III SA/Łd 1133/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w osobie: Sędziego NSA Janusza Furmanka po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł z dnia [...] znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji III SA/Łd 1133/15 Uzasadnienie A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K (dalej skarżąca lub Spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł z dnia [...] r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie pełnomocnik strony podał, że opiera go "przede wszystkim na wiarygodności zarzutu wadliwości zaskarżonej decyzji". Ponadto wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować utratę płynności finansowej spółki oraz wyrządzić jej znaczną i nieodwracalną szkodę. Podkreślił, że ze względu na dokonane przez urzędy celne zatrzymania urządzeń do gier, wymierzanie kar pieniężnych oraz wystawianie tytułów wykonawczych kondycja finansowa spółki zastała mocno naruszona. Spółka nie tylko nie osiąga planowanych zysków, ale ponosi straty finansowe. Względem majątku spółki prowadzone są już liczne postępowania egzekucyjne, a zastosowane środki egzekucyjne w postaci m.in. zajęć ruchomości i rachunków bankowych, a także dokonywane przez nią wpłaty na poczet kar utrudniają jej normalne funkcjonowanie. Powyższe może, zdaniem pełnomocnika, doprowadzić do szybkiej upadłości spółki, a zatem do sytuacji, w której ani wygranie sporu, ani późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, nie przywróci pierwotnego stanu rzeczy i nie naprawi szkody. Pełnomocnik wskazał, że spółka zasługuje na tymczasową ochronę we wnioskowanym zakresie także ze względu na pytanie prawne skierowane do Trybunału Konstytucyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 15 stycznia 2014 r. dotyczące zgodności z Konstytucją przepisów ustawy o grach hazardowych. Końcowo wskazano orzeczenia, w których zarówno sądy jak i organy celne przychyliły się do wniosków strony o wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., nr 270) [zwaną dalej: ustawą p.p.s.a.], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepublikowane) stwierdził, że chodzi o taką szkodę, zarówno majątkową, jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Ponadto jak wynika z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 s. 166 -168). W ocenie Sądu, argumentacja przedstawiona przez skarżącą Spółkę jest niewystarczająca do uznania, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik podniósł argument "wiarygodności zarzutu wadliwości zaskarżonej decyzji" wobec pytania prawnego skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 15 stycznia 2014 r. i wydanie decyzji przez organy administracji z naruszeniem prawa unijnego oraz w oparciu o nienotyfikowane przepisy techniczne ustawy o grach hazardowych. Podniósł także możliwość utraty przez spółkę płynności finansowej z uwagi na zatrzymanie urządzeń do gier przez urzędy celne oraz konieczność uiszczania kar pieniężnych w sytuacji, gdy dokonanie czynu z art. 107 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (tj. Dz. U. z 2013 r. poz.186 ze zm.) nie zostało prawomocnie stwierdzone, co może spowodować upadłość spółki, a to z kolei doprowadzi do wyrządzenia nieodwracalnej szkody. Pełnomocnik podkreślił, że w stosunku do spółki prowadzone są liczne postępowania egzekucyjne w oparciu o dotychczas wydane tytuły wykonawcze, co bardzo utrudnia jej funkcjonowanie z uwagi na m.in. zajęcia ruchomości czy rachunków bankowych oraz dokonywanie przez spółkę wpłat na poczet kar, które są dla niej ogromnym ciężarem finansowym. Zdaniem Sądu argumenty podniesione przez pełnomocnika strony skarżącej nie uprawdopodabniają w sposób należyty wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Wobec braku jakichkolwiek dokumentów obrazujących sytuację finansową spółki nie można przyjąć, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce konkretnej – znacznej szkody lub spowodowania konkretnych – trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiono żadnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji (tj. zapłata kwoty 12.000 zł) wiąże się ze stratami dla skarżącej; nieznana jest bowiem wysokość uzyskiwanych przez spółkę przychodów, czy ponoszonych przez nią uzasadnionych kosztów związanych z prowadzoną działalnością. To zaś powoduje odmowę przychylenia się do wniosku, gdyż to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia, iż znajduje się sytuacji uzasadniającej przyznanie ochrony tymczasowej. Natomiast okoliczności powoływane przez pełnomocnika spółki Sąd uznał za zbyt ogólnikowe, by móc ocenić, czy w niniejszej sprawie zaistnieją okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Strona ograniczyła się do wskazania jedynie pewnych elementów mogących sugerować jej pogarszającą się sytuację finansową, takich jak zajmowane ruchomości, rachunki bankowe, ponoszenie straty. Jak już wskazano, wobec braku stosownych dokumentów, samo tylko wskazanie, że wobec majątku spółki prowadzona jest egzekucja a zastosowane środki egzekucyjne utrudniają wykonywanie działalności gospodarczej nie stanowi podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej. Z tego też powodu brak jest również podstaw, aby uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do upadłości spółki. Sąd wyjaśnia także, że przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu brak jest podstaw do jego oceny pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05 Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy p.p.s.a. to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga – jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu – ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. k.p.