III SA/Łd 177/09

Dnia 4 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 4 września 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu uczestników postępowania B. P. i A. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2009 roku w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2009 roku referendarz sądowy przyznał skarżącej J. P. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie zaskarżenia doręczono skarżącej, jak również uczestnikom postępowania B. i A. P. W dniu 1 czerwca 2009 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynął sprzeciw B. i A. P. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wniosek uczestników postępowania o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wskazać należy, że postępowanie dotyczące wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego w toku postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter incydentalny. W ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawodawca nie wskazał wprost, że stroną w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy jest tylko wnioskodawca, czyli osoba, która z takim wnioskiem wystąpiła. Jednak z analizy przepisów dotyczących prawa pomocy zawartych w Oddziale 2 Rozdziału 3 Działu V tej ustawy wynika, że mówiąc o stronie postępowania dotyczącego przyznania prawa pomocy ustawodawca utożsamia pojęcie "strony" z pojęciem podmiotu występującego z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy np. w art. 255 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przypadku uregulowania zawartego w art. 247 p.p.s.a. ustawodawca uściślił jeszcze pozycję procesową wnioskodawcy stanowiąc, iż przepis ten odnosi się tylko do strony występującej z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy i będącej jednocześnie stroną skarżącą. Ponadto, stosownie do art. 242 p.p.s.a. wydatki za stronę zwolnioną od kosztów sądowych wykładane są z części budżetu sądu administracyjnego, w zakresie tego zwolnienia. Oznacza to, że rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy nie ma wpływu na prawa i obowiązki innych uczestników postępowania, co dodatkowo przemawia za taką wykładnią przepisów, iż stroną w postępowaniu w sprawie przyznania prawa pomocy jest jedynie osoba występująca z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Za takim stanowiskiem opowiedziała się też H. Knysiak - Molczyk (Prawo pomocy..... PS 2003 nr 11-12, s. 91). Podobne stanowisko zajął także Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 8 stycznia 2009r., sygn. akt I OZ 946/08, z dnia 20 stycznia 2009r., sygn. akt I OZ 939/08 oraz z dnia 23 lipca 2008r., sygn. akt I OZ 545/08. Skoro więc krąg stron w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy ograniczono tylko do podmiotu występującego z takim wnioskiem to w konsekwencji stwierdzić należy, że prawo do zaskarżania orzeczeń dotyczących prawa pomocy należałoby przyznać tylko tym osobom, które z wnioskiem o przyznanie tego prawa wystąpiły. Tym samym strona nie występująca z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy nie ma legitymacji skargowej do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza wydanego w tejże sprawie. Z tego powodu sprzeciw takiej strony podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wystąpiła skarżąca J. P. i w wyniku tego wniosku wydane zostało w dniu 24 kwietnia 2009 r. postanowienie referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, zatem wniesienie sprzeciwu od tego postanowienia przez uczestników postępowania B. i A. P. było niedopuszczalne. Dodatkowo należy zauważyć, iż w myśl art. 259 p.p.s.a. sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego wnosi się do sądu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu, sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z akt niniejszej sprawy wynika, że B. i A. P. otrzymali postanowienie z dnia 24 kwietnia 2009 r. w dniu 30 kwietnia 2009 r., zaś sprzeciw wpłynął do Sądu w dniu 1 czerwca 2009 r., czyli po upływie określonego w ustawie siedmiodniowego terminu. Wprawdzie w sprzeciwie uczestnicy postępowania zawarli wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, niemniej jednak postanowieniem z dnia 8 lipca 2009 r. Sąd odrzucił niniejszy wniosek. Termin do wniesienia sprzeciwu nie został tym samym przywrócony. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów oraz art. 259 § 2 p.p.s.a. A. B.