III SA/Łd 122/14

Dnia 20 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 15 stycznia 2014 roku A. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] o uchyleniu decyzji z dnia [...]., nr [...] o uznaniu za osobę bezrobotną od dnia 3 sierpnia 2011r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 3 sierpnia 2011r. oraz odmowie uznania za osobę bezrobotną od dnia 3 sierpnia 2011r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 3 sierpnia 2011r. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu którego wskazała, że wykonanie decyzji doprowadzi do nałożenia na nią obowiązku zwrotu kwoty 16.000 zł otrzymanej z tytułu dotacji oraz zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 2.284,30 zł. Skarżąca podała, że przyznaną dotację wykorzystała na rozpoczęcie działalności gospodarczej i nie posiada możliwości wygospodarowania środków finansowych, które mogłaby przeznaczyć na jej zwrot. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania ww. kwot spowoduje niepowetowaną szkodę, w szczególności doprowadzi do likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej, na podjęcie której została przyznana dotacja. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w sprawie niniejszej przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76). Do wykonania nie kwalifikują się więc wszelkie odmowne akty administracyjne (vide: T. Woś (red.): Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 338). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, iż nie kwalifikuje się do wykonania większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania. W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja o uchyleniu decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną od dnia 5 sierpnia 2011r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 3 sierpnia 2011r. i odmowie uznania za osobę bezrobotną od dnia 3 sierpnia 2011r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 3 sierpnia 2011r. Zaskarżona decyzja nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy, nie wykreowała również nowej sytuacji skarżącej w sferze jej obowiązków. Decyzja ta wbrew temu co twierdzi skarżąca, nie skutkuje powstaniem zobowiązania do zwrotu pobranego zasiłku dla bezrobotnych i zwrotu otrzymanej dotacji. Zaskarżona decyzja nie wywołuje bezpośrednio skutków finansowych. Skutki finansowe, na które powołuje się skarżąca mogą wynikać dopiero z decyzji nakładającej obowiązek zwrotu zasiłku, czy dotacji. Tylko bowiem taka decyzja zobowiązuje do uiszczenia należności pieniężnych i tym samym pociąga za sobą dolegliwość finansową dla zobowiązanego. Decyzja zobowiązująca do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku (dotacji) może być objęta wstrzymaniem wykonania zarówno na etapie postępowania odwoławczego, jak też - w razie zaistnienia ku temu przesłanek - na etapie ewentualnego postępowania sądowego. W świetle powyższych rozważań stwierdzić zatem należy, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie rodzi po stronie jej adresata żadnych uprawnień, ani obowiązków. Zatem w okolicznościach tej sprawy nie zachodzi również niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak postanowieniu. a.ł.