III SA/Łd 23/15

Dnia 20 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, , Protokolant specjalista– Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2015 roku sprawy ze skargi M. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu zniszczenia na koszt skarżącego środka zastępczego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], na na podstawie art. 12 ust. 2 pkt l, art 27c ust. 6 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. nr 212 poz. 1263 ze zm.) w związku z art. 4 pkt 27 oraz art. 44c ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005 r. nr 179, poz. 1485 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j.), po rozpoznaniu odwołania M. P. od decyzji nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] nakazującej zniszczenie środka zastępczego na koszt strony postępowania, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Jak wynika z akt sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w dniu [...] - na podstawie dokumentacji przekazanej przez Prokuraturę Rejonową [...] - wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzania do obrotu przez M. P. środków zastępczych. Prokuratura Rejonowa [...] postanowieniem z dnia [...] przekazała Inspekcji Sanitarnej materiały z akt śledztwa [...] dotyczące wprowadzania do obrotu środków zastępczych przez grupę młodych osób - w tym przez M. P. Z treści w/wym. akt wynika, że wylegitymowane i przeszukane przez Policję osoby posiadały przy sobie środki odurzające, które wcześniej nabyły lub otrzymały od M. P. Zeznając w postępowaniu prowadzonym przez Policję M: P. oświadczył, że w marcu 2013 r. nabył 100 g tego wyrobu ("haszu") za kwotę 1000 zł (po 10 zł za 1 gram), i z tego sprzedał 1 osobie 50 g i 1 osobie 10 g (po 20 zł za 1 gram), 10 gram rozdał na imprezach znajomym jako "poczęstunek" do spróbowania i resztę tzn. 30 g zabezpieczyła Policja. Powyższe dane zawarte są w protokołach Policji z dnia 29 marca 2013 r. (protokół zatrzymania osoby, protokół przeszukania osoby, protokół przeszukania mieszkania, wykaz dowodów rzeczowych - tzn. zatrzymany środek zastępczy o gramaturze 30,6 g), 2 notatkach służbowych policjantów dokonujących tych czynności oraz w protokole przesłuchania podejrzanego M. P. po zatrzymaniu w dniu [...], sporządzonym w Komisariacie [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]. Organ I instancji wskazał, że również protokół z dnia 15 kwietnia 2013 r. Prokuratury Rejonowej [...] przesłuchania podejrzanego M. P. przez prokuratora - w pełni potwierdził ustalenia Policji. Organ I instancji wskazał, że zabezpieczone przez Policję w sprawie [...] dowody rzeczowe, w tym kulkę koloru ciemnobrunatnego o wadze 30,6 grama z mieszkania skarżącego, Prokuratura przekazała do Laboratorium w celu ich identyfikacji i uzyskania opinii kryminalistycznej. Z ekspertyzy kryminalistycznej wykonanej w "A" w S. nr [...] z dnia 9[...] wynika, że dostarczone do badań produkty zawierają syntetyczny kannabinoid AM2201, tzn. substancję wykazującą określone działanie psychoaktywne, ale nie wymienioną w załącznikach obowiązującej ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jako środek odurzający lub substancja psychotropowa, co daje podstawę do klasyfikacji jako środka zastępczego - "dopalacza", która może stwarzać zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi po jego użyciu. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził, że produkt w postaci owiniętej w folię kulki substancji koloru brunatnego używany jako środek zastępczy stwarza zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi i decyzją nr [...] z dnia [...] nakazał zniszczenie tego produktu na koszt skarżącego. W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1. art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 44b, art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 27c ust. 6 ustawy o PIS poprzez nakazanie zniszczenia na koszt strony środka zastępczego w postaci owiniętej w folię kulki substancji koloru brunatnego zawierającej AM-2201. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał, że organ l instancji słusznie przyjął, w oparciu o opinię "A" w S., że zatrzymany u skarżącego produkt używany był jako środek zastępczy ("dopalacz") ze względu na działanie psychoaktywne zawartej w nim substancji AM2201 i stwarzał zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Organ I instancji prawidłowo uznał, że działania skarżącego wyczerpują znamiona wprowadzania do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. PWIS w [...] wskazał, że art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii stanowi, że przez środek zastępczy rozumie się substancje pochodzenia naturalnego lub syntetycznego w każdym stanie fizycznym lub produkt. roślinę, grzyba lub ich część, zawierające taką substancję, używane zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa. W rozumieniu art. 4 pkt 34 w/wym. ustawy wprowadzanie do obrotu to udostępnianie osobom trzecim odpłatnie lub nieodpłatnie środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. Ponadto organ wskazał, że stosownie do art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 27c ust. 6 omawianej ustawy, właściwy inspektor sanitarny w przypadku stwierdzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi zakazuje, w drodze decyzji, wytwarzania produktu lub wprowadzania do obrotu, a także nakazuje wycofanie produktu z obrotu oraz jego zniszczenie na koszt strony postępowania. W ocenie PIWS niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ l instancji prawidłowo powołał dowody i ustalił stan faktyczny, a także należycie uzasadnił swoją decyzję. Wyniki badań laboratoryjnych produktu zatrzymanego w miejscu zamieszkania skarżącego wykazały, że jest to środek zastępczy stanowiący zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Zeznania M. P. nie budzą wątpliwości, albowiem sam oświadczył, że nabył produkt w celu dalszej odsprzedaży z zyskiem. Z posiadanej ilości sprzedał produkt 2 osobom - zatem udostępnił osobom trzecim odpłatnie ten środek, a i 10g rozdał znajomym w formie "poczęstunku" (w różnych ilościach jednostkowych i mogło to być kilkanaście osób) - co odpowiada określeniu udostępniania nieodpłatnego. Wobec powyższego organ uznał, że wbrew twierdzeniu strony o wyłącznym posiadaniu przedmiotowego środka zastępczego - skoro go skarżący sprzedawał i nim częstował - było to ewidentne wprowadzanie do obrotu, co definiuje zapis art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Konsekwencją stwierdzenia wprowadzania do obrotu środka zastępczego (zgodnie z art. 44c ust. 1 w/wym. ustawy) jest zastosowanie przepisu art. 27c ustawy o PIS, który obliguje właściwego inspektora sanitarnego m.in. do zniszczenia go na koszt strony postępowania (ust. 6). W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, nie znalazł potwierdzenia zarzut niewłaściwego prowadzenia postępowania, bowiem nie ma wątpliwości, że substancja będąca w posiadaniu skarżącego była dopalaczem i strona go sprzedawała i nim częstowała, a organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i powołał podstawy prawne. Zarzut strony, że organ nie podjął próby ustalenia, "czy obowiązek pokrycia kosztów zniszczenia środka zastępczego nie powinien ciążyć na innych osobach, których dotyczy postępowanie [...]", nie ma podstaw, albowiem obowiązek zniszczenia produktu - zgodnie z art. 27c ust. 6 ustawy o PIS - ciąży na stronie, a w niniejszej sprawie jest nią M. P., bowiem organy Policji przekazały dokumenty jego dotyczące. W skardze M. P. zarzucił naruszenie art. 44c w art. 44b w zw. z art. 4 pkt 34 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 27c ust. 6 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o PIS polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu wobec przyjęcia, że skarżący wprowadzał do obrotu środek zastępczy, w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego i stanu faktycznego wynikało, że skarżący "jedynie" udzielił innym osobom środek zastępczy, nie zaś by wprowadzał go do obrotu, tj. by miał świadomość, że czyni to na rzecz osób niebędących konsumentami owego środka. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący powołał się na orzecznictwo sądów powszechnych w zakresie rozumienia pojęcia wprowadzania do obrotu. Wskazał, że osobą trzecią w rozumieniu przepisu art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomani nie jest konsument, czyli osoba nabywająca środki psychoaktywne w celu ich użycia. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga M. P. jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] w przedmiocie nakazu zniszczenia na koszt skarżącego środka zastępczego jest zgodna z przepisami prawa materialnego i procedury. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 27c ust. 6 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 2011 r. nr 212 poz. 1263 ze zm.) w związku z art. 4 pkt 27 oraz art. 44c ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii ( tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 124 ze zm.). Przepis art. 44b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zakazuje wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych, a w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, art. 44c ust. 1 tej ustawy nakazuje właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu stosowanie odpowiednio art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zgodnie z zawartą w art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii definicją ustawową, "środkiem zastępczym" jest substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używana zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych. Ustawa ta definiuje też w art. 4 pkt 34 pojęcie "wprowadzanie do obrotu" jako udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. Stosownie natomiast do art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, do którego odsyła art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w przypadku stwierdzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny zakazuje, w drodze decyzji, wytwarzania produktu lub wprowadzania produktu do obrotu, a także nakazuje wycofanie produktu z obrotu oraz jego zniszczenie na koszt strony postępowania. Podkreślić także należy, że z przepisu art. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej wynika, że rolą Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest realizacja zadań z zakresu zdrowia publicznego, a katalog sposobu realizacji tych zadań nie ma charakteru zamkniętego – na co wskazuje użyte w tym przepisie sformułowanie "w szczególności". Przeciwdziałanie narkomanii, jak stanowi art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, realizuje się m. in. przez działalność zapobiegawczą, ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych, zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii. W ocenie Sądu stan faktyczny ustalony przez organy inspekcji sanitarnej w rozpatrywanej sprawie był wystarczający do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie wskazanych powyżej przepisów. Uzasadnienia decyzji organów I i II instancji są lakoniczne, jednakże spełniają one podstawowe wymogi przewidziane w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Przedmiotem skargi jest decyzja nakazująca zniszczenie na koszt skarżącego środka zastępczego w postaci owiniętej w folię kulki substancji koloru brunatnego zawierającej AM-2201. W ocenie Sądu organy administracji prawidłowo uznały, że to skarżący wprowadzał do obrotu wskazany wyżej produkt i że stanowił on środek zastępczy w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że skarżący nabył 100 g produktu, sprzedał najpierw 50 g, a następnie 10 g, kolejne 10 g rozdał na spotkaniach towarzyskich, a 30 g zabezpieczyła Policja. Okoliczności te znalazły potwierdzenie w materiałach przekazanych przez Prokuraturę Rejonową [...] (postanowienie PPIS w [...] z dnia [...] nr [...] o zaliczeniu w poczet materiału dowodowego). Zdaniem skarżącego organy sanitarne niewłaściwie przyjęły, że wprowadzał do obrotu środek zastępczy, bowiem z akt sprawy wynika, że "jedynie" udzielił innym osobom środek zastępczy, nie zaś by wprowadzał go do obrotu, tj. by miał świadomość, że czyni to na rzecz osób niebędących konsumentami ów środka. Odnosząc się w tym kontekście do zarzutów skargi wskazać należy, że okoliczność wprowadzania środka zastępczego od obrotu oraz stwierdzenia bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi może być nie tylko rezultatem kontroli przeprowadzonej przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, ale może być także dodatkowo wynikiem innych ustaleń, czy ocen, jak to miało miejsce w tej sprawie. W analizowanym bowiem przypadku ustalenia co do wprowadzania produktu do obrotu oraz stanu zagrożenia zdrowia i życia ludzi organ poczynił opierając się na materiale dowodowym przekazanym przez Prokuraturę Rejonową [...]. W ocenie Sądu, w świetle ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w zaistniałym stanie faktycznym, należy przyjąć, że skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze, stanowiące zagrożenie dla życia i zdrowia. Na gruncie ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, do uznania, że osoba wprowadza do obrotu produkt stanowiący środek zastępczy wystarczające jest stwierdzenie, że osoba udostępnia dane środki odpłatnie lub nieodpłatnie osobie trzeciej. Zdaniem Sądu poprzez pojęcie wprowadzania do obrotu w zaistniałym stanie faktycznym niniejszej sprawy należy więc rozumieć odpłatne lub nieodpłatne udostępnienie innej osobie środka zastępczego, a więc tak jak literalnie definiuje to art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Bez znaczenia z punktu widzenia zastosowania art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 27c ust. 6 ustawy o PIS, jest to czy, osoba której ma być dostarczony ( udostępniony) środek zastępczy jest bezpośrednim konsumentem czy też osobą, która następnie udostępnia nabyty towar jeszcze innym osobom. Ustawa o PIS posługuje się pojęciem (zakazu) wprowadzenia do obrotu nie tylko środków zastępczych, ale także wprowadzenia do obrotu detergentów ( art. 27a ) czy substancji chemicznych ( art. 27b), ale sama nie definiuje tego pojęcia. Można natomiast odwołać do definicji "wprowadzania do obrotu" zawartych w treści rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady, na które powołuje się ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych w art. 1 wskazuje, że ustanawia zharmonizowane środki służące wewnątrzunijnemu kontrolowaniu i monitorowaniu niektórych substancji często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych w celu zapobiegania wykorzystywaniu takich substancji (DZ.U.UE L z 2004 r. nr 47, poz. 1). Zgodnie z treścią art. 2 pkt c powyższego rozporządzenia "wprowadzanie do obrotu" oznacza każdą, zarówno odpłatną jak i nieodpłatną dostawę substancji sklasyfikowanych w Unii, lub też składowanie, wytwarzanie, produkcję, przetwarzanie, handel, dystrybucję lub pośrednictwo w handlu tymi substancjami w celu dostawy w Unii. Z kolei w art. 3 pkt 12 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE "wprowadzenie do obrotu" oznacza odpłatne lub nieodpłatne dostarczenie lub udostępnienie stronie trzeciej. Import jest równoznaczny z wprowadzeniem do obrotu. Treść wskazanych przepisów wskazuje, że pojęcie "wprowadzenia do obrotu" na gruncie ustawy o PIS należy rozumieć szeroko. Wobec powyższego "wprowadzenie do obrotu środków zastępczych" na gruncie – ustawy o PIS warunkujące zastosowanie środków administracyjnoprawnych przewidzianych w tej ustawie nie jest tożsame z "wprowadzeniem produktu do obrotu" stanowiącym przesłankę odpowiedzialności karnej za przestępstwo określone w art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie rozpoznającym niniejszą skargę nie podziela stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu i Opolu w wyrokach: z dnia 28 maja 2013r. sygn. akt II SA/Po 326/13, z dnia 10 października 2013 r. sygn. II SA/Op 269/13 i z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. II SA/Op 512/13 (publ. Baza orzeczeń CBOIS). Np. w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Op 269/13 WSA w Opolu wyraził pogląd, że "wprowadzenie do obrotu m.in. środków zastępczych, o którym mowa w art. 4 pkt 34 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, oznacza udostępnienie ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim, które nie są konsumentami tychże środków". Wskazał, że "osobą trzecią w rozumieniu art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (u.p.n.) nie jest konsument, a zatem osoba nabywająca środki psychoaktywne w celu ich użycia. W sytuacji, w której odbiorcą jest konsument, nie następuje wprowadzenie do obrotu środków psychoaktywnych, ale ich udzielenie innej osobie, które to zachowanie penalizuje art. 58 i art. 59 u.p.n.". Sąd ten odwołał się do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2008 r.(sygn. III KK 36/08, publ Lex nr 448971), który stwierdził, że uczestniczenie w obrocie to przyjęcie odpłatnie bądź nieodpłatnie przez osobę nie będącą konsumentem tychże środków lub substancji w celu późniejszego ich przekazania innej osobie, przy czym nabywca nie jest konsumentem. "Uczestniczenie w obrocie, czy wprowadzanie do obrotu w rozumieniu art. 56 ust. 1 u.p.n. polega na hurtowym uzyskiwaniu narkotyków i takim też przekazywaniu ich kolejnym osobom.". "Sprzedaż środka zastępczego konsumentom /../ jest udzieleniem tego środka innej osobie, a nie wprowadzeniem do obrotu". W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą skargę, zawężająca wykładnia definicji zawartej w art. 4 pkt 34 u.p.n. dokonana przez Sąd Najwyższy w sprawie karnej nie może być wykorzystana w postępowaniach administracyjnych toczących się na podstawie przepisów ustawy o PIS. Wykładni tego przepisu Sąd Najwyższy dokonywał na potrzeby postępowania karnego w sytuacji, gdy ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii przewiduje inną odpowiedzialność karną za uczestniczenie w obrocie środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi lub wprowadzenie ich obrotu (art. 56 u.p.n.), a inną za udzielenie innej osobie ( konsumentowi) środka odurzającego. W sprawie chodziło zaś o poniesienie przez osobę odpowiedzialności karnej za popełnienie określonego czynu zabronionego. W przypadku środków stosowanych przez organy inspekcji sanitarnej na podstawie art. 27c ustawy o PIS w zw. z art. 44c ust. 1 u.p.n. zawężanie w powyższy sposób znaczenia pojęcia "wprowadzenie do obrotu" jest niczym nie uzasadnione i oznaczałoby uniemożliwienie w znacznym zakresie realizacji zadań nałożonych na te organy przez ustawę, w tym celów jakie ma spełniać art. 27 c ust. 6 ustawy o PIS. Należy podkreślić, że jak stanowi art. 1 pkt 6 ustawy o PIS, Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołania do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami m.in. zdrowotnymi żywności, żywienia i przedmiotów użytku. Wykonywanie zadań przez PIS polega, jak stanowi art. 2 ustawy, na sprawowaniu zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego oraz prowadzeniu działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska, a także na prowadzeniu działalności oświatowo-zdrowotnej. Realizacji tych zadań służy m.in. regulacja zawarta w art. 27c ust. 6 ustawy, stanowiąca podstawę rozstrzygania w przedmiotowej sprawie. Należy rozróżniać warunki do stosowania określonych środków przez organy w trybie administracyjnym od przesłanek warunkujących stosowanie środków w postępowaniu karnym. Czym innym jest karanie sprawcy czynu zabronionego w ustawie i sprecyzowanie przesłanek jego odpowiedzialności, a czym innym podjęcie środków mających zapewnić należyte warunki zdrowotne żywności, żywienia i przedmiotów użytku w celu ochrony zdrowia ludzkiego. w tym także zdrowia i życia tych "bezpośrednich konsumentów środków zastępczych". Należy także podkreślić, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało także, że zatrzymany produkt należy do środków zastępczych. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że ten produkt zawiera syntetyczny kannabinoid AM220. Stwierdzona substancja wykazuje właściwości psychoaktywne odpowiadające definicji "środka zastępczego" zawartej w art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (ekspertyza kryminalistyczna "A“ z dnia 9 lipca 2013 r.). Zatem uznać należy, że niewątpliwie przedmiotowy produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Z uwagi na treść art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, na akceptację zasługuje stanowisko organu odnośnie przyjęcia oceny bezpieczeństwa produktu na podstawie jego badań. Ustalenia w tym zakresie zostały dokonane w oparciu o sprawozdanie "A" w S., która nosi walor opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Z protokołu badań z dnia 9 lipca 2013 r. wynika, że w produkcie stwierdzono obecność substancji wykazującej działanie psychoaktywne. Nie budzi wątpliwości Sądu, że tego typu środki stwarzają zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a stan ten potwierdza unormowany w art. 44b ustawy zakaz wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych. W ocenie Sądu, ustalenie przez organ, że produkt spełnia definicję środka zastępczego w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, z uwagi na brzmienie art. 44 b i regulacje zawarte w art. 44c ust. 1 tej ustawy jest jednoznaczne z ustaleniem, że taki produkt stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Pogląd taki wyrażał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi m in. w wyroku z dnia 23 stycznia 2014r sygn. III SA/Łd 949/13. Reasumując, w ocenie Sądu na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego należało uznać, że skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze. Powyższe ustalenia uzasadniały użycie interwencyjnych instrumentów, w które wyposażone zostały organy Inspekcji Sanitarnej, a które pozwalają wyeliminować stan zagrożenia bezpieczeństwa dla życia i zdrowia, zatem organ zasadnie, na podstawie art. 27c ust. 6 ustawy o PIS, nakazał zniszczenie środka zastępczego na koszt skarżącego. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych niniejszej sprawy potwierdza, że w prowadzonym postępowaniu zapewniono realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Okoliczności te, podobnie jak i wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, spełniających podstawowe wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Reasumując, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego, mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. b.a.