III SA/Łd 1156/15

Dnia 16 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 roku sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. nr [...] z dnia [...]; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz A. S. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7, art. 8 ust. 1 – 3, art. 10, art. 11 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz. UE L z dnia 28 stycznia 2011 r., nr 25 str. 8 dalej zwanego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 65/2011), art. 11 ust. 1 i 2, art. 12, art. 14, art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz. UE L z dnia 2 grudnia 2009 r., nr 316, str. 65 dalej zwanego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1122/2009), art. 1, art. 21, art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 173 – dalej zwanej ustawą z dnia 7 marca 2007 r.), § 2, § 3, § 4, § 6, § 11, § 23, § 25, § 26 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r., poz. 361 i poz. 1312 ze zm. – dalej zwanego rozporządzeniem z dnia 13 marca 2013 r.), § 2, § 3 ust. 3, § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. poz. 324 - dalej zwanego rozporządzeniem z dnia 12 marca 2014 r.), po rozpatrzeniu odwołania A S, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł z dnia[...] r. o odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2014 r. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy wskazał, że w dniu 15 maja 2014 r. A S złożył formularz wniosku o przyznanie płatności, zakreślając na pierwszej stronie wniosku, że wnioskuje o przyznanie płatności rolnośrodowiskowiskowej. W deklaracji pakietów rolnośrodowiskowych skarżący wystąpił o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej do powierzchni 13,26 ha w pakiecie 5.1 ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, ochrona siedlisk lęgowych ptaków. Wezwaniem z dnia 27 czerwca 2014 r. organ I instancji wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku. Zdaniem organu I instancji rolnik na działkach rolnych E, F, G, I, J, K nie wskazał kodu /nr wariantu/ dotyczącego wniosków rolnośrodowiskowych. Nie podał w sekcji IX numeru zaświadczenia przyrodniczego. Nie podał w sekcji IX imienia i nazwiska eksperta przyrodniczego. Zaznaczył wnioskowanie o płatności rolnośrodowiskowe, a nie wprowadził deklaracji uprawnionej do tej płatności na żadnej działce rolnej. Na działce rolnej E, F, G, I, J, K deklarowanej do płatności rolnośrodowiskowej rolnik nie wskazał rośliny uprawnej w plonie głównym. Rolnik zadeklarował wariant 5.1 w sekcji IIA, lecz nie określił żadnej działki rolnej działki rolnej w sekcji VIII, na której realizowany jest ten wariant. W dniu 1 lipca 2014 r. skarżący złożył korektę wniosku, uzupełniając braki. W dniu [...] r. organ I instancji wydał decyzję o odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2014 r., z uwagi na uzupełnienie wniosku dopiero w dniu 1 lipca 2014 r., a więc już po upływie ostatecznego terminu na złożenie wniosku, który upłynął 11 czerwca 2014 r. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wyjaśnił, że korektę złożył w dniu 1 lipca 2014 r., ale jego wniosek był wnioskiem kontynuacyjnym, w ramach programu, który skarżący realizuje od 2012 roku. Wprawdzie wniosek zawierał wskazane braki formalne, ale informacje niezbędne zostały zawarte w Deklaracji pakietów rolnośrodowiskowych, w której skarżący zaznaczył odpowiednie rubryki. Skarżący podniósł, że nie zgadza się również z odmową przyznania płatności do działki Ł z uwagi na naruszenie § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r., bowiem w świetle tego przepisu mógł zwiększyć jednorazowo obszar gruntów, na których realizuje zobowiązanie rolnośrodowiskowe. Uznając, że odmowa przyznania płatności rolnośrodowiskowej jest prawidłowa, organ II instancji wskazał, iż w formularzu wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej nie zostały wypełnione kolumny 7, 9, 13 oświadczenia o sposobie wykorzystywania działek rolnych, a więc m.in. informacje o sposobie wykorzystywania działek rolnych dotyczące podania rośliny uprawnej, kodu wariantu oraz uwag. W sekcji IX wniosku wpisano trzech ekspertów przyrodniczych wraz z trzema numerami zaświadczeń. W ocenie organu II instancji braki te, a w szczególności niewpisanie rośliny uprawnej w kolumnie 7, kodu pakietu w kolumnie 9 oraz sposobu użytkowania w kolumnie 13 oświadczenia o sposobie wykorzystywania działek rolnych stanowią braki formalne. Skarżący braki te uzupełnił na wezwanie organu dopiero w dniu 1 lipca 2014 r. Treść pojedynczego wniosku reguluje art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Zawartość wniosku rolnośrodowiskowego uściśla § 23 ust. 1 Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. Analiza powyższych przepisów świadczy, zdaniem organu o tym, że pod pojęciem wniosku o przyznanie płatności nie należy rozumieć samego formularza wniosku. Wnioskiem jest formularz wniosku wraz z obowiązkowymi załącznikami, m.in. załącznikami graficznymi. Załącznik graficzny jest integralną częścią wniosku. Tym samym kompletny wniosek będzie składał się z wypełnionego formularza wniosku wraz z załącznikami graficznymi. Dopiero tak złożony wniosek będzie nosił cechy wniosku, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. W 2014 r. ostatecznym terminem na złożenie wniosku był 9 czerwca 2014 r. Jest to termin materialnoprawny. Uchybienie terminu prawa materialnego wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym. Niezłożenie do dnia 9 czerwca 2014 r. kompletnego wniosku wyklucza możliwość otrzymania takiej płatności. Skarżący złożył kompletny wniosek w dniu 1 lipca 2014 r. po ostatecznym terminie na złożenie wniosku. Z tego też względu należało odmówić przyznania płatności. Przepis art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 jest zupełny i wyłącza możliwość zastosowania trybu usuwania braków formalnych wniosku – art. 64 § 2 k.p.a. po ostatecznym terminie na złożenie wniosku. Zgodnie z art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 uzupełnienie wniosku po ostatecznym terminie składania wniosków jest niedopuszczalne. W ocenie organu II instancji nie można uznać, że uzupełnienie braków w postaci wpisania rośliny uprawnej w plonie głównym w kolumnie 7, numeru wariantu w kolumnie 9, sposobu użytkowania w kolumnie 13 oświadczenia o sposobie wykorzystania działek rolnych w dniu 1 lipca 2014 r. rodzi skutek od dnia złożenia pierwotnego wniosku, czyli 15 maja 2014 r. Braki wniosku skarżącego nie mieszczą się w kategoriach błędu oczywistego. Zdaniem organu II instancji z tych powodów nie można było także przyznać płatności do działki rolnej Ł położonej na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...], niedeklarowanych w pierwszym roku trwania programu rolnośrodowiskowego. Skarżący dopiero w dniu 1 lipca 2014 r. uzupełnił w stosunku do działki rolnej Ł brak w postaci wpisania rośliny uprawnej w plonie głównym w kolumnie 7, numeru wariantu w kolumnie 9, sposobu użytkowania w kolumnie 13 oświadczenia o sposobie wykorzystywania działek rolnych. Działka rolna Ł położona jest na działkach ewidencyjnych niedeklarowanych w pierwszym roku trwania programu rolnośrodowiskowego, a zatem taka zmiana jest niezgodna z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. W skardze na powyższą decyzję A S stwierdził, że odmowa przyznania płatności rolnośrodowiskowej jest niesprawiedliwa i krzywdząca. Zdaniem skarżącego z jego wniosku można było łatwo wywnioskować, że ubiega się o przyznanie płatności w całości. W innych miejscach wniosku, to jest na załącznikach graficznych jest zaznaczony kod pakietu (5.1), którego nie wpisał we wniosku. W dniu 27 czerwca 2014 r. został wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku, które usunął niezwłocznie po otrzymaniu wezwania w dniu 1 lipca 2014 r. Oczywistym jest dla skarżącego że gdyby pracownicy ARiMR zinterpretowali wniosek w taki sposób, że nie ubiega się o płatność, nie wzywano by go do uzupełnienia (braków formalnych). Skarżący wskazał, że jego wniosek na rok 2014 nie był pierwszym wnioskiem, lecz stanowił kontynuację realizacji planu rolnośrodowiskowego pięcioletniego, który kończy się w 2017 r. Skarżący podkreślił, że dołożył wszelkich starań i spełnił wiele wyznaczonych przez ARiMR obowiązków związanych z pakietem rolnośrodowiskowym Ochrona miejsc lęgowych i siedlisk ptaków na Naturze 2000, w którym uczestniczy, co może potwierdzić ekspert ornitolog. Do obowiązków tych należy koszenie w odpowiednim terminie, koszenie na odpowiednią wysokość, koszenie od środka na zewnątrz łąki, zachowanie odpowiedniej powierzchni nie koszonej, nie stosowanie środków ochrony roślin, nie stosowanie żadnych zabiegów polowych z wyłączeniem koszenia. W ocenie skarżącego pozbawiono go płatności w niebagatelnej kwocie około 15 000 złotych z powodu nieuzupełnienia określonych rubryk wniosku, mimo, iż niezbędne informacje zostały podane w innych miejscach wniosku i na załącznikach graficznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 16 marca 2016 r. skarżący oświadczył, że korekty we wniosku w dniu 12 maja 2014 r. były wykonane "pod okiem" pracownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł, który również nie dostrzegł braków formalnych wniosku. Skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania procesowego. Pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wyjaśniając, że było zbyt późno, aby uwzględnić skargę w trybie autokontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola pod względem zgodności z prawem przebiega w trzech płaszczyznach, tj. oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym, dochowania wymaganej prawem procedury oraz respektowania reguł kompetencji (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2006 r., I GSK 1421/2005). W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Dokonując tej kontroli sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (patrz J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2004, str. 197). W myśl art. 145 p.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji we wskazanym wyżej zakresie wykazała, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi. Organ II instancji za zasadną uznał odmowę przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2014 r. z uwagi na to, że skarżący składając wniosek o przyznanie tej płatności w zakresie działek rolnych E, F, G, I, J, K, Ł nie wpisał w kolumnie 7 rośliny uprawnej w plonie głównym, w kolumnie 9 nr wariantu, w kolumnie 13 sposobu użytkowania, a braki te uzupełnił , w trybie art. 64 § 2 k.p.a., na wezwanie organu z dnia 27 czerwca 2014 r., dopiero w dniu 1 lipca 2014 r., czyli już po upływie ostatecznego terminu na złożenie wniosku, który w roku 2014 upłynął w dniu 9 czerwca 2014 r. Istotą problemu w niniejszej sprawie jest więc to, czy możliwe jest w świetle obowiązujących przepisów skuteczne uzupełnienie wskazanych braków po dniu 9 czerwca 2014 r. Zgodnie bowiem z § 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.), wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych składa się do kierownika biura powiatowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę rolnika, w terminie określonym do składania wniosków o przyznanie płatności bezpośredniej w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Tym przepisem jest art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.), w świetle którego wniosek o przyznanie płatności obszarowych, płatności do krów i owiec oraz płatności do tytoniu składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Termin, o którym mowa w art. 18 ust. 2 ustawy jest terminem, który nie podlega przywróceniu, o czym stanowi art. 18 ust. 3 tej ustawy. Jest to termin materialnoprawny. Natomiast jak wynika z art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009Z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie wniosku o przyznanie pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia po wyznaczonym terminie prowadzi do zmniejszenia kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik gdyby złożył wniosek w terminie, o 1 % za każdy dzień roboczy. Bez uszczerbku dla jakichkolwiek środków szczególnych podejmowanych przez państwa członkowskie odnośnie do potrzeby składania jakichkolwiek dokumentów uzupełniających w wyznaczonym czasie w celu umożliwienia ustalenia terminów oraz przeprowadzenia skutecznych kontroli, pierwszy akapit stosuje się również odnośnie do dokumentów, umów oraz oświadczeń, które należy przedstawić właściwym organom zgodnie z art. 12 i 13,jeśli takie dokumenty, umowy lub oświadczenia stanowią o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy. W tym przypadku zmniejszenie płatności będzie odnosiła się do kwoty wypłacanej w ramach przedmiotowej pomocy. Jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny. Zgodnie z powyższymi przepisami organ odwoławczy ustalil, że ostatecznym dniem terminu na złożenie wniosku był więc 9 czerwca 2014 r. Nie jest sporne, że wniosek skarżącego z dnia 15 maja 2014 r. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2014 r. stanowił wniosek kontynuacyjny. Skarżący podjął się realizować pięcioletnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe w 2012 r. Zgodnie z art. 20 ust. 1 mającej w sprawie zastosowanie ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. Poz. 173 ze zm.),pomoc w ramach Programu jest przyznawana w drodze decyzji administracyjnej. Z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 (rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia), do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r.). W myśl art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności (pkt 1); jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2); udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (pkt 3); zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (pkt 4). Szczegółowe warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwracania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" zostały określone w ww rozporządzeniu z dnia 13 marca 2013 r. Z uwagi na to, iż skarżący podjął się realizować pięcioletnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe w 2012 r., w sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 marca 2014 r. (§ 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia z dnia 12 marca 2014 r.). Zgodnie z § 23 ust. 1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, poza elementami podania określonymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem adresu, zawiera: numer identyfikacji podatkowej (NIP) lub numer identyfikacyjny w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), jeżeli zostały nadane, a w przypadku osoby fizycznej również numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL), natomiast jeżeli osoba ta nie posiada obywatelstwa polskiego – kod kraju, numer paszportu lub innego dokumentu tożsamości (pkt 1); numer identyfikacyjny nadany zgodnie z ustawą z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (pkt 2); wskazanie realizowanych pakietów lub wariantów, z podaniem łącznej powierzchni działek rolnych, na których są one realizowane (pkt 3); charakterystykę gospodarstwa rolnego, a w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 1 również liczbę zwierząt w gospodarstwie, o których mowa w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397), oraz ich liczbę w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe, o których mowa w tym rozporządzeniu, przy użyciu współczynnika ustalonego zgodnie z załącznikiem do tego rozporządzenia, obliczoną według stanu na dzień 15 marca roku, w którym jest składany ten wniosek (pkt 4); oświadczenie o: powierzchni działek ewidencyjnych (pkt 5 lit. a), sposobie wykorzystywania działek rolnych, w szczególności z podaniem rośliny uprawnej (pkt 5 lit. b), liczbie zwierząt ras lokalnych (pkt 5 lit. c); oświadczenia oraz informacje, jakie powinny być zawarte we wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., określone w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 6 tej ustawy, niewymienione w pkt 1, 2 i 5 (pkt 6); oświadczenia i zobowiązania rolnika związane z realizacją zobowiązania rolnośrodowiskowego, w tym zobowiązanie do przechowywania planu działalności rolnośrodowiskowej oraz innych dokumentów dotyczących spełniania warunków przyznania płatności rolnośrodowiskowej lub związanych z tą płatnością przez okres realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego oraz przez okres pięciu lat od dnia zakończenia realizacji tego zobowiązania (pkt 7); informację o załącznikach dołączonych do wniosku (pkt 8). Zdaniem sądu, wniosek skarżącego o przyznanie płatności obszarowych, uwzględniwszy regulacje § 23 ust. 1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. jest podaniem w rozumieniu przepisów k.p.a. Wskazanie, że wniosek powinien zawierać elementy podania określone w przepisach k.p.a., z wyłączeniem adresu, oznacza, że powinien on zawierać wskazanie osoby, od której pochodzi, jej żądanie i zostać podpisany oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych (art. 63 § 2 k.p.a.). Ewentualne braki formalne wniosku winny być usunięte w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Z treści art. 64 § 2 k.p.a. wynika, że pozostawienie podania bez rozpoznania, z innego powodu niż brak adresu, jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze, gdy wnoszący podanie, mimo właściwego wezwania organu do usunięcia braków, nie usunie w terminie tych braków, i po drugie, wezwanie dotyczyć ma wymagań wynikających wprost z przepisów prawa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2009 r., II GSK 1115/08 na organie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, przyjmującym wniosek producenta rolnego o przyznanie płatności objętej ustawą o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, spoczywa obowiązek sprawdzenia, czy wniosek spełnia wymogi ustalone w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności do gruntów rolnych i płatności cyfrowej (Dz.U. z 2007 r., nr 46 poz. 310) i wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych tego wniosku, a to stosownie do przepisu art. 64 § 2 k.p.a. Natomiast za treść merytoryczną tego wniosku, w tym także w zakresie żądanych płatności, odpowiedzialność ponosi wnioskodawca. Pomimo tego, że teza ta została sformułowana na gruncie spraw o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, stanowisko to należy w pełni podzielić, gdyż unormowania dotyczące trybu oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać wnioski o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych są analogiczne, zaś termin na złożenie wniosku jest ten sam. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji wezwał skarżącego na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braków formalnych wniosku pismem z dnia 27 czerwca 2014 r. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 1 lipca 2014 r. i jeszcze w tym samym dniu, a więc przed upływem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a., skarżący braki te uzupełnił. Pomimo wykonania przez skarżącego wezwania do usunięcia braków formalnych w terminie określonym w art. 64 § 2 k.p.a., organy obu instancji uznały, że przepis art. 64 § 2 k.p.a. nie ma tu zastosowania, z uwagi na przepis szczególny – art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, który wyłącza możliwość uzupełniania braków formalnych wniosku po 9 czerwca 2014 r. tj. po upływie 25 dni kalendarzowych licząc od ostatniego dnia terminu na składanie wniosków. W ocenie Sądu takie stanowisko organów jest nieuprawnione. Z brzmienia art. 64 § 2 k.p.a. wynika, że uzupełnienie braku formalnego wniosku, w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, spowoduje, że wniosek będzie podlegał rozpatrzeniu tak jakby został złożony bez braków. W tym miejscu jeszcze raz godzi się podkreślić, że sam organ w wezwaniu z dnia 27 czerwca 2014r. określił wskazane braki wniosku jako braki formalne. W związku z tym uzupełnienie braków formalnych wniosku, polegających na braku wskazania: w kolumnie 7 rośliny uprawnej w plonie głównym, w kolumnie 9 nr wariantu, w kolumnie 13 sposobu użytkowania, a więc elementów określonych w przepisach szczególnych (§ 23 ust. 1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r., wskazującego jakie elementy winien zawierać wniosek), w wyznaczonym siedmiodniowym terminie powoduje ten skutek, że wniosek z uzupełnionymi brakami traktuje się jakby od początku został złożony bez braków. Jeżeli zatem skarżący zachował siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku, to ponieważ wniosek złożył w terminie, tj. 15 maja 2014 r., powinien podlegać on merytorycznemu rozpatrzeniu. Stanowisko organu, że uzupełnienie braków formalnych wniosku w terminie określonym w art. 64 § 2 k.p.a. jest bez znaczenia prawnego, jeżeli nastąpiło po 9 czerwca 2014 r., wbrew argumentom przytoczonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie znajduje oparcia w przepisach UE. Takie stanowisko jest uzasadnione, ale w odniesieniu do braków, czy poprawek o charakterze merytorycznym, a nie braku formalnego podania. Z przytoczonego art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r., jak podnosi organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynika, że jeżeli dany przypadek jest uregulowany w przepisach rozporządzeń wydawanych przez Komisję UE lub Radę UE, to w pierwszej kolejności stosujemy przepisy unijne. Argumenty organu, który powołuje się na regulacje art. 11 ust. 1 i 2 i art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, w ocenie sądu są prawidłowe, ale tylko w takim zakresie, w jakim dotyczą braków merytorycznych wniosków składanych przez rolników. Z art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 wynika jednoznacznie, że rolnik ubiegający się o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy obszarowej może złożyć tylko jeden pojedynczy wniosek na rok. Pojedyncze wnioski składa się w terminie ustalonym przez państwo członkowskie, lecz nie później niż do dnia 15 maja. W art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 określono, jaka powinna być treść pojedynczego wniosku. W myśl art. 12 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 pojedynczy wniosek zawiera wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy, w szczególności: tożsamość rolnika (lit. a); system lub systemy pomocy, których dotyczy wniosek (lit. b); identyfikację uprawnień do płatności zgodnie z systemem identyfikacji i rejestracji przewidzianym w art. 7 do celów systemu płatności jednolitej (lit. c); szczegóły pozwalające na identyfikację wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, ich powierzchnię wyrażoną w hektarach z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, ich położenie i w stosownych przypadkach ich użytkowanie oraz informację, czy dana działka rolna jest nawadniana (lit. d.); oświadczenie rolnika, że jest świadomy warunków przedmiotowych systemów pomocy (lit. e). Stosownie do art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w celu identyfikacji wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, o których mowa w ust. 1 lit d), wcześniej ustalone formularze przekazane rolnikowi zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, zawierają informację na temat maksymalnego obszaru kwalifikowanego przypadającego na działkę referencyjną do celów systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej. Ponadto materiały geograficzne przekazane rolnikowi zgodnie z tym przepisem określają granice działek referencyjnych oraz ich jednoznaczną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej Przytoczone przepisy określają konieczną materialną zawartość wniosku. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 w art. 14 dopuszcza składanie poprawek do pojedynczego wniosku po wygaśnięciu terminu składania wniosku przewidując, że można po tym terminie dodać do wniosku poszczególne działki lub indywidualne uprawnienia do płatności, pod warunkiem, że przestrzegane są wymogi w ramach odnośnych systemów pomocy. Na takich samych warunkach można dokonać zmian dotyczących użytkowania lub systemu pomocy odnośnie do poszczególnych działek rolnych lub odnośnie do uprawnień do płatności. Z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, że chodzi o zmiany i poprawki do wniosku o charakterze merytorycznym, a nie uzupełnienie braków formalnych. Kwestie związane ze złożeniem wniosku po wyznaczonym terminie reguluje art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, stanowiąc w akapicie 1, że z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie wniosku o przyznanie pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia po wyznaczonym terminie prowadzi do zmniejszenia płatności, do której uprawniony byłby rolnik gdyby złożył wniosek w terminie, o 1% za każdy dzień roboczy. Akapit ten stosuje się także do dokumentów, umów oraz oświadczeń, które należy przedstawić właściwym organom zgodnie z art. 12 i 13 , jeżeli takie dokumenty, umowy lub oświadczenia stanowią o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy. Jeżeli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny. Jak wskazał organ odwoławczy w 2014 roku ostatecznym dniem na złożenie wniosku był 9 czerwca 2014 r. Z treści przytoczonych powyżej regulacji nie sposób jednak wywieść, że uzupełnienie po dniu 9 czerwca 2014r. braków formalnych wniosku dokonane w trybie i w terminie określonym w art. 64 § 2 k.p.a. nie wywoła skutków prawnych przewidzianych w tym przepisie z uwagi na treść art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Treść tego przepisu nie wyklucza bowiem możliwości uzupełnienia braku formalnego wniosku ( a o takie braki chodziło w niniejszej sprawie), jeżeli kompletny od strony merytorycznej, lecz dotknięty brakami formalnymi wniosek został złożony w terminie określonym w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. w zw. z § 23 ust. 2 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. lub ewentualnie w terminie 25 dni licząc od upływu tego terminu. Przytoczone przepisy stanowią o ograniczeniu terminu na składanie wniosków jako takich i ograniczaniu terminu na wnoszenie merytorycznych poprawek do wniosku. Przepisy te nie dotyczą uzupełniania braków formalnych. Jeżeli wniosek o przyznanie płatności złożony do dnia 9 czerwca zawiera brak formalny, obowiązkiem organu jest wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia tego braku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Jeżeli brak formalny zostanie uzupełniony w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, za datę złożenia uzupełnionego wniosku należy uznać dzień doręczenia żądania organowi, a nie dzień uzupełnienia braku. Uzupełnienie braku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. wywołuje skutek od daty wniesienia podania. Zaakceptowanie dokonanej przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykładni art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. oznaczałoby zgodę na to, że w zależności od woli pracownika organu i terminu wezwania do uzupełnienia braku, wnioskodawcy znajdujący się w takiej samej sytuacji faktycznej (złożenie do 15 maja wniosku zawierającego braki formalne) mieliby lub nie możliwość uzupełnienia braków wniosku w terminie określonym przez przepisy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie to same organy administracji zakwalifikowały braki, jakimi był dotknięty wniosek skarżącego jako braki formalne. Organ I instancji wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku dopiero w piśmie z dnia 27 czerwca 2014 r., a po ich usunięciu przez skarżącego uznał, że uzupełnienie to nie było już skutecznie możliwe, bowiem dokonane po upływie ostatecznego terminu, a więc po 9 czerwca 2014 r. Taki sposób prowadzenia postępowania zaaprobował organ II instancji w zaskarżonej decyzji. W ocenie sądu takie działanie organów narusza podstawowe zasady prowadzenia postępowania administracyjnego z art. 7, 8 i 9 k.p.a., w tym zasadę praworządności, której znaczenie w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy rolnośrodowiskowej ustawodawca podkreślił w powołanym wyżej art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. Poza tym porównanie wniosku skarżącego przed jego uzupełnieniem oraz po uzupełnieniu w dniu 1 lipca 2014 r. prowadzi do wniosku, że braki te miały charakter oczywisty, mimo, iż nie zauważył ich także pracownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł w dniu 12 maja 2014 r., kiedy to skarżący dokonywał korekty wniosku. Na rozprawie w dniu 16 marca 2016r. skarżący wyjaśnił, że korekty wniosku w dniu 12 maja 2014 r. dokonywał "pod okiem" pracownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł, który również nie zauważył faktu braku wypełnienia określonych pól w kolumnie 7, 9 i 13 wniosku. Tymczasem trudno było nie zauważyć, że we wniosku o przyznanie płatności na rok 2014 r. w "Oświadczeniu o sposobie wykorzystywania działek rolnych" rubryki 7 (roślina uprawna w plonie głównym), 9 (nr wariantu/opcji) i 13 (uwagi) nie zostały w ogóle wypełnione. Tego rodzaju braki łatwo dostrzec. Powinny one zostać wykryte przy rutynowym sprawdzeniu wniosku. Nie bez znaczenia jest w tym wypadku okoliczność, że był to wniosek kontynuacyjny, a w deklaracji pakietów rolnośrodowiskowych skarżący zadeklarował realizację Pakietu 5 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 Wariant 5.1. Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 13,26 ha. Skarżący wskazał zatem nr wariantu pakietu, który już realizował od 2012 r. Na załącznikach graficznych dotyczących działek rolnych E, F, G, I, J, K, Ł skarżący również w sposób wyraźny wskazał, że realizuje na nich wariant 5.1 pakietu rolnośrodowiskowego. Wskazał fragmenty powierzchni "nie koszonych". Godzi się w tym miejscu wskazać na podkreślenie organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji, że pod pojęciem wniosku o przyznanie płatności nie należy rozumieć samego formularza wniosku. Wnioskiem jest formularz wniosku wraz z obowiązkowymi załącznikami, m.in. załącznikami graficznymi. Załącznik graficzny jest integralną częścią wniosku. Tym samym kompletny wniosek będzie składał się z wypełnionego formularza wniosku wraz z załącznikami graficznymi. Dopiero tak złożony wniosek będzie nosił cechy wniosku, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, nie naruszając przepisów art. 11-20, wniosek o przyznanie pomocy może być poprawiony w każdym momencie po jego złożeniu, w przypadku, gdy właściwy organ wykrył oczywiste błędy. Dokonując wykładni poszczególnych przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, należy mieć na uwadze także postanowienia preambuły do tego rozporządzenia. Zgodnie z pkt 26 preambuły, w przypadku gdy wnioski o przyznanie pomocy zawierają oczywiste błędy, w każdej chwili powinna istnieć możliwość ich sprostowania. Według pkt 75 zmniejszenia oraz wykluczenia mogą być stosowane jedynie w przypadku zaniedbania rolnika lub jego celowego działania. Z kolei pkt 93 stanowi, że obniżki oraz wykluczenia związane z kryteriami kwalifikowalności z zasady nie powinny być stosowane w przypadku gdy rolnik dostarczył zgodne z faktami informacje lub jeśli może wykazać, że wina nie leży po jego stronie. W orzecznictwie wskazuje się, że w art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 mowa jest o "oczywistym błędzie wniosku" nie zaś np. o "oczywistej omyłce pisarskiej lub rachunkowej". Istota problemu tkwi zatem w łatwości wykrycia błędu, która decyduje o jego oczywistym charakterze. Błąd jest oczywisty, jeśli bez żadnych dodatkowych informacji od wnioskodawcy wynika on z weryfikacji samego wniosku przez organ. Jeżeli z porównania kolejnych części wniosku wynika występująca między nimi sprzeczność, niekompletność, która powoduje, że wniosek jest niespójny, to błąd jest oczywisty i może być poprawiony w każdym czasie. Sytuacja, w której błąd we wniosku niejako musi być wykryty z racji swej oczywistości, nie może powodować dyskwalifikacji wniosku i wywoływać dla rolnika konsekwencji związanych z próbą uzyskania nienależnych, zawyżonych dopłat (por. wyroki NSA: z dnia 15 października 2013 r., II GSK 942/12; z dnia 27 marca 2014 r., II GSK 71/13). Błąd oczywisty charakteryzuje się tym, że może zostać wykryty już na podstawie treści wniosku, "na pierwszy rzut oka". (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 23 kwietnia 2013 r., II SA/Bd 118/13). Wbrew stanowisku organu II instancji przedstawionemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Opisane wyżej braki we wniosku skarżącego (brak wypełnienia określonych rubryk, przy jednoczesnym wskazaniu koniecznych informacji w innej części wniosku i na załącznikach graficznych) zostały wykryte przy rutynowym sprawdzeniu wniosku, a skarżący wezwany do ich usunięcia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. natychmiast skorygował wniosek. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 27 marca 2014 r., II GSK 71/13 fakt, że wniosek musiał zostać skorygowany przez rolnika nie wpływa na ocenę błędu, jako oczywistego. Możliwość i zarazem konieczność skorygowania oczywistego błędu w celu uzgodnienia faktycznej woli wnioskodawcy z jej błędnym wyrażeniem we wniosku, wynika bowiem wprost z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 "(...) wniosek (...) może być poprawiony w każdym momencie". Uznanie błędu za oczywisty i umożliwienie skorygowania wniosku z tej przyczyny powoduje powstanie sytuacji, w której to skorygowany, a więc już bezbłędny wniosek jest rozpoznawany przez organ. Innymi słowy – nie ma już nieprawidłowości we wniosku, zatem nie podlegają one ocenie pod kątem istnienia winy po stronie wnioskodawcy lub też np. tego, czy wniosek był poprawny pod względem faktycznym. Za błędne uznać nadto należy stanowisko organu II instancji, że dodatkową przeszkodą do przyznania płatności do działki rolnej Ł położonej na działkach ewidencyjnych nr 358 i nr 349/23 było to, iż nie została ona zadeklarowana w pierwszym roku trwania programu rolnośrodowiskowego, a zmiana taka jest niezgodna z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. Przepis ten stanowi bowiem, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, chyba że przepisy rozporządzenia dopuszczają dokonanie takiej zmiany, w szczególności gdy zmiana ta polega na jednorazowym zwiększeniu w drugim albo trzecim roku realizacji tego zobowiązania obszaru gruntów, na których to zobowiązanie jest realizowane w zakresie pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4, 5 lub 6. Z przepisu tego wynika wprawdzie, że zasadą jest to, iż zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, ale przepisy rozporządzenia dopuszczają dokonanie takiej zmiany. Jedną z takich szczególnych sytuacji jest jednorazowe zwiększenie w drugim lub trzecim roku realizacji tego zobowiązania obszaru gruntów, na których to zobowiązanie jest realizowane w zakresie pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4, 5 lub 6. Pakietem wymienionym w § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. jest pakiet realizowany przez skarżącego – Pakiet 5. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000. Pakiet ten skarżący realizuje od 2012 r. Rok 2014 był trzecim rokiem realizacji tego zobowiązania. Za dopuszczalną uznać zatem należy zmianę zobowiązania rolnośrodowiskowego skarżącego w 2014 r., polegającą na jednorazowym zwiększeniu obszaru gruntów, na których jest ono realizowane. Z powyższych względów należało uznać, że w sprawie doszło do naruszenia: przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/209 przez przyjęcie, że wyklucza on możliwość uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności po 9 czerwca 2014 r., art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 przez uznanie, że stwierdzone braki nie mieszczą się w kategorii błędu oczywistego, którego korekta jest możliwa w każdym czasie, § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. przez stwierdzenie, że zmiana polegająca na zadeklarowaniu do płatności działki rolnej Ł jest niezgodna z tym przepisem, przepisów prawa procesowego, tj. art. 64 § 2 k.p.a. przez uznanie, że uzupełnienie braków formalnych wniosku o przyznanie płatności w trybie tego przepisu było możliwe tylko do 9 czerwca 2014 r. Wskazane naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia wyeliminowanie z obrotu zarówno zaskarżonej decyzji jak również na zasadzie art. 135 p.p.s.a. decyzji organu I instancji. Wypada w tym miejscu dodać, że sam pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r., wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji przyznając, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz do tego przekonania organ doszedł zbyt późno, aby wyeliminować z obrotu decyzje w trybie autokontroli. Z tych względów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. k.p.