III SA/Łd 1279/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , Protokolant specjalista Aneta Brzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 roku sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę. III SA/Łd 1279/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak [...] w sprawie skierowania M. N. posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie kategorii A,B na badania psychologiczne z zakresu psychologii transportu z uwagi na uzyskanie łącznie 28 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Uzasadniając tą decyzję wskazało, iż wnioskiem z dnia 6 maja 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł., z uwagi na uzyskanie przez M. N. łącznie 28 punktów karnych otrzymanych za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 19 stycznia 2014 r. do 15 czerwca 2014 r., wystąpił do Starosty [...] o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne z zakresu psychologii transportu. Z tego względu decyzją z dnia [...] Starosta [...] orzekł o skierowaniu M. N. na badania psychologiczne z zakresu psychologii transportu. Odwołując się od powyższej decyzji skarżący podniósł, że w dniu 22 sierpnia 2014 r. odbył szkolenie w zakresie redukcji 6 punktów karnych przypisanych do jego konta kierowcy, co oznacza, że w dacie tej suma punktów karnych nie przekraczała liczby 24. Po rozpoznaniu tego odwołania decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając to rozstrzygnięcie - powołując przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami (u.k.p.) - wskazało, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenia na kierowanie tramwajem na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Starosta wydaje tę decyzję na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego (art. 99 ust. 2 pkt 2 u.k.p.). Dalej Kolegium wskazało, że w myśl art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), zwanej p.r.d., Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zasady prowadzenia ewidencji, punktowania oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012r. poz. 488), zwane rozporządzeniem wykonawczym. Kolegium podkreśliło także, że wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zatem w przypadku wystąpienia spornych sytuacji, ocena co do prawidłowości dokonanych wpisów do tej ewidencji przysługuje jedynie sądom administracyjnym. Uprawnienia takiego nie posiadają natomiast organy administracji publicznej. Powyższe wynika z treści przepisu art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, w myśl którego decyzja o skierowaniu osoby na badania psychologiczne ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku zaistnienia okoliczności opisanych w danym przepisie prawa organ administracji publicznej jest zobligowany nałożyć na obywatela, w drodze decyzji administracyjnej obowiązek wynikający z ustawy. Dalej Kolegium wskazało, że w niniejszym stanie faktycznym bezsporne jest, że wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 6 maja 2015 r. o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami wniesiony został z uwagi na przekroczenie łącznej liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, uzyskanych w okresie od 19 stycznia 2014 r. do 15 czerwca 2014 r. W okresie tym strona uzyskała łącznie 28 punktów. Wykazane we wniosku z dnia 6 maja 2015 r. wpisy w ewidencji skarżącego były wpisami ostatecznymi. Odnosząc się do argumentacji odwołania, co do odbycia przez skarżącego szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d., Kolegium wskazało, że stosownie do treści § 8 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego, odbycie tego szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła 24. W sprawie bezsporne jest, gdyż przyznaje to sam skarżący, że szkolenie to strona odbyła w dniu 22 sierpnia 2014 r., a więc już po przekroczeniu 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Tym samym okoliczność ta pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. W skardze na tą decyzję M. N. zarzucił naruszenie: - art. 99 ust. 1 pkt 3b u.k.p. poprzez jego błędną wykładnię; - art. 130 ust. 3 p.r.d. poprzez jego błędną wykładnię; - naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80 k.p.a.; - błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że Starosta [...] był zobligowany do wydania decyzji w przedmiocie skierowania na badania, pomimo, iż na dzień jej wydania liczba punktów karnych nie przekraczała 24. Z tych powodów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie, co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 24 lutego 2016r. skarżący – podtrzymując dotychczasową argumentację – stwierdził, że mandaty za przekroczenie prędkości zostały nałożone na podstawie pomiaru urządzeniem radarowym Iskra, który niejednokrotnie był przedmiotem sporu w polskich sądach. W momencie kiedy przyjmował mandaty karne, nie wiedział, że urządzenie Iskra jest sprzętem bardzo wadliwym, a pomiary nim dokonane winny być w całej rozciągłości kwestionowane. Ponadto, urządzenie Iskra nie posiada stosownej (wymaganej prawem) legalizacji, w związku z czym wszelkie pomiary z tego urządzenia nie powinny stanowić dowodu w jakiejkolwiek sprawie (a co za tym idzie wszelkie punkty karne nałożone na podstawie pomiarów Iskrą winny zostać umorzone). Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy Sądu Rejonowego w O., [...] Wydział [...], w sprawie o sygn. akt[...], celem wykazania kiedy to do jego konta zostały dopisane kolejne punkty karne - nastąpiło to dopiero w momencie uprawomocnienia się powyższego wyroku (a nastąpiło to po ponad 12 miesiącach od wystawienia pierwszych trzech mandatów). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., uchylić ją jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c); stwierdzić jej nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2); stwierdzić wydanie jej z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 3). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie doszło bowiem do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 155 ze zm.), zwanej u.k.p., ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. 2012r., poz. 1137), zwanej p.r.d., ustawy z dnia 20 marca 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 541), zwanej ustawą zmieniającą; oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 488), zwanego rozporządzeniem wykonawczym; jak i mogących mieć istotny wpływ na ten wynik przepisów prawa procesowego, tj. przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2013r., poz. 267), zwanej k.p.a. Sporną w sprawie kwestią jest ilość wpisanych na koncie skarżącego jako kierowcy punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym, uzasadniających skierowanie skarżącego na badania psychologiczne z zakresu transportu drogowego. W tym zakresie skarżący uważa, że skoro przed wydaniem decyzji w sprawie odbył szkolenie redukujące ilość przypisanych punktów o 6 punktów, to nie powinna być wydana decyzja o skierowaniu go na badania psychologiczne z zakresu psychologii transportu drogowego, gdyż zredukowanie tych punktów oznacza, że nie przekroczył on dopuszczalnych 24 punktów. Zdaniem skarżącego nie powinno mieć znaczenia to, iż szkolenie to odbył po przekroczeniu 24 punktów, gdyż w dacie wydawania decyzji w skutek szkolenia punkty te powinny być zredukowane. Organ z kolei podnosi, że w okolicznościach faktycznych sprawy odbycie przez skarżącego szkolenia redukującego nie anuluje już naliczonych punktów, skoro ich dodanie do już naliczonych punktów spowodowało przekroczenie 24 punktów przed datą odbycia tego szkolenia. Zdaniem organu, aby odbycie szkolenia anulowało 6 punktów powinno ono mieć miejsce zanim skarżący przekroczył dozwoloną ustawową ilość 24 punktów. Bez znaczenia jest zatem, iż w dacie wydawania decyzji skarżący odbył szkolenie. Istota problemu w sprawie sprowadza się więc do ustalenia ilości punktów, jakie zostały na koncie skarżącego jako kierowy wpisane w związku z naruszeniem przepisów o ruchu drogowym, a w konsekwencji ich ilości uzasadniających skierowanie skarżącego na badania psychologiczne. Rozstrzygając ten spór nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kiedy zarzuca on organom administracji nieuwzględnienie faktu odbycia przez niego, w dniu 22 sierpnia 2014 r. szkolenia redukującego wpisane do ewidencji kierowcy punkty. Co prawda stosownie do art. 130 ust. 3 p.r.d. zmniejszenie liczby punktów, a więc ich usunięcie z ewidencji, powoduje odbycie przez kierowcę na własny koszt szkolenia. Jednakże – czego skarżący nie zauważa – przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego, stanowi, że odbycie szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d. nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Przepis ten jest jasny, jednoznaczny i kategoryczny. Wynika z niego wprost, że szkolenie aby zredukowało część naliczonych punktów musiałoby być odbyte zanim ich suma przekroczyła ustawowy limit 24 pkt. Ten przepis ma kluczowe znaczenia dla oceny zasadności zaskarżonej decyzji, a w istocie i argumentacji skarżącego opartej właśnie na skutkach odbytego przez niego w dniu 22 sierpnia 2014r. szkolenia. Ocena tego zarzutu wymaga odniesienia się do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Ze zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, iż skarżący w okresie od 19 stycznia 2014 r. do 15 czerwca 2014 r. przekroczył określony ustawowo limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W swoich wnioskach z dnia 6 maja 2015 r. o skierowanie strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy A,B, oraz o skierowanie strony na badania psychologiczne Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wskazał, że skarżący we wskazanym okresie, na podstawie ostatecznych wpisów do ewidencji kierowców uzyskał łącznie 28 punktów. Informacje zawarte w powyższych wnioskach stanowiły podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania skarżącego na badania psychologiczne. Skoro zatem sporne w sprawie punkty zostały skarżącemu wpisane za naruszenie przepisów o ruchu drogowym w związku ze zdarzeniem, jakie miało miejsce w dniu 15 czerwca 2014r., a polegające na kierowaniu przez skarżącego pojazdem bez wymaganych dokumentów i przekroczeniu prędkości powyżej 50 km/h (co skutkowało dopisaniem do dotychczas wpisanych punktów kolejnych 10), zaś szkolenie edukacyjne skarżący odbył dopiero w dniu 22 sierpnia 2014r., to oczywistym jest, iż nastąpiło to dopiero po przekroczeniu przez skarżącego łącznej sumy dopuszczalnych 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Za naruszenie tych przepisów skarżący uzyskał bowiem w dniu 19 stycznia 2014r. - 4 pkt (przy czym są to już punkty po odjęciu 6 pkt w związku z odbytym szkoleniem), w dniu 8 lutego 2014r. – 8 pkt, w dniu 9 lutego 2014r. – 4 pkt, w dniu 14 marca 2014r, - 2 pkt, co łącznie stanowi 18 pkt, a po dodaniu do nich 10 pkt za ostatnie naruszenia, jest to suma 28 pkt. Zważywszy na powołany przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego fakt odbycia przez skarżącego powyższego szkolenia po dacie przekroczenia 24 punktów nie ma wpływu na wynik sprawy, gdyż wobec takiej regulacji prawnej nie ma ono prawotwórczego charakteru. Z tego względu niezasadny jest zarzut naruszenia art. 130 ust. 3 p.r.d. Z akt sprawy wynika również, że na dzień złożenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. wniosków z dnia 6 maja 2015 r., wykazane w nim wszystkie wpisy dotyczące naruszeń przepisów ruchu drogowego, których dopuścił się skarżący w okresie od 19 stycznia 2014 r. do 15 czerwca 2014 r., miały charakter ostateczny. Wpis spornych 10 pkt za naruszenie z dnia 15 czerwca 2014 r. stał się ostateczny w konsekwencji wydania przez Sąd Rejonowy w O. wyroku z dnia 10 kwietnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt [...]. Na mocy pkt 1 tego wyroku skarżący został uznany "winnym popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego wykroczenie z art. 92a kw i art.95 kw", tj. winnym tego, że "w dniu 15.06.2014r. około godz. 16.15 w m-ci J. Gm. A., kierując samochodem osobowym m-ki Alfa Romeo 156 o nr rej, [...] przekroczył dopuszczalną w terenie zabudowanym prędkość o 52/km/h", "w tym samym miejscu i czasie kierował w/w pojazdem nie posiadając przy sobie dokumentu wymaganego w czasie kontroli - prawo jazdy" i za czyn ten na podstawie art. 92a kw w zw. z art. 9 par.2 kw wymierzono mu karę grzywny w wysokości 900 zł. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 18 kwietnia 2015r. Konsekwencją przekroczenia przez skarżącego dopuszczalnej liczby 24 pkt za naruszenia przepisów ruchu drogowego było skierowanie skarżącego wnioskami Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy oraz na badania psychologiczne, a w dalszej kolejności wydanie przez Starostę [...] decyzji o skierowaniu skarżącego na wnioskowane przez Komendanta badania. Zgodnie bowiem z art. 81 ust. 1 pkt 4 lit.b u.k.p. badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej "badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu", podlega kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Z kolei w myśl art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1 na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. b i d (art. 99 ust. 2 pkt 2 u.k.p.). Na tle tych przepisów w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, wedle którego decyzja o skierowaniu osoby na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit.b u.k.p., podobnie jak decyzje wydawane na podstawie art. 114 ust.1 pkt.1 lit.b p.r.d., są rozstrzygnięciami o charakterze związanym, co oznacza, że w przypadku zaistnienia okoliczności opisanych w danym przepisie prawa organ administracji publicznej jest zobligowany nałożyć na obywatela, w drodze decyzji administracyjnej obowiązek wynikający z ustawy. Każdorazowo przekroczenie przez kierowcę w ciągu roku od pierwszego naruszenia liczby 24 punktów, przy braku odbycia szkolenia powodującego zmniejszenie liczby punktów, skutkuje obligatoryjnie skierowaniem na badania psychologiczne. Jeżeli zatem wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji został sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych, to organ jest zobligowany skierować kierowcę na badania psychologiczne. Starosta nie ma wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego, w przypadku złożenia wniosku przez komendanta. Zważywszy na wskazaną regulację prawną oraz okoliczności faktyczne w sprawie zaistniały przesłanki do skierowania skarżącego na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. Wbrew oczekiwaniom skarżącego w toku prowadzonego postępowania organ administracji nie jest uprawniony do oceny, czy weryfikacji stanowiska właściwego komendanta wojewódzkiego Policji zawartego we wniosku o skierowanie kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji czy badania psychologiczne z zakresu psychologii transportu z uwagi na przekroczenie liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie jest także uprawniony do badania, w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, skuteczności wpisów ostatecznych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, ani też badania celowości otrzymanego od organu policji skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów. Organy te nie mogą prowadzić samodzielnych ustaleń w zakresie objętym ewidencją, jak i kwestionować prawidłowość wpisów dokonanych przez Policję (wyrok NSA z dnia 13 marca 2013r., I OSK 2187/11, wyrok NSA z dnia 7 września 2010r., I OSK 1451/09, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 maja 2014r., II SA/Bk 1222/13, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 grudnia 2013r., II SA/Sz 1030/13, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 sierpnia 2013r., II SA/Bd 562/13, wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 listopada 2012r., VII SA/Wa 1192/12). Ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi bowiem stosownie do art. 130 ust. 1 p.r.d. Policja. Na mocy art. 130 ust. 4 p.r.d. zaś minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1. Z wydanego na podstawie tej delegacji przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego wynika, że ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Natomiast wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym (§ 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego). Przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem (§ 4 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego). Wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia rozstrzygnięciem, o którym mowa w ust. 1 (§ 4 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego). Z zestawienia powołanych przepisów wynika w sposób jednoznaczny, że ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 p.r.d. podlega w całości wyłącznej kompetencji właściwego organu Policji. Przypisywanie punktów karnych za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie z ewidencji należy zatem do wyłącznej kompetencji Policji. Także wyłącznie do Policji należy usuwanie punktów przyznanych w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d. W przypadku przekroczenia przez kierowcę 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, w myśl art. 99 ust. 2 pkt 2 u.k.p., organ Policji występuje z wnioskiem do właściwego organu o skierowanie kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, bądź też na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. O obowiązku sporządzenia tych wniosków decyduje przy tym ostateczność wpisu o przyznaniu określonej ilości punktów. Cel nadrzędny, jakim jest poprawa bezpieczeństwa w ruchu drogowym zadecydował o przyjęciu przez ustawodawcę sztywnej zasady, w myśl której przekroczenie liczby 24 punktów w ciągu roku od pierwszego naruszenia przepisów ruchu drogowego, z którym wiązało się przypisanie odpowiedniej liczby punktów, skutkuje obligatoryjnym skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i badania, jeżeli liczba punktów znajduje oparcie we wpisach ostatecznych istniejących na dzień sporządzenia wniosku. Skoro zatem wpisy punktów za naruszenia przepisów o ruchu drogowym są dokonywane przez właściwe organy Policji w odrębnym trybie niż mający zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. sprawie skierowania na badania psychologiczne, to prawidłowość dokonanych przez organy Policji czynności związanych z naliczeniem i wpisem punktów nie mogą być przedmiotem oceny sądu administracyjnego w tym postępowaniu. Z woli ustawodawcy rozdzielone zostały kompetencje organów stwierdzających naruszenia przez kierowców przepisów o ruchu drogowym i organów orzekających o skierowaniu na badania psychologiczne, jak i odrębnie określone tryby ich działania. Odrębność sprawy prowadzenia ewidencji od sprawy dotyczącej skierowania na badania oznacza, że kwestia zmian wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, w tym liczby przypisanych punktów, nie może być rozpatrywana w postępowaniu dotyczącym skierowania na badania. Prawidłowość tych wpisów kierowca może kwestionować w postępowaniu prowadzonym przed organami Policji, a następnie sądem administracyjnym. Czynności związane z prowadzeniem ewidencji kierowców, tj. wpisy do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego policji, stanowią bowiem czynność materialno-prawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Podlegają one kontroli zgodności z prawem przez sądy administracyjne, jednakże dopiero na skutek wniesionej do sądu administracyjnego skargi na te czynności. Kontrola ta jest zatem przeprowadzana w postępowaniu odrębnym od postępowania w sprawie skierowania na badania psychologiczne, wszczynanym na wniosek zainteresowanego kierowcy. W przypadkach spornych, nieprawidłowość dokonanego wpisu może zatem stwierdzić sąd administracyjny. Takich kompetencji nie posiada natomiast organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie skierowania na badania psychologiczne. Zważywszy na powyższą regulację prawną argumenty skarżącego dotyczące wadliwości dokonanych przez organy Policji wpisów punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym nie mogły zostać uwzględnione ani przez organy orzekające w sprawie skierowania na badania, które były związane przekazaną przez organy Policji informacją o ilości wpisanych na koncie skarżącego punktów, ani obecnie przez sąd administracyjny kontrolujący wyłącznie rozstrzygnięcie w sprawie skierowania na te badania. Z tego względu nie mogły też zostać uwzględnione zawarte w piśmie skarżącego z dnia 24 lutego 2016 r. argumenty co do wadliwości działania radaru. Co istotne skoro SR w O. oceniał winę skarżącego spowodowania zdarzenia w dniu 15 czerwca 2014 r. i uznał skarżącego za winnego popełnienia tego czynu, to tym bardziej nie jest dopuszczalne kwestionowanie w tym postępowaniu wadliwości działania radaru. Sąd karny nie stwierdziłby też popełnienia przez skarżącego tego czynu drogowego, gdyby miał wątpliwości co do jakości radaru. Kwestionując brak anulowania przyznanych punktów skarżący nie podnosił też, iż podjął jakiekolwiek działania przed komendantem Policji celem zmiany wpisów w ewidencji (zob. NSA z dnia 10 sierpnia 2014r., I OSK 134/13). Za chybiony Sąd uznał także zarzut naruszenia § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2002 r. Nr 236 poz. 1998 ze zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie. Powołany akt prawny utracił bowiem moc obowiązującą z dniem 9 czerwca 2012 r., a tym samym nie miał zastosowania w sprawie. Orzekając o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej kierował się względami bezpieczeństwa ruchu drogowego. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż notoryczne naruszanie przepisów o ruchu drogowym stwarza zagrożenie bezpieczeństwa innym uczestnikom ruchu drogowego, którzy poruszając się po drogach publicznych działają w zaufaniu do organów państwa, że będą czuwać nad respektowaniem przez innych uczestników ruchu drogowego obowiązujących reguł korzystania z tych dróg. Mają prawo oczekiwać, że właściwe organy poprzez podejmowanie odpowiednich rozstrzygnięć w stosunku do uczestników ruchu drogowego naruszających notorycznie reguły korzystania z dróg zagwarantują im bezpieczne korzystanie z dróg. Życie i zdrowie nieograniczonej liczby uczestników ruchu drogowego, którzy mogą znaleźć się w oddziaływaniu skarżącego jako kierowcy, stanowi wartość powszechną, podlegającą ochronie. Skarżący, jak wynika z akt, w sposób notoryczny narusza reguły korzystania z dróg publicznych, a naruszenia te stwarzają szczególne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego. W tym zakresie wystarczy jedynie wskazać, że skarżący pomimo odbycia szkolenia w dniu 14 lutego 2014 r. nadal dopuszczał się czterokrotnie naruszeń przepisów, w tym trzech szczególnie niebezpiecznych w ruchu drogowym. Za takie należy uznać wszak wielokrotne i znaczne przekraczanie przez skarżącego dozwolonej prędkości, w tym przekroczenie prędkości powyżej 50km/h, gdzie w terenie zabudowanych co do zasady obowiązuje prędkość 50 km/h. Nie bez znaczenia ma i to, że 28 pkt skarżący przekroczył w okresie 5 miesięcy i w tym czasie pomniejszono mu naliczone punkty w związku z odbytym szkoleniem w dniu 14 lutego 2014 r., które spowodowało zmniejszenie punktów z 10 do 6. Kontrolując zaskarżoną decyzję poza zarzutami skargi Sąd stwierdza, że materiał dowodowy sprawy pozwalał organom na poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych na istotne z punkt widzenia prawa materialnego okoliczności faktyczne przyznania skarżącemu przekraczającej dopuszczalną ustawową liczbę 24 punktów w ciągu roku. Okoliczności te zostały poczynione na podstawie informacji nadesłanych przez właściwego komendanta Policji. Zostały one też potwierdzone przez uzyskany przez Sąd z urzędu wyrok RS w O. w sprawie[...], uznający skarżącego za winnego czynu z dnia 15 czerwca 2014r. W tej sprawie Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia przepisów prawa procesowego przez organy, prowadzące to postępowanie, które obligowałyby Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Organy przeprowadziły wszechstronne i kompletne postępowanie dowodowe oraz wyjaśniające, tj. postępowanie spełniające wymogi art. 7 i 77 k.p.a., a zakres tego postępowania jest prawidłowy. W sprawie organy zgromadziły wszelkie niezbędne i konieczne dla ustalenia (wyjaśnienia) istotnych okoliczności faktycznych, a dopuszczone (zgodne z prawem) w art. 75 k.p.a., dowody, jakie w świetle normy prawa materialnego mogły być biorąc pod uwagę przedmiot postępowania przeprowadzone, jak i dowody nieprzekraczające możliwości dowodzenia przez organy. Skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu administracyjnym i aktywnie korzystał w tym postępowaniu ze swojego prawa do wysłuchania. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 k.p.a., zawiera opis stanu faktycznego, stanu prawnego, wskazuje też przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, w szczególności wskazuje na związany charakter decyzji o skierowaniu na badania, odrębność kompetencji komendanta Policji i starosty w tym przedmiocie. Wynikająca z przepisu art. 107 § 3 k.p.a. zasada informowania o motywach rozstrzygnięcia organu i przekonywania o zasadności tego rozstrzygnięcia, została więc w niniejszej sprawie zrealizowana. Okoliczność, iż strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. O uchybieniu tych zasad nie stanowi podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę postępowania, w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów, oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Nie sposób zatem postawić organom zarzutu naruszenia zasady pogłębiania zaufania od organów państwa (art. 8 k.p.a.). Wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy Sądu Rejonowego w O., [...] Wydział [...], w sprawie o sygn. akt [...], Sąd oddalił. Stosownie bowiem do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przepisu tego wynika, że Sąd korzysta z uznania przy podejmowaniu decyzji co do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego a przesłanki przeprowadzenia dowodu muszą być spełnione łącznie. Dowód uzupełniający w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być przeprowadzony jedynie z dokumentu, dowód ten musi być niezbędny dla wyjaśnienia sprawy, muszą zaistnieć istotne wątpliwości w sprawie, zaś przeprowadzenie dowodu nie spowoduje nadmiernego przeprowadzenia postępowania. Rozpoznając ten wniosek Sąd miał na uwadze przede wszystkim to, że w sprawie nie ma wątpliwości co do istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaś złożony wniosek dowodowy w istocie zmierzał do weryfikacji ilości punktów na koncie skarżącego jako kierowcy, nie podlegający jak już wskazano szczegółowo ocenie w tym postępowaniu. Ponadto przeprowadzenie tego dowodu przez Sąd prowadziłoby do merytorycznego rozpoznania sprawy zamiast organu Policji, co z uwagi na zasadę trójpodziału władzy jest niedopuszczalne. Podnieść również trzeba, że data uprawomocnienia wyroku SR z dnia 10 kwietnia 2015r. oznacza tyle, że zostało potwierdzone naruszenie, za które zostały skarżącemu przypisane punkty tymczasowe, a punkty te wobec treści tego wyroku uzyskały charakter ostateczny. Punkty tymczasowe jak już szczegółowo wskazano również podlegają wpisowi do ewidencji. Skoro zaś skarżący kwestionował naliczone mu za zdarzenie z dnia 15 czerwca 2014 r. punkty karne, to dopiero prawomocne rozstrzygnięcie w tym zakresie uprawniało organ Policji, jak i organy orzekające w niniejszej sprawie do podjęcia prawem przewidzianych działań. Komendant wiosek o skierowaniu skarżącego na badania psychologicznie i sprawdzające kwalifikacje wystawił dopiero w dniu 6 maja 2015r., a więc w czasie kiedy sporne punkty były już ostateczne. Informacyjnie wskazać należy skarżącemu, że skierowanie przez Komendanta wniosku dopiero w dniu 6 maja 2015 r., tj. prawie po roku czasu od ostatniego naruszenia przepisów, nie jest konsekwencją opieszałości w jego działaniu, lecz tym, że sprawa naliczenia punktów za zdarzenie z dnia 15 czerwca 2014 r. została skierowana na drogę postępowania sądowego, które zakończyło się podjętym przez SR w O. wyrokiem w dniu 10 kwietnia 2015r, [...]. Komendant nie ma też obowiązku z urzędu informowania kierowców o łącznej ilości już wpisanych w ich kartach punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym. To kierowcy powinni kontrolować ilość uzyskanych dotychczas punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym, jeśli nie chcą przekroczyć 24 punktów. Skarżący mógł też wystąpić o wydanie zaświadczenia o ilości wpisanych do jego ewidencji punktów, jeśli nie był pewien łącznej ilości wpisanych punktów. Nie przedłożył jednak takiego zaświadczenia, nawet nie twierdził, że występował o takie zaświadczenie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. d.j.