III SA/Łd 125/19

Dnia 4 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2019 roku sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę. Decyzją z [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. oraz art. 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5, art. 3, art. 4, art. 8, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 165 ze zm.), zwanej dalej u.g.h., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] o wymierzeniu A. M. kary pieniężnej w wysokości 36 000 zł z tytułu urządzania gier na automatach o nazwach: CSANI bez numeru, HOT SPOT nr [...] oraz APEX nr [...] poza kasynem gry. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że 14 stycznia 2015 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego II w Ł. przeprowadzili w lokalu "A", mieszczącym się w Ł. przy ul.B 58 , kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier, o których mowa w u.g.h.. Podczas kontroli stwierdzono włączone i udostępnione dla grających 3 urządzenia do gier o nazwach: CSANI bez numeru, HOT SPOT nr [...] oraz APEX nr [...]. W związku z uzasadnionym podejrzeniem, że w kontrolowanym lokalu urządzane są gry hazardowe na automatach w rozumieniu u.g.h., m. in. przeprowadzono eksperymenty w postaci rozegrania gier kontrolnych na urządzeniach. W wyniku eksperymentów stwierdzono, że urządzenia są eksploatowane w celach komercyjnych, o czym świadczy konieczność użycia środków finansowych do ich uruchomienia. Gry na urządzeniach zawierają element losowości. Grający nie ma wpływu na wynik gry. Jego zdolność percepcji i sprawności nie dają gwarancji wpłynięcia w pożądany sposób na ten wynik. O odpowiedniej konfiguracji symboli decyduje mechanizm urządzeń, a nie działanie gracza. Wyniki gier są nieprzewidywalne dla grającego. Uzyskiwane rezultaty klasyfikują rozgrywane na urządzeniach gry jako losowe. Funkcjonariusze stwierdzili również brak zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. postanowieniem z [...] wszczął wobec A. M. postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach z naruszeniem przepisów u.g.h.. Decyzją z [...] organ I instancji wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 36 000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W ocenie organu I instancji ze zgromadzonych dokumentów, w tym umów dzierżawy/najmu wynikało bowiem, że skarżącą należy uznać za współurządzającą gry na automatach. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 191 o.p. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego w postaci zeznań strony, dokumentów w postaci umów najmu lokalu przy ul.B 58 w Ł. i wyprowadzenie wniosków niewynikających z tych dowodów. Organ II instancji podniósł następnie, że na podstawie art. 1 punkt 67 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 13 stycznia 2017 r., poz. 88) zostało zmienione brzmienie art. 89 u.g.h.. W wyniku zmiany rozszerzono katalog podmiotów podlegających karze pieniężnej za naruszenie przepisów regulujących rynek gier hazardowych oraz zwiększono wysokość nakładanych kar. Przepis – art. 89 u.g.h. należy do przepisów prawa materialnego. Zgodnie z zasadą lex retro non agit do zdarzeń prawnych zaistniałych w określonym czasie stosuje się przepisy prawa wówczas obowiązujące. Tym samym późniejsze przepisy nowelizujące określone regulacje prawne nie znajdują do nich zastosowania. Zgodnie z poglądem ugruntowanym zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w doktrynie prawa podatkowego, zasadą jest stosowanie tych przepisów materialnego prawa podatkowego, które obowiązywały w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższa zasada oznacza, że wszelkie obowiązki i prawa podatnika związane z powstaniem po jego strome obowiązku powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w momencie powstania tego obowiązku, chociażby w późniejszym czasie przepisy te ulegały zmianie. Zdaniem organu II instancji, okoliczności sprawy wypełniają znamiona przepisu, penalizującego zachowanie sprawcy deliktu administracyjnego u.g.h. w brzmieniu do 31 marca 2017 r., jak również od 1 kwietnia 2017 r.. Działanie sprawcy deliktu administracyjnego było i jest nadal zabronione. Przy czym wysokość wymierzonej kary, na podstawie przepisów obowiązujących do 31 marca 2017 r., jest korzystniejsza dla strony. Zatem organ zobowiązany jest do stosowania przepisów dotyczących kary pieniężnej, które obowiązywały w dniu stwierdzenia działania niezgodnego z prawem. W ocenie organu II instancji, za prawidłowe uznać należy ustalenia organu I instancji, że poddane kontroli urządzenia umożliwiały gry na automatach w rozumieniu u.g.h.. Wskazują na to ustalenia i wnioski zawarte w protokole z eksperymentów z 15 stycznia 2015 r., z których wynika, że badane automaty służyły do celów komercyjnych, albowiem warunkiem ich uruchomienia było zakredytowanie przez grającego gotówki. Wyniki uzyskane w grach są niezależne od umiejętności grającego lub jego zdolności psychomotorycznych i intelektualnych, bowiem nie ma on wpływu na to w jakiej konfiguracji zatrzymują się i układają symbole skutkujące wygraną. W ocenie organu II instancji, poczynione przez organ I instancji ustalenia faktyczne wykazały, że rola skarżącej, nie sprowadzała się jedynie do wynajęcia powierzchni lokalu eksploatującym automaty do gier w zamian za czynsz. Z umowy dzierżawy powierzchni użytkowej, zawartej 1 lipca 2014 r. pomiędzy Kancelarią Prawa Finansowego "C", reprezentowaną przez A.G. z siedzibą w W. przy ul. D 31/35 a skarżącą, wynika że skarżąca wydzierżawiła niesprecyzowanej części powierzchni w lokalu, w którym prowadziła działalność gospodarczą. Czynsz dzierżawny został ustalony nie w oparciu o wielkość dzierżawionej powierzchni, ale w zależności od dochodów, jakie przynosił automat i wynosił on 40 % od tych dochodów. Oznacza to, że strony umowy dzierżawy uzgodniły w jaki sposób będą się dzieliły dochodami z automatu, a mianowicie 60 % dochodów będzie przysługiwało dzierżawcy a 40 % stronie. Należność z tytułu czynszu nie była zatem powiązana z wydzierżawianą powierzchnią lokalu. Z umowy dzierżawy wynika również, że prawo do zerwania tej umowy możliwe jest tylko w przypadku, gdy w okresie rozliczeniowym różnica, od której liczony jest procent dochodów jest kwotą dodatnią. Dodatkowo z umowy wynikają również inne działania skarżącej związane z eksploatacją automatu, do których zobowiązała się zawierając umowę. Organ II instancji wskazał przy tym na pkt 5 umowy dzierżawy. W ocenie organu II instancji, z zeznań skarżącej złożonych 8 marca 2018 r. wynika, że umowa z C Kancelarią Prawa Finansowego nie została zawarta przez nią osobiście. Umowa ta została zawarta przez jej męża, D.M., który w firmie zajmuje się m.in. sprawami automatów. Skarżąca nie pamiętała jednak, czy udzieliła mu do tej czynności pełnomocnictwa. Ponadto skarżąca (lub jej pracownicy) decydowała o godzinach otwarcia i zamknięcia lokalu, a tym samym umożliwiała bądź nie dostęp do automatu. Wynika to z protokołu przesłuchania skarżącej 27 października 2017 r.. Protokół ten, włączony do niniejszego postępowania postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z 1 marca 2018 r., był przedmiotem analizy Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. i wnioski z niego wynikające zawarto w decyzji z [...]czerwca 2018 r. nr [...], wydanej w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...]grudnia 2017 r. nr [...], wymierzającej karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie o nazwie "E". Zgodnie natomiast z drugą umową najmu powierzchni użytkowej zawartą 15 kwietnia 2014 r. pomiędzy skarżącą a F Sp. z o.o. (którą w imieniu skarżącej zawarł jej mąż), wynajmująca zobowiązała się udostępnić na potrzeby najmu 3 m2 powierzchni lokalu w zamian za miesięczny czynsz w wysokości 500 zł. Zdaniem organu II instancji, całokształt okoliczności faktycznych i prawnych sprawy potwierdza, że skarżąca znała i akceptowała postanowienia umów najmu. Doświadczenie życiowe wskazuje także, że nieprawdopodobna jest okoliczność, że maż skarżącej zawarł umowy bez jej upoważnienia. Wskazana wyżej kontrola nie była jedyną, przeprowadzoną w lokalach, w których działalność gospodarczą prowadziła skarżąca, a wymienione wyżej umowy nie były jedynymi zawartymi z firmami A.G. i spółką F (protokół z 8 marca 2018 r.). W ocenie organu II instancji, w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym organ I instancji zasadnie uznał skarżącą za urządzającą gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. i nałożył na nią karę pieniężną z tego tytułu. Za urządzającego gry trzeba bowiem uznać zarówno podmiot, który będąc właścicielem automatów – stwarza warunki umożliwiające udział w grze hazardowej z wykorzystaniem automatów, jak i osobę dysponującą lokalem, która zawierając umowę dzierżawy/najmu zobowiązuje się do działań z umożliwieniem takiej gry związanych. Na podstawie wyżej wymienionych umów skarżąca przyjęła na siebie dodatkowe obowiązki, które wykraczały poza typowe obowiązki wydzierżawiającego/wynajmującego wynikające z oddania rzeczy do korzystania. Umowy te nie były klasycznymi kontraktami dzierżawy/najmu. Ich celem było podjęcie wspólnych przedsięwzięć gospodarczych polegających na połączeniu składników majątkowych, jakimi dysponowały strony (lokalem użytkowym skarżącej oraz automatami dwóch spółek), które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie gier na automacie w sposób dostępny dla ogółu, a więc urządzanie gier w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.. Organ II instancji podniósł nadto, że nie jest to pierwsze postępowanie prowadzone w stosunku do skarżącej. Decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] grudnia 2017 r. nr [...] o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie o nazwie "E" poza kasynem gry. W skardze na powyższą decyzję A.M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. i umorzenie postępowania w stosunku do niej jako bezprzedmiotowego. Skarżąca wniosła nadto o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: 1. obrazę przepisów proceduralnych, mającą wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to: a. art. 122 o.p. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w kwestii ustalenia faktycznego wykonywania umowy najmu przez skarżącą; b. art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p., art. 210 § 4 o.p. poprzez wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci umowy dzierżawy powierzchni użytkowej i ustalenie stanu faktycznego wyłącznie na podstawie jednego postanowienia umowy odnoszącego się do czynszu najmu, z całkowitym pominięciem dowodu w postaci faktur VAT oraz dowodu z zeznań skarżącej, a nadto poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów, dla których organ nie daje wiarygodności zeznaniom skarżącej oraz zeznaniom świadka D.M., w sytuacji gdy w sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów przeciwnych. W uzasadnieniu podniesiono, że sprawa urządzania gier na automatach przez skarżącą w tym samym lokalu była już przedmiotem analizy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z 23 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie III SA/Łd 815/16 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary administracyjnej z tytułu urządzania gier na automatach w związku z zawarciem umowy najmu w takich samych okolicznościach. Organy obydwu instancji niedostatecznie wyjaśniły stan faktyczny w zakresie okoliczności zawarcia umowy najmu oraz późniejszego jej faktycznego wykonywania przez skarżącą. Wbrew twierdzeniom organów obydwu instancji, umowa zawarta ze spółką F nie ma w sobie żadnych elementów wykraczających poza klasyczny kontrakt najmu i żadne z postanowień wskazanych przez organ nie świadczy o urządzaniu gier na automatach. Organ nie ustalił w żaden sposób zamiaru skarżącej, który towarzyszył jej przy zawieraniu umowy. Zamiast tego wskazał, że skarżąca uatrakcyjniła ofertę swojego lokalu, przy czym organ nie przedstawił na tę okoliczność żadnych dowodów. Sama umowa została przez strony wprost określona jako umowa najmu. Głównym świadczeniem skarżącej był obowiązek przekazania do wyłącznego korzystania powierzchni przez najemcę, który prowadził tam własną działalność gospodarczą, co również zostało wskazane w umowie najmu. Sama skarżąca ani przez moment nie czuła się częścią przedsięwzięcia realizowanego przez najemcę, co wyraźnie zeznała i z całą pewnością nie zakładała, że może uczestniczyć w działalności gospodarczej prowadzonej przez najemcę. Cała działalność skarżącej w G przy ul. B 58 opiera się właśnie na wynajmowaniu powierzchni swoich dwóch lokali podmiotom zewnętrznym wstawiającym głównie urządzenia zręcznościowe typu symulatory wyścigów i gier sportowych. Skarżąca nigdy nie zakładała, że zawierając umowę identyczną, jak ta w niniejszej sprawie, może prowadzić działalność najemcy, przez to, iż dostarcza do nich prąd czy też dba o ich czystość. Jedyną różnicą pomiędzy tymi umowami jest fakt, że jedna z nich dotyczyła automatów losowych i tylko przez to jej identyczne zachowanie jest traktowane jako urządzanie gier. W 2014 r. nie była powszechna świadomość o koncesjonowanym charakterze tego rodzaju działalności. Skarżąca ma świadomość odmienności postępowania administracyjnego i postępowania karnego. Ma również świadomość tego, że końcowy wynika tego postępowania miałby olbrzymie znaczenie dla postępowania administracyjnego, gdyby nie chodziło o automaty losowe. Przesłanki odpowiedzialności administracyjnej i karnej za urządzanie gier na automatach hazardowych są identyczne w obydwu tych procedurach, co wynika choćby z porównania dyspozycji art. 107 § 1 k.k.s. i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym do 1 kwietnia 2017 r. Jest niezrozumiałym, dlaczego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma, np. postanowienie o przedstawieniu zarzutów czy też np. akt oskarżenia nagminnie dopuszczany jako dowód przez organy celno-skarbowe, a kompletnie żadnego znaczenia nie ma dokument urzędowy w postaci wyroku bądź postanowienia sądu oceniający ów akt oskarżenia pod kątem merytorycznym. Wyrok lub postanowienie sądu lub innego organu jest dokumentem urzędowym, którego nie można bagatelizować tylko z tego względu, że został wydany w innej procedurze, a tak naprawdę z tego względu, że nie wpisuje się w założoną linię wydawania decyzji nakładających kary. Podniesiono także, iż prawdą jest, że w lokalu skarżącej funkcjonariusze celni przeprowadzili kilka kontroli. Nie można jednak czynić z tego powodu zarzutu skarżącej i przyjmować, że uczyniła sobie stałe źródło dochodu z urządzania gier na automatach. Skarżąca nie zawierała kolejnych umów najmu, jak sugeruje to organ, ponieważ przez cały czas obowiązywała jedna i ta sama umowa najmu. Zarzucono, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest wybiórcza i nastawiona wyłącznie na wyeksponowanie okoliczności pasujących do przyjętej linii postępowania w tego rodzaju sprawach. Organ nie wskazuje, na czym miałaby polegać aktywność strony w stosunku do zatrzymanych urządzeń i całkowicie pomija dowód z zeznań świadka i zeznań strony, z których wynika, że skarżąca nie wykonuje żadnych czynności przy obsłudze kwestionowanych urządzeń. Organy obydwu instancji nie poczyniły żadnych ustaleń, czy osoba zawierająca umowy jest pełnomocnikiem skarżącej i czy zawarcie umów mieściło się w granicach tego pełnomocnictwa, mimo że miały świadomość tego, iż umowy nie zostały zawarte osobiście przez skarżącą. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz.1369 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga kwestia jakie przepisy prawa materialnego winny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że A.M. wymierzono karę pieniężną za urządzanie poza kasynem gier na automatach co w dniu 14 stycznia 2015r. stwierdzili funkcjonariusze celni w czasie kontroli w lokalu skarżącej. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu [...] zaś zaskarżoną decyzję wydano w dniu [...]. Do dnia 31 marca 2017r. przepis art.89 ustawy z 19 grudnia 2009r.o grach hazardowych (Dz.U. z 2016r. poz.471 ze zm.), dalej u.g.h., miał następujące brzmienie: "1. Karze pieniężnej podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry; 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry; 3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. 2. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa: 1) w ust. 1 pkt 1 - wynosi 100% przychodu, w rozumieniu odpowiednio przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych albo przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, uzyskanego z urządzanej gry; 2) w ust. 1 pkt 2 - wynosi [...] zł od każdego automatu; 3) w ust. 1 pkt 3 - wynosi 100% uzyskanej wygranej. 3. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do uczestników loterii promocyjnych, loterii audioteksowych, loterii fantowych i gry bingo fantowe.". Z dniem 1 kwietnia 2017r. przepis art.89 u.g.h. został zmieniony przez art.1 pkt.67 ustawy z 15 grudnia 2016r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017r. poz.88). Przepis ten otrzymał następujące brzmienie: "1. Karze pieniężnej podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia; 2) urządzający gry hazardowe na podstawie udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia, który narusza warunki zatwierdzonego regulaminu, udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia lub prowadzi gry na automatach do gier, urządzeniu losującym lub urządzeniach do gier bez wymaganej rejestracji automatu do gier, urządzenia losującego lub urządzenia do gry; 3) posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa; 4) posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego; 5) dostawca usług płatniczych, który nie przestrzega zakazu, o którym mowa w art. 15g; 6) uczestnik gry hazardowej urządzanej bez koncesji, bez zezwolenia lub bez zgłoszenia; 7) przedsiębiorca telekomunikacyjny, który nie wypełnił obowiązków wynikających z art. 15f ust. 5;8) urządzający grę hazardową, której urządzanie stanowi monopol państwa. 2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do osób fizycznych urządzających gry hazardowe. 3. Niezależnie od kary pieniężnej wymierzanej przedsiębiorcy określonej w ust. 1 pkt 1, naczelnik urzędu celno-skarbowego może wymierzyć karę pieniężną osobom pełniącym funkcje kierownicze lub wchodzącym w skład organów zarządzających osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej urządzających gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia. 4. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa: 1) w ust. 1 pkt 1 - wynosi: a) w przypadku gier na automatach - 100 tys. zł od każdego automatu, b) w przypadku gier innych niż określone w lit. a i c - 5-krotność opłaty za wydanie koncesji lub zezwolenia, c) w przypadku gier urządzanych bez dokonania wymaganego zgłoszenia - do 10 tys. zł; 2) w ust. 1 pkt 2 - wynosi: a) w przypadku gier urządzanych na podstawie koncesji lub zezwolenia - do 200 tys. zł, b) w przypadku gier urządzanych na podstawie zgłoszenia - do 10 tys. zł; 3) w ust. 1 pkt 3 i 4 - wynosi 100 tys. zł od każdego automatu; 4) w ust. 1 pkt 5 - wynosi do 250 tys. zł; 5) w ust. 1 pkt 6 - wynosi 100% uzyskanej wygranej niepomniejszonej o kwoty wpłaconych stawek; 6) w ust. 1 pkt 7 - wynosi do 250 tys. zł; 7) w ust. 1 pkt 8 - wynosi do 500 tys. zł; 8) w ust. 3 - wynosi do 100 tys. zł. 5. Przepisu ust. 1 pkt 6 nie stosuje się do uczestników loterii promocyjnych, loterii audioteksowych, loterii fantowych i gry bingo fantowe.". Przepisy przejściowe dotyczące toczących się postępowań w sprawach z zakresu gier hazardowych przewidziano w art.6 i 7 ustawy z dnia 15 grudnia 2016r. Zgodnie z treścią art.6 ustawy z 15 grudnia 2016r. postępowania, o których mowa w art. 2 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. W myśl art.7 wymienionej ustawy w sprawach dotyczących udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry, zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne lub urządzanie zakładów wzajemnych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe z zastrzeżeniem przepisu art. 11 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Przepisy art.6 i 7 ustawy nowelizującej nie dotyczą spraw z zakresu art.89 u.g.h. wszczętych przed dniem 1 kwietnia 2017r. Oznacza to, że w ustawie z 15 grudnia 2016r. brak jest przepisów przejściowych, które odnosiłyby się do spraw o których mowa w art.89 u.g.h. wszczętych przed dniem 1 kwietnia 2017r. Ustawa z 15 grudnia 2016r. weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2017r. i zmieniła ona zasadniczo treść art.89 u.g.h. Zaskarżoną decyzję wydano już po nowelizacji art.89 u.g.h. Organ odwoławczy zastosował przepis art.89 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017r. lecz nie wyjaśnił dlaczego zastosował "stary" przepis w wersji już nie obowiązującej w dacie orzekania. W sytuacji gdy ustawa nowelizująca zmienia treść przepisu art.89 u.g.h. i nie zawiera przepisów przejściowych to powstaje wątpliwość jakie przepisy winny mieć zastosowanie do oceny zachowania skarżącej, które miało miejsce przed dniem 1 kwietnia 2017r. zaś decyzja organu jest wydawana po tym dniu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że przy ocenie przepisów dotyczących deliktu administracyjnego, sankcja administracyjna za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów prawa powinna być wymierzona na podstawie przepisów obowiązujących w dacie zdarzenia, tj. naruszenia zakazu. W odniesieniu do decyzji nakładających karę pieniężną za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów prawa, bez wątpienia stosunek administracyjnoprawny (materialny) pomiędzy stroną a organem administracji publicznej w takiej sprawie nawiązuje się (powstaje) z datą zdarzenia, ponieważ ten moment wyznacza treść obowiązku administracyjnoprawnego, a decyzja administracyjna wydana w takiej sprawie konkretyzuje stosunek administracyjnoprawny oraz potwierdza niejako jego istnienie, określając wysokość sankcji za naruszenie obowiązku, wynikającego z przepisów prawa co prowadzi do wniosku, iż stanem prawnym miarodajnym dla prawnej oceny danego zdarzenia jest stan prawny z daty jego zaistnienia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2385/11, w razie kolizji, czy w sprawie ma zastosowanie przepis dotychczasowy, czy nowy, przyjmuje się, że przepis dotychczasowy ma zastosowanie, jeżeli pod jego rządem powstał (zmienił się albo wygasł) stosunek prawny, którego treść została bezpośrednio wyznaczona przez ten przepis. Jeżeli zatem w sprawie mamy do czynienia ze zdarzeniem prawnym, które zaistniało jako zdarzenie zamknięte i zakończone pod rządami dawnego prawa, to skutki tego zdarzenia muszą być oceniane zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jego zaistnienia (por. wyrok NSA z 21 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1186/12). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Stwierdzone naruszenie zakończyło się bowiem w dniu kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych tj. 1 lipca 2015r. Przyjęcie stanowiska, że w niniejszej sprawie winien mieć zastosowanie art.89 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2017r. prowadziłoby do naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit). Oznaczałoby to zatem, że zachowanie skarżącej byłoby oceniane w świetle przepisów, które nie obowiązywały w czasie popełnienia przez nią deliktu. Nadto zastosowanie przepisu art.89 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2017r. byłoby dla skarżącej mniej korzystne. Przepis art.89 u.g.h. w nowym brzmieniu penalizuje bowiem zarówno zachowanie urządzającego gry hazardowe jak również posiadacza samoistnego i zależnego lokalu w którym znajduje się niezarejestrowany automat do gier przy czym za te delikty przewidziano karę pieniężną w wysokości 100 000 zł. Natomiast przepis art.89 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017r. przewiduje za urządzanie gier na automatach karę w wysokości 12 000 zł czyli wielokrotnie niższą. W ocenie sądu w niniejszej sprawie winien mieć zastosowanie przepis art.89 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dacie deliktu czyli w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017r. Organy administracji prawidłowo zastosowały wymieniony przepis w "starym" brzmieniu. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 14 stycznia 2015r. funkcjonariusze Urzędu Celnego II w Ł. przeprowadzili kontrolę w lokalu "A" w Ł. przy ul. B 58 w Ł. w którym A.M. prowadziła działalność gospodarczą (bilard, gry wideo, bar). W czasie kontroli stwierdzono, że w lokalu znajdowały się trzy urządzenia do gier o nazwach Csani, Hot Spot nr [...] i Apex nr [...]. Gry na wymienionych urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu art.2 ust.3 u.g.h. Wskazują na to wyniki eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych. W wyniku tego eksperymentu stwierdzono, że urządzenia eksploatowane są w celach komercyjnych o czym świadczy konieczność użycia środków finansowych do ich uruchomienia. Gry na automatach zawierają element losowości. Grający nie ma wpływu na wynik gry, a jego zdolności percepcji i sprawności nie dają gwarancji wpłynięcia w pożądany sposób na ten wynik, a o odpowiedniej konfiguracji bębnów decyduje mechanizm urządzenia, a nie działanie gracza. Wynik gry jest nieprzewidywalny dla grającego. Urządzenia służą do gier o wygrane pieniężne. W ocenie sądu organy celne trafnie uznały, że gry na trzech wymienionych automatach spełniają przesłanki określone w przepisie art.2 ust.3 u.g.h. Z przepisu art.89 ust.1 pkt.2 u.g.h. wynika, że karze pieniężnej podlega osoba urządzająca grę na automacie. Pojęcie "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.) urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie, itp. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast "urządzający gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje zatem w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy (porozumienia, niekoniecznie pisemnego) dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier, jeżeli można im przypisać nawet niewielki wycinek z opisanej wyżej aktywności. W niniejszej sprawie przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że A.M. urządzała gry na automatach w prowadzonym przez nią lokalu "A" w Ł. przy ul. B 58. Wskazuje na to analiza całego zebranego materiału dowodowego. Z protokołu kontroli z 14 stycznia 2015r. wynika, że w lokalu "A" znajdowały się trzy automaty do gier. Odnośnie urządzenia o nazwie Csani to w dniu 1 lipca 2014r. A.M. zawarła umowę dzierżawy powierzchni lokalu z Kancelarią Prawa Finansowego "C" z siedzibą w W. Na podstawie tej umowy skarżąca wydzierżawiła Kancelarii Prawa Finansowego "C" powierzchnię lokalu w celu prowadzenia na niej działalności gospodarczej przez dzierżawcę. Miesięczny czynsz dzierżawny został określony w wysokości 40% od dochodów jakie przynosił automat. Oznacza to, że strony umowy dzierżawy uzgodniły, iż będą dzieliły się przychodami z automatu w proporcji: 60% będzie przypadało dzierżawcy a 40% wydzierżawiającemu. Czynsz nie został zatem ustalony w oparciu o wielkość powierzchni wydzierżawionego lokalu lecz jego wysokość była uzależniona od wielkości przychodu jaki przynosił automat. Z umowy dzierżawy wynika również, że prawo do zerwania umowy możliwe jest tylko w przypadku gdy w okresie rozliczeniowym różnica od której liczony jest procent dochodów jest kwotą dodatnią (pkt.7b umowy). W ostatnim czasie Naczelny Sąd Administracyjny wydał szereg orzeczeń, w których stwierdził, że ustalony procentowo czynsz dzierżawny od przychodu z zainstalowanego w lokalu automatu do gier (np. 40% przychodu) wskazuje na współuczestnictwo wydzierżawiającego w urządzaniu gier na automacie. W ocenie NSA wydzierżawiający jest bowiem zainteresowany nie tylko tym aby gry były urządzane ale także skalą tego przedsięwzięcia ponieważ przekłada się to na wysokość czynszu dzierżawnego. Można zatem uznać, że jest on ekonomicznie zainteresowany w zapewnieniu właściwych warunków dla urządzania gier. W przekonaniu NSA skoro czynsz dzierżawny nie zależy od wielkości wydzierżawianej powierzchni lecz od wysokości przychodu uzyskiwanego z eksploatowanego automatu to oznacza, że wydzierżawiający przyjmuje na siebie część ryzyka działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach. Wydzierżawiający pełni rolę animatora gier zainteresowanego ich wynikami i motywowanego sposobem ustalenia wysokości czynszu. Zdaniem NSA fakt podziału przychodu z automatu do gier jest charakterystyczny dla współorganizowania gier na automacie przez obie strony umowy dzierżawy. Pogląd taki wyraził NSA w wyrokach z 16 stycznia 2019r. w spr. II GSK 4704/16, z 13 kwietnia 2018r. w spr. II GSK 429/18, z 11 stycznia 2019r. w spr. II GSK 4252/16 i z 11 października 2018r. w spr. II GSK 3177/16. Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych orzeczeniach. Nadto na skarżącą nałożono także obowiązki związane z funkcjonowaniem automatu. Była ona bowiem zobowiązana do identyfikowania podejrzanych zachowań klientów automatu, sprawdzania tożsamości takich klientów i raportowania ich tożsamości oraz transakcji przez nich dokonanych na specjalnych formularzach dostarczanych przez dzierżawcę. Była także zobowiązana do identyfikowania klientów realizujących transakcje powiązane o łącznej kwocie przewyższającej równowartość 1000 euro, sprawdzanie ich tożsamości i raportowanie tych tożsamości oraz charakteru transakcji na specjalnych formularzach dostarczanych przez dzierżawcę. Była również zobowiązana weryfikować wiek klientów korzystających z automatu tak aby korzystały z niego wyłącznie osoby pełnoletnie ( pkt.5 umowy). Jeżeli chodzi o dwa pozostałe urządzenia o nazwach Hor Spot nr [...] i Apex nr [...] to w dniu 15 kwietnia 2014r. A.M. (w imieniu której działał jej mąż) zawarła umowę najmu powierzchni lokalu z F spółka z o.o. w K. Na podstawie tej umowy skarżąca wynajęła spółce F 3 m2 powierzchni lokalu w celu prowadzenia na niej przez najemcę działalności gospodarczej – hazardowej (§ 2 umowy). Miesięczny czynsz został określony na kwotę 500 zł netto (§ 3). Wynajmującemu zakazano jakiejkolwiek ingerencji w najętą powierzchnię oraz w urządzenia na niej zlokalizowane. Wynajmujący został jednocześnie zobowiązany dostarczać energii elektrycznej do automatów, utrzymywać porządek (sprzątanie) oraz zapewnić bezpieczeństwo (ochrona) - § 5 umowy. Należy zaznaczyć, że pojęcie "ochrona" oznacza zabezpieczenie przed czymś niekorzystnym, złym lub niebezpiecznym, strzeżenie czegoś, opiekowanie się czymś (Uniwersalny słownik języka polskiego pod red. S.Dubisza wydawnictwo PEWN Warszawa 2003r. tom II str. 1104). W ramach obowiązku ochrony, o której mowa w § 5 umowy A.M. miała dbać o automaty, sprawować nad nimi pieczę, zabezpieczać przed czymś niekorzystnym, złym lub niebezpiecznym, pilnować aby sprawnie funkcjonowały. W przypadku dostrzeżenia jakiejkolwiek nieprawidłowości w działaniu automatów skarżąca była zobowiązana do niezwłocznego powiadamiania o tym najemcy ( § 5 umowy). W ramach umowy najemca zakazał wynajmującemu uczestniczenia w jakichkolwiek czynnościach jakiejkolwiek władzy publicznej podejmowanych wobec automatów do gier. Zakaz ten dotyczy udziału realizowanego w jakikolwiek sposób (jako strona czynności, świadek i inne) tak przez wynajmującego jak i przez wszystkie osoby od niego zależne w lokalu (personel lokalu, barmani, kelnerzy i.t.p.) - § 5 umowy. Należy zaznaczyć, że dostęp do wszystkich trzech automatów do gier był możliwy wyłącznie przez powierzchnię lokalu, która nie był przedmiotem najmu i dzierżawy. Skarżąca prowadząc lokal w zakresie działalności rekreacyjnej (bilard, gry wideo, sprzedaż alkoholu i napojów) decydowała o godzinach otwarcia i zamknięcia lokalu a tym samym umożliwiała bądź nie dostęp do automatów (lokal był czynny od godz.10:00 do 1:00). Możliwość gry na automatach uzależniona była od wejścia i przebywania w lokalu "A". Do wszystkich automatów skarżąca dostarczała także energię elektryczną. Analiza zebranego materiału dowodowego wskazuje, że skarżąca co najmniej współurządzała gry na trzech automatach. Obowiązki nałożone na nią na podstawie umów najmu i dzierżawy wykraczały poza typowe obowiązki wynajmującego wynikające z oddania najemcy (dzierżawcy) rzeczy do korzystania. Są to obowiązki , które mają ścisły związek z działalnością najemcy (dzierżawcy) i nie ulega wątpliwości, że w związku z zawartą umową najmu (dzierżawy), najemca (dzierżawca) angażował wynajmującego (wydzierżawiającego) do podejmowania czynności w związku z prowadzeniem na najętej powierzchni własnej działalności tj. urządzanie gier hazardowych. Zaznaczyć przy tym należy, że zwykle tzw. dodatkowe świadczenia wynikające z najmu (dzierżawy) rzeczy (lokalu) dotyczą najemcy (dzierżawcy). Mają one jednak związek wyłącznie z przedmiotem najmu (dzierżawy) i dotyczą pewnych dodatkowych świadczeń ze strony wynajmującego (wydzierżawiającego). W niniejszej sprawie dodatkowe obowiązki przyjął wynajmujący (wydzierżawiający) a nie najemca (dzierżawca) i nie dotyczą one przedmiotu najmu (dzierżawy) ale ruchomości najemcy (dzierżawcy) wykorzystywanej do prowadzenia przez najemcę (dzierżawcę) własnej działalności gospodarczej. W rezultacie stwierdzić należy, że łączący skarżącą z najemcą (dzierżawcą) stosunek zobowiązaniowy scharakteryzować można jako stosunek mieszany, zawierający elementy typowe dla umowy najmu (dzierżawy) lokalu użytkowego oraz elementy wskazujące na świadczenie usług, które analizowane łącznie wskazują na podjęcie przez strony wspólnego przedsięwzięcia jakim było zorganizowanie nielegalnych gier na automatach. W przekonaniu sądu stosunki prawne łączące strony obu umów nie były klasycznymi kontraktami najmu i dzierżawy ale ich celem było podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego polegającego na połączeniu składników majątkowych jakimi dysponowały strony ( lokalem użytkowym skarżącej oraz automatami najemcy i dzierżawcy), które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie gier na automatach w sposób dostępny dla ogółu a więc "urządzanie gier" w rozumieniu art.89 ust.1 pkt.2 u.g.h. Organy celne obu instancji prawidłowo przyjęły, że skarżąca była podmiotem co najmniej współurządzającym gry na automatach w znaczeniu, o którym mowa w art.89 ust.1 pkt.2 u.g.h. Konsekwencją uznania, że gry na wymienionych automatach były "grami na automatach", o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. zaś skarżąca współurządzała gry poza kasynem, było wymierzenie kary, o której mowa w art. 89 ust.1 pkt.2 u.g.h. Organy celne prawidłowo wymierzyły skarżącej karę 36 000 zł. Przy ocenie zachowania skarżącej nie można pominąć fakt, że w jej lokalu znajdowały się aż 3 automaty do gier. Dowodzi to, że A.M. zorganizowała w swoim lokalu niejako małe kasyno gier hazardowych nie mając na to żadnych wymaganych zezwoleń. Dodać należy, że w lokalu skarżącej "A" przy ul. B 58 nie po raz pierwszy zatrzymano automaty do gier hazardowych. Podczas kontroli w dniu 7 sierpnia 2014r. w lokalu A.M. zatrzymano automat do gier hazardowych i wymierzono karę pieniężną 12 000 zł. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2018r. w spr. III SA/Łd 733/18 WSA w Łodzi oddalił skargę A.M., która od tego wyroku wniosła skargę kasacyjną do NSA. W czasie kontroli w dniu 19 marca 2015r. zatrzymano 3 automaty do gier hazardowych i wymierzono skarżącej karę pieniężną 24 000 zł. Wyrokiem z dnia 7 lutego 2019r. w spr. III SA/Łd 1001/18 WSA w Łodzi oddalił skargę A.M., która od tego wyroku wniosła skargę kasacyjną do NSA. W czasie kontroli w dniu 19 marca 2015r. w lokalu skarżącej zatrzymano 3 automaty do gier hazardowych. Podczas kolejnej kontroli w dniu 22 kwietnia 2015r. także zatrzymano 3 automaty do gier hazardowych oraz w wyniku następnej kontroli w dniu 5 maja 2015r. ponownie zatrzymano 3 automaty do gier hazardowych (protokoły kontroli k.58-61,62-65, 66-69). W aktach administracyjnych brak jest jednak informacji o wynikach postępowań zainicjowanych trzema ostatnimi kontrolami. Niniejsza sprawa jest kolejną sprawą, w której przedmiotem jest wymierzenie A.M. kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach do gier hazardowych w lokalu "A" przy ul. B 58. Powyższe okoliczności wskazują, że skarżąca z wynajmu powierzchni lokalu pod nielegalną działalność hazardową uczyniła sobie stałe źródło dochodu nie przejmując się konsekwencjami prawnymi swojego zachowania. Należy zaznaczyć, że po każdej kontroli funkcjonariusze celni zatrzymywali automaty do gier znajdujące się w lokalu i skarżąca dobrze zdawała sobie sprawę z nielegalności swojego procederu. Mimo wiedzy w tym zakresie niezwłocznie zastępowała zatrzymane automaty nowymi urządzeniami w dalszym ciągu partycypując w urządzaniu gier hazardowych tyle, że na nowych automatach. Świadczy to o jej uporczywości w lekceważeniu obowiązującego porządku prawnego. Sąd nie podzielił zarzutu skargi, że A.M. nie urządzała gier na automatach a jedynie wydzierżawiła (wynajęła) powierzchnię lokalu podmiotom, które eksploatowały automaty do gier. W ocenie skarżącej poza zawarciem umów dzierżawy i najmu nie dokonywała ona żadnych innych czynności. Teza skargi w tym zakresie nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego a w szczególności umowy dzierżawy z 1 lipca 2014r. i umowy najmu z 15 kwietnia 2014r. wskazuje, że A.M. stworzyła techniczne i organizacyjne warunki umożliwiające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie automatów do gier takie jak udostępnienie powierzchni lokalu pod zainstalowane urządzenia, zapewnienie ciągłego dopływu energii elektrycznej, otwieranie i zamykanie lokalu a przez to organizowanie czasu urządzania gier na automatach oraz wykonywanie szeregu innych czynności określonych w umowach dzierżawy i najmu, o których była mowa we wcześniejszych rozważaniach. W przekonaniu sądu łączący strony obu umów stosunek pracy miał charakter mieszany zawierający elementy typowe dla umowy najmu (dzierżawy) powierzchni lokalu oraz elementy wskazujące na świadczenie usług. W ocenie sądu nie można uznać, że był to klasyczny kontrakt najmu (dzierżawy) co zostało omówione we wcześniejszych rozważaniach. Rola skarżącej nie ograniczała się wcale, jak podniesiono w skardze jedynie do udostępnienia części lokalu. Zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Odnośnie wyroku WSA w Łodzi z dnia 23 lutego 2017r. w spr. III SA/Łd 815/16, na który powołano się w skardze to dotyczył on odmiennego stanu faktycznego niż występujący w niniejszej sprawie (dotyczył lokalu skarżącej w Ł. przy ul.H 5). Nadto w sprawie tej organy celne nie wyjaśniły dokładnie kwestii stron umowy najmu. Okoliczność, że w sprawie III SA/Łd 815/16 skarga została uwzględniona nie oznacza, że winna być również uwzględniona w niniejszej sprawie. Odnośnie zeznań skarżącej na które powołano się w skardze to organy celne trafnie uznały., że nie wnoszą one nic istotnego do sprawy. Do akt sprawy załączono dwa protokoły przesłuchań skarżącej z 27 października 2017r. i z 8 marca 2018r., które odbyły się z udziałem jej pełnomocnika adw. J. B. Z treści tych zeznań wynika, że na pytania funkcjonariusza celnego skarżąca udzielała na ogół bardzo lakonicznych odpowiedzi (tak, nie) a kiedy zadawano jej pytania mające istotne znaczenie dla sprawy zasłaniała się na ogół brakiem pamięci lub brakiem wiedzy (np. nie pamiętam, nie wiem i.t.p.). Natomiast odpowiedzi skarżącej na pytania jej pełnomocnika nie wnoszą nic istotnego dla sprawy. Organy celne słusznie doszły do wniosku, że zeznania A.M. nie mają większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że A.M. poza kasynem gry urządzała gry na automatach przy czym były to gry, o których mowa w art.2 ust.3 u.g.h. Organy celne trafnie zatem wymierzyły karę pieniężną, o której mowa w art.89 ust.1 pkt.2 u.g.h. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę A.M. k.ż.