III SA/Łd 159/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia kosztów w związku z wykonaniem kopii decyzji postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz skarżącego M. O. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zwrócić na rzecz skarżącego M. O. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 17,00 (siedemnaście) złotych, zaksięgowaną w dniu 27 lutego 2014r. pod poz. 770. k.p. Postanowieniem z dnia [...]r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. określające M. O. koszty postępowania w wysokości 3,30 zł w związku z wykonaniem z akt sprawy kopii 11 stron decyzji z dnia [...]r. określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiące: czerwiec, lipiec, sierpień 2007r. M. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]r. W skardze tej wniósł o jego uchylenie i orzeczenie o kosztach postępowania. Podniósł, że organ bezpodstawnie wykonał kopie z akt sprawy i bezpodstawnie obciążył skarżącego kosztami ich sporządzenia, gdyż nie składał on wniosku o ich wydanie. W piśmie z dnia 26 marca 2014r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. podniósł, iż uwzględnił skargę M. O. w całości. W związku z tym organ administracji wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. W piśmie z dnia 24 kwietnia 2014r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż cofa skargę w związku z uchyleniem przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. postanowieniem z dnia [...]r. zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Użyte w przytoczonym powyżej art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sformułowanie "stało się" oznacza, iż chodzi o przyczyny, które w chwili wniesienia skargi nie istniały, ale wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Z kolei w myśl art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis ten przewiduje instytucję, tzw. autokontroli, w ramach której organ administracji publicznej jest uprawniony do weryfikacji własnego działania. Skorzystanie przez organ administracji z uprawnienia, o jakim stanowi ten przepis, wyłącza konieczność dokonania kontroli zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Zatem w trybie autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., organ administracji był uprawniony do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego do sądu administracyjnego postanowienia. Sąd rozpatrując sprawę ze skargi na konkretne postanowienie, bada jedynie jego zgodność z prawem. Nie dokonuje natomiast oceny legalności rozstrzygnięć, do których wydania doszło po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Dlatego w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, sąd zostaje pozbawiony przedmiotu kontroli, a postępowanie sądowe, dotyczące zaskarżonego postanowienia, staje się bezprzedmiotowe. Taka sytuacja odpowiada niewątpliwe trzeciej ze wskazanych przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego (por. m.in. postanowienie NSA z 6 września 2006r., I OSK 1168/05; wyrok NSA z 25 października 2005 r., II OSK 85/05). Postanowieniem z dnia [...]r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. w całości i umorzył postępowanie w sprawie. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że organ administracji przyznał, iż skarżący został niezasadnie obciążony kosztami sporządzenia kopii decyzji z dnia [...]r. Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 kwietnia 2014r. Korzystając z uprawnienia określonego w art. 54 § 3 p.p.s.a., Dyrektor Izby Celnej w Ł. uwzględnił zatem skargę M. O. w całości. Na skutek zaś wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, sąd został pozbawiony przedmiotu kontroli. Oznacza to, że po wniesieniu skargi zaistniały okoliczności, uzasadniające stwierdzenie, że jej rozpoznanie stało się bezprzedmiotowe i uzasadnione jest umorzenie postępowania przed sądem. Z tych względów sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzekł o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 i 2 oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. nr 31, poz. 153). O zwrocie na rzecz skarżącego kwoty 17,00 zł, uiszczonej tytułem opłaty od pełnomocnictwa, orzeczono na mocy art. 225 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Z sytuacją, o jakiej stanowi art. 225 p.p.s.a. mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Opłata skarbowa od pełnomocnictwa uiszczona została bowiem na rachunek sądu, podczas gdy w myśl art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 1282 ze zm.) zapłaty opłaty skarbowej dokonuje się w kasie właściwego organu podatkowego lub na jego rachunek. Stosownie do art. 12 ust. 1 tej ustawy organem podatkowym właściwym w sprawach opłaty skarbowej jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), a nie sąd administracyjny. k.p.