III SA/Łd 178/14

Dnia 24 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Sekretarz sądowy – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 roku sprawy ze skargi I. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.), oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. Nr 79 z 2001 r. poz. 856 z późn. zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...], znak: [...], którą Prezydent Miasta Ł. orzekł o cofnięciu I. N. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii B prawa jazdy oraz zobowiązał stronę do zwrotu prawa jazdy kat. B nr [...] serii N [...] wydanego w dniu 1 marca 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołując się na przepis art. 140 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym podał, że przyczyną cofnięcia uprawnień był wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 czerwca 2013 r. w związku z przekroczeniem przez I. N. w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i uzyskaniem łącznej liczby 21 punktów. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wykazał, że na łączną sumę 21 punktów składają się naruszenia ruchu drogowego dokonane w dniach: a. 18 kwietnia 2012 r. (nałożone punkty karne: 5), b. 9 grudnia 2012r. (nałożone punkty karne: 16), I. N. złożył odwołanie od powyższej decyzji. W odwołaniu zarzucił naruszenie art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez brak podstaw do jego zastosowania, § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488) poprzez uznanie wpisu tymczasowego nieaktywnych 6 punktów karnych za wykroczenie z dnia 9 grudnia 2012 r. z art. 92 § 1 k. w . za ostateczne pomimo braku w tym zakresie prawomocnego wyroku sądu. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania – art. 105 k.p.a. poprzez odmowę umorzenia postępowania w sprawie, art. 6, 7, 77 § 1, 78 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych w sprawie, art. 108 § 1 poprzez brak wykazania w niniejszej sprawie niezbędności zastosowania niniejszego przepisu oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postepowania w sprawie do czasu rozstrzygnięcia wniosku strony o wykreślenie 6 punktów karnych z ewidencji. Pełnomocnik strony wskazał, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...] w Ł. Wydział [...] Karny uznał I. N. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 87 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w. i za to wymierzył mu na podstawie art. 87 § 1 k.w. karę grzywny i na podstawie art. 87 § 3 k.w. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy. Zastosowanie wobec czynów obwinionego art. 9 § 1 k.w. stanowi konstrukcję tzw. eliminacyjnego zbiegu przepisów, brak jest zatem podstaw do uznania, że wykroczenie obwinionego z art. 92 § 1 k.w. zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu w rozumieniu § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. Ponadto w aktach administracyjnych organu I instancji znajdowało się pismo skarżącego z dnia 15 lipca 2013 r., w którym domagał się on usunięcia z kartoteki ujemnych punktów karnych, które powinno zostać przekazane wg właściwości do załatwienia organowi prowadzącemu ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, który powinien był wniosek rozstrzygnąć i dokonać właściwej czynności. Zatem ostateczne rozstrzygnięcie wniosku o usunięcie wpisu określonych punktów karnych z ewidencji uznać należy za kwestię prejudycjalną wobec rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 135 k.p.a. wstrzymanie natychmiastowe wykonania zaskarżonej decyzji oraz zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji organ powołał brzmienie art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że I. N. otrzymał po raz pierwszy prawo jazdy w dniu 1 marca 2012 r., jak również i to, że w okresie jednego roku od tej daty, tj. w okresie 18 kwietnia 2012 r. do 9 grudnia 2012 r. uzyskał łącznie 21 punktów za naruszanie przepisów ruchu drogowego. Stwierdzenie powyższego stanu faktycznego - zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998, z późn. zm.) - obecnie od dnia 9 czerwca 2012 r. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488) - determinuje Komendanta Wojewódzkiego Policji do wystąpienia do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Organ podkreślił, że decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym podjęta przez organ I instancji na podstawie art. 140 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym obowiązany jest do jej wydania. Podnoszone przez stronę w treści odwołania okoliczności nie mają żadnego znaczenia dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. W rozpatrywanej sprawie, wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony, nie jest sporne, że organy ruchu drogowego stwierdziły, iż w okresie 18 kwietnia 2012 r. do 9 grudnia 2012 r. strona dwukrotnie dopuściła się naruszania przepisów ruchu drogowego, za co uzyskała łącznie 21 punktów. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentu urzędowego - wniosku wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 czerwca 2013 r., który wskazuje zarówno daty, w jakich strona naruszyła przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednia liczbę punktów, określoną zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisu art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Akta sprawy zawierają także pismo z dnia 12 lutego 2013 r., w którym to Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. podtrzymał swe wcześniejsze ustalenia w zakresie ilości nałożonych na stronę punktów karnych. Kolegium podkreśliło, że zarówno organ I jak i II instancji nie jest organem prowadzącym ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, bowiem ewidencję taką, zgodnie z wyżej przywołanym rozporządzeniem, prowadzi co do zasady Komendant Wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Starosta zaś orzekając w przedmiotowej sprawie związany był domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym, tj. sformalizowanej informacji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., co do uzyskania przez I. N. liczby punktów karnych uzasadniających wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Ustosunkowując się do zarzutu odwołania organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że nie może dokonywać oceny zasadności uznania, czy ktoś przekroczył przepisy ruchu drogowego czy też "prawidłowości zakwalifikowania" przekroczenia przepisów ruchu drogowego przez osobę, wobec której komendant wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem o cofnięcie uprawnienia. Wskazano, iż wprawdzie pełnomocnik strony pismem z dnia 30 października 2013 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji o usunięcie wpisu 6 spornych punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego za wykroczenie z art. 92 § 1 KW popełnione dnia 9 grudnia 2012 r., to jednak do ich wykreślenia nie doszło, bowiem jak wynika z pisma z dnia 12 listopada 2013 r., stanowiącego odpowiedź na w/w wniosek, przyznanie 16 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego dokonane przez I. N. w dniu 9 grudnia 2012 roku jest zgodne z § 2 ust. 4 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Według powyższego jeżeli kierowca naruszył więcej niż jeden przepis ruchu drogowego w ewidencji przypisuje się odpowiednią liczbę punktów za wszystkie naruszenia. Zgodnie z wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2013 roku Sądu Rejonowego w dla [...] sygn. akt [...] (data uprawomocnienia 17 kwietnia 2013 r.) kierowca został on uznany winnym naruszenia przepisów ruchu drogowego wynikających z art. 87 § 1 k. w. w zw. z art. 9 § 1 k. w. co wskazuje, że naruszył jednym czynem kilka przepisów ustawy. Sąd na podstawie art. 9 § 1 k. w. zastosował najsurowszą karę, nie wskazał jednak ilości punktów, bowiem w tym zakresie nie jest organem decyzyjnym. Ponadto, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia organ prowadzący "ewidencję" zobligowany jest do dokonania wpisu ostatecznego na podstawie prawomocnego wyroku sądowego uwzględniając wszystkie naruszenia przepisów ruchu drogowego dokonane przez kierowcę. Kwestia kumulatywnego zbiegu (bądź nie) wykroczeń nie jest wiążąca dla liczby "naliczonych punktów. Decydujące znaczenie mają stwierdzone prawomocnym rozstrzygnięciem faktycznie naruszenia określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia z wyłączeniem przypadków określonych w § 2 ust. 5-9. Reasumując w piśmie tym stwierdzono, iż wniosek o cofnięcie uprawnień z dnia 19 czerwca 2013 roku jest w dalszym ciągu aktualny i zgodny z § 7 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia. Zarówno wniosek o umorzenie postępowania w sprawie cofnięcia Panu I. N. uprawnień do kierowania pojazdami, jak i wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu rozstrzygnięcia przez właściwy organ wniosku strony o wykreślenie punktów z ewidencji, Kolegium uznało za bezprzedmiotowy. W ocenie Kolegium, organ prowadzący postępowanie w pierwszej instancji nie naruszył również przepisów procesowych, podniesionych w odwołaniu przez pełnomocnika strony. Na powyższą decyzję I. N., reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wskazując na naruszenia przepisów oraz argumentację tożsame ze wskazanymi w odwołaniu. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W ocenie skarżącego zachodzą wątpliwości co do zasadności nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie powtarzając stanowisko oraz argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o cofnięciu kierowcy uprawnień do prowadzenia pojazdów silnikowych w związku z przekroczeniem przez niego w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i uzyskaniem łącznie 21 punktów uzasadnione jest w niniejszej sprawie interesem społecznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga I. N. jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie cofnięcia I. N. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii B jest zgodna z prawem. Istotę sporu w przedmiotowej sprawie stanowi ustalenie, czy organ zasadnie cofnął skarżącemu posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem, w sytuacji przekroczenia w okresie 1 roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Skarżący, kwestionując wydane rozstrzygnięcie, wskazuje, że niezasadnie organ uznał wpis 6 punktów karnych za wykroczenie z dnia 9 grudnia 2012 r. z art. 92 § 1 k.w. za ostateczne, bowiem jego zdaniem brak jest w tym zakresie prawomocnego orzeczenia sądu. Wydając wyrok z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...] w Ł. Wydział [...] Karny zastosował w stosunku do skarżącego eliminacyjny zbieg przepisów z art. 9 § 1 k.w. jednocześnie eliminując art. 92 § 1 k.w. z podstawy rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącego powyższe daje podstawę do wykreślenia 6 punktów karnych z ewidencji, bowiem nie został on za to wykroczenie prawomocnie skazany. Tymczasem Kolegium stoi na stanowisku, że decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym kierowcy, który przekroczył dopuszczalną liczbę punktów w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym obowiązany jest do jej wydania. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908), stosownie do którego decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie przekroczenia w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; decyzja o cofnięciu uprawnienia wydawana jest na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji. Cofnięcie uprawnień ma charakter prewencyjny, zabezpieczający, dotyczący sytuacji, gdy jest wielce prawdopodobne, że kierowca ze względu na kwalifikacje nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2008 r. Nr I OSK 2028/06, publ. Lex nr 453989). Ze względu na to, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji, cofnięcie uprawnień następuje na jego wniosek, a określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje do tej ewidencji, co wynika z treści art. 130 ust. 1 ustawy w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z dn. 9 maja 2012 r., poz. 488). Przedmiotowy wniosek sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych, na stosownym formularzu (§ 7 ust. 2 rozporządzenia). Z kolei wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym w sprawie o naruszenie rozpatrywane w postępowaniu dyscyplinarnym (§ 4 rozporządzenia). W sprawie nie jest sporne, że I. N. otrzymał po raz pierwszy prawo jazdy w dniu 1 marca 2012 r. Nie jest również sporny fakt, iż w okresie 1 roku od tej daty, to jest w dniach 18 kwietnia 2012 r. do 9 grudnia 2012 r. naruszył przepisy ruchu drogowego i uzyskał łączną liczbę 21 punktów karnych, tym samym przekroczył dopuszczalny limit punktów. W postępowaniu karnym skarżący został obwiniony o czyn z art. 87 § 1 k.w. i art. 92 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w. Prawomocnym wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2013 roku sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...] w Ł. Wydział [...] Karny uznał I. N. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 87 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 87 § 1 k.w. wymierzył mu karę grzywny. Na podstawie art. 87 § 3 k.w. orzekł wobec obwinionego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy. Należy wskazać, iż zgodnie z art. 9 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2013 poz. 1567), jeżeli czyn wyczerpuje znamiona wykroczeń określonych w dwóch lub więcej przepisach ustawy, stosuje się przepis przewidujący najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów. Jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń, wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów (§ 2). W powołanym przepisie ustawodawca rozstrzyga kwestię zbiegu przepisów ustawy naruszonych tym samym czynem sprawcy. W przypadku zaistnienia realnego zbiegu przepisów art. 9 § 1 nakazuje stosowanie do sprawcy przepisu przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi jednak na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych także na podstawie innych naruszonych przez sprawcę przepisów. Jest to konstrukcja tzw. eliminacyjnego zbiegu przepisów, z kwalifikacji prawnej i podstawy ukarania eliminuje się bowiem przepisy inne niż najsurowszy z przepisów. Eliminacyjny zbieg przepisów k.w., odnoszący się do sposobu wymiaru kary za poszczególne wykroczenia przez sąd karny, na który powołuje się pełnomocnik skarżącego nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, podobnie jak podniesiona kwestia prejudycjalności rozstrzygnięcia wniosku o usunięcie wpisu punktów z ewidencji, wynikającego z pisma skarżącego z dn. 15 lipca 2013 r. Podkreślić bowiem należy, że organ administracji nie ma kompetencji, do badania zasadności wpisów do ewidencji, w tym wpisanych punktów. Ponadto wskazać należy, że kwestia kumulatywnego zbiegu wykroczeń opisana w art. 9 § 1 Kodeksu wykroczeń nie jest wiążąca dla liczby naliczonych punktów. Na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone m. in. prawomocnym wyrokiem sądu. Decydujące znaczenie mają zatem stwierdzone prawomocnym rozstrzygnięciem faktyczne naruszenia, określone w załączniku nr 1 do powyższego rozporządzenia, z wyłączeniem przypadków określonych w § 2 ust. 5 – 9. Niezależnie jednak od argumentów podnoszonych przez pełnomocnika należy wziąć pod uwagę, że celem regulacji określonej w art. 140 ust. 1 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym jest zdyscyplinowanie "młodych" kierowców, tj. osób, które mają pierwsze prawo jazdy nie dłużej niż rok. Są to kierowcy, którzy w rzeczywistości, mimo uzyskania uprawnień, nie dysponują jeszcze odpowiednimi umiejętnościami, do bezpiecznego prowadzenia pojazdów w różnych złożonych warunkach drogowych. Statystyki policyjne wykazują, że kierowcy o małym stażu za kierownicą (przeważnie wiąże się to jednocześnie z młodym wiekiem) stanowią grupę zwiększonego ryzyka, jeśli chodzi o spowodowanie wypadku. Należy podkreślić, że skarżący jest osobą bardzo młodą - urodził się w 1987 r. Prawo jazdy otrzymał 1 marca 2012 r., zaś już w dniu 18 kwietnia popełnił pierwsze naruszenie – niezastosowanie się do znaku B-1 "zakaz ruchu w obu kierunkach" za co otrzymał 5 pkt karnych. Natomiast w dniu 9 grudnia 2012 r. skarżący popełnił kolejne, poważne wykroczenie, polegające na niezastosowaniu się do sygnałów świetlnych i kierowaniu pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu lub środka podobnie działającego do alkoholu, za co otrzymał 16 punktów karnych (w tym 10 pkt za wykroczenie z art. 87 § 1 k. w. oraz 6 pkt za wykroczenie z art. 92 § 1 k.w.). Powyższe pozwala jednoznacznie przyjąć, że w przypadku skarżącego spełniony został prewencyjny i zabezpieczający cel przepisu regulującego cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Przekroczenie przez "młodego" kierowcę określonej w przepisie liczby punktów skutkuje natychmiastowym wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień - nie jest ona poprzedzona decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy. Zatem wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami nie jest pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracji. W sytuacji zaistnienia przesłanek wskazanych w treści omawianego przepisu organ administracji zobowiązany jest do wydania decyzji cofającej uprawnienia. Zatem zgodnie z dyspozycją art. 140 ust. 1 pkt 3 organ administracji obligatoryjnie rozstrzyga o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym w sytuacji, gdy stwierdzi zaistnienie przesłanek w nim wskazanych. Organ administracji stwierdzając przekroczenie przez skarżącego w ciągu roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy liczby 20 punktów karnych za naruszenie przepisów ustawy miał obowiązek wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym i w tym zakresie obowiązek ten wykonał. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania stwierdzić należy, iż nie było również podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie do czasu rozstrzygnięcia wniosku strony o wykreślenie 6 punktów karnych z ewidencji na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia nie było w tym przypadku uzależnione od kwestii uprzedniego rozpatrzenia przez organ wniosku skarżącego. Do wykreślenia z ewidencji sześciu spornych punktów nie doszło, bowiem przyznanie 16 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, których dopuścił się skarżący w dniu 9 grudnia 2012 r. jest zgodne z § 2 ust. 4 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, zgodnie z którym jeżeli kierowca naruszy więcej niż jeden przepis ruchu drogowego, w ewidencji przypisuje się odpowiednią liczbę punktów za wszystkie naruszenia. Nie było zatem podstaw do kwestionowania zapisów w ewidencji. Ponadto, jak już wskazano, organ przy orzekaniu bierze pod uwagę jedynie aktualny stan wpisu w ewidencji. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skargi polegające na naruszeniu przepisów postępowania – art. 6, 7, 77 § 1, 78 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. Organy obydwu instancji należycie zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy. Fakt, że organy nie podzieliły stanowiska pełnomocnika skarżącego odnośnie wpływu eliminacyjnego zbiegu przepisów karnych na jego aktualną sytuację oraz konieczności zawieszenia postępowania wobec wniosku skarżącego o wykreślenie spornych punktów z ewidencji nie jest jednoznaczny z niewyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Organ administracji nie miał również podstaw do prowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego na okoliczności objęte wnioskiem skarżącego. Art. 78 § 1 k.p.a stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W rozpatrywanej sprawie okoliczność, którą skarżący chciał wykazać, tj. że nie został prawomocnie skazany za wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. i nie powinien zostać ukarany sześcioma punktami karnymi, w świetle dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie (prawomocny wyrok karny, wniosek komendanta wojewódzkiego Policji) nie mogła mieć znaczenia dla sprawy. Sąd nie ma również wątpliwości co do zasadności zastosowania w niniejszej sprawie art. 108 § 1 k.p.a. Nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest z całą pewnością niezbędne ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego oraz interes społeczny. W związku z powyższym na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę. ds