III SA/Łd 23/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2012 r. sprawy ze skargi R. R. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. III SA/Łd 23/12 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł., działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz.1263) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia R.R. na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] znak:[...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną umarzającą postępowanie dot. choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż R.R. wystąpił w dniu [...] do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z prośbą o wydanie decyzji w sprawie "schorzeń nabytych przez czynniki szkodliwe jako choroby zawodowe" i dotyczących: - "utraty słuchu - trwałe uszkodzenie organizmu hałas i toksyny" - "Gruźlica - trwałe uszkodzenie płuc przez czynniki przebijające tkanką płucną" - "OUN"- uszkodzenie obwodowego układu nerwowego" W odpowiedzi na powyższą prośbę R.R. otrzymał od PPIS w W. szczegółowe wyjaśnienia odnośnie stanu faktycznego i prawnego jego spraw w przedmiocie chorób zawodowych, o które się starał oraz o ich ostatecznym załatwieniu w latach 2002 do 2009. W kolejnym piśmie do PPIS w W. z dnia [...]. R. R. podtrzymał swoją prośbę powołując się dodatkowo na wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Pismem z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. powiadomił R. R., że w ramach swojej właściwości odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej swoją decyzją ostateczną z dnia [...] umarzającą postępowanie w sprawie choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy, natomiast, co do wznowienia postępowania odnośnie dwóch pozostałych schorzeń wymienionych w piśmie z dnia [...], podanie przekazane zostaje do organu II instancji, który wydał obie decyzje dotyczące tych chorób w ostatniej instancji. Jednocześnie, w tym samym dniu Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. wydał postanowienie znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] znak: [...] umarzającą postępowanie w sprawie choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie, nazwane przez stronę odwołaniem, R. R. podniósł, iż organ I instancji nie wypełnił wyroku sądu sygn. akt U 130/09 i do dnia 22 lipca 2011 r. nie wydał decyzji dotyczącej możliwości wykonywania przez niego zawodu wyuczonego wobec posiadania licznych chorób zawodowych. W zaskarżonej decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. podniósł, że R. R. żądając wznowienia postępowania, wskazał przepis art. 145a kpa jako podstawę prawną swojego wniosku. Organ podał, iż przepis ten stanowi, że można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie, którego została wydana decyzja (§ 1) oraz że w takiej sytuacji skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§ 2). Zaznaczył, że wprawdzie skarżący nie sprecyzował, w związku, z którym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, żąda wznowienia postępowania, jednakże można przyjąć zasadnie, iż chodzi o wyrok z dnia 19 czerwca 2008r. sygn. P 23/07 stwierdzający niekonstytucyjność m.in. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), opublikowany w dniu 2 lipca 2008 r. w Dz. U. Nr 116 poz. 740. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. podniósł, iż termin, w jakim strona może żądać wznowienia postępowania z tej przyczyny wynosi jeden miesiąc od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego i niewątpliwie w tej sprawie upłynął on na długo przed złożeniem przez stronę wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem organu, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W., rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania, prawidłowo zatem dokonał ustalenia wstępnego w zakresie dotrzymania przez stronę terminu z art. 145a § 2 kpa i z uwagi na niezachowanie tego terminu odmówił wznowienia postępowania. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż w niniejszej sprawie w sposób oczywisty można także wywieść z twierdzeń strony, że wskazana przez niego podstawa wznowieniowa nie ma związku z decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...], która przecież została wydana na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 poz.869), czyli rozporządzenia wydanego już po dacie opublikowania ww. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W skardze na opisane wyżej postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. R. R. wniósł o stwierdzenie jego nieważności i wydanie nowej decyzji w związku z niemożliwością wykonywania zawodu wyuczonego w warunkach szkodliwych dla jego zdrowia w całym okresie zatrudnienia oraz o zasądzenie od instytucji państwowej kosztów związanych z niniejszą skargą. W uzasadnieniu wskazał, iż organ II instancji postanowił utrzymać w mocy bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W., mimo, że organ I instancji nie wypełnia w ustawowym terminie wniosku Sądu Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt IV U 130/09. Podniósł, iż w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organ I instancji winien stwierdzić, że posiadane choroby zawodowe uniemożliwiają skarżącemu wykonywanie wyuczonego zawodu. Podkreślił, iż jego skarga i wniosek są w pełni uzasadnione na podstawie orzeczenia Trybunału konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt P23/07. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty strony za bezzasadne. Na rozprawie w dniu 29 lutego 2012 r. R. R. oświadczył, że jego wniosek z dnia 15 czerwca 2011 r. dotyczył wznowienia postępowania w sprawie trzech chorób zawodowych, a jego podstawę stanowiło orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego i treść art. 272 kpa. Skarżący załączył jednocześnie do akt sądowych kopie audiogramów Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia 26 lipca 2002 r. i z dnia 7 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do jego wydania. Zaznaczyć ponadto należy, iż w ramach kontroli legalności, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bierze tym samym z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy w której skarga została wniesiona. Na zasadzie natomiast art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przeciwnym wypadku skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie było postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] znak: [...] umarzającą postępowanie w sprawie choroby zawodowej R. R. - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy. Przeprowadzona przez Sąd, według powołanych wyżej kryteriów kontrola legalności wykazała, iż zarówno postanowienie wydane w pierwszej instancji, jak i postanowienie organu odwoławczego odpowiadają przepisom prawa. Wobec podniesionego przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia, Sąd dokonując kontroli postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nie dopatrzył się tego rodzaju nieprawidłowości, które winny skutkować stwierdzeniem nieważności tego aktu. Należy przy tym zaznaczyć, iż w uzasadnieniu skargi brak jest argumentów odnoszących się do zgłoszonego na jej wstępie wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie też Sąd stwierdził, iż podejmowane przez organy czynności zmierzające do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie naruszały przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, iż w myśl utrwalonych w doktrynie i judykaturze poglądów, wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba stosowania tego rodzaju instytucji objawia się w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania dowodowego, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo też gdy wystąpiły później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze, 2005 r., s. 295 i nast. wraz z cytowaną tam literaturą). Trzeba jednak zastrzec, co istotne w przedmiotowej sprawie, iż samo wniesienie podania o wznowienie postępowania przez stronę nie wszczyna automatycznie postępowania. O wznowieniu bądź odmowie wznowienia postępowania rozstrzyga bowiem, stosownie do art. 149 k.p.a., właściwy organ w drodze postanowienia. Podanie takie uruchamia jedynie fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie przez organ czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości podania. Organ po otrzymaniu podania jest zatem zobligowany do ustalenia czy podanie wniesione zostało przez uprawniony podmiot, czy strona domaga się wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji istotnie istniejącej w obrocie prawnym oraz czy strona przywołała w podaniu jedną z podstaw wznowieniowych. Oprócz ustalenia czy nie zachodzi niedopuszczalność wznowienia w owej wstępnej fazie rozpatrywania podania, organ administracji ma prawo i obowiązek badać również kwestię zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Nie wolno mu natomiast oceniać, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły, gdyż tę kwestię organ administracji powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) - por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 1 września 2000 r. sygn. akt III SA 2304/99, ONSA 2001/4/179. Wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, o jakim mowa w art. 149 § 3 k.p.a., może zatem nastąpić z trzech następujących przyczyn: podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną; podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie terminu; w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. Podkreślić jednak należy, iż wskazanie podstawy wznowienia postępowania nie polega wyłącznie na wskazaniu odpowiedniego przepisu, lecz na przywołaniu okoliczności faktycznych odpowiadających wskazanej podstawie wznowienia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd przyznał rację organom, iż składając w dniu 16 czerwca 2011 r. podanie o wznowienie postępowania z powodu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny skarżący bezsprzecznie uchybił terminowi do złożenia takiego wniosku. Zgodnie bowiem z art. 145a § 2 k.p.a., w sytuacji, gdy żądanie wznowienia postępowania związane jest z orzeczeniem przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą na podstawie którego została wydana decyzja, skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. P 23/07 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) w zakresie, w jakim nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia, oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) - są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Równocześnie Trybunał orzekł, iż przepisy te tracą moc obowiązującą z upływem dwunastu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok został ogłoszony w Dzienniku Ustaw z dnia 2 lipca 2008 r. nr 116, poz. 740. W myśl art. 190 ust. 3 Konstytucji, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Termin ten nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy, gdy chodzi o ustawę, a gdy chodzi o inny akt normatywny - dwunastu miesięcy. Ogłoszenie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. w dniu 2 lipca 2008 r. w Dzienniku Ustaw Nr 116 pod poz. 740, w świetle art. 190 ust. 3 Konstytucji ma zatem ten skutek, iż wyrok ten wszedł w życie dnia 2 lipca 2008 r. Od tej daty rozpoczął bieg dwunastomiesięczny termin, po upływie którego tracą moc art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Utrata mocy obowiązującej wymienionych przepisów nastąpiła więc 3 lipca 2009 r. W sytuacji, kiedy Trybunał Konstytucyjny orzekł inną niż dzień ogłoszenia orzeczenia, datę utraty mocy obowiązującej przepisu, to termin miesięczny, o którym mowa w art. 145a § 2 k.p.a., biegnie od dnia utraty mocy kontrolowanego przepisu (por. wyrok WSA w Ł. z dnia 6 czerwca 2009 r. w spr. o sygn. akt III SA/Łd 206/09). Powyższe oznacza, iż wniosek o wznowienie postępowania w związku z wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. P 23/07 winien zostać złożony najpóźniej w dniu 3 sierpnia 2009 r. Z akt sprawy wynika tymczasem bezspornie, iż R. R. złożył taki wniosek dnia 16 czerwca 2011 r., a zatem znaczne po upływie ustawowego terminu. Prawidłowo zatem organy dokonując wstępnej kontroli wniosku, uznały, że zachodzi przesłanka do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Należy zaznaczyć, iż wniosek R. R. z dnia [...], uzupełniony pismem z dnia [...], nie zawierał wprost żądania o wznowienie postępowania dot. choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy. Skarżący, powołując się ogólnie na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 372/10, domagał się w powyższym wniosku wydania decyzji w sprawie schorzeń nabytych w związku z wykonywana pracą zawodową, polegających na utracie słuchu, gruźlicy oraz uszkodzeniu obwodowego układu nerwowego. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W., po ustaleniu, że w sprawie stwierdzenia u R. R. choroby zawodowej: "uszkodzenie słuchu wywołane hałasem" i "pylica płuc" wydane zostały ostateczne decyzje przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł., wniosek skarżącego w tym zakresie przekazał do rozpatrzenia temu organowi. Przedmiotem swojego rozpoznania PPIS w W. uczynił wniosek R. R. odnoszący się do wydania decyzji w sprawie choroby obwodowego układu nerwowego, wywołanej sposobem wykonywania pracy, gdyż w tej kwestii organ ten wydał w dniu [...] decyzję znak: [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy. Z uwagi na fakt, iż skarżący nie kwestionował w toku postępowania przyjętego przez organ trybu rozpoznania jego wniosku z dnia [...] (data wpływu do organu: [...]), a w swoich pismach i skardze powoływał się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego P23/07 i wydane uprzednio w jego sprawie decyzje, należy uznać, że intencją strony była weryfikacja zapadłych w jej sprawie rozstrzygnięć poprzez wznowienie postępowania. Istotne jest również, że na rozprawie w dniu 29 lutego 2012 r. skarżący oświadczył, iż jego wniosek z dnia [...] dotyczył wznowienia postępowań w sprawie trzech chorób zawodowych z powołaniem się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego. Przyjąć zatem należy, iż zastosowany w niniejszej sprawie przez organy obu instancji tryb postępowania zgodny jest z wolą strony, a jak powyżej wykazano, zaskarżone do sądu rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną umarzającą postępowanie dot. choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy, odpowiada prawu. W skardze do sądu R. R. powołał się na wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 marca 2009 r. (Sygn. akt IV U 130/09) oddalający jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową i przekazujący wniosek o ustalenie istnienia choroby zawodowej do rozpoznania Państwowej Powiatowej Inspekcji Sanitarnej w W., z którego zdaniem strony wynikał dla organu obowiązek ustalenia istnienia choroby zawodowej. Wskazać należy, iż powyższym wyrokiem sąd powszechny przekazał jedynie organowi administracji do rozpoznania wniosek strony o ustalenie istnienia choroby zawodowej i jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy pisma organu z dnia 27 czerwca 2011 r. oraz uzasadnienia wyroku WSA w Ł. z dnia 13 października 2010 r. w spr. o sygn. akt III SA/Łd 372/10 wniosek ten został rozpatrzony w ten sposób, że: 1/ w dniu [...] PPIS w W. wydał decyzję zn. [...], którą umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej chorób zawodowych pylicy płuc i obustronnego trwałego ubytku słuchu (decyzja ta została utrzymana w mocy przez PWIS w Ł. decyzją z dnia [...] zn. [...], a wyniku wniesionej skargi na powyższe rozstrzygnięcie WSA w Ł. wydał w dniu 5 października 2010 r. wyrok w spr. o sygn. akt III SA/Łd 518/10, którym odrzucił skargę, jako wniesioną po terminie), 2/ w dniu [...] PPIS w W. wydał decyzję zn. [...], którą umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy i która stała się ostateczna. Tej decyzji dotyczy właśnie rozpatrywane obecnie przez sąd zaskarżone postanowienie PWIS w Ł. z dnia [...] znak: [...]. Z powyższego wynika, iż po wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 24 marca 2009 r w spr. o sygn. akt IV U 130/09 wydawane były przez organy inspekcji sanitarnej rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia u skarżącego chorób zawodowych i orzeczenia te poddawane już były kontroli WSA w Ł.. Znajdującym się w aktach sprawy wyrokiem z dnia 13 października 2010 r. w spr. o sygn. akt III SA/Łd 372/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. stwierdził nieważność decyzji PWIS w Ł. z dnia [...] zn. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w części dotyczącej choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego z uwagi na wydanie przez organ odwoławczy orzeczenia w sprawie, w której nie zostało wniesione przez stronę odwołanie. Sąd nie oceniał zatem merytorycznie sprawy toczącej się w przedmiocie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego i nie nakazał organowi, jak podnosi strona, wydania decyzji w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej lecz zalecił rozpoznanie odwołania R. R. od decyzji PPIS w W. z dnia [...] zn. [...], co organ II instancji wcześniej uczynił wydając decyzję z dnia [...] zn. [...]. Reasumując, rozpoznając niniejszą sprawę, sąd nie dopatrzył się po stronie organów takiego uchybienia przepisów prawa materialnego bądź procesowego, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. a.k.