III SA/Łd 1148/15

Dnia 17 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Protokolant starszy asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2016 roku sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o czasowej rejestracji pojazdu i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz S.K. kwotę 457,- (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło decyzję Starosty [....] z dnia [...] nr [...] wydaną w przedmiocie czasowej rejestracji pojazdu marki Volkswagen Crafter i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...] po rozpoznaniu wniosku S. K. dokonał rejestracji pojazdu marki Volkswagen Crafter, nr VIN[...], stanowiącego własność spółki cywilnej PPHU A- A 76, [...] P, której współwłaścicielami są S. K. i T. K. Pojazd został zarejestrowany pod nr rej.[...]. Decyzja została wydana na jednego z współwłaścicieli spółki – S. K. Pismem z dnia 26 lutego 2014 r. T. K. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o wyjaśnienie kwestii związanych z rejestracją przedmiotowego pojazdu. Wskazał, iż pojazd ten został zakupiony przez dwuosobową spółkę cywilną, a zarejestrowany został tylko na jednego wspólnika. Oświadczył nadto, że w kwestii rejestracji przedmiotowego pojazdu nie podpisywał i nie wystawiał S. K. żadnych dokumentów. Pismem z dnia 10 lutego 2015 r. Starosta [...] wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z wnioskiem o stwierdzenie z urzędu nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu marki Volkswagen Crafter, VIN [...] na S. K. Zawiadomieniem z dnia 15 lipca 2015 r. Starosta [...] poinformował T. K. o wszczęciu postępowania w sprawie czasowej rejestracji w/w pojazdu. Organ administracji wskazał ponadto, że postępowanie w sprawie rejestracji wszczęte zostało na wniosek S. K., który do wniosku załączył dokumenty, o których mowa w art. 72 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...] orzekł o czasowej rejestracji pojazdu marki Volkswagen Crafter nr VIN[...]. Pojazd został zarejestrowany pod nr rej. [...] na rzecz S. K. i T. K. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem T. K. wniósł odwołane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., w którym podniósł, że nie składał wniosku o rejestrację w/w pojazdu. Ponadto oświadczył, że przedmiotowy pojazd jest przedmiotem sporu i toczy się w tej sprawie postępowanie o zawłaszczenie. W piśmie procesowym z dnia 5 sierpnia 2015 r., skierowanym do Starosty [...], S. K. wyjaśnił, że przedmiotowy pojazd jest przez niego wykorzystywany w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą pod firmą Ośrodek Konferencyjno - Wypoczynkowy A. Wskazał, że przed Sądem Rejonowym w P. toczy się postępowanie w sprawie o sygn. akt [...] o podział majątku rozwiązanej spółki cywilnej PPHU A. W toku tego postępowania T. K. wniósł o przyznanie własności przedmiotowego pojazdu na rzecz S. K. z obowiązkiem spłaty na rzecz T. K. S. K. wyraził zgodę na zaproponowany podział majątku. Z powyższego wynika zatem, że T. K. nie jest zainteresowany ani użytkowaniem pojazdu, ani jego własnością. Pojazd nie jest przedmiotem sporu, gdyż obie strony wyraziły wolę zgodnego podziału własności pojazdu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchyliło w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że materialnoprawną podstawę rejestracji pojazdu stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012r. poz. 1137 ze zm.). W myśl art. 73 ust. 1 powołanej ustawy rejestracji pojazdu dokonuje na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana z zastrzeżeniem ust. 2-5. W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 1522 ze zm.) w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, z zastrzeżeniem art. 72 ust. 1b- 4 oraz ust. 20-13 i §3, składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, do którego dołącza: dowód własności pojazdu; kartę pojazdu, jeżeli była wydana; dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany; tablice rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany bądź stosowne oświadczenie w przypadku pojazdu sprowadzonego z zagranicy bez tablic rejestracyjnych lub konieczności zwrotu tych tablic do organu rejestrującego państwa, z którego pojazd został sprowadzony. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż w myśl § 1 ust. 1 załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdów do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 1727) rejestrując pojazd, z zastrzeżeniem ust. 1a-10 oraz § 3, organ rejestrujący przyjmuje wniosek o rejestrację pojazdu z dołączonymi dokumentami, o których mowa w art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym , uwzględniając warunki określone w rozporządzeniu o rejestracji pojazdów i sprawdzając zgodność zawartych w nich danych dotyczących właściciela pojazdu oraz cech identyfikacyjnych pojazdu. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Starosta [...] nie wywiązał się z ciążących na nim obowiązków, wynikających z wyżej wymieniony przepisów. Jak wynika bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, na dzień złożenia przez S. K. wniosku o rejestrację pojazdu marki Volkswagen Crafter nr [...], tj. 22 sierpnia 2012 r. pojazd ten stanowił własność spółki cywilnej PPHU A, której wspólnikami byli S. K. i T. K. Spółka została rozwiązana w dniu 12 czerwca 2013 r. Zgodnie z treścią powołanych wcześniej przepisów wniosek o rejestrację pojazdu składa właściciel pojazdu, na którym spoczywa obowiązek udokumentowania przysługującego bezspornie prawa własności. W sytuacji, gdy osoba składająca wniosek o rejestrację pojazdu nie jest jedynym jego właścicielem, to prawo własności do pojazdu powinni wykazać przed organem rejestracyjnym wszyscy jego współwłaściciele. Bowiem zarejestrowany może zostać jedynie pojazd stanowiący przedmiot uregulowanego prawa własności (współwłasności). Tym samym w ocenie Kolegium w sytuacji, gdy pojazd stanowiący przedmiot wniosku o rejestrację stanowi współwłasność więcej niż jednego właściciela, to wniosek ten winien być złożony przez wszystkich współwłaścicieli pojazdu. Względnie do wniosku o rejestrację złożonego przez jednego z współwłaścicieli pojazdu, koniecznym jest załączenie pełnomocnictwa do działania przed organem rejestracyjnym, udzielonego przez pozostałych współwłaścicieli pojazdu. Natomiast złożenie wniosku tylko przez jednego współwłaściciela pojazdu nie może zostać uznane za równoznaczne ze złożeniem wniosku przez właściciela w rozumieniu art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Kolegium wskazało, że rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji winien wziąć pod uwagę, iż pomimo rozwiązania umowy spółki cywilnej S. K. i T. K. są nadal współwłaścicielami przedmiotowego pojazdu, co oznacza, iż wniosek o jego rejestrację winien być złożony przez obu współwłaścicieli. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że wydając niniejsze orzeczenie był zobowiązany do uwzględnienia istniejącego stanu faktycznego. Jednakże w przypadku prawomocnego zakończenia postępowania o podział majątku rozwiązanej spółki cywilnej, podmiot któremu przyznana będzie własność przedmiotowego pojazdu, będzie uprawniony do samodzielnego wystąpienia z wnioskiem o jego rejestrację. Na powyższą decyzję S. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, nie rozważenie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, stwierdzenie, że wniosek o rejestrację winien być złożony przez wszystkich współwłaścicieli pojazdu lub wykazanie się przez współwłaściciela wnioskodawcę pełnomocnictwem drugiego współwłaściciela; - art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że do zarejestrowania pojazdu nie jest wystarczający wniosek jednego ze współwłaścicieli. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wniósł ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniesioną skargę pełnomocnik skarżącego wskazał, iż w myśl obowiązujących przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym jednym z dokumentów stanowiących podstawę rejestracji pojazdu jest dowód własności tego pojazdu. W przypadku, gdy pojazd będący przedmiotem wniosku o rejestrację stanowi współwłasność kilku osób, do jego rejestracji wystarczy złożenie wniosku przez jednego współwłaściciela, a pozostali współwłaściciele muszą zostać powiadomieni o tym fakcie przez organ administracji publicznej, co wynika z treści art. 61 § 4 K.p.a. Inaczej mówiąc jeżeli dokumentacja przedłożona wraz z wnioskiem jednego z współwłaścicieli pojazdu odpowiada wymogom przewidzianym prawem, to organ jest zobligowany do zarejestrowania pojazdu i powiadomienia o tym pozostałych współwłaścicieli. W ocenie pełnomocnika skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wskazało żadnego przepisu, z którego wynikała by zasadność twierdzenia, zgodnie z którym wniosek o rejestracje winni złożyć wszyscy współwłaściciele pojazdu lub też jeden z nich, legitymujący się pełnomocnictwem udzielonym przez pozostałych współwłaścicieli. Wskazał, że problematyka własności, zarządu rzeczą wspólną należą do materii prawa cywilnego. Na gruncie postępowania administracyjnego w sprawie rejestracji pojazdu kwestia własności ma znaczenie tylko o tyle, że zarejestrowany może być wyłącznie pojazd, który stanowi przedmiot uregulowanego prawa własności. W przedmiotowym stanie faktycznym kwestia własności pojazdu jest uregulowana. Ponadto podkreślenia wymaga, że czynność rejestracji pojazdu nie ma żadnego wpływu na stosunki właścicielskie. Dowód rejestracyjny nie stanowi bowiem dowodu własności pojazdu, a sama rejestracja służy jedynie identyfikacji pojazdu, jego właściciela, jak również stanowi jeden z warunków dopuszczenia pojazdu do ruchu. W niniejszej sprawie, zdaniem pełnomocnika skarżącego, organ administracji dokonał oceny zasad zarządzania rzeczą wspólną i oparł swoje rozstrzygnięcie w istocie na przepisach ustawy Kodeks cywilny. Strona skarżąca wskazała nadto, że postępowanie w niniejszej sprawie zainicjowane zostało przez T. K., który wnosił o dokonanie prawidłowej rejestracji pojazdu. Pomimo dokonania rejestracji zgodnie z jego wnioskiem, z trudnych do ustalenia przyczyn uczestnik postępowania wniósł odwołanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2015 r., III SA/Łd 1148/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 17 marca 2016 r. uczestnik postępowania T. K. oświadczył, że podział majątku spółki A do chwili obecnej nie został dokonany. Wyjaśnił, że nie zgadza się na rejestrację pojazdu Volkswagen Crafter ponieważ nie ma do niego dostępu, nie może go użytkować i nie czuje się jego właścicielem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję w oparciu o wyżej wskazane kryteria uznał, iż została ona wydana z naruszeniem prawa uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W przedmiotowej sprawie, zdaniem sądu organ naruszył przepisy prawa procesowego, a w szczególności art. 7 i 77 i 138 § 2 k.p.a. Organ administracji publicznej zobowiązany jest podejmować wszelkie kroki zmierzające do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), a ponadto organy administracji zobowiązane są zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 k.p.a.). W myśl natomiast art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...] wydaną w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: "u.p.r.d."), o czasowej rejestracji pojazdu marki Volkswagen Crafter na rzecz S. K. i T. K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uznało bowiem, że "wniosek o rejestrację powinien być złożony przez wszystkich współwłaścicieli", a "złożenie wniosku tylko przez jednego współwłaściciela pojazdu nie może być uznane za równoznaczne ze złożeniem wniosku przez właściciela w rozumieniu art. 73 ust 1 powołanej ustawy." Po pierwsze należy zauważyć, iż z brzmienia cytowanego wyżej art. 138 § 2 k.p.a. wynika wyraźnie, iż uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozstrzygnięcia możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy: "decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Przekazując sprawę, organ ten powinien zatem wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Sąd w ramach kontroli zgodności z prawem decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. ma za zadanie odpowiedzieć na pytanie, czy organ odwoławczy winien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który - z uwagi na obowiązek dochowania zasady dwuinstancyjności postępowania oraz obowiązek wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. Podkreślić bowiem trzeba, że zasadą jest, iż organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, a zgodnie z treścią art. 138 § 1 k.p.a. następuje to przez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego. Natomiast odstępstwem od tej ogólnej zasady jest wskazane wyżej, a wynikające z art. 138 § 2 k.p.a. uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej. Stosownie do treści omawianej regulacji wskazać należy, że obecna konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej, określona w art. 138 § 2 k.p.a., opiera się na dwóch kumulatywnych przesłankach, a mianowicie: wydaniu przez organ I instancji decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych oraz uznaniu przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Oznacza to, że w aktualnym stanie prawnym, znajdującym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, samo naruszenie przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Zakończenie postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Chodzi więc o sytuacje, gdy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. W konsekwencji sprawa byłaby rozstrzygana de facto w jednej instancji, a więc strona nie mogłaby kwestionować wyników postępowania wyjaśniającego w drodze odwołania. W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie powodem uchylenia decyzji organu I instancji nie była konieczność ponownego przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w istotnym zakresie, bowiem stan faktyczny sprawy był niesporny. Wniosek o rejestrację pojazdu marki Volkswagen Crafter, nr [...] złożony został przez jednego ze współwłaścicieli pojazdu – S. K., natomiast drugi współwłaściciel – T. K. nie podpisał wniosku o rejestrację, jak również nie udzielił S. K. upoważnienia do złożenia wniosku o rejestrację. Powodem uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] była odmienna interpretacja przez Kolegium przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w sprawie, a zatem okoliczność, która nie została wymieniona w art. 138 § 2 k.p.a. jako przesłanka do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. narusza wobec powyższego art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie sądu także stanowisko Kolegium, iż: "wniosek o rejestrację powinien być złożony przez wszystkich współwłaścicieli", a "złożenie wniosku tylko przez jednego współwłaściciela pojazdu nie może być uznane za równoznaczne ze złożeniem wniosku przez właściciela w rozumieniu art. 73 ust 1 powołanej ustawy", nie znajduje oparcia w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym i prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy swoimi zaleceniami naruszył również przepisy prawa materialnego. Zgodnie z przepisem art. 73 ust. 1 u.p.r.d., rejestracji pojazdu dokonuje właściwy starosta na wniosek właściciela pojazdu. W razie zatem złożenia wniosku o rejestrację organ zobowiązany jest zażądać dokumentów, o których mowa w art. 72 u.p.r.d., które stanowią podstawę do rejestracji. Rejestracja ta odbywa się w toku postępowania administracyjnego, w ramach którego konieczne jest wykazanie własności pojazdu. Zgodnie z § 4 rozporządzenia ministra infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów dowodem własności pojazdu lub jego pojedynczych zespołów jest w szczególności jeden z następujących dokumentów: 1/ umowa sprzedaży, 2/ umowa zamiany, 3/ umowa darowizny, 4/ umowa o dożywocie, 5/ faktura VAT potwierdzająca nabycie pojazdu, 6/ prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności. Z powyższego bezspornie wynika, że dowodem własności może być równocześnie kilka dokumentów i to od osoby wnoszącej o dokonanie rejestracji zależy który z nich zostanie przedstawiony. Jeżeli z dokumentu, który miałby w ocenie wnioskodawcy stanowić dowód własności wynika, że pojazd, którego dotyczy wniosek o rejestrację jest współwłasnością kilku osób, a wniosek złożył tylko jeden współwłaściciel, to organ ma obowiązek wynikający z art. 61 § 4 k.p.a. powiadomić o postępowaniu wszystkie osoby będące stronami w sprawie, zatem pozostałych współwłaścicieli (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1598/10, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 maja 2012 r., sygn. III SA/Po 208/12, wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. III SA/Łd 1043/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 października 2015 r., sygn. III SA/Kr 624/15). Jak wynika z akt niniejszej sprawy Starosta [...], mając na uwadze fakt, iż wniosek o rejestrację złożony został przez jednego ze współwłaścicieli – S. K., o prowadzonym postępowaniu zawiadomił drugiego współwłaściciela pojazdu Volkswagen Crafter – T. K. (zawiadomienie z dnia 15.07.2015 r.). Do wniosku o rejestrację S. K. załączył komplet wymaganych przez przepisy dokumentów, w tym fakturę zakupu pojazdu marki Volkswagen Crafter, nr [...] przez spółkę cywilną PPHU A A 76, [...] P., której współwłaścicielami byli S. K. i T. K. (faktura Vat nr [...] z dnia 08.08.2012 r.). W dacie rozpatrywania przez organ I instancji wniosku o rejestrację, spółka cywilna PPHU A została rozwiązana, a majątek spółki nie został przez byłych wspólników podzielony. Przedmiotowy pojazd stanowił zatem współwłasność S. K. i T. K. Wniosek o rejestrację złożony został niewątpliwie przez właściciela (współwłaściciela) pojazdu – S. K. Zdaniem sądu, przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym nie wymagają, wbrew stanowisku organu odwoławczego, aby wniosek złożony został przez wszystkich współwłaścicieli pojazdu. Podkreślić należy, iż czynność rejestracji pojazdu nie ma żadnego wpływu na stosunki właścicielskie. Dowód rejestracyjny nie jest dowodem własności pojazdu, gdyż takimi dokumentami są np.: faktura stwierdzająca nabycie samochodu, umowa kupna/sprzedaży lub wyrok sądu. Rejestracja pojazdu ma służyć jedynie identyfikacji pojazdu i jego właściciela, a jednocześnie stanowić jeden z warunków dopuszczenia do ruchu. Przedmiotowy samochód został w dniu 17 lipca 2015 r. zarejestrowany przez Starostę [...] na obu byłych wspólników spółki A, tj. S. K. i T. K. Zatem dokument czasowej rejestracji pojazdu marki Volkswagen Crafter, nr VIN [...] prawidłowo odzwierciedlał dane związane z własnością pojazdu. Były wspólnik spółki A – T. K., który nie złożył wniosku o rejestrację pojazdu, brał udział w postępowaniu w przedmiocie rejestracji tego pojazdu. W ocenie sądu, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, organ I instancji prawidłowo zatem przyjął, że spełnione zostały warunki do dokonania czasowej rejestracji pojazdu marki Volkswagen Crafter, nr VIN [...] na rzecz S. K. i T. K. Reasumując jeszcze raz podkreślić należy, że rejestracji pojazdu dokonuje się, gdy dokumentacja odpowiada przepisom, taki jest bowiem wymóg Prawa o ruchu drogowym, natomiast nie ocenia się w tym postępowaniu, jeżeli pojazd jest własnością kilku osób, umocowania do zarządzania rzeczą wspólną. Przez dokonanie rejestracji pojazdu na wniosek jednego ze współwłaścicieli w żaden sposób nie dochodzi do ograniczenia prawa własności drugiego współwłaściciela, skoro jest on uwidoczniony w dowodzie rejestracyjnym samochodu. Sposób korzystania z rzeczy wspólnej regulują natomiast przepisy prawa cywilnego i to przed sądem powszechnym współwłaściciele winni dochodzić swoich praw związanych z dostępem do rzeczy będącej przedmiotem współwłasności. Bezwzględnym natomiast obowiązkiem organu było natomiast powiadomienie o toczącym się postępowaniu wszystkich stron, co wynika wprost z treści art. 61 § 4 k.p.a. Ponadto zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej zobowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zdaniem sądu, organ I instancji omawianym przepisom nie uchybił. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi podstawa uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ rozstrzygnie sprawę, uwzględniając przedstawione wyżej rozważania. d.j.