III SA/Łd 1108/14

Dnia 24 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Sekretarz sądowy – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2015 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o rejestrację pojazdu oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o zarejestrowanie pojazdu marki Renault Master, VIN nr [...], złożonego w dniu 11 lipca 2014 r. przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia 11 lipca 2014 r. skarżąca spółka wystąpiła o rejestrację samochodu marki Renault Master, VIN nr [...]. Przystępując do rozpatrzenia wniosku organ l instancji stwierdził, że kwestia zarejestrowania w/w pojazdu była już przedmiotem postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...], orzekającej o odmowie zarejestrowania pojazdu Renault Master, VIN nr [...] na skarżącą spółkę. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł zatem o umorzeniu postępowania w sprawie z wniosku o rejestrację przedmiotowego pojazdu. Uzasadniając wskazał, że skoro kwestia rejestracji pojazdu została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną, to w sprawie ma miejsce ochrona powagi rzeczy osądzonej, co skutkuje niedopuszczalnością ponownego prowadzenia postępowania. Wydanie kolejnej decyzji merytorycznej w niniejszej sprawie spowodowałoby, że decyzja ta obarczona byłaby wadą uzasadniająca stwierdzenie jej nieważności. Z powyższych względów organ l instancji umorzył postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącej spółki zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 105 § 1 i art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Wskazał, że poprzedni wniosek spółki z dnia 20 listopada 2013 r. dotyczył przerejestrowania pojazdu Renault Master, o numerze VIN [...]. Natomiast wniosek z dnia 11 lipca 2014 r. dotyczy jego rejestracji. Tym samym w ocenie pełnomocnika skarżącej nie można przyjąć, że w sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej. Nie występuje bowiem przesłanka tożsamości przedmiotu postępowania. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że bezsporne pozostaje, iż zarówno wniosek skarżącej spółki z dnia 20 listopada 2013 r, jak i wniosek z dnia 11 lipca 2014 r. dotyczą rejestracji pojazdu marki Renault Master, VIN nr [...]. Nie jest również sporne, że postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem skarżącej spółki z dnia 20 listopada 2013 r. zostało zakończone ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia z dnia [...] o odmowie zarejestrowania przedmiotowego pojazdu. Mając powyższe na uwadze oraz treść art. 110 K.p.a., organ odwoławczy stwierdził, ze w niniejszej sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej. W sprawie występuje bowiem tożsamość podmiotów postępowania, przedmiotu postępowania, jak również tożsamość stanu prawnego i faktycznego. Tym samym, z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem skarżącej z dnia 20 lipca 2014 r., postępowanie to podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Odnosząc się do argumentacji pełnomocnika skarżącej spółki co do różnego przedmiotu wniosków z dnia 20 listopada 2013 r. i 11 lipca 2014 r., Kolegium wskazało, że ustawa Prawo o ruchu drogowym nie rozróżnia pojęcia "zarejestrowanie" oraz "przerejestrowanie". Przepisy ustawy regulujące kwestię rejestracji posługują się terminem "rejestracja". Tym samym argumentację skarżącej uznać należy za chybioną i pozbawioną jakichkolwiek podstaw merytorycznych. Ponadto, ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] dotyczyła odmowy zarejestrowania przedmiotowego pojazdu, a nie jego przerejestrowania. Natomiast, co do zarzutów naruszenia przepisów postępowania organ stwierdził, że z uwagi na ich ogólny charakter nie mógł się do nich ustosunkować. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej spółki zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Ł. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez wybiórcze ustosunkowanie się przez organ administracji publicznej tylko, co do niektórych dowodów zgromadzonych w sprawie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu l instancji i rozstrzygnięcie co do istoty, ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Wniósł nadto o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi ponowił argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu l instancji. Ponownie zaznaczył, że w jego ocenie brak jest tożsamości przedmiotu postępowania, bowiem wniosek spółki z dnia 20 listopada 2013 r. dotyczył przerejestrowania samochodu Renault Master, VIN nr [...], a nie jego rejestracji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)-dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., mogłoby stanowić przesłankę do jej uchylenia. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. z dnia 11 lipca 2014 r. o rejestrację pojazdu marki Renault Master, nr VIN [...]. Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 110 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 267) – dalej: K.p.a. Zgodnie z treścią art. 110 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Powyżej powołany przepis, w odróżnieniu od wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a. zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, zawiera regulację prawną dotyczącą stabilizacji treści rozstrzygnięcia, co do jego istoty lub rozstrzygnięcia kończącego sprawę w danej instancji, a także rozstrzygającego kwestię procesową. Artykuł 110 K.p.a. stanowi zatem o związaniu organu decyzją administracyjną, które trwa do czasu ustania mocy obowiązującej wydanego przez organ rozstrzygnięcia (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C. H. Beck, Warszawa 2011, str. 445-448). Istnienie w obrocie prawnym rozstrzygnięcia organu administracji oznacza, zgodnie z w/w przepisem, że dopiero jego eliminacja w trybie przewidzianym przez obowiązujące przepisy prawa, stwarza możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Natomiast w myśl art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Podkreślić należy, że użyty przez ustawodawcę w powołanym przepisie zwrot "wydaje" oznacza, iż wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny. Z kolei z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, iż brak jest któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, co skutkuje tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty. Umorzenie postępowania jest orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość postępowania to brak przedmiotu postępowania rozumianego jako konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C. H. Beck, Warszawa 2011, str. 410 - 411). Koniecznym warunkiem uznania, że przedmiot postępowania administracyjnego istnieje jest między innymi ustalenie, że w sprawie nie zostało podjęte ostateczne rozstrzygnięcie orzeczeniem ostatecznym (res iudicata). Sprawa administracyjna musi mieć bowiem charakter "otwarty". Dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w sposób oczywisty bezprzedmiotowe. Dopiero eliminacja tego rozstrzygnięcia, na co już wcześniej wskazano, otwiera możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy (podob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 listopada 2013 r., I SA/Sz 417/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2009 r., II SA/Gl 812/08; www.cbois.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż decyzją ostateczną z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia 12 lutego 2014 r., nr [...] o odmowie zarejestrowania samochodu marki Renault Master o nr VIN [...] na wniosek złożony w dniu 20 listopada 2013 r. przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. Powyższa decyzja pozostaje w obiegu prawnym. Spółka nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W odniesieniu do powyższej decyzji nie toczyło się także żadne, przewidziane przepisami K.p.a., postępowanie administracyjne mające na celu jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Nie wystąpiła również żadna z przesłanek skutkujących ustaniem związania treścią w/w decyzji organu, który ją wydał. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zarówno w niniejszej sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...], jak i w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] zachodzi tożsamość przedmiotowa, jak i podmiotowa sprawy. Postępowania w tych sprawach zostały bowiem wszczęte na wniosek tej samej spółki oraz dotyczyły rejestracji tego samego pojazdu. Zarówno do wniosku z dnia 20 października 2013 r. oraz z dnia 11 lipca 2014 r. spółka załączyła te same dokumenty dotyczące samochodu Renault Master nr VIN [...], tj.: duplikat faktury VAT z dnia 6 maja 2005 r. nr [...], wyciąg ze świadectwa homologacji pojazdu Renault Master nr VIN [...], kartę pojazdu seria KP/AAA 5476306, pismo B. Sp. z o.o. z dnia 3 lutego 2014 r. o uzyskaniu zapłaty m. in. za przedmiotowy pojazd. Dokumenty te, podlegały zatem ocenie przez organ dokonujący rejestracji w toku rozpoznawania wniosku z dnia 20 listopada 2013 r. W ostatecznej decyzji z dnia [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia 12 lutego 2014 r. o odmowie zarejestrowania pojazdu Renault Master nr VIN [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podkreśliło, iż skoro przedmiotowy pojazd nie podlegał dotychczas rejestracji na terenie kraju, to złożony przez A. Sp. z o.o. wniosek - winien zostać rozpoznany zgodnie z obowiązującym obecnie stanem prawnym odnoszącym się do pojazdu nowego, co oznacza, iż wnioskodawca ma obowiązek przedłożyć m.in.: 1) świadectwo zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu, 2) dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy lub pojazd rodzaju "samochodowy inny", podrodzaj "czterokołowiec" (kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj "czterokołowiec lekki" (kategoria homologacyjna L6e) został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy, 3) dowód wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lub oświadczenia o podleganiu obowiązkowi zapewniania sieci zbierania pojazdów, o którym mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy. Ponadto, organ stwierdził, iż do wniosku o rejestrację wnioskodawca nie przedłożył dokumentów, które w sposób nie pozostawiający wątpliwości wskazywałyby, że jest on właścicielem pojazdu. Skoro Spółka A. w dniu 11 lipca 2014 r. złożyła ponowny wniosek o rejestrację samochodu Renault Master nr VIN [...], w celu pozytywnego jego rozpatrzenia winna była załączyć do tego wniosku wymagane przez organ - i wymienione w ostatecznej decyzji z dnia [...] - dokumenty. Wobec tego, że załączyła te same, co do wniosku z dnia 20 listopada 2013 r., to dokonując ich ponownej oceny w toku kolejnego postępowania o rejestrację pojazdu Renault Master nr VIN [...], niewątpliwie organ naraziłby się na zarzut nieważności postępowania. Pismo - oświadczenie Spółki A. z dnia 5 sierpnia 2014 r., informujące o braku dokonania zapłaty ceny sprzedaży przedmiotowego samochodu przez C. Sp. z o.o. w R., złożone w toku postępowania administracyjnego zmierzającego do rozpoznania wniosku strony z dnia 11 lipca 2014 r. o rejestrację pojazdu Renault Master nr VIN [...], nie może być uznane za nową okoliczność w sprawie rejestracji tego pojazdu, bowiem oświadczenia tej treści były składane przez stronę skarżącą również w trakcie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] - chociażby we wniosku o rejestrację z dnia 20 listopada 2013 r. Wobec tego, że w obiegu prawnym pozostaje ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] o odmowie zarejestrowania na rzecz skarżącej samochodu marki Renault Master o wskazanym nr VIN, to ponowne postępowanie, w tej samej sprawie wszczęte na wniosek tej samej spółki, z uwagi na brak przedmiotu postępowania (res iudicata) uznać należy za bezprzedmiotowe. Tym samym zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] odpowiada prawu. Za bezzasadną uznać natomiast należało argumentację pełnomocnika skarżącej spółki, zgodnie z którą brak jest w obu sprawach tożsamości przedmiotu postępowania, gdyż postępowanie zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] dotyczyło przerejestrowania przedmiotowego pojazdu, a niniejsze postępowanie dotyczy wniosku spółki o rejestrację pojazdu. Wskazać bowiem należy, że kwestie związane z warunkami dopuszczania pojazdów do ruchu regulują przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.). W powołanym akcie prawnym ustawodawca nie dokonał rozróżnienia pomiędzy rejestracją pojazdu i przerejestrowaniem pojazdu. Posłużył się jedynie terminem "rejestracja pojazdu", który odnosi się zarówno do czynności związanych z pierwszą rejestracją pojazdu, jak również do czynności związanych z przerejestrowaniem pojazdu wcześniej już zarejestrowanego. Ponadto z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] wynika wprost, że dotyczy ona odmowy zarejestrowania pojazdu Renault Master o nr VIN [...], a nie odmowy jego przerejestrowania. Za chybione Sąd uznał także podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Poza lakonicznym stwierdzeniem pełnomocnika skarżącej, że w sprawie doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów procedury administracyjnej, strona nie uzasadniła na czym, w jej ocenie, to naruszenie polegało. Zdaniem Sądu organy administracji przeprowadziły niniejsze postępowanie w zgodzie z przepisami proceduralnymi, w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy sprawy i w jego oparciu dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. D.Cz.