III SA/Łd 1155/21

Dnia 21 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2022 roku sprawy ze skargi W. M. na decyzję Rektora Politechniki [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium rektora 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Rektora Politechniki [...] na rzecz W. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z [...] nr [...] Rektor Politechniki [...] (dalej: Rektor), na podstawie: art. 86 ust. 1 pkt 4, ust. 2 i 4, art. 91, art. 92 ust. 1 i ust. 3, art. 93 ust. 1, 2 i 3, art. 94, art. 95, art. 412, art. 414 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 478, 619 i 1630 z późn. zm.), art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 z późn. zm.), Regulaminu Świadczeń dla Studentów Politechniki [...] (stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 35/2019 Rektora PŁ z dnia 13 czerwca 2019 r.) z późn. zmianami wraz z załącznikami oraz Podziału Roku Akademickiego 2021/22 w PŁ) po rozpoznaniu wniosku o przyznanie stypendium rektora dla studentów, przyznał W.M. stypendium rektora dla studentów na czas odbywania 2 roku studiów w roku akademickim 2021/22 w miesiącach wykazanych w Regulaminie Świadczeń dla Studentów Politechniki [...], tj. od października 2021 r. do listopada 2021 r. w wysokości 700 zł miesięcznie. W uzasadnieniu powyższej decyzji Rektor stwierdził, że zgodnie z Regulaminem (rozdz. I ust. 7 pkt. 2a), świadczenia, o których mowa w ust. 2 pkt. 1-4 (a więc stypendium socjalne, stypendium dla osób niepełnosprawnych, zapomoga, stypendium rektora) niniejszego rozdziału przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat, tj. 72 miesiące. Wobec braku w ustawie z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce szczególnych uregulowań dotyczących stosowania tego przepisu do wskazanego 6-letniego okresu przysługiwania świadczeń, w ocenie Rektora, należy wliczać także okresy studiowania sprzed wejścia w życie ww. ustawy (tj. sprzed 1 października 2018 r.). Rektor wskazał, że 7 października 2021 r. student W.M. złożył wniosek o stypendium rektora dla studentów na 2 rok studiów. Następnie Rektor ustalił, że W.M. posiadał status studenta w następujących latach akademickich: 2014/2015 (10 m-cy), 2015/2016 (12 m-cy), 2016/2017 (12 m-cy), 2017/2018 (12 m-cy), 2018/2019 (12 m-cy), 2019/2020 (12 m-cy), 2020/2021 (12 m-cy), co łącznie daje 70 m-cy. Wobec powyższego, z uwagi na fakt, iż do granicznego progu 72 miesięcy przysługiwania świadczeń pozostało 2 m-ce, Rektor orzekł jak w decyzji z [...]. Skargę na powyższą decyzję wniósł W.M., zarzucając błędną wykładnię Regulaminu Świadczeń dla Studentów Politechniki [...] (rozdz. l ust. 7 pkt. 2a) oraz wliczenie okresów studiowania sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przyznanie mu stypendium rektora dla studentów na czas odbywania 2 roku studiów w roku akademickim 2021/22, to znaczy od października 2021 r. do czerwca 2022 r. - 9 miesięcy oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę W.M. wyjaśnił, że podjął studia na Politechnice [...] w 2014 r., a status studenta posiadał w następujących latach akademickich: 2014/15 (10 m-cy), 2015/16 (12 m-cy), 2016/17 (12 m-cy), 2017/18 (12 m-cy), 2018/19 (12 m-cy), 2020/11 (12 m-cy), co łącznie daje 70 miesięcy. Zgodnie z decyzją Rektora Politechniki [...] z [...] stypendium rektora przysługuje przez okres 72 miesięcy studiowania od momentu rozpoczęcia studiów, natomiast zgodnie z art. 93 ust. 2 pkt 1 (Dz. U. z 2021 r. poz. 478), świadczenia, o których mowa w ust. 2 pkt 1-4 (a więc stypendium socjalne, stypendium dla osób niepełnosprawnych, zapomoga, stypendium rektora) niniejszego rozdziału przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat, tj. 72 miesiące. Mając na uwadze powyższe nie sposób zrównać znaczenia pojęcia "przysługiwania prawa do świadczenia", o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n. z pojęciem "przysługiwania możliwości ubiegania się o świadczenie". W związku z tym, iż z samym statusem studenta nie wiąże się przysługiwanie świadczeń stypendialnych nie sposób uznać, że z momentem rozpoczęcia studiów zaczyna biec wspomniany 6-letni termin ograniczający czas przysługiwania świadczenia. Termin ten należy odnosić do okresu, kiedy rzeczywiście studentowi świadczenie przysługiwało w rozumieniu wyżej przedstawionym, tj. na skutek jego wniosku, po spełnieniu przesłanek, zostało mu przyznane stypendium, na określony w decyzji czas. Ten właśnie czas, zgodnie z art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy, nie może przekroczyć łącznie 6 lat. W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o oddalenie skargi. Rektor wyjaśnił, że w roku akademickim 2020/2021 uczelnia zwróciła się do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z prośbą o przedstawienie opinii Ministerstwa w sprawie interpretacji przepisu art. 93 i 94 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. W odpowiedzi Ministerstwo poinformowało, że opinia Ministerstwa w powyższym zakresie nie uległa zmianie i jest zamieszczona na stronie internetowej Ministerstwa. Zgodnie ze stanowiskiem Ministerstwa, świadczenia przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. W opinii Ministerstwa, oznacza to łączny okres (nieprzekraczający 6 lat kalendarzowych, tj. 72 miesięcy), w którym danej osobie przysługuje możliwość ubiegania się o świadczenia w ramach studiów - niezależnie od ich rodzaju i długości trwania, jak też uczelni, na których są odbywane. Tym samym dla biegu tego okresu nie ma znaczenia, czy student występuje o świadczenia oraz czy je pobiera. 6-letni okres przysługiwania świadczeń rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta po raz pierwszy (na pierwszym kierunku studiów), co następuje z chwilą złożenia ślubowania. Analogiczne stanowisko Ministerstwo wyraziło w piśmie z 8 lutego 2019 r. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego [...] Stypendia dla studentów w świetle ustawy 2.0, które przytaczane jest w doktrynie, m.in. przez J. Woźnickiego (komentarz do art. 93 ustawy u.p.s.w.n. [w:] Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Komentarz, pod red. J. Woźnickiego, wyd. 2019, Lex). Rektor wskazał, że ustawodawca wprowadzając ustawą z dnia 17 listopada 2021 r. (Dz. U. 2021 r. poz. 2232) zmianą brzmienia art. 93 pswin usunął ewentualne wcześniejsze wątpliwości i przesądził, że łączny okres przysługiwania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 należy liczyć bez względu na ich pobieranie przez studenta (aktualnie obowiązujący art. 93 ust. 4 u.p.s.w.n). Innymi słowy, wbrew stanowisku skarżącego, decydujące znaczenie ma sama możliwość ubiegania się o świadczenia przez studenta, nawet jeśli student z niej nie korzysta, a nie okoliczność ich faktycznego pobierania. Organ nie zgadza się również z zarzutem, że do okresów przysługiwania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 nie wlicza się okresów sprzed wejścia w życie u.p.s.w.n. (tj. sprzed 1 października 2018 r.). Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669) nie przewidują szczegółowych uregulowań dotyczących ww. kwestii, w szczególności nie przewidują wyłączeń w zakresie zaliczania okresu studiowania sprzed 1 października 2018 r. podczas ustalania ww. świadczeń. Również Ministerstwo w oficjalnym stanowisku zamieszczonym na stronie internetowej wskazuje, że do 6-letniego okresu przysługiwania świadczeń wlicza się także okresy studiowania sprzed wejścia w życie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tj. sprzed 1 października 2018 r.). W związku z powyższym zarzut nie znajduje uzasadnienia w treści przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W ocenie Sądu przyjęta przez Rektora wykładnia 93 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 478 ze zm. – dalej: u.p.s.w.n.) jest wadliwa. Rektor przyjął bowiem, że pojęcie "przysługiwania świadczenia" jest pojęciem tożsamym z pojęciem "posiadania statusu studenta". Tymczasem takie rozumienie tego pojęcia nie wynika z treści cytowanego przepisu. Zdaniem sądu prawidłowe odkodowanie normy zawartej w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. nie wymaga szczególnych zabiegów interpretacyjnych, wystarczającym jest tu podstawowy rodzaj wykładni - wykładnia językowa. Sąd podziela sposób wykładni art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. zaprezentowany przez K. Leweckiego w artykule "Wykładnia nowego ograniczenia w przyznawaniu stypendiów dla studentów" (Doradztwo Podatkowe – Biuletyn Instytutu Studiów Podatkowych 2020/1/57-62), który przyjmuje, że pojęcie "przysługuje", wobec braku definicji ustawowej, należy odczytywać zgodnie z jego rozumieniem. Wobec braku ustawowej definicji pojęcia "świadczenie przysługuje", jakie zostało użyte w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n., należy je odczytywać zgodnie z jego znaczeniem w języku potocznym ("przysługiwać" to "należeć się komuś z mocy ustawy, prawa, przywileju" - Słownik języka polskiego PWN pod red. W. Doroszewskiego) i odnosić do świadczenia, które zostało przyznane studentowi po spełnieniu wszystkich kryteriów. W związku z tym dla biegu okresu, o którym mowa w omawianym przepisie, ma znaczenie to, że student występował o świadczenie, które zostało mu przyznane i je pobrał. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.s.w.n. student może jedynie ubiegać się o przyznanie wskazanego w nim świadczenia (m.in. stypendium rektora), ponieważ sam status studenta nie powoduje powstania uprawnienia do uzyskania danego świadczenia. I tak, art. 87 u.p.s.w.n. wskazuje przesłanki ubiegania się o stypendium socjalne, art. 89 u.p.s.w.n. warunki uzyskania stypendium dla osób niepełnosprawnych, art. 90 u.p.s.w.n. warunki przyznania zapomogi, art. 91 u.p.s.w.n. warunki stypendium rektora, a art. 359 u.p.s.w.n. warunki uzyskania stypendium ministra. Oznacza to, że aby świadczenie z katalogu pomocy materialnej dla studentów przysługiwało, wnioskodawca musi mieć status studenta, złożyć stosowny wniosek oraz spełnić dodatkowe warunki przewidziane dla danej kategorii pomocy finansowej. Zatem 6-letni okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. należy odnosić do okresu, w którym student spełnia przesłanki otrzymywania pomocy finansowej określonej w ustawie i jednocześnie jest beneficjentem takiej pomocy. Mając na uwadze powyższe rozważania nie sposób zrównać znaczenia pojęcia "przysługiwania świadczenia", o którym mowa w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z pojęciem "przysługiwania możliwości ubiegania się o świadczenie" w związku z posiadaniem statusu studenta, jak przyjął to organ administracji w niniejszej sprawie. Analogiczny pogląd został zaprezentowany w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 4082/21; z 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3596/21; z 8 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3913/21; z 1 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3967/21; z 3 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4304/21. Prezentowany jest w także przez wojewódzkie sądy administracyjne, np. w wyrokach: WSA w Szczecinie z 10 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 222/20; WSA w Gdańsku z 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 461/20 i z 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 460/20; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Go 155/20; WSA w Łodzi z 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 105/20 i z 3 września 2020 r., III SA/Łd 109/20; WSA w Poznaniu z 17 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Po 773/20; WSA w Krakowie z 25 stycznia 2021 r., sygn. akt 394/20; WSA w Bydgoszczy z 19 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 1223/20; WSA w Warszawie z 10 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2166/20. Powyższa wykładnia znajduje nadto odzwierciedlenie w treści uzasadnienia rządowego projektu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (str. 28), w którym wskazano, że "realizując cel wynikający z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP, w projekcie ustawy zawarto regulacje pozwalające na pobieranie stypendiów i zapomóg do momentu uzyskania wykształcenia wyższego, ale nie dłużej niż przez 6 lat". Sześcioletni okres o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. powiązano zatem bezpośrednio z pobieraniem świadczenia, a nie z posiadaniem statusu studenta przez osobę ubiegającą się o jedną z form pomocy materialnej. Równocześnie w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie zawarto przepisu ograniczającego lub wyłączającego prawo do świadczeń ze względu na posiadanie statusu studenta przez okres dłuższy niż sześć lat. Sytuacje, w których studentowi nie przysługuje prawo do stypendium lub kiedy wygasa decyzja o przyznaniu świadczenia zostały wyczerpująco unormowane w przepisach art. 93 ust. 2 pkt 2 oraz art. 94 ust. 2 u.p.s.w.n., przy czym żadna z tych regulacji nie wiąże prawa do stypendium z nadmiernie długim okresem studiowania (por. wyroki NSA: z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 4082/21; z 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3596/21; z 8 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3913/21; z 1 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3967/21; z 3 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4304/21). Nie można zatem, jak błędnie przyjął w niniejszej sprawie Rektor, wiązać początku tego okresu 6 letniego z momentem rozpoczęcia studiów przez studenta ubiegającego się o przyznanie pomocy. Skoro bowiem z samym statusem studenta ustawa nie wiąże przysługiwania, to jest otrzymywania świadczeń stypendialnych, to nie sposób uznać, że to z momentem rozpoczęcia studiów zaczyna biec okres 6 lat ograniczający czas przysługiwania stypendium stosownie do art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że "przysługiwanie świadczenia" to pobieranie świadczenia, które rzeczywiście studentowi przysługiwało. Okres 6 lat z art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. należy liczyć od momentu uzyskania świadczenia w postaci stypendium, a skoro jest to świadczenie okresowe, wypłacane co miesiąc, to okres 6 lat upłynie po 72 miesiącach otrzymywania stypendium. Taki sposób liczenia tego okresu wynika z tego, że zgodnie z art. 92 ust. 1 u.p.s.w.n. stypendia są przyznawane na semestr albo na rok akademicki i wypłacane przez okres do 10 miesięcy w roku. Rok akademicki trwa pięć szóstych roku kalendarzowego, student nie ma prawa do otrzymania żadnych świadczeń przez jedną szóstą roku. W konsekwencji nie można uznać, że prawo do świadczeń przysługuje mu przez cały rok kalendarzowy. Istotne jest też to, że ustawodawca w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. nie posłużył się pojęciem roku akademickiego (jak np. w przepisie art. 92 ust. 1 i 2 u.p.s.w.n.), tylko kalendarzowego. Zatem zabieg ustawodawcy należy uznać za świadomy. Irrelewantne zatem jest, przez jaki okres wnioskowane stypendium student mógł otrzymywać, bowiem istotne jest to w jakim okresie to stypendium mu przysługiwało i je przyznano oraz, że rzeczywiście je pobrał. (v. wyroki NSA: z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 4082/21; z 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3596/21; z 8 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3913/21; z 1 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3967/21; z 3 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4304/21). Wskazać również należy, że powołane przez Rektora w odpowiedzi na skargę stanowisko Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, w kwestii interpretacji art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n., nie jest wiążące dla sądu. W tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że stanowisko Ministra nie zostało poparte pogłębioną argumentacją. Jest ponadto sprzeczne z celem uregulowań dotyczących pomocy materialnej studentom wyrażonym w uzasadnieniu projektu ustawy p.s.w.n. Ustawa ma realizować cel wynikający z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP, tj. jej regulacje mają pozwalać na pobieranie stypendiów i zapomóg do momentu uzyskania wykształcenia wyższego, ale nie dłużej niż przez 6 lat (por. wyroki NSA: z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 4082/21; z 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3596/21; z 8 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3913/21; z 1 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3967/21; z 3 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4304/21). W rozpoznawanej sprawie Rektor badając zaistnienie przesłanek przyznania stypendium, do sześcioletniego okresu o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. wliczył cały okres studiowania przez skarżącego. Nie ustalił jednak, czy świadczenie to skarżącemu rzeczywiście przysługiwało w rozumieniu wskazanym wyżej. Konsekwencją błędnej wykładni art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. jest jego wadliwe zastosowanie i odmowa przyznania skarżącemu znacznej części stypendium w z tego powodu, że posiada status studenta przez okres dłuższy niż 6 lat. Następstwem tego jest naruszenie przepisów procedury administracyjnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) poprzez niezebranie dowodów umożliwiających ocenę możliwości otrzymania przez skarżącego stypendium i wadliwe, niepełne ustalenia faktyczne, co do spełnienia warunków jego otrzymania. Te bowiem pozostają w ścisłym związku ze sposobem rozumienia normy materialnoprawnej. Oczywiste jest bowiem, że zakres postępowania dowodowego i wyjaśniającego w sprawie determinuje sposób rozumienia prawa materialnego. W niniejszej sprawie w konsekwencji błędu interpretacyjnego organ administracji zaniechał realizacji ciążących na nim obowiązków. Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja dotknięta jest mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n. przez błędną jego wykładnię, a także przepisów prawa procesowego w zakresie gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższą ocenę prawną. Sąd uznał za zbyt lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie zaliczania do 6 letniego okresu, przewidzianego w art. 93 ust. 2 pkt. 1 u.p.s.w.n., okresu świadczeń pobieranych przed wejściem w życie u.p.s.w.n. Zauważyć bowiem trzeba, iż brak jest także przepisów przejściowych potwierdzających wolę ustawodawcy zaliczenia do ww. 6 letniego okresu świadczeń, o których mowa w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. Gdyby taka była intencja ustawodawcy, to zostałoby to uregulowane wprost w ustawie. Odwołując się do wypracowanych przez doktrynę i orzecznictwo reguł interpretacyjnych należy zaznaczyć, że zasadą jest działanie nowej ustawy na przyszłość, gdyż przy braku odmiennej regulacji przepisy nowe nie mogą mieć wstecznego oddziaływania (lex retro non agit). Obowiązkiem organu ponownie procedującego w sprawie będzie wnikliwe rozważenie powyższego zagadnienie i uzasadnienie przyjętego stanowiska w sposób umożliwiający jego kontrolę przez sąd. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. decyzja zawiera: podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowany podpis elektroniczny. W rozpoznawanej sprawie pod decyzją widnieje odcisk pieczęci służbowej " z upoważnienia Rektora Politechniki [...] mgr inż. A.S." oraz podpis (nieczytelny). Nadesłane przez organ akta administracyjne nie zawierają upoważnienia dla mgr inż. A.S. do podpisywania decyzji w imieniu Rektora. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić tę kwestię, załączając do akt odpowiednie upoważnienie do podpisywania decyzji w imieniu Rektora Politechniki [...]. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c orzekł jak w sentencji wyroku. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej, jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na brak oświadczenia strony skarżącej o możliwościach technicznych uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. k.ż.