące u niego objawy mogą wskazywać na taką chorobę, przy czym pracownik aktualnie zatrudniony zgłasza podejrzenie za pośrednictwem lekarza sprawującego nad nim profilaktyczną opiekę zdrowotną. Skarżąca była i jest nadal zatrudniona na Politechnice [...] mogła zatem zgłosić podejrzenie choroby zawodowej jedynie za pośrednictwem lekarza sprawującego nad nią profilaktyczną opiekę zdrowotną. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych podejrzenie choroby zawodowej zgłasza się właściwemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu zgłoszenia dokonuje się niezwłocznie na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 Kp. Z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, że właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badania w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania do jednostki orzeczniczej o której mowa w § 5 ust. 2. Z powyższego wynika, iż podstawą wszczęcia postępowania w przedmiocie choroby zawodowej jest zgłoszenie choroby zawodowej dokonane na określonym formularzu. Rozwiązanie to ma na celu określenie granic sprawy będącej przedmiotem konkretnego postępowania Bez określenia granic tej sprawy postępowanie nie może zostać wszczęte, a prowadzone postępowanie bez formalnego wszczęcia winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. Rozwiązanie to oczywiście nie przekreśla możliwości zgłaszania przez uprawnione podmioty podejrzenia nowych chorób zawodowych u pracownika, niemniej jednak zgłoszenia te muszą być zgłaszane na wymaganym przez prawo formularzu i właściwemu organowi administracji publicznej (wyrok NSA z 4 kwietnia 2006r., sygn. akt II OSK 681/05). Nie można zatem zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia prawa. Organ dokonał prawidłowej oceny, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Zdaniem Sądu w tym składzie dotyczy to również braku wszczęcia postępowania administracyjnego. Zarzuty skarżącej nie są zasadne. Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u skarżącej dotyczyło cieśni nadgarstka i sprawa ta została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wydał wyrok 14 kwietnia 2010r. (sygn. akt III SA/Łd 60/10), a następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010r. oddalił skargę kasacyjną (sygn. akt II OSK 1740/10). Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi jest zatem prawomocny, i ustalenia tego Sądu co do zakresu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u skarżącej są dla Sądu w tej sprawie wiążące. Innych zgłoszeń podejrzenia choroby zawodowej u skarżącej nie było. Zarzut skarżącej, iż organ mógł wezwać skarżącą do uzupełnienia brakującego zgłoszenia nie jest zasadny, bowiem jak wyżej wskazano zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej jest podstawą wszczęcia postępowania przez organ, istotna zatem w sprawie jest data wystawienia takiego zgłoszenia. Przedstawione przez skarżącą zgłoszenie z aktualną datą mogłoby być jedynie podstawą wszczęcia nowego postępowania. Z powyższych względów pozostałe zarzuty skarżącej nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. skargę skarżącej oddalił. ds